Diplomat'a mond'o 2019 - Verk'is Divers'a'j


En'hav'o


Akcept'ej'o >> 1 a aŭgust'o 2019

La taliban'o'j de San-Francisk'o


de  Serge HALIMI

Por bon'e “rezist'i” al la uson'a ras'ism'o, ĉu neces'as detru'i la mur'pentr'aĵ'o'j'n de komun'ist'a art'ist'o financ'it'a de la New Deal  [1] ? La demand'o pov'as ŝajn'i tiom pli absurd'a, ke Life of Washington , la tut'aĵ'o de dek tri verk'o'j de Victor Arnautoff, kiu'n cert'a'j kaliforni'a'j “rezist'ant'o'j” kondamn'as, montr'as en'hav'o'n kontraŭ ras'ism'a'n, tiu epok'e revoluci'a'n. Sur tut'a surfac'o de cent kvin'dek kvadratur'o'j ili tra'draŝ'as la hipokrit'ec'o'n de la virt'a'j proklam'o'j de la fond'o'patr'o'j de la uson'a konstituci'o, inter ili Georg'e Washington.

Malgraŭ tio la lern'ej-komision'o de San-Francisk'o la 25-an de Juni'o 2019 unu'anim'e voĉ'don'is por for'viŝ'o de la dek tri pentr'aĵ'o'j de Arnautoff, kiu'j ornam'as la mur'o'j'n de la lice'o Georg'e Washington ek'de ĝi'a solen'a mal'ferm'o en 1936. Anstataŭ omaĝ'i la unu'a'n prezid'ant'o'n de Uson'o, kio'n sugest'as la nom'o de la establ'o, al kiu tiu'j art'verk'o'j est'is destin'it'a'j, Arnautoff hav'is la impertinent'o'n prezent'i Vaŝington'o'n kiel propriet'ul'o'n de sklav'o'j kaj kiel instig'ant'o'n de la unu'a'j milit'o'j de indi'an'a eksterm'ad'o. Tamen, ne Donald Trump, per ras'ist'a'j kaj koler'a'j tvitoj postul'is detru'i la mal'mistifik'a'n verk'o'n de la uson'a roman'o koncept'it'a'n de komun'ist'a mur'pentr'ist'o, kiu fin'is si'a'n viv'o'n en la Sovet'uni'o ; li'a'j plej batal'em'a'j kontraŭ'ul'o'j task'is si'n lud'i la inkvizitor'o'n anstataŭ li.

Dek'tri-membr'a “grup'o de pens'ad'o kaj ag'ad'o” klar'ig'is la decid'o'n de la lern'ej-komision'o de San-Francisk'o. Ĝi decid'is la sort'o'n de la Arnautoff -pentr'aĵ'o'j per la aplomb'a asert'o ke ili “glor'as la sklav'ism'o'n, la popol'eksterm'o'n, la koloni'ad'o'n, la manifest'a'n destin'o'n [la ide'o'n, ke la protest'ant'a'j koloni'ant'o'j hav'is la di'a'n misi'o'n “civiliz'i” la amerik'a'n kontinent'o'n], la blank'a'n super'ec'o'n, la sub'prem'ad'o'n, ktp.”.

Tia interpret'o ne ten'ebl'as : la tradici'o de social'ism'a real'ism'o, kiu inspir'is Arnautoff -on, las'as nenia'n spac'o'n por bon'intenc'a'j konfuz'o'j. Do, neces'is harmoni'ig'i la decid'o'n kun ali'a motiv'o, pli akcept'ebl'a, kvankam sam'e mal'trankvil'ig'a. Laŭ tio ŝajn'as, ke Life of Washington , kiu inklud'as la reprezent'ad'o'n de indi'an'a kadavr'o mort'ig'it'a de koloni'ant'o'j, “traŭmat'ig'as la lern'ant'o'j'n kaj la membr'o'j'n de la komun'um'o”. Sed se tiel, tiam neces'as decid'i : ĉu memor'ig'i pri la sklav'ism'o, la popol'eksterm'o, aŭ forges'i ili'n ? Ĉar kiel cert'iĝ'i, ke art'ist'o, kiu el'vok'as la histori'o'n de land'o, neniam ĝen'as “membr'o'j'n de la komun'um'o”, kiu'j ĉiu'kaz'e hav'as mil ali'a'j'n okaz'o'j'n por est'i ĉiu'tag'e al'front'it'a'j al scen'o'j de brutal'ec'o, ĉu real'a'j, ĉu imag'it'a'j ? Ĉu Guernica , de Pablo Pikas'o, aŭ Tres de mayo , de Francisco de Goya, ne est'as ankaŭ per'fort'a'j kaj traŭmat'ig'a'j ?

Aktual'e la disput'o mobiliz'as precip'e la frakci'o'n de la uson'a mal'dekstr'o plej pret'a insist'eg'i pri demand'o'j de ident'ec'o (vid'u la artikol'o'n de Rick Fantasi'a, … ). Sed, ĉar tiu sam'a avan'gard'o de virt'o jam kun cert'a sukces'o eksport'is kelk'a'j'n el si'a'j plej strang'a'j mani'o'j, ĉiu prefer'e est'u antaŭ'avert'it'a …

Serge HALIMI.


La aŭtor'o

Serge HALIMI


La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Por la kriz'o de la merkat'o, rimed'o'j de merkat'o ...

La por'uson'a obsed'o

Ide'o'j ek'de nun konsider'at'a'j "natur'a'j"

Kript'a kot'o



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a.

[1] Vd Evelyne Pieiller, “Kiam la New Deal pag'is salajr'o'n al art'ist'o'j”, en : “Art'ist'o'j, ĉu dres'at'a'j aŭ ribel'a'j ?”, Manière de voir , n - ro 148, Aŭgust'o-Septembr'o2016.


Akcept'ej'o >> 1 a aŭgust'o 2019

La eks'ĉef'ministr'o atest'as

La tag'o, kiam Japani'o preskaŭ mal'aper'is


Unu jar'o'n antaŭ la olimpi'a'j lud'o'j de Toki'o, Japani'o vol'as montr'i al la mond'o, ke la region'o de Fukushima, damaĝ'eg'it'a la 11-an de mart'o 2011 de cunam'o kaj atom'katastrof'o, re'trov'as normal'a'n viv'o'n. Tio ja ankoraŭ ne okaz'is. La tiam'a ĉef'ministr'o atest'as pri la mal'facil'aĵ'o reg'i tia'n katastrof'o'n. De tiam li ag'ad'as por la ĉes'ig'o de la civil'a'j nukle'aĵ'o'j.



de  Naoto KAN

Ok jar'o'j'n post'e, la dram'a semajn'o, kiu sekv'is la grand'a'n ter'trem'o'n en orient'a Japani'o, cunam'o'n kaj nukle'a'n akcident'o'n en mart'o 2011 rest'as gravur'it'a en mi'a mens'o. Mi est'is dorm'ant'a en Kantei (oficial'a rezid'ej'o de la japan'a ĉef'ministr'o). Dum la moment'o'j, kiam mi est'is sol'a, daŭr'e vest'it'a de la fajr'o'brigad'a uniform'o taŭg'a en tia'j ekstrem'a'j situaci'o'j, mi du'on'dorm'is sur la salon'a sof'o. Fakt'e mi nur etend'iĝ'is por ripoz'ig'i mi'a'n tut'a'n korp'o'n dum mi sen'ĉes'e pri'pens'is pri la decid'end'a'j rimed'o'j.

Ĉar mi neniam antaŭ'e hav'is profesi'a'n labor'o'n lig'at'a'n al nukle'a'j afer'o'j, mi'a sci'o lim'iĝ'is al baz'a'j kon'o'j akir'it'a'j dum mi'a'j universitat'a'j stud'o'j pri aplik'it'a fizik'o. Mi kon'is per leg'ad'o'j de raport'o'j pri la okaz'aĵ'o'j de Ĉernobil la damaĝ'o'j'n, kiu'j'n pov'as far'i nukle'a akcident'o, sed mi neniam imag'is, ke tia okaz'aĵ'o kun eĉ pli grand'a vast'ec'o pov'as okaz'i en Japani'o.

La central'o numer'o 1 ( Daiichi) de Fukushima, kie okaz'is la akcident'o, hav'as ses nukle'a'j'n reaktor'o'j'n kaj sep mal'varm'ig'a'j'n akv'uj'o'j'n por el'uz'it'a karbur'aĵ'o. La central'o numer'o 2 ( Daini) trov'iĝ'ant'a je dek du kilo'metr'o'j hav'as kvar reaktor'o'j'n kaj kvar akv'uj'o'j'n. La tut'a potenc'o de tiu'j du central'o'j est'is preskaŭ naŭ giga'vat'o'j, tio est'as pli ol la du'obl'o de Ĉernobil.

La 11-an de mart'o 2011, je la 14:46, kiam ter'trem'o de la 9- a magnitud'o okaz'is en la orient'o de Japani'o, mi tuj ir'as al la kriz'a reg'centr'o trov'iĝ'ant'a en la sub'ter'aĵ'o de mi'a oficial'a rezid'ej'o. La unu'a raport'o inform'as, ke ĉiu'j atom'central'o'j de la traf'it'a'j region'o'j est'as halt'ig'it'a'j, konform'e al la urĝ'ec'a'j antaŭ'decid'o'j. Mi trankvil'iĝ'as. Sed rapid'e oni inform'is, ke cunam'o ne nur sub'akv'ig'is kaj detru'is la central'o'n, sed ankaŭ sen'funkci'ig'is la dizel'a'j'n vic'elektro'generator'o'j'n : fakt'e ne plu est'as elektr'a proviz'o por la reaktor'o'j 1 ĝis 4. En central'o, eĉ post la halt'ig'o de la nukle'ofend'ad'o, la karbur'aĵ'o daŭr'e el'send'as grand'a'n energi'o'n. Sen la neces'a elektr'a proviz'o al la mal'varm'ig'a sistem'o, la varm'eg'o fand'as la kern'o'n : tio'n sci'ant'e mi sent'as mi'a'n sang'o'n frost'iĝ'i.

La semajn'o, kiu sekv'as la nukle'a'n akcident'o'n iĝ'as inkub'sonĝ'o. La 12-an de mart'o, post'tag'mez'e, hidrogen'a eksplod'o okaz'as en la reaktor'o numer'o 1. La 13-an, la kern'o de la reaktor'o numer'o 3 fand'iĝ'as, kaj tio okaz'ig'as nov'a'n hidrogen'a'n eksplod'o'n la 14-an. La 15-an, fru'maten'e, la izol'ig'a ĉirkaŭ'mur'o de la reaktor'o numer'o 2 est'as damaĝ'it'a, kaj grand'a kvant'o de radi'aktiv'aĵ'o'j liber'e for'iĝ'as en la atmosfer'o'n. Preskaŭ sam'temp'e, hidrogen'a eksplod'o okaz'as ankaŭ en la super'a part'o de la reaktor'o numer'o 4.

Post'a'j esplor'o'j montr'is, ke ek'de la tag'o de la akcident'o je ĉirkaŭ la 18- a, la kern'o de la reaktor'o numer'o 1 jam ek'fand'iĝ'is, kaj tio daŭr'is ĝis tra'bor'ad'o de la kuv'eg'o. La kern'um'o [1] rezult'ant'a de la fand'iĝ'o dis'verŝ'iĝ'is sur la beton'a'n baz'a'n platform'o'n, tiel minac'ant'e la last'a'n izol'ig'a'n bar'il'o'n. Dum la akcident'o de Three Mil'e Island en Uson'o, en 1979, la kern'o part'e fand'iĝ'is, sed ne tra'bor'is la kuv'eg'o'n. En Fukushima, unu'a'foj'e en la mond'o, la kern'o de tri reaktor'o'j fand'iĝ'is kaj tra'bor'is la kuv'eg'o'j'n [2].

