horizonto

horizont/o (1)

  1. ĉirkaŭa linio, kie finiĝas nia vidkapablo, kaj kie la tero ŝajnas kuniĝi kun la ĉielo: antaŭ liaj okuloj etendiĝis vasta horizonto; la suno staris proksime al la horizonto (Z); la tuta horizonto konsistis el fajro (Z); ŝipo, insulo, kiu malaperas el la horizonto; (f) diversaj teorioj kaj projektoj aperas kaj tuj malaperas de la horizonto (Z); la politika horizonto nubiĝas.
    fono, pejzaĝo, perspektivo.
  1. (f) Pli-malpli limigita amplekso de la pensado: grupo, kiu ne havis la eblon ion lerni, ne povas havi tian longan spiritan horizonton kiel grupo, kiu multe lernis (Z); la horizonto de tiuj homoj ne transpasas la limojn de ilia lando; scienca eltrovo, kiu malfermas novajn horizontojn.
  1. [GEOLOGIO] Maldika, distingiga tavolo en sedimenta serio: silika horizonto en kalkpetra tavolaro.
  1. [EKOLOGIO] [GEOLOGIO] ĉiu el la laŭstrukture kaj -kolore distingeblaj tavoloj de grundo.
  • ĉiela horizonto, vera horizonto
    [ŜIPOJ] ĉefa cirklo de la ĉiela sfero, trapasanta la tercentron kaj paralela kun la ebeno de horizonta cirklo tra la okulo de la observanto.
  • ŝajna horizonto, videbla horizonto
    [ŜIPOJ] La malĉefa cirklo ĉirkaŭ la observanto, kie ĉielo kaj maro ŝajne renkontiĝas.
  • horizonta
    Rilata al horizonto: la horizonta linio.
  • universa horizonto
    Tia eventaro, ke lumradio ne povus el ĝi atingi nin ekde la komenco de la universo.
  • senhorizonta
    Tia, ke ĝi ŝajne ne havas horizonton: senhorizonta perspektivo de profunda valo; (f) griza, senhorizonta vivo.
  • malvasthorizonta
    Mallarĝvida.

    horizonto

    Esprimoj:


    Kelkaj kunmetaĵoj:

    horizonta, malvasthorizonta, senhorizonta, universa horizonto, vera horizonto, videbla horizonto, ĉiela horizonto, ŝajna horizonto,

    Vortoj uzitaj en la sama kunteksto:

    Ĉirkaŭa linio, kie finiĝas nia vidkapablo, kaj kie la tero ŝajnas kuniĝi kun la ĉielo.
    fono
    pejzaĝo
    perspektivo

    Rilatitaj vortoj:


    Eble rilatitaj:

    ascensix, azimutx,