Iom post'e, Uson'o pet'as si'a'j'n ŝtat'an'o'j'n, ke ili mal'proksim'iĝ'u ĝis almenaŭ ok'dek kilo'metr'o'j de la central'o. Mi dev'as pri'pens'i pri eĉ la plej mal'bon'o. Se la situaci'o iĝ'us tut'e ne'reg'ebl'a kaj ĉiu'j reaktor'o'j fand'iĝ'us, terur'eg'a kvant'o de radi'aktiv'aĵ'o'j pov'us dis'verŝ'iĝ'i dum plur'a'j semajn'o'j, eĉ plur'a'j monat'o'j. Mi do pet'as de S - ro KONDO Shunsuke, la prezid'ant'o de la Japan'a komisi'o pri atom'energi'o, ke li taks'u la situaci'o'n. Li'a raport'o de la 25- a de mart'o, titol'it'a "La plej mal'bon'a eventual'aĵ'o" opini'as neces'a, en tia hipotez'o, evaku'ad'o'n en radius'o de almenaŭ 250 kilo'metr'o'j. Tia zon'o en'hav'as la urb'ar'o'n de Toki'o kaj 40% de la Japani'a loĝ'ant'ar'o, tio est'as kvin'dek milion'o'j da hom'o'j. Evaku'ad'o daŭr'ont'a dum plur'a'j jar'dek'o'j eĉ en'danĝer'ig'us la ekzist'o'n de Japani'o, kiel naci'o.

En tiu'j cirkonstanc'o'j, en la nokt'o inter la 14- a kaj la 15- a de mart'o, S - ro SHIMIZU Masataka, prezid'ant'o kaj ĝeneral'a direktor'o de la elektr'a companio de Toki'o ( Tepco  [3]) send'as al la ministr'o pri ekonomi'o, komerc'o kaj industri'o, S - ro KAIEDA Banri, ripet'it'a'j'n pet'o'j'n por la evaku'ad'o de la hom'o'j labor'ant'a'j en la central'o de Fukushima Daiichi. Ek'de la komenc'o de la akcident'o mi est'is demand'int'a al mi pri la respond'o far'end'a al tia pet'o. Mi sci'is, ke en Ĉernobil pli ol du'dek'o da fajr'o'brigad'ist'o'j inter'ven'int'a'j por esting'i la incendi'o'n mort'is kaj mult'a'j hom'o'j labor'int'a'j por konstru'i la sarkofag'o'n est'is sur'radi'it'a'j. Sen ili'a inter'ven'o la konsekvenc'o'j de la akcident'o est'us ver'ŝajn'e mult'e pli vast'a'j, kaj eĉ pli grand'a teritori'o est'us ne'loĝ'ebl'iĝ'int'a.

La pet'o de la reprezent'ant'o de Tepco est'is prav'a. Sed kiel ĉef'ministr'o, mi ne pov'is pens'i nur pri la sekur'ec'o de ĝi'a'j labor'ist'o'j. Mi dev'is ankaŭ pri'pens'i pri tio, kio okaz'us post tia evaku'ad'o. Kiam okaz'as incendi'o en termik'a elektr'a central'o, kaj eĉ kiam la fajr'o ating'as la karbur'aĵ'uj'o'j'n, oni sci'as, ke la incendi'o tamen iam fin'iĝ'os, kiam la tut'a karbur'aĵ'o est'os brul'int'a. Kiam la situaci'o iĝ'as danĝer'a neces'as tiam evaku'i la labor'ist'o'j'n, kaj eĉ oni pov'as mal'proksim'ig'i la fajr'o'brigad'ist'o'j'n.

Cel'i la sen'nukle'ig'o'n

La situaci'o est'as tut'e mal'simil'a dum nukle'a akcident'o. Se la inĝenier'o'j, kiu'j reg'as la central'o'n for'ir'us kaj las'us ĝi'n ne'reg'at'a, la kern'o'j de la ses reaktor'o'j fin'e fand'iĝ'us unu post la ali'a, la izol'ig'a'j ĉirkaŭ'mur'o'j est'us detru'it'a'j, kaj terur'eg'a kvant'o da radi'ad'o est'us dis'send'at'a, sen eĉ parol'i pri la karbur'aĵ'o stok'it'a en la mal'varm'ig'a'j akv'uj'o'j. Se, pli'e, je dek du kilo'metr'o'j for, la kvar reaktor'o'j de Fukushima - Daini ankaŭ est'us evaku'end'a'j, kio okaz'us pri Japani'o ? Sen reg'ad'o, la plutoni'o est'ant'a en la nukle'a'j rub'aĵ'o'j el'send'as fort'a'n radi'ad'o'n kun du'dek'kvar'mil'jar'a du'on'viv'o... Do est'us risk'o de neni'ig'o de ni'a land'o, eĉ pli'vast'iĝ'o al la najbar'a'j land'o'j, kiu'j ne silent'us tia'okaz'e.

Mi hav'is en la mens'o la ide'o'n, ke, kiel ĉef'ministr'o la decid'o'n evaku'i la lok'o'n pren'os mi mem. Por teknik'e reg'i la central'o'n kaj la sekv'o'j'n de la akcident'o ne est'is evit'ebl'a la rest'ad'o de minimum'a nombr'o da labor'ist'o'j de Tepco, la respond'ec'a kompani'o. Mi ven'ig'is ĝi'a'n prezid'ant'o'n, S - ron SHIMIZU, en mi'a ofic'o por dir'i al li, ke ne est'as elekt'o, kaj ne ebl'as evaku'i la central'o'n, tio'n li kompren'is. Ni star'ig'is kriz'a'n komitat'o'n ar'ig'ant'a'n sub mi'a gvid'ad'o membr'o'j'n de la reg'ist'ar'o kaj de Tepco ĉe la sid'ej'o de la kompani'o. La 15-an de mart'o je la 5- a, mi tie'n ir'as por far'i la jen'a'n anonc'o'n : "Mi pens'as, ke vi est'as la unu'a'j, kiu'j kompren'as la grav'ec'o'n de la akcident'o. Ĝis kiam ĉio est'os far'it'a por reg'i la situaci'o'n, eĉ je la prez'o de ni'a'j viv'o'j, ne ebl'as for'las'i la lok'o'n kaj las'i la afer'o'j'n evolu'i sen reg'ad'o. Vi est'as ĉiu'j rekt'e koncern'at'a'j. Akcept'u ofer'i vi'a'j'n viv'o'j'n. Ne ŝpar'u vi'a'j'n streb'o'j'n. Trans'don'u ĉiu'j'n neces'a'j'n inform'o'j'n. Ne grav'as kiom tio kost'os. Kiam Japani'o est'as ebl'e mal'aper'ont'a, neniu pov'as est'i evit'em'a. Vi ĉiu'j, ankaŭ vi, prezid'ant'o, direktor'o, est'u rezolut'a'j por ĉio. Tiu'j, kiu'j est'as pli ol 60 jar'a'j ir'u sur'lok'e'n. Ankaŭ mi mem pret'as je ĉio. Ne ebl'as retro'ir'i."

La fajr'o'brigad'a'j kamion'o'j iom post iom pov'is injekt'i akv'o'n en la reaktor'o'j'n por mal'varm'ig'i ili'n. La situaci'o iom post iom pli'bon'iĝ'is ek'de la 15- a de mart'o. La katastrof'o est'is lim'ig'it'a dank'e al ĉiu'j - labor'ist'o'j de Tepco, fajr'o'brigad'ist'o'j, polic'an'o'j, milit'ist'o'j de la mem'defend'a arme'o, ktp - kiu'j, je la en'danĝer'ig'o de si'a'j viv'o'j, sur'lok'e batal'is. Ili'a'j streb'o'j kun'lig'iĝ'is kun plur'a'j feliĉ'a'j hazard'o'j, kiu'j'n oni pov'as vid'i kiel ia'j'n ben'o'j'n. Tiel, est'is evit'it'a la fand'iĝ'o de nukle'a'j rub'aĵ'o'j en la mal'varm'ig'a akv'uj'o de la reaktor'o numer'o 4. Pro la hidrogen'a eksplod'o, kiu damaĝ'is la konstru'aĵ'o'n, la Uson'a aŭtoritat'o por nukle'a sekur'ec'o ( NRC) alarm'is pri la perd'o de mal'varm'ig'o en tiu instal'aĵ'o ekster'a de la izol'ig'a ĉirkaŭ'mur'o. Feliĉ'e, rest'is akv'o. Ali'lok'e, la prem'alt'iĝ'o en la reaktor'o numer'o 2, la 15-an de mart'o, damaĝ'is ĝi'a'n izol'ig'a'n ĉirkaŭ'mur'o'n, sed ĉi last'a ne est'is detru'it'a.

Kial nun est'as neces'e cel'i sen'nukle'ig'o'n ? La unu'a kial'o est'as la mal'ebl'ec'o evit'i ĉiu'j'n risk'o'j'n de akcident'o. Tiu de la central'o de Fukushima est'is okaz'ig'it'a de grand'a ter'trem'o sekv'at'a de cunam'o. Ĉu tamen ne pov'as okaz'i katastrof'o en Franci'o, kie tia'j natur'a'j fenomen'o'j mal'oft'e okaz'as ? La mal'feliĉ'aĵ'o'j de Three Mil'e Island en 1979 aŭ de Ĉernobil en 1986 ne est'is okaz'ig'it'a'j de ter'trem'o aŭ cunam'o, sed de hom'a'j erar'o'j. Nu, ne ebl'as 100% evit'i ili'n.

La du'a kial'o est'as, ke el grand'a nukle'a akcident'o pov'as rezult'i evaku'ad'o de milion'o'j da hom'o'j, eĉ neni'ig'o de land'o. Aviad'il'a'j aŭ ŝip'a'j akcident'o'j pov'as far'i mult'a'j'n viktim'o'j'n. Sed nukle'a akcident'o pov'as okaz'ig'i ne'kompar'ebl'a'j'n damaĝ'o'j'n. Imag'u, ke teritori'o iĝ'as ne'loĝ'ebl'a por jar'dek'o'j en radius'o de 250 kilo'metr'o'j ĉirkaŭ central'o. Tem'us pri perd'o'j kaj damaĝ'o'j tiel grav'a'j, ebl'e eĉ pli grav'a'j, ol tiu'j de grand'a milit'o.

Dum kun'ven'o, kie mi ĉe'est'is, S - ro Gregory Jaczko, tiam'a prezid'ant'o de NRC, deklar'is, ke la nukle'a'j central'o'j ne dev'us est'i konstru'it'a'j, kie ili risk'us okaz'ig'i damaĝ'o'j'n al loĝ'ant'ar'o okaz'e de akcident'o. Nu, ekzist'as fakt'e neniu land'o, kie neniu hom'o loĝ'as je mal'pli ol 250 kilo'metr'o'j de central'o [4].

La tri'a kial'o est'as, ke, en proksim'a est'ont'ec'o, ebl'os produkt'i sufiĉ'a'n elektr'o'n per natur'a'j energi'o'j por ke ili anstataŭ'u la atom'a'n kaj fosili'karbur'aĵ'a'n. En 2018, la 443 instal'it'a'j nukle'a'j reaktor'o'j en la mond'o proviz'as 10% de la produkt'it'a energi'o, kaj tiu procent'o fakt'e ne vari'is dum la last'a'j jar'o'j [5]. Post la akcident'o de Fukushima, krom en Ĉini'o kaj Hindi'o, konstru'ad'o de atom'central'o'j est'is brems'it'a. En Uson'o, en Germani'o, en Unu'iĝ'int'a Reĝ'land'o, en Japani'o, ktp.., la nombr'o de aktiv'a'j central'o'j mal'pli'iĝ'as. Invers'e, la procent'o de elektr'o produkt'it'a per re'nov'ig'ebl'a'j energi'o'j, kiel vent'a aŭ sun'a, pli'alt'iĝ'as. En'kalkul'ant'e la akv'a'n energi'o'n, la re'nov'ig'ebl'a'j energi'o'j jam ating'as 26% de la energi'o produkt'at'a mond'skal'e [6]. Ĉirkaŭ 2050 ver'ŝajn'e ebl'os produkt'i sufiĉ'a'n kvant'o'n da elektr'o sen uz'i nukle'aĵ'o'j'n aŭ fosili'a'j'n karbur'aĵ'o'j'n.

Iu'j opini'as, ke re'nov'ig'ebl'a energi'o ne sufiĉ'as. Sed la sun'a dis'radi'ad'o sur la Ter'o'n egal'as ĉirkaŭ dek'mil'obl'o'n de la energi'o, kiu'n la hom'ar'o konsum'as [7]. En ali'a'j vort'o'j, sufiĉ'as trans'form'i mal'grand'eg'a'n proporci'o'n de ĝi por plen'um'i la nun'a'j'n bezon'o'j'n. Cert'e tiu'j energi'o'j de'pend'as de klimat'a'j faktor'o'j, kaj est'as mal'stabil'a'j. Tamen lert'a uz'o de veter'prognoz'o, de komput'ik'o, kaj eĉ il'o'j por mend'o'reg'ad'o jam ebl'ig'as en mult'a'j land'o'j stabil'a'n elektro'proviz'o'n el re'nov'ig'ebl'a'j energi'o'j.

Mult'a'j inter'naci'a'j konflikt'o'j de'ven'as de disput'o'j pri energi'a'j rimed'o'j. La re'nov'ig'ebl'a'j energi'o'j ne est'as nur profit'don'a'j por la medi'o. Ili ankaŭ hav'as la avantaĝ'o'n liver'i mem'sufiĉ'a'n energi'o'n. La plej'mult'o de la land'o'j pov'os mem'produkt'i la energi'o'n, kiu'n ili bezon'as.

KAN Naoto



La aŭtor'o

Naoto KAN
Ĉef'ministr'o de Japan'uj'o de la 8- a de juni'o 2010 ĝis la 2- a de septembr'o 2011. Li tiam prezid'is la Demokrati'a'n Parti'o'n (centr'o-mal'dekstr'o).
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:



Traduk'it'a de:
Thierry TAILHADES
el la franc'a

[1] Not'o de la redaktor'o : eg'e radioaktiv'a miks'aĵ'o rezult'ant'a de fand'iĝ'o de nukle'a'j brul'ig'aĵ'o'j kun material'o'j, kiu'j'n ĝi iom post iom kun'agreg'as.

[2] Not'o de la redaktor'o : dum la akcident'o en Ĉernobil, en 1986, la eksplod'o de la reaktor'o numer'o 4 lev'ig'is la kovr'il'o'n, tiel el'met'ant'e la kern'o'n al liber'a aer'o kaj okaz'ig'ant'e grafit'fajr'o'n. La kern'um'o est'is post'e lok'at'a en la fund'o de la reaktor'o.

[3] Not'o de la redaktor'o : La privat'a societ'o Tōkyō Denryoku kon'at'a en Japani'o kiel Tōden kaj ekster'land'e laŭ la angl'a'lingv'a sigl'o Tepco est'is re'flos'ig'it'a en 2012 pro la katastrof'o per pli'mult'a kapital'pren'o de la ŝtat'o.

[4] Not'o de la redaktor'o : Tio est'as la du'on'o de Japani'o aŭ pli ol la tri'on'o de Franci'o.

[5] " World Nuclear Power Plants 2018", Japan Atomic Industrial Forums.

[6] Procent'o de 2018, " Renewables 2019. Glob'al Stat'us Re'port, Renewable Energy Policy Network for the 21 st Century, www.ren21.net

[7] KAYA Koichi, Enciklopedi'o de energi'o (en la japan'a) el'don'ej'o Maruzen, Toki'o, 2001. Ankaŭ vid'u "Man'libr'o de energi'a'j kaj ekonomi'a'j statistik'o'j 2019", Japan'a Institut'o pri energi'a ekonomi'o (en la japan'a). Toki'o.


Akcept'ej'o >> 1 a juli'o 2019

Ident'ec'o, sekur'ec'o, la gajn'ant'a'j recept'o'j de hindu'ism'a naci'ism'o

En Barat'o, kiel gajn'i la elekt'o'j'n kun katastrof'a bilanc'o


Post si'a balot'a venk'o de 2014, la barat'a ĉef'ministr'o Narendra Mod'i invit'is si'a'n pakistan'a'n sam'rang'ul'o'n al si'a ĵur-ceremoni'o, kaj per tio las'is esper'i pac-inter'trakt'ad'o'n. Kvin jar'o'j'n post'e li ne invit'is li'n al la ceremoni'o. Dum la kampanj'o de la parlament'a'j elekt'o'j, s - ro Mod'i vet'is je tim'o de la tradici'a mal'amik'o, kaj je la hind'a naci'ism'o.



de  Christophe JAFFRELOT

Mal'kaŝ'e diskriminaci'a politik'o kontraŭ la islam'a'j kaj krist'an'a'j mal'pli'mult'o'j. Ekonomi'a kaj soci'a bilanc'o pli ol sen'iluzi'ig'a. La kun'tekst'o ne favor'ig'is li'n... Tamen, la hindu'a naci'ist'a ĉef'ministr'o est'is ĵus konfirm'it'a en si'a'j funkci'o'j kun komfort'a pli'mult'o. Dum la parlament'a'j elekt'o'j al kiu'j part'o'pren'is 900 milion'o'j da barat'an'o'j (pli ol dek'on'o de la tut'mond'a loĝ'ant'ar'o), la parti'o de s - ro Narendra Mod'i, la Bharatya Janata Party ( BJP, parti'o de la hind'a popol'o), gajn'is 303 sid'lok'o'j'n el 543. Li ne bezon'as la sub'ten'o'n de la ali'a'j organiz'aĵ'o'j de si'a koalici'o, la naci'a demokrati'a alianc'o ( NDA), por reg'i.

Lert'e, la ĉef'ministr'o tut'simpl'e evit'is la tem'o'j'n kiu'j ĉagren'as. Li far'is kampanj'o'n kiu ebl'ig'is de'turn'i la atent'o'n de ekonomi'o, sen'precedenc'e mal'bon'fart'a, de la 1990- aj jar'o'j : plej alt'a sen'labor'ec'a procent'o de kvar'dek jar'o'j, kriz'o en la agr'o'kultur'o, mal'kresk'o de eksport'ad'o - malgraŭ mal'alt'a kurz'o de la rupi'o -, mal'kresk'o de invest'o, redukt'o de la ekster'land'a'j rekt'a'j invest'o'j (ER'I), konsum'ad'o mal'kresk'ant'a, ktp.

En 2014, la ekonomi'a dis'volv'ad'o ja est'is kern'o de li'a program'o, sed en 2019 s - ro Mod'i prefer'is la tem'o'n sekur'ec'o, promes'ant'e, ekzempl'e, el'pel'i la migr'int'o'j'n de Bangladeŝ'o en ne'leĝ'a situaci'o. Kaj ĉef'e, li instrument'ig'is la atenc'o'n de Pulwama ( Ĝamuo kaj Kaŝmir'o), kiu, en februar'o 2019, kost'is la viv'o'n al pli ol kvar'dek barat'a'j soldat'o'j kaj pri kiu deklar'is si'n respond'ec'a ĝihad'ist'a grup'o en Pakistan'o. La ĉef'ministr'o ordon'is bomb'ad'o'n sur la teritori'o de si'a najbar'o ; Islamabad'o respond'is per paf'o de barat'a aviad'il'o. S - ro Mod'i tiam pov'is si'n prezent'i kiel protekt'ant'o de la land'o, laŭd'ant'e la grand'a'n aŭdac'o'n de si'a ag'o. Neniam antaŭ'e balot'a kampanj'o est'is tia'grad'e domin'at'a de patriot'ism'a kaj milit'a retor'ik'o. Ĝis tiu grad'o, ke pli ol cent kvin'dek emerit'a'j oficir'o'j [1], inter ili general'o'j kaj admiral'o'j, pet'is la ĉef'ministr'o'n ne politik'ig'i la arme'a'n instituci'o'n.

Front'e al li, s - ro Rahul Gandhi, el la Parti'o de la Kongres'o, jam mal'venk'int'e dum la antaŭ'a'j elekt'o'j, ne sukces'is rival'i, malgraŭ rimark'ind'e komplet'a program'o : de la minimum'a garanti'it'a en'spez'o por la plej mal'riĉ'a'j ĝis la regul'o'j por lukt'i kontraŭ poluci'o – plag'o, kiu'n la reg'ist'ar'o simpl'e ne'is [2] – sen forges'i propon'o'n revizi'i la escept'o-leĝ'o'j'n, kiu'j permes'as al la arme'o sen'pun'e sub'prem'i en Kaŝmir'o. Li re'pren'is la sam'a'n ĉef'tem'o'n kiel s - ro Mod'i en 2014 : denunc'ad'o'n de korupt'o kaj klient'ism'o [3].

Ĉar ne est'as li'a interes'o montr'i si'n respond'ec'a pri si'a'j mal'sukces'o'j, la antaŭ'a ĉef'ministr'o lev'is la fantom'o'n de la ekster'a'j minac'o'j. Tiu'n tem'o'n li sukces'is trud'i dum la tut'a kampanj'o. Tiu manovr'o des pli bon'e funkci'is, ke s - ro Mod'i rifuz'is part'o'pren'i ia'n ajn kontraŭ'a'n debat'o'n kaj gazet'ar-konferenc'o'n. Li kontent'iĝ'is per kelk'a'j prepar'it'a'j intervju'o'j en amas'inform'il'o'j aparten'ant'a'j preskaŭ ĉiu'j al negoc'ist'o'j, kiu'j dezir'as fleg'i bon'a'j'n rilat'o'j'n kun la reg'ant'o'j.

La ali'a grand'a ag'ant'o de tiu balot'o est'is ceter'e mon'o. La elekt'o'j est'is la plej mult'e'kost'a'j en la histori'o de la demokrati'o'j, la parti'o'j ja el'spez'is preskaŭ 9 miliard'o'j'n da dolar'o'j laŭ fid'ind'a taks'o [4]. Neniam la polic'o ek'pren'is tiom da et'a'j mon'bilet'o'j laŭ'pet'e de la balot'o-komision'o en hejm'o'j de la kandidat'o'j aŭ ĉe la parti'a'j sid'ej'o'j. En ĉi tiu kamp'o la BJP super'is ĉiu'j'n rekord'o'j'n [5]. En 2016, la Mod'i-reg'ist'ar'o voĉ'don'ig'is leĝ'o'n permes'ant'a'n al entrepren'o'j kaj civit'an'o'j far'i anonim'a'j'n donac'o'j'n al la parti'o'j - « Oficial'ig'o de la komplic'a kapital'ism'o [6] », kiel tio est'is denunc'it'a de la eks'a ĉef'o de la balot'o-komision'o, s - ro Shahabuddin Yaqoob Quraishi. Tiu'j alt'eg'a'j sum'o'j est'is uz'at'a'j por aĉet'i voĉ'o'j'n – far'i donac'o'j'n est'as kondiĉ'o neces'a, kvankam ne sufiĉ'a, por gajn'i -, sed ili ankaŭ uz'iĝ'is por financ'i la balot'a'n propagand'o'n.

La re'ven'o de la alt'a'j kast'o'j

Sur ĉi-teren'o, Barat'o al'pren'as la ĝeneral'a'n tendenc'o'n, kiu trans'form'as la soci'a'j'n ret'o'j'n en la unu'a'n vektor'o'n de la politik'a komunik'ad'o : kvankam la politik'a'j gvid'ant'o'j ankoraŭ organiz'as miting'o'j'n, nenio super'as WhatsApp, Twitter, Facebook , ktp., por satur'i la publik'a'n spac'o'n [7]. Sekv'as gigant'a invest'o en mult'lingv'a dung'it'ar'o por dis'vast'ig'i la bon'a'n parol'o'n laŭ la manier'o de mis'inform'ad'o kaj «  trolling  ». Tiel, s - ro Gandhi est'is prezent'it'a de si'a rival'o kiel islam'an'o, ĉar fot'o montr'is li'n, kiel infan'o'n, preĝ'ant'a en moske'o – tem'is ja pri la funebr'o-ceremoni'o de Khan Abdul Ghaffar Khan (la grand'a paŝtuna ĉef'o, disĉipl'o de Mahatm'a Gandhi), en 1988 en Peŝavar'o, kie Rahul akompan'is si'a'n patr'o'n.

Fin'e, kaj tio ne est'as la plej mal'grav'a aspekt'o, la ĉef'ministr'o kaj li'a parti'o instrument'ig'is la hindu'a'n religi'o'n. La prezid'ant'o de la BJP, s - ro Am'it Shah, mok'is s - ron Gandhi ĉar li est'is kandidat'o en distrikt'o kun islam'a pli'mult'o – tio est'as mensog'o – kiu'n li kompar'is kun Pakistan'o ; li eĉ klar'ig'is, ke, vid'ant'e la manifestaci'o'j'n de la sub'ten'ant'o'j de si'a rival'o, li ne sukces'is sci'i, ĉu tio okaz'is « en Barat'o aŭ en Pakistan'o [8] ». Krom'e, la BJP don'is si'a'n investitur'o'n al s -in'o Pragya Singh Thakur, akuz'at'a pri teror'ism'o lig'e kun la mov'ad'o Abhinav Bharat (Jun'a Barat'o), kiu est'as suspekt'at'a est'i aŭtor'o de kvar atenc'o'j kontraŭ-islam'a'j, kiu'j kaŭz'is dek'o'j'n da mort'o'j en 2008. Liber'ig'it'a sub garanti'o pro pri'san'a kial'o, ŝi dum la kampanj'o laŭd'is la murd'int'o'n de Gandhi, kiu est'is mem percept'at'a de la hindu'a'j naci'ist'o'j kiel mal'amik'o, pro si'a sen'per'fort'a doktrin'o kaj si'a ekumen'a si'n'ten'o.

Mult'a'j voĉ'don'ant'o'j voĉ'don'is por s - ro Mod'i, ne pro hindu'a naci'ism'o, sed por sub'ten'i fortik'a'n reg'ant'o'n, dum la opozici'o ne inspir'is konfid'o'n. Est'as tamen signif'o'plen'a, ke tiu ideologi'o ne de'admon'is ili'n. De kvin jar'o'j ĝi tamen konkret'iĝ'is per agres'o'j kontraŭ la islam'a'j kaj krist'an'a'j mal'pli'mult'o'j, inkluziv'e de la mort'ig'o de kvar'dek'o da hom'o'j akuz'at'a'j pri konsum'ad'o de bov'a viand'o aŭ konduk'ad'o de bov'in'o'j al buĉ'ej'o. Kaj tiu'j mal'pli'mult'o'j mal'facil'e pov'os aŭd'ig'i si'a'n voĉ'o'n en Lok Sabha – la mal'alt'a Ĉambr'o de la Parlament'o – domin'at'a de la BJP, kiu prezent'is nur mal'mult'a'j'n kandidat'o'j'n ven'ant'a'j'n el tiu'j mal'pli'mult'o'j.

Nur 25 elekt'it'o'j est'as islam'an'o'j, tio est'as 4,6 % de la Asemble'o, dum islam'an'o'j est'as 14,6 % de la loĝ'ant'ar'o. Ankaŭ vir'in'o'j est'as marĝen'ig'it'a'j, kvankam ili rapid'e progres'is : 78 elekt'it'o'j (14,3%) kontraŭ 66 kvin jar'o'j'n antaŭ'e. La unu'a'n foj'o'n, ili'a part'o'pren-kvot'o est'as la sam'a kiel tiu de vir'o'j.

Soci'ologi'e, la elekt'o'j de 2019 konfirm'as la re'ven'o'n de la alt'a'j kast'o'j ĉe la Parlament'o, komenc'it'a'n antaŭ dek jar'o'j, kaj kiu ŝuld'iĝ'as al la elit'a konsist'o de la BJP. Tiel, el la 147 kandidat'o'j de tiu parti'o en la distrikt'o'j de la hindi'parol'ant'a zon'o [9], kiu sum'ig'as preskaŭ la du'on'o'n de la elekt'it'o'j en la Lok Sabha, 88 aparten'is al la alt'a'j kast'o'j, kiu'j est'as nur 12 % de la loĝ'ant'ar'o. Ok'dek elekt'iĝ'is, el kiu'j 33 braman'o'j (la plej alt'a kast'o) kaj 27 rajputoj (milit'a kast'o, kiu rang'as tuj post'e) [10].

La nov'a Asemble'o est'as ankaŭ mark'it'a per la abund'a ĉe'est'o de hered'ant'o'j el mal'nov'a'j politik'a'j famili'o'j. Tiu'j « dinasti'o'j », por re'pren'i la barat'a'n esprim'o'n, pas'is de 25 % de la elekt'it'o'j en 2014 al 30 %, sed kelk'a'j ŝtat'o'j est'as super tiu mez'a nombr'o, ekzempl'e Karnatak'a (39 %), Maharaŝtr'o (42 %), Bihar'o (43 %) kaj Panĝab'o (62 %). Tio apart'e valid'as por la region'a'j parti'o'j, kiu'j oft'e est'as posed'aĵ'o de famili'o kaj hered'iĝ'as. Sed la naci'a'j parti'o'j ne hav'as kial'o'n ĵaluz'i ili'n : 31 % de dinasti'a'j kandidat'o'j por la parti'o de la Kongres'o, 22 % por la BJP, kiu tamen kampanj'is « kontraŭ la dinasti'o'j, kiu'j reg'as Barat'o'n », apart'e kontraŭ la unu'a, tiu de la Nehru - Gandhi. Tiu proporci'o est'as des pli surpriz'a, ke la BJP zorg'is pri la re'nov'ig'o de si'a'j kandidat'o'j por al'port'i nov'a'n sang'o'n. Cent'o da el'ir'ant'a'j deput'it'o'j tiel est'is anstataŭ'it'a'j de ali'a'j, kies sang'o est'is nov'a, sed tamen blu'a. Ĉar prezent'i tiu'j'n id'o'j'n de politik'a'j famili'o'j est'as garanti'o de sukces'o. Kaj, se la in'ig'o de la kandidat-list'o far'iĝ'as nepr'a, prefer'e elekt'i edz'in'o'j'n, vidv'in'o'j'n aŭ fil'in'o'j'n de politik'a'j gvid'ant'o'j por maksimum'ig'i la ŝanc'o'j'n de sukces'o. Tiel est'as por 54 % de la vir'in'o'j invest'it'a'j de la Kongres'o kaj por 53 % de tiu'j invest'it'a'j de la BJP.

Mal'pli'mult'o'j dors'e kontraŭ la mur'o

La prezent'o ne est'us komplet'a se oni ne menci'us la kresk'ant'a'n proporci'o'n de elekt'it'o'j akuz'it'a'j pri krim'o'j, aŭ jam kondamn'it'a'j. Kaŭz'o de tiu tendenc'o est'as la kresk'ant'a rol'o de mon'o, kaj la serĉ'ad'o de politik'a'j protekt'o'j far'e de mult'a'j krim'ul'o'j. El la 539 deput'it'o'j pri'stud'it'a'j de la Asoci'o por Demokrati'a'j Reform'o'j, ne'reg'ist'ar'a organiz'aĵ'o kon'at'a kiel serioz'a, 43 % est'as jur'e persekut'at'a'j (kontraŭ 34 % en 2014). Dek unu (el kiu'j 5 BJP -elekt'it'o'j) est'as akuz'it'a'j pri murd'o, tri'dek pri murd'o-prov'ad'o kaj dek naŭ pri per'fort'aĵ'o'j al vir'in'o'j. Inter ili, cent dek ses aparten'as al BJP kaj du'dek naŭ al la parti'o de la Kongres'o [11].

En tiu'j kondiĉ'o'j, la ĉapitr'o, kiu'n s - ro Mod'i mal'ferm'as ĉe la kap'o de la reg'ist'ar'o, ne est'os kopi'o konform'a al la antaŭ'a. Ja kontinu'ec'o venk'os pri esenc'a'j tem'o'j, kiel la koncentr'ad'o de la potenc'o inter la man'o'j de la ĉef'ministr'o. Sed la ampleks'o de la ekonomi'a kriz'o postul'as fort'a'j'n decid'o'j'n. La plej urĝ'a'j koncern'as la agr'o'kultur'a'n sektor'o'n, kiu, jam en kriz'a stat'o, pret'iĝ'as sufer'i la efik'o'n de mal'bon'a muson'o. La reg'ist'ar'o ver'ŝajn'e dev'os alt'ig'i la agr'o'kultur'a'j'n prez'o'j'n, eĉ se tio re'vigl'ig'os inflaci'o'n kaj mal'kontent'ig'os ĝi'a'n urb'a'n elekt'o'baz'o'n. La du last'a'j variabl'o'j tamen lim'ig'os la manovr'o-spac'o'n de la reg'ist'ar'o.

Sur la politik'a kamp'o, du tip'o'j de streĉ'o'j ver'ŝajn'e kresk'os dum la kvin ven'ont'a'j jar'o'j. Unu'e, la rilat'o'j inter la reg'ist'ar'o de s - ro Mod'i kaj tiu'j de la ŝtat'o'j de Hind'a Uni'o reg'at'a'j de opozici'a'j parti'o'j jam mal'bon'iĝ'as. La plej vid'ebl'a ekzempl'o est'as tiu de s -in'o Mamata Banerjee, ĉef'ministr'o de Okcident'a Bengalujo , ĉef'a cel'objekt'o de la BJP, kiu esper'as re'konker'i ĉi tiu'n ŝtat'o'n, kiu dum jar'o'j est'is komun'ist'a bastion'o. Du'e, la mal'pli'mult'o'j pov'us trov'iĝ'i dors'e kontraŭ la mur'o, en manier'o eĉ pli drast'a : ĉar la dekstr'o de la BJP amas'e en'ir'is la Parlament'o'n, la nun'a period'o dev'us fin'i la feliotonon datum'ant'a'n de preskaŭ tri'dek jar'o'j, tiu de la Babri Masjid , la moske'o detru'it'a en 1992 de naci'ist'a'j hindu'a'j aktiv'ul'o'j. En la ven'ont'a'j monat'o'j, la Plej Alt'a Kort'um'o dev'os far'i grav'a'n decid'o'n. Se la Kort'um'o ne permes'os al la hindu'a'j naci'ist'o'j konstru'i templ'o'n sur lok'o, kiu'n ili konsider'as la nask'iĝ'lok'o de la di'o Ram, ili ver'ŝajn'e organiz'os grand'eg'a'j'n manifestaci'o'j'n ; se ĝi permes'os, la jun'a'j islam'an'o'j, kiu'j ĝis nun silent'e sufer'as mult'a'j'n diskriminaci'o'j'n, pov'us ribel'i.

Christophe JAFFRELOT

Esplor-direktor'o ĉe la Centr'o de Inter'naci'a'j Esplor'o'j (CERI), komun'a esplor-centr'o de la Institut'o pri Politik'a'j Scienc'o'j ( IEP - Scienc'e-Po) kaj de la Naci'a Centr'o de Scienc'a Esplor'o ( CNRS - Centr'e national de la recherche scientifique ) ; aŭtor'o inter'ali'e de la libr'o'j : «  L ’Ind'e de Mod'i. National - populisme et démocratie ethnique  » kaj « Le Syndrome pakistanais  », Fayard, Pariz'o, respektiv'e 2019 kaj 2013.



La aŭtor'o

Christophe JAFFRELOT
Direktor'o de la Centr'o de Inter'naci'a Stud'o'j kaj Esplor'o'j, Institut'o de Politik'a'j Stud'o'j - Naci'a Centr'o de Scienc'a Esplor'ad'o ( NCSE) ; li direktor'is kaj kun'verk'is L ’Ind'e (...)
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

USON'O VET'AS POR HINDI'O

Barat'o – Ĉin'uj'o : konflikt'o'j kaj konverĝ'o'j

Pakistan'o sub'fos'at'a de la al'front'iĝ'o'j inter suna'ist'o'j kaj ŝijaist'o'j

Ĉu reg'ist'ar'o de juĝ'ist'o'j ?



Traduk'it'a de:
Jeanne -Mari'e Cash
el la franc'a

[1] «  Over 150 veterans write to President on “ politicisationof armed forces  », The Hind'u, New Delhi, 12- a de april'o 2019.

[2] «  Environment Minister rejects glob'al reports claiming 1.2 million deaths in Indi'a du'e to pollution  », The Hind'u, 5- a de maj'o 2019

[3] Vd. « Le capitalisme de connivence en Ind'e sous Narendra Mod'i », Les Études du CERI, n - ro 237, Pariz'o, 18- a de septembr'o 2018.

[4] Bibhudatta Pradhan kaj Shivani Kumaresan, « Indi'a'n elections become worlds most expensive  : This is how much they cost  », Business Standard, New Delhi, 4- a de juni'o 2019.

[5] « In 2019, is BJP riding a Modiwave or a money wave  ? », The Wire , Nov-Delhi'o, 6- a de maj'o 2019, kaj «  BJP flush with poll cash, no questions asked in this elections  », The Telegraph , Nov-Delhi'o, 2- a de maj'o 2019.

[6] Ad'il Rashid, «  Electoral bonds hav'e legalised crony capitalism  : Ex - chief Election Commissioner SY Quraishi  », Outlook , Nov-Delhi'o, 7- a de april'o 2019.

[7] Madhumita Murgia, Stephanie Findlay kaj Andres Schipani, « Indi'a : The WhatsApp election  », Financial Times , London'o, 5- a de maj'o 2019.

[8] « “ Cant make out if it’ s Indi'a or Pak'ist'a'n” : Am'it Shahon Rahul Gandhis Wayanad roadshow  », The News Minut'e, 10- a de april'o 2019, www. thenewsminute. com

[9] Tiu'n meta'region'o'n konsist'ig'as Utar - Pradeŝo , Utarakando , Bihar'o, Ĝarkhando , Ĉatisgaro , Madja - Pradeŝo , Raĝastan'o, Delhi'o, Harjano , Himaĉal- Pradeŝo kaj Ĉandigaro.

[10] Ĉi tiu'j don'it'aĵ'o'j kaj tiu'j de la post'a paragraf'o de'ven'as el la esplor'o'j de Social Profil'e of Indi'a'n National and Provincial Elected Representatives ( Spinper), asoci'it'a inter'naci'a laboratori'o de la ( CNRS) kaj konsist'ig'at'a de la Ashoka -universitat'o en Barat'o kaj Sciences Po - ( IEP) en Franc'uj'o

[11] « 43 % of newly elected Mps fac'e criminal charges  : ADR re'port », The Wire , 27- a de maj'o 2019.


Akcept'ej'o >> 1 a juli'o 2019

La german'a'j polic'o kaj justic'o en turbul'a'j akv'o'j

Sen'pun'ec'o por nov'nazi'a per'fort'o


Nov'nazi'a ĉel'o, si'n'sekv'a'j murd'o'j, polic'o serĉ'ant'a laŭ mal'ĝust'a direkt'o : jen la ingredienc'o'j de tragedi'o kiu hant'as Germani'o'n ek'de la fru'a'j 2000 aj jar'o'j. Post kriminal'a esplor'o en Munken'o, kiu daŭr'is de 2013 ĝis 2018, la proces'o rivel'is per si'a'j mank'o'j la ambigu'a'j'n si'n'ten'o'j'n kaj de la ŝtat'a'j sekur'ec'o'serv'o'j kaj de la juĝ'ist'ar'o rilat'e al la per'fort'o de la ekstrem'a dekstr'o.



de  Massimo PERINELLI, Christopher POLLMANN

Je la 11 a de juli'o 2018, Ismail Yozgat sven'is, ĉant'is, kaj verŝ'is akv'o'n sur si'a'n kap'o'n. La patr'o de Halit Yozgat, murd'it'a 12 jar'o'j'n antaŭ'e far'e de la et'a Naci'social'ism'a Sub'ter'o ( Nationalsozialistischer Untergrund , NSU), li ĵus aŭd'is Manfred Götzl, kriminal'a juĝ'ist'o de Super'a Region'a Kort'um'o ( Oberlandesgericht ) de Munken'o, el'dir'i la juĝ'o'n pri la kvin akuz'it'o'j : sever'a kondamn'o por la ĉef'a akuz'it'o, sed mal'pli sever'a'j por ŝi'a'j kvar komplic'o'j.

Tiel fin'iĝ'is la proces'o por la plej long'a si'n'sekv'o de nov'nazi'a'j krim'o'j far'it'a'j en Germani'o de'post la Du'a Mond'milit'o. Inter septembr'o 2000 kaj april'o 2007, naŭ en'migr'int'o'j, plej'part'e turk'o'j, kaj polic'ist'in'o est'is murd'it'a'j per la sam'a paf'il'o en urb'o'j tra la tut'a land'o. Komenc'e, la polic'o kred'is ke la mort'ig'o'j cel'is regul'ig'i la kont'o'j'n en'e de la turk'a komun'um'o, kaj koncentr'is si'a'j'n esplor'o'j'n sur la famili'o'j de la viktim'o'j, ili'a'j najbar'o'j kaj ili'a soci'a rond'o, kaj foj'e eĉ prov'is sub'fos'i la reputaci'o'j'n de la viktim'o'j, mal'ver'e asert'ant'e, ke ili mem est'as krim'ul'o'j [1]. Oni nom'is la esplor'o'j'n Operac'o Bospor'o kaj Operac'o Lun'ark'o (alud'o pri la turk'a flag'o). La amas'komunik'il'o'j nom'is la mort'ig'o'j'n la "kebab'a'j murd'o'j" [2] kaj kulp'ig'is pri ili "mal'hel'a'n paralel'a'n mond'o'n" de drog'ŝakr'ad'o kaj mafi'ism'o ĉe turk'o'j. Iam, en la kadr'o de Operac'o Bospor'o, unu el la plej grand'a'j esplor'o'j en la histori'o de la german'a kriminal'a justic'o, tiom, kiom 160 polic'ist'o'j est'is sekv'ant'a'j fals'a'j'n spur'o'j'n. Post'e, kiam polic'ist'in'o est'is mort'paf'it'a en si'a aŭt'o en 2007, kaj ŝi'a koleg'o est'is grav'e vund'it'a en la kap'o, la esplor'ist'o'j serĉ'is la "Fantom'o'n de Heilbronn " - la urb'o kie la atenc'o okaz'is - en la roma'a komun'um'o ĉe kiu'j, laŭ polic'a'j psikolog'o'j, "mensog'o'j est'as esenc'a'j element'o'j de soci'a'j rilat'o'j" [3]. Tri bomb'atenc'o'j kontraŭ cel'objekt'o'j kun rilat'o'j al en'migr'ad'o, per kiu'j 24 est'is vund'it'a'j, ne sukces'is direkt'i la atent'o'n de la aŭtoritat'ul'o'j al la nov'nazi'a mov'ad'o, kvankam viktim'o'j, famili'o'j, amik'o'j kaj kelk'a'j ĵurnal'ist'o'j pli kaj pli el'dir'is si'a'j'n suspekt'o'j'n pri la ekstrem'a dekstr'o.

Ĉio ŝanĝ'iĝ'is en novembr'o 2011 kun la arest'o Beat'e Zschäpe. La esplor'ist'o'j de tiam komenc'is sekv'i spur'o'j'n kiu'j'n ili ĝis tiam preter'atent'is. En 1998, post kelk'a'j ne'grav'a'j per'fort'aĵ'o'j, Zschäpe, Uwe Böhnhardt kaj Uwe Mundlos fond'is la NSU -on. Inter 1998 kaj 2011, ili akumul'is ĉirkaŭ 600 000 eŭr'o'j'n per rab'o'j ĉe super'bazar'o kaj dek kvar aŭ ebl'e dek kvin bank'o'j, vund'ant'e kelk'a'j'n hom'o'j'n. Dum preskaŭ dek kvar jar'o'j, la tri fond'int'o'j de la NSU viv'is kaŝ'it'e en Saksonio, pri'zorg'at'e kaj protekt'at'e de grand'a ret'o de sub'ten'ant'o'j. Post fin'a ne'sukces'a rab'o kaj la mort'o de la du vir'o'j en la grup'o, kiu'j aŭ mort'ig'is si'n aŭ est'is mort'ig'it'a'j de ne'kon'at'o je la 4 a de novembr'o 2011, Beat'e Zschäpe ek'brul'ig'is ili'a'n komun'a'n hejm'o'n, send'is kelk'a'j'n vide'o'konfes'o'j'n al la amas'komunik'il'o'j kaj prezent'is si'n al la polic'o.

La logik'o, laŭ kiu nov'nazi'a'j grup'o'j ne est'is formal'e akuz'it'a'j, kaj kiu reg'is ĝis 2011, daŭr'is en la munken'a kort'um'o kaj en ties juĝ'o. Ĉe la proces'o, kiu daŭr'is de maj'o 2013 ĝis juli'o 2018, 540 atest'ant'o'j kaj 56 fak'ul'o'j est'is al'vok'it'a'j, 600 000 paĝ'o'j da atest'o'j est'is produkt'it'a'j kaj la total'a kost'o est'is inter 30 kaj 37 milion'o'j da eŭr'o'j. Fin'e, kvankam Zschäpe est'is kondamn'it'a al ĝis'mort'a mal'liber'ig'o, ŝi'a'j kvar komplic'o'j nur ricev'is inter du-kaj-du'on'a'j'n kaj dek jar'o'j'n da en'prizon'ig'o, dum aplaŭd'is dek du nov'nazi'a'j aktiv'ul'o'j ĉe'est'ant'a'j en la tag'o de la kondamn'o. Ĉiu'j est'is liber'ig'it'a'j, pro la long'ec'o de si'a antaŭ'proces'a en'karcer'ig'o.

Obstrukc'at'a esplor'o

La mild'ec'o de la kondamn'o'j kontrast'as kun la sever'a trakt'ad'o al iu'j manifestaci'ant'o'j kontraŭ la G 20 en juli'o 2017 en Hamburg'o : ili est'is kondamn'it'a'j al tiom, kiom tri'dek naŭ monat'o'j da en'prizon'ig'o. Sed tio ne est'as la problem'o. La proces'o neniel dis'pel'is la impres'o'n de "blind'ec'o, eĉ ĝis la komplic'ec'o de la publik'a'j instituci'o'j de sekur'ec'o kaj protekt'o" rilat'e al la nov'nazi'a mov'ad'o, laŭ la verk'ist'o Ralph Giordano  [4]. Resum'ant'e la trakt'o'n de la NSU far'e de la aŭtoritat'ul'o'j, la raport'o de la enket'komision'o de la turingi'a parlament'o menci'as "ĝeneral'a'n katastrof'o'n kiu ebl'ig'as la suspekt'o'n de intenc'a sabot'ad'o" [5], kvazaŭ est'is instituci'a toler'em'o pri krim'o'j far'e de la ekstrem'a dekstr'o en Germani'o, malgraŭ tio, ke ras'ism'a'j kaj antisemit'ism'a'j agres'o'j pli'iĝ'is je preskaŭ 20% en 2018 kompar'e kun 2017, jam ating'int'e nov'a'j'n alt'o'j'n en antaŭ'a'j jar'o'j [6].

Dum la tut'a proces'o, la juĝ'ist'o'j prov'is lim'ig'i la argument'o'j'n al la kvin akuz'it'o'j kaj ne pli'vast'ig'i la kun'tekst'o'n, teknik'o de individu'ig'o kiu oft'as en kriminal'a'j juĝ'afer'o'j kun kaj soci'a'j kaj politik'a'j implic'o'j. Neniam en'kalkul'it'a'j est'is sen'de'pend'a'j esplor'o'j kiu'j sugest'is ke, sen'help'e, la tri fond'int'o'j de la NSU -ĉel'o kaj ĝi'a kvar komplic'o'j ne est'us pov'int'a'j el'far'i tiom da krim'o'j tra la tut'a Germani'o kaj rest'i kaŝ'it'a'j dum preskaŭ dek kvar jar'o'j [7]. Zschäpe plej'part'e rest'is silent'a kaj rifuz'is kun'labor'i. Du el ŝi'a'j komplic'o'j, kiu'j ne montr'is bedaŭr'o'n pro si'a'j ag'o'j, sed agnosk'is si'a'n naci'social'ism'a'n ideologi'o'n, est'as hodiaŭ fest'at'a'j kiel hero'o'j de si'a'j kamarad'o'j.

Kaj ceter'e est'as la kontraŭ'dir'o'j de la esplor'o. Je la 6 a de april'o, 2006, en Kassel, Halit Yozgat est'is mort'paf'it'a en la ret'kaf'ej'o kiu'n li'a famili'o mastr'um'as. Ĉe'est'ant'a est'is klient'o, Andre'as Temme, kiu konsult'is svat'ret'ej'o'n. Li'a profil'o est'is interes'ig'a : krom'nom'it'a "et'a Adolf" en si'a jun'aĝ'o - nom'o kiu'n li ne kompren'as, laŭ li, kvankam li agnosk'as ke li far'is kopi'o'n de Mein Kampf de Adolf Hitler kiam li est'is adolesk'ant'o [8] - li okup'is la posten'o'n de inspekt'ist'o de la intern'a sekret'a serv'o ( Verfassungsschutz , Ofic'ej'o por la Protekt'o de la Konstituci'o) por la ŝtat'o Hesi'o, kie li respond'ec'is pri la inform'ant'o'j kiu'j est'us dev'int'a'j observ'i la nov'nazi'o'j'n. Dum la kriminal'a esplor'o en april'o 2006, s - ro Temme ne prezent'is si'n kiam la polic'o pet'is vid'atest'ant'o'j'n, kaj dum li'a unu'a pri'demand'ad'o li prov'is ne'i ke li ĉe'est'is ĉe la lok'o kaj je la hor'o de la krim'o. Sed la re'trov'o de li'a'j komput'il'a'j datum'o'j, kaj la vid'atest'o de ali'a klient'o kiu ĉe'est'is je la moment'o de la paf'atenc'o, indik'is ali'e. Kvankam li konfes'is ke li kon'as paf'il'o'j'n, li asert'is ke li ne aŭd'is la du paf'o'j'n (la paf'il'o hav'is damp'il'o'n), ne flar'is pulv'o'n kaj, kiam li for'ir'is de la scen'ej'o, ne rimark'is la korp'o'n kuŝ'ant'a'n en flak'o da sang'o inter la serv'o'tabl'o kaj la el'ir'ej'o [9]. La juĝ'ist'o'j karakteriz'is ĉi tiu'j'n asert'o'j'n kaj la atest'ant'o'n mem kiel kred'ind'a'j'n. Sed la famili'o Yozgat kaj ili'a'j sub'ten'ant'o'j komisi'is al la kon'at'a london'a agent'ej'o Forensic Architecture sen'de'pend'a'n esplor'o'n kiu trov'is, ke s - ro Temme sen'dub'e aŭd'is, flar'is kaj vid'is la murd'o'n.

Ĉi tiu afer'o ilustr'as la ombr'a'j'n zon'o'j'n kiu'j ĉirkaŭ'as la labor'o'n de la region'a kaj federaci'a sid'ej'o de la Verfassungsschutz kaj ili'a'j proksim'um'e 30 agent'o'j kaj inform'ant'o'j asign'it'a'j al la tri akuz'it'o'j de la NSU  [10]. Jam tre fru'e, iu'j konscienc'a'j polic'ist'o'j plend'is pri tio : dum la tut'a jar'o 2001, komisar'o Sven Wunderlich foj'e-re'foj'e not'is kaj kritik'is parol'e kaj skrib'e la obstrukc'o'j'n trud'it'a'j'n de la Verfassungsschutz far'e de la ŝtat'o Turingi'o kiu'j mal'help'is ke la tri fuĝ'ant'o'j est'u kapt'it'a'j [11]. Sed dum la proces'o en Munken'o, la juĝ'ist'o'j rifuz'is konsider'i ĉiu'j'n indic'o'j'n aŭ indik'o'j'n rilat'e al la komplic'ec'o de divers'a'j kun'labor'ant'o'j de la Verfassungsschutz en la krim'o'j de la NSU. Post la rivel'o'j de Zschäpe en novembr'o 2011, ili'a'j raport'o'j pri la NSU est'is plej'part'e aŭ detru'it'a'j aŭ klasifik'it'a'j sekret'a'j dum cent du'dek jar'o'j. La dosier'o koncern'ant'a s - ron Temme tial est'os mal'hav'ebl'a por parlament'a'j kaj kriminal'a'j esplor'o'j ĝis 2137 ! Al'don'e, kelk'a'j asoci'it'o'j de la sekret'a serv'o aper'is ĉe la proces'o sub fals'nom'o kaj intenc'e mensog'is. "Ni dev'as ne mal'kaŝ'i ŝtat'a'j'n sekret'o'j'n kiu'j sub'fos'as la ag'o'j'n de la reg'ist'ar'o" dir'is la ŝtat'sekretari'o pri ekster'land'a'j afer'o'j Klaus - Dieter Fritsche, la estr'o de ĉiu'j federaci'a'j serv'o'j de strategi'a'j inform'o'j kaj intern'a'j sekur'ec'o, al la unu'a federaci'a parlament'a komitat'o kiel antaŭ'prav'ig'o en oktobr'o 2012 [12].

Hans- Joachim Funk'e, emerit'a profesor'o pri politik'a scienc'o ĉe la Liber'a Universitat'o de Berlin'o kaj fak'ul'o pri la NSU, est'as aper'int'a antaŭ kelk'a'j parlament'a'j komitat'o'j. Li'a'j esplor'o'j montr'as ke, post la for'pas'o de la German'a Demokrati'a Respublik'o ( GDR), la Verfassungsschutz mult'e kontribu'is al la kre'o de nov'nazi'a'j ret'o'j en la nov'a'j federaci'a'j ŝtat'o'j : ili'a'j agent'ej'o'j pag'is mult'a'j'n gvid'ant'o'j'n kaj membr'o'j'n de ĉi tiu mov'ad'o kiel inform'ant'o'j'n kaj don'is al ili imun'ec'o'n kontraŭ kriminal'a'j esplor'o'j [13]. La last'a'temp'a el'trov'o de ret'o de oficial'ul'o'j, polic'ist'o'j, agent'o'j de la Verfassungsschutz , juĝ'ist'o'j kaj ali'a'j ofic'ist'o'j, kiu'j fantazi'as pri puĉ'o kaj la ekzekut'o de mal'dekstr'a'j opon'ant'o'j, montr'as ke la verm'o est'as profund'e instal'it'a en la frukt'o [14].

Front'e al fals'a'j akuz'o'j de la polic'o kaj la amas'komunik'il'o'j, kaj kun la mult'a'j ekster'las'o'j kaj mank'o'j de la oficial'a'j enket'o'j, la famili'o'j de la viktim'o'j kaj ili'a'j sub'ten'ant'o'j organiz'is si'n. Post la murd'o'j de Mehmet Kubasik en Dortmund kaj Halit Yozgat en Kassel en april'o 2006, ili unu'ig'is mil'o'j'n da hom'o'j por marŝ'i en ambaŭ urb'o'j. Oni star'ig'is grav'a'n ret'o'n de kritik'a kontrol'o kaj analiz'o, de kultur'a'j kaj art'ism'a'j prezent'ad'o'j kaj de politik'a kaj jur'a mobiliz'o, precip'e post la mal'ferm'o de la kriminal'a proces'o de la NSU en 2013. Kun si'a'j 7 region'a'j aŭ laŭ'tem'a'j unu'o'j, la grup'o NSUWatch ekzamen'is la enket'a'n labor'o'n de la 13 parlament'a'j komitat'o'j kaj ĉiu'n el la 438 tag'o'j de la munken'a proces'o [15].

Ĉi tiu mobiliz'o ating'is la pint'o'n en maj'o 2017 kun miting'o de tri mil hom'o'j en Kolonj'o. Dum kvin tag'o'j, sub la slogan'o "For'ig'u la NSU -an'ar'o'n : ni akuz'as" [16], popol'a ĵuri'o kun'ig'is eminent'ul'o'j'n kaj grup'o'j'n kritik'ant'a'j'n la konduk'o'n de la kriminal'a esplor'o kun la ĉe'est'o de kelk'a'j advokat'o'j de la plend'ant'o'j. Kred'ant'e ke nek la munken'a'j juĝ'ist'o'j nek la parlament'a'j komitat'o'j pri'lum'os la afer'o'n aŭ don'os just'ec'o'n, la part'o'pren'ant'o'j post'e redakt'is akt'o'j'n de akuz'ad'o kontraŭ cent person'o'j : ne nur nov'nazi'o'j kaj ali'a'j individu'o'j kiu'j hav'is rol'o'j'n en la organiz'ad'o kaj efektiv'ig'o de la krim'o'j, sed ankaŭ polic'ist'o'j, prokuror'o'j, ĵurnal'ist'o'j kaj politik'ist'o'j kiu'j, inter 1999 kaj 2011, kulp'ig'is la famili'o'j'n de la viktim'o'j kaj help'is sen'kulp'ig'i la ekstrem'a'n dekstr'o'n.

En la tag'o de la verdikt'o, kvin mil hom'o'j ar'iĝ'is en Munken'o, kaj preskaŭ sep mil en dek'du ali'a'j urb'o'j, por postul'i oficial'a'n enket'o'n pri instituci'a koluzi'o en ras'ism'a'j krim'o'j, kaj por dis'kon'ig'i ĉi tiu'n deklar'o'n de Ismail Yozgat  : "Ni ne agnosk'as ĉi tiu'n verdikt'o'n !"

Sed la afer'o ankoraŭ ne fin'iĝ'is. Unu'flank'e, pro ali'a'j kial'o'j, Zschäpe, ŝi'a'j komplic'o'j kaj la federaci'a prokuror'o ĉiu'j registr'is apelaci'o'j'n kontraŭ la verdikt'o en la Federaci'a Kort'um'o en Karlsruhe kaj la juĝ'o pri la apelaci'o ver'ŝajn'e ne est'os don'it'a ĝis post kelk'a'j jar'o'j. Ali'flank'e, tri famili'o'j de viktim'o'j registr'is plend'o'n kontraŭ la Ŝtat'o ĉe la tribunal'o de la unu'a instanc'o de Nurenberg'o ; ili postul'as mon'kompens'aĵ'o'n pro la fals'a'j akuz'o'j kaj la fiask'o'j de la kriminal'a esplor'o.

Kvankam sen'dub'e sensaci'a kaj vast'e pri'raport'it'a, la munken'a proces'o efektiv'e ne est'is ekster'ordinar'a. Ĝi plen'um'is la atend'at'a'n rol'o'n de kriminal'jur'a persekut'o : sen'politik'ig'i soci'a'j'n problem'o'j'n per koncentr'iĝ'o pri individu'a'j devi'o'j, krim'ad'o kaj kulp'o.

Massimo PERINELLI kaj Christopher POLLMANN



La aŭtor'o

Massimo PERINELLI
Diktoro pri Nun'temp'a Histori'o, kun'labor'ant'o de la Fond'aĵ'o Ros'a- Luxemburg.
(vid'u)

Christopher POLLMANN
Profesor'o pri publik'a Jur'o en la Universitat'o de Lorraine kaj asoci'it'a esplor'ist'o en la Collège dEtudes Mondiales en Pariz'o.
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:



Traduk'it'a de:
Mike Le'o'n
el la franc'a

[1] Ŝpur'e'n der Reid - Methode  : Erzwungene Geständnisse und institutioneller Rassismus, Bürgerrechte & amp ; Polizei , n - ro 115, Berlin'o, april'o 2018, www. cilip.de

[2] Kp. Der Spiegel , Hamburg'o, la 21 a de februar'o 2011, kaj, pri la termin'o "kebab'a'j murd'o'j", la 4 a de juli'o 2012.

[3] Zeit Online , la 4 a de februar'o 2014, www. zeit.de

[4] Akceptoprelego por la Premi'o Bertini, la 27 a de januar'o 2014 ĉe Hamburg'o, https :// bertinipreis.hamburg.de

[5] ’Teror'ism'o de la ekstrem'a dekstr'o kaj ag'ad'o de ŝtat'a'j agentejoĵ, raport'o de la enket'komision'o de la parlament'o de Turingi'o, la 16 a de juli'o 2014 (german'lingv'a), www. thueringer - landtag.de

[6] ’ Politisch motivierte Kriminalität im Jahr 2018’, Federaci'a Ministeri'o pri Intern'a'j Afer'o'j, Berlin'o, la 14 a de maj'o 2019, www. bmi. bund.de

[7] Stefan Aust kaj Dirk Laabs, Heimatschutz. Der Staat und di'e Mordserie des NSU, Pantheon, Munken'o, 2014.

[8] Di'e Welt , Berlin'o, la 6 a de juni'o 2016, www. welt.de

[9] Lutz Bucklitsch, ’ Kassel  : Der Mord an Halit Yozgat – di'e Lügenwelt des Andre'as Temme ( klein Adolf)’, la 22 a de juni'o 2014, https :// hajofunke. wordpress. com , kaj ankaŭ Di'e Welt , la 1 a de mart'o 2015, www. welt.de

[10] Hans- Joachim Funk'e, Sicherheitsrisiko Verfassungsschutz. Staatsaffäre NSU  : das V -Man'n- Desaster und was daraus gelernt werden muss, VSA, Hamburg'o, 2017.

[11] ’Teror'ism'o de la ekstrem'a dekstr'o kaj ag'ad'o de ŝtat'a'j agentejoĵ ’, verk'o cit'it'a.

[12] Cit'it'a de Hans- Joachim Funk'e, https :// hajofunke. wordpress. com

[13] ’Teror'ism'o de la ekstrem'a dekstr'o kaj ag'ad'o de ŝtat'a'j agentejoĵ ’, verk'o cit'it'a, kaj ankaŭ Hans- Joachim Funk'e, Sicherheitsrisiko Verfassungsschutz, verk'o cit'it'a.

[14] Di'e Tageszeitung , Berlin'o, la 16 a de novembr'o 2018.

[15] www. nsu - watch. info (en la lingv'o'j german'a, angl'a kaj turk'a).

[16] Tribunal ’ NSU - Komplex auflösen  : Wir klagen an’, www. nsu -tribunal.de ; ĉi tiu popol'a proces'o okaz'is en Mannheim inter la 22 a kaj la 25 a de novembr'o 2018.


Akcept'ej'o >> 1 a juli'o 2019

Dosier'o : la est'ont'o de industri'o

Re'pac'ig'i industri'o'n kaj natur'o'n


Asoci'int'e dum long'a temp'o la ekonomi'a'n dis'volv'iĝ'o'n kaj pli'bon'ig'o'n de la viv'kondiĉ'o'j, la progres'em'a'j politik'a'j fort'o'j long'temp'e neglekt'is la efik'o'n de la hom'a'j aktiv'aĵ'o'j al la medi'o. Ĉu la urĝ'a neces'o protekt'i la planed'o'n implic'as rezign'i la bon'aĵ'o'j'n de industri'a soci'o ? Ne nepr'e, se nur mutaci'as kelk'a'j el la konsum'kutim'o'j, kiu'j'n ĝi nask'is.



de  Je'a'n GADREY

Laŭ mult'a'j ekonomik'ist'o'j, politik'a'j respons'ul'o'j, sindikat'ist'o'j, urĝ'as re'industri'ig'i Franc'uj'o'n. Inter 1974 kaj 2017, la pez'o de industri'o en la tut'a dung'o – inkluziv'e de la energi-produkt'ad'o kaj la min'ej'a'j industri'o'j, sed sen la konstru'ad'o – fal'is de 24,4 % ĝis 10,3 %. La part'o de la serv'o'j, komerc'a'j aŭ ne, ating'is 81 % en 2017 [1]. Industri'o plu produkt'as nur 14 % de la ald'o'n-valor'o, ali'dir'it'e de la ekonomi'a riĉ'o ĉiu'jar'e produkt'it'a. La pesimist'o'j tio'n ripet'ad'as : est'as katastrof'o.

Ĉu Franc'uj'o disting'iĝ'as de la ali'a'j land'o ? Neniel. Laŭ la statistik'o'j de la Inter'naci'a Organiz'aĵ'o de Labor'o ( IOL), kiu'j koncern'as la tut'a'n industri'o'n kaj konstru'ad'o'n, Franc'uj'o rest'as pli industri'a ol land'o'j, kiu'j'n oni ne pov'as taks'i kiel mal'bon'a'j'n lern'ant'o'j'n en ekonomi'a kresk'ad'o : nord'a'j land'o'j, Uson'o, Kanad'o, Brit'uj'o, inter ali'a'j. Kaj, kvankam ver'as, ke mal'mult'a'j riĉ'a'j land'o'j afiŝ'as pli bon'a'j'n rezult'o'j'n sur ĉi tiu kamp'o, precip'e German'uj'o kaj Japan'uj'o, la mal'industri'iĝ'o de dung'ad'o ne est'as tie mal'pli sever'a ol en Franc'uj'o : inter 1991 kaj 2018, la proporci'o de industri'a dung'o en la tut'a dung'o fal'is je 14 procent-poent'o'j en German'uj'o, mult'e pli ol en Franc'uj'o (fal'o je 7 poent'o'j, sam'e kiel en Japan'uj'o [2].

Kiu'j est'as la argument'o'j de la industri'ism'ul'o'j ? Ĉi tiu el'tir'aĵ'o de tribun'o titol'it'a « Ni re'don'u prioritat'o'n al industri'o » kaj sub'skrib'it'a de tri'dek'o da ekonomik'ist'o'j kaj de politik'a'j kaj sindikat'a'j respond'ec'ul'o'j, kon'at'a'j mal'dekstr'ul'o'j, est'as bon'a resum'o : « Industri'o kun'tren'as kun si la tut'a'n aktiv'ec'o'n, la esplor'o'n, invest'ad'o'n kaj, fin'e, la dung'ad'o'n. » (Le Mond'e, 18- a de januar'o 2017). Sed kiel sektor'o kiu produkt'as inter 8 kaj 20 % de la dung'o'j aŭ de la al'don'valor'o en la riĉ'a'j land'o'j, pov'as est'i la motor'o kiu « kun'tren'as » ĉio'n ali'a'n, inkluziv'e de la dung'ad'o ?

Tiu kred'o datum'as de la kontraŭ'ec'o, kre'it'a en la 19- a jar'cent'o de la klasik'a'j ekonomik'ist'o'j kaj Karl Marx  : industri'o kre'as riĉ'aĵ'o'j'n ; la serv'o'j dis'volv'iĝ'as el la plus'o'j, kiu'j'n ĝi kre'is. La super'ec'o de industri'o est'as do ties produkt'iv'a karakter'o, mal'e al la ne'produkt'iv'ec'o de la serv'o'j.

La pri'skrib'o'n oni post'e komplet'ig'is per ali'a'j postulat'o'j ; Ekzempl'e : afiŝ'ant'e gajn'o'j'n de produkt'iv'ec'o pli alt'a'j'n ol la plej grand'a part'o de la serv'o'j, la industri'o est'is tial krom'nom'it'a « kok'in'o kun or'a'j ov'o'j » de la ekonomik'ist'o Benjamin Coriat  [3], ĉar ĝi laŭ li tir'as la tut'a'n ekonomi'a'n kresk'o'n. Ali'a'j asert'as, ke industri'o determin'as la inter'naci'a'n konkurenc'ec'o'n, sen ĉiam mezur'i , ke tio, kio est'is ver'a hieraŭ perd'is hodiaŭ si'a'n traf'ec'o'n : ĉu agr'o'kultur'o kaj serv'o'j ceter'e ne konsist'ig'as grav'a'j'n element'o'j'n de ĉiu'j tiel nom'at'a'j liber'komerc'a'j inter'konsent'o'j ? Ali'a argument'o, sam'e eks'mod'a, postulat'as, ke nur la industri'a nov'ig'o en'kalkul'iĝ'as kaj grav'as …

Kiam neces'as klar'ig'i la histori'a'n mal'kresk'o'n de la industri'a dung'ad'o, oni oft'e respond'ec'ig'as la de'lok'ad'o'j'n. Tiu'j real'e est'as inter 10 kaj 15 % de la fenomen'o en Franc'uj'o [4]. Grav'as ja brems'i ili'n – eĉ mal'help'i ili'n -, sed rest'os trakt'end'a 85 ĝis 90 % de la problem'o.

Produkt'i pli por konsum'i pli kaj … polu'i pli

Inter la kial'o'j de la perd'o de 2,2 milion'o'j da dung'o'j en Franc'uj'o inter 1980 kaj 2017, la plej decid'ig'a respond'as al du'obl'a histori'a tendenc'o. Unu'flank'e, la mend'o de la famili'o'j mal'pli kaj mal'pli koncern'as industri'a'j'n objekt'o'j'n kaj pli kaj pli serv'o'j'n, komerc'a'j'n aŭ ne : la proporci'o de daŭr'i'pov'a'j objekt'o'j (aŭt'o'j, mebl'o'j, elektr'a'j hejm'il'o'j …) kaj du'on'daŭr'a'j (apart'e vest'aĵ'o'j) en la efektiv'a konsum'o de famili'o'j fal'is de 22 % ĉirkaŭ 1960, ĝis 12,4 % en 2017 [5]. Ali'flank'e, la produkt'iv'ec'o-gajn'o'j est'is kaj rest'as pli grand'a'j en industri'o ol en preskaŭ ĉiu'j serv'o'j. Akumul'ad'o de tiu'j du long'daŭr'a'j tendenc'o'j klar'ig'as la esenc'o'n de la fal'o de la industri'pez'o en la dung'ad'o, en Franc'uj'o sam'e kiel preskaŭ ĉie en la mond'o, inkluziv'e en la grup'o BRIC  [6] (Brazil'o, Rus'uj'o, Barat'o kaj Ĉin'uj'o, kre'it'a en 2009), far'iĝ'int'a BRICS kiam ĝi integr'is Sud'afrik'o'n en 2011.

La ali'a klar'ig'o de la fal'o de la industri'a dung'o kun'ig'as tri fenomen'o'j'n karakteriz'a'j'n de la nov'liberal'a tut'mond'iĝ'o : intensiv'ig'o de la labor'o ; konkurenc'o de land'o'j kun mal'alt'a'j salajr'o'j kaj mal'fort'a'j social kaj ekologi'a'j norm'o'j, kiu produkt'as de'lok'ig'o'j'n de produkt'ad'o kaj de konsum'ad'o (aĉet'o de produkt'o'j el ali'a'j land'o'j) ; pli kaj pli oft'a uz'ad'o far'e de entrepren'o'j, de ekster'a financ'ad'o, kiu ig'as ili'n ferm'i aŭ mal'invest'i, ne ĉar ili ne plu hav'as merkat'o'n, sed ĉar la rendiment'o por la akci'ul'o'j ne ating'as la nivel'o'n 10 ĝis 15 %.

La mal'dekstr'a industri'ism'a pens'o, port'at'a de ekonomik'ist'o'j aŭ aktiv'ul'o'j proksim'a'j de la labor'ist'a mov'ad'o, prav'e kritik'as la tri pri'skrib'it'a'j'n faktor'o'j'n, kiu'j ig'as romp'i kelk'a'j'n entrepren'o'j'n aŭ industri'a'j'n sektor'o'j'n. La industri'ig'o sen'dub'e kontribu'is dum long'a histori'a period'o al pli'bon'ig'o de la viv'kondiĉ'o'j. Sed industri'o ne est'as la sol'a aktiv'aĵ'o, kiu kontribu'is al ĝi : en la 20- a jar'cent'o, la publik'a'j serv'o'j pri eduk'ad'o, san'o, transport'o aŭ pri social'a ag'ad'o lud'is ne mal'pli grav'a'n rol'o'n.

Krom'e kaj precip'e, tiu industri'ig'o kun tre alt'a'j produkt'iv'ec'o-gajn'o'j, celebr'at'a kiel la kern'o de la « tri'dek glor'a'j jar'o'j », kaŭz'is damaĝ'o'j'n (aŭ « ekster'aĵ'o'j'n ») soci'a'j'n, pri'san'a'j'n kaj ekologi'a'j'n, ident'ig'it'a'j'n jam ek'de la 1970- aj jar'o'j. La ekologi'a spur'o de la hom'ar'o tiam komenc'is preter'pas'i la kapabl'o'n de la natur'o proviz'i la mult'a'j'n re'nov'iĝ'ant'a'j'n resurs'o'j'n en'ten'it'a'j'n en la materi'a produkt'ad'o, kaj la karb'o'n-el'send'o'j en la atmosfer'o'n preter'pas'is la lim'o'n de la klimat-ek'varm'iĝ'o. Ebl'as dir'i, ke, ek'de tiu epok'o, la gajn'o'j de produkt'iv'ec'o (produkt'i ĉiam pli per sam'e aŭ mal'pli da labor'o) oft'e far'iĝ'is perd'o'j, el kiu'j kelk'a'j minac'as hodiaŭ viv'neces'a'j'n komun'a'j'n hav'aĵ'o'j'n, kiel klimat'o aŭ akv'o, kaj resurs'o'j'n ne re'nov'iĝ'ant'a'j'n (mineral'o'j, fosili'a'j energi'o'j, sed ankaŭ sabl'o) ankaŭ sur'voj'e al el'ĉerp'iĝ'o, kaj por kelk'a'j, al mal'aper'o

Tiel, la sub'ten'ant'o'j de industri'ism'o forges'as kritik'i ĉi tiu'n hom'a'n, ekologi'a'n kaj pri'san'a'n katastrof'o'n : la agr'o'kultur'a sektor'o [7] en'hav'is nur 750.000 dung'o'posten'o'j'n en 2017, kontraŭ 1,88 milion'o'j en 1980, fal'o de 60 %, pli fort'a ol tiu de la industri'a'j dung'o'j en la sam'a period'o (43 %). Ĉef'a kial'o : industri'ig'o de agr'o'kultur'o, lanĉ'it'a de produkt'iv'ism'a'j agr'o'kultur'a'j politik'o'j kaj liber'komerc'a'j inter'konsent'o'j, kiu'j detru'as la kamp'ar'an'o'j'n en Franc'uj'o kiel ali'lok'e. Simil'a fenomen'o kun industri'ig'o de komerc'o tra ĝi'a produkt'iv'ism'a hiper-merkat'ig'o kaj tiu de kelk'a'j serv'o'j, kiu'j mal'human'iĝ'as trans'form'ant'e si'n en alt-teknologi'a'j'n fabrik'o'j'n. De nun, industri'ig'i cel'ant'e gajn'o'n de produkt'iv'ec'o plej oft'e signif'as mal'human'ig'i la aktiv'aĵ'o'n kaj detru'i la medi'o'n kaj la klimat'o'n. Sed ali'a industri'o ebl'as, se oni nur akcept'as, ke ĝi mal'pli pez'os en ekonomi'o.

Por pri'pens'i la est'ont'o'n de la industri'a sektor'o (sed tio ver'as ankaŭ en la ali'a'j sektor'o'j), la ĝeneral'a vid'ad'o est'as tiel simpl'e el'dir'ebl'a, kiel delikat'e konkret'ig'ebl'a : tem'as pri ali'manier'e produkt'i objekt'o'j'n (hav'aĵ'o'j'n) respond'ant'a'j'n al soci'a'j bezon'o'j mark'it'a'j de la « just'a, materi'a kaj energi'a sobr'ec'o », mem pens'at'a laŭ lim'o'j kaj lim-nivel'o'j, kiu'j'n oni ne dev'as trans'ir'i por ke la mond'o rest'u loĝ'ebl'a. Tio ja koncern'as la klimat'o'n, kun la cel'o « nul net'a el'send'aĵ'o » [8] (aŭ « karb'o'n-neŭtral'ec'o ») de nun ĝis 2050, sed ankaŭ la bio'divers'ec'o'n, kies mal'kresk'o'n ni dev'as rapid'e invers'ig'i, la redukt'o'n de kelk'a'j polu'o'j (aer'a, ĥemi'a, per plast'aĵ'o'j …) far'iĝ'int'a'j katastrof'a'j, kaj fin'fin'e, sobr'a'n mastr'um'ad'o'n de tio, kio rest'as, el la ne're'hav'ebl'a'j resurs'o'j nun en'glut'at'a'j de la term'o-industri'a kapital'ism'o je ne el'ten'ebl'a ritm'o [9].

Por pas'i de tiu'j ĝeneral'a'j princip'o'j al konkret'a'j perspektiv'o'j, taŭg'as en'ir'i en la detal'o'j'n de la el'ten'ebl'a'j uz'o'j, kaj de la produkt'ad'o de la ĉef'a'j kategori'o'j de industri'a'j objekt'o'j, inkluziv'e de energi'o laŭ ties divers'a'j form'o'j. Tio postul'as alt'a'n nivel'o'n de teknik'a, soci'a kaj civit'an'a ekspertiz'o, kolektiv'a verk'o far'at'a por daŭr'i kaj sub'met'at'a al publik'a debat'o. Tiel est'as pri la, unik'a'j en Franc'uj'o, scen'ar'o'j de la Negawatt -kolektiv'o [10] lig'it'a'j al la agr'o'kultur'a'j scen'ar'o'j Afterres 2050’ de la asoci'o Solagro.

Jen ekzempl'o inter dek'o'j el'tir'it'a el tiu'j labor'aĵ'o'j (kiu'j ne est'as bibli'o, sed ideal'a apog'il'o) : la mov'ec'o-bezon'o'j de la hom'o'j kaj la industri'a produkt'ad'o kapabl'a ĝi'n respond'i. La cit'it'a'j stud'aĵ'o'j anticip'as fort'a'n redukt'o'n de la aŭt'o-de'pend'ec'o ĝis 2050, dum en 2019 unu vojaĝ'o el 4 far'at'a'j en aŭt'o en Franc'uj'o est'as mal'pli ol 3 kilo'metr'o'j, dum pli ol du'on'o de la hom'o'j loĝ'ant'a'j je mal'pli ol unu kilo'metr'o de si'a labor'lok'o tie'n ir'as aŭt'e, kaj dum la kolektiv'a'j transport'o'j est'as sam'temp'e ne'sufiĉ'a'j kaj tro kost'a'j. La uz'o-sobr'ec'o en'kalkul'iĝ'os do pli ol la deploj'o, ekologi'e tre diskut'ind'a, de la elektr'a'j aŭ hibrid'a'j vetur'il'o'j (sol'a prioritat'o de la industri'ist'o'j kaj politik'a'j gvid'ant'o'j). La industri'a'j nov'aĵ'o'j sekv'e ne mal'aper'us, sed, anstataŭ serv'i la potenc'o-konkur'o'n, ili nutr'us pli sobr'a'j'n model'o'j'n.

Konkret'e, inter nun kaj 2050, la nombr'o de kilo'metr'o'j vetur'it'a'j de ĉiu loĝ'ant'o en individu'a aŭt'o est'us du'on'ig'it'a profit'e al mal'pli polu'a'j transport'rimed'o'j ; la vetur'il'o'j hav'us mult'e pli long'a'n viv'daŭr'o'n kaj uz'us re'nov'iĝ'ant'a'j'n energi'font'o'j'n ; la 10% de vetur'il'o'j, kiu'j ankoraŭ uz'us naft'o'produkt'o'j'n (kontraŭ 90 % de vetur'il'o'j en 2019), la mez'a konsum'ad'o est'us 3 litr'o'j por cent kilo'metr'o'j. La maksimum'a'j rapid'ec'o'j est'us redukt'it'a'j. La mez'a nombr'o de person'o'j en vetur'il'o pas'us de 1,6 ĝis 2,4 dank'e al kun'vetur'ad'o. La aŭtomobil'a industri'o uz'us pli kaj pli da re'cikl'ig'it'a'j material'o'j kaj engaĝ'iĝ'us en re'uz'ad'o kaj lu'ad'o. Krom la fakt'o, ke ĝi'a konsum'ad'o de energi'o (sen karbon'o kaj sen uz'i atom'industri'o'n) est'os du'on'ig'it'a, ke ĝi'a ŝtal-konsum'ad'o mal'pli'iĝ'us, ĝi ĉes'us al'don'i elektron'ik'a'j'n objekt'o'j'n, plej oft'e sen'util'a'j'n, por plen'e si'n dediĉ'i al produkt'ad'o de material'o'j por kolektiv'a'j transport'o'j, de bicikl'o'j (elektr'a'j aŭ ne), de fer'voj'a material'o, ktp.

Ĉu sen'dorm'a sonĝ'o ? Tut'e ne, ĉar la cit'it'a'j scen'ar'o'j propon'as bilanc'o'j'n kaj perspektiv'o'j'n kalkul'it'a'j'n por ĉiu'j sektor'o'j kaj produkt'o'j : de energi'o ĝis konstru'ad'o, tra hejt'ad'o, elektr'a'j hejm'il'o'j, elektron'ik'a'j aparat'o'j aŭ nutr'aĵ'o'j, kun ĉiu'foj'e taks'ad'o de la prudent'a'j perspektiv'o'j lig'it'a'j al la progres'o de efik'ec'o (energi'a kaj materi'a) kaj al tiu de la sobr'ec'o, kiu'n oni antaŭ'e nom'is la « ĉas'o al mal'ŝpar'o ».

Por produkt'i ali'a'j'n afer'o'j'n, ali'manier'e kaj sobr'e, tiu'j scen'ar'o'j konduk'as orient'i la konsum'ad'o'n kaj industri'a'n produkt'ad'o'n al produkt'o'j daŭr'i'pov'a'j, ripar'ebl'a'j, re'uz'ebl'a'j kaj, por kelk'a'j el ili, je kun'divid'it'a uz'o, kio ven'os per instig'o'j, sed precip'e per leĝ'o'j. Oni renkont'as ali'a'n esenc'a'n tendenc'o'n por imag'i est'ont'ec'o'n kongru'a'n kun la postul'o'j de protekt'o de la planed'o : tiu de la «  low tech  », tio est'as de la teknik'o'j pli sobr'a'j kaj pli simpl'a'j... sed ne mal'pli nov'ig'a'j.

Re'util'ig'i, ripar'i, re'vend'i kaj kun'divid'i : model'o de sobr'ec'o

« Por plej bon'e re'cikl'ig'i la riĉ'o'font'o'j'n kaj pli'long'ig'i la viv'daŭr'o'n de ni'a'j objekt'o'j, skrib'as Philippe Bihouix, unu el la ĉef'a'j inspir'ant'o'j de tiu kresk'ant'a tendenc'o, neces'os profund'e ili'n re'pens'i, simpl'a'j kaj fortik'a'j (Iv'a'n Illich est'us dir'int'a « afabl'a'j »), ripar'ebl'a'j kaj re'uz'ebl'a'j, norm'ig'it'a'j, sistem'blok'a'j (modul'a'j), el simpl'a'j materi'o'j, facil'e mal'konstru'ebl'a'j, neces'os util'ig'i nur ŝpar'e la mal'oft'a'j'n kaj ne'anstataŭ'ebl'a'j'n resurs'o'j'n, kia'j'n kupr'o, nikel'o, stan'o aŭ arĝent'o, lim'ig'i la elektron'ik'a'n en'hav'o'n. » Antaŭ ol al'don'i : « Neces'os fin'e organiz'i pri'pens'ad'o'n pri ni'a'j produkt'o'manier'o'j, privilegi'i konstru'ej'o'j'n re'instal'it'a'j'n apud la konsum'lok'o'j, iom mal'pli produkt'iv'a'j'n sed pli labor-intens'a'j'n, mal'pli meĥanik- kaj robot-hav'a'j'n sed ŝpar'em'a'j'n pri resurs'o'j kaj energi'o, artik'it'a'j'n kun ret'o de re'uz'ad'o, ripar'ad'o, re'vend'o, kun'divid'o de la ĉiu'tag'a'j objekt'o'j » [11].

Nenio el tio simil'as retro'ir'o'n al industri'a pas'int'ec'o tiom mit'a kiom polu'ant'a. La al'i-industri'o kiu pov'us evit'i al ni la plej mal'bon'o'n postul'os mult'e da nov'aĵ'o'j, sed ne tiu'j'n de la hiper'teknologi'o, kvankam kelk'a'j jam ekzist'ant'a'j aŭ pli'bon'ig'ebl'a'j pov'os tio'n kontribu'i, apart'e pri la efik'ec'o de la uz'o de energi'o kaj de material'o'j.

Rest'as du demand'o'j : kia est'os la ekonomi'a pez'o de la tiel skiz'it'a industri'o ? Kaj kiel la soci'o kiel tut'o re'ag'os al tiu nov'a materi'a kaj pri'energi'a sobr'ec'o, kaj al tiu trans'form'iĝ'o de produkt'ad'o kaj dung'ad'o ?

Cert'e la industri-pez'o en la dung'ad'o montr'os ĝeneral'a'n de'fal'o'n, malgraŭ ke kelk'a'j branĉ'o'j mal'e spert'os kresk'o'n. Sed tiu evolu'o montr'iĝ'os mal'pli dram'a ol tiu, kiu'n ni tra'viv'as de plur'a'j jar'dek'o'j. Unu'flank'e, la aktiv'ad'o mal'proksim'iĝ'os de la produkt'iv'ist'a'j proced'o'j, detru'ant'o'j de dung'o'j en industri'o sam'e kiel ali'lok'e ; ali'flank'e, la neces'a re'konsider'o de la tut'mond'a liber'komerc'o profit'e al part'a re'lok'ad'o brems'os la dung'o-fuĝ'o'j'n.

El'send'i forc'ej'efik'a'n gas'o'n, privilegi'o de riĉ'eg'ul'o

Por pri'pens'i la branĉ'o'j'n kiu'j port'os la dung'o'j'n de la trans'ir'o, ebl'as referenc'i al la scen'ar'o negaWatt 2017, kun , kiel ŝlos'il'a ekzempl'o, la sektor'o de la re'nov'iĝ'ant'a'j energi'o'j, kiu al'don'os pli ol 330 000 dung'o'j'n inter nun kaj 2030. Ali'a font'o, la Platform'o Klimat-Dung'o [12], kolektiv'o de dek-kvin'o da grand'a'j asoci'o'j kaj sindikat'o'j lig'it'a'j al esplor'ist'o'j, publik'ig'is en januar'o 2017 raport'o'n titol'it'a'n « Unu milion'o da dung'o'j por la klimat'o ». Inter la ekspansi'a'j branĉ'o'j : la ek'o-materi'o'j, la transport-material'o'j de la mild'a mov'ec'o kun mal'fort'a'j el'send'o'j, la industri'o'j lig'it'a'j al la term'a pli'bon'ig'ad'o de loĝ'ej'o'j kaj konstru'aĵ'o'j, ktp.

Ver'as, ke dung'ad'o en la tut'a industri'o fal'is je 46 % inter ĝi'a histori'a pint'o de 1974 kaj 2016, sed kelk'a'j branĉ'o'j rezist'is kaj eĉ pli [13]. La plej fort'a kresk'o (nombr'o'j pli ol du'obl'iĝ'is) est'is registr'it'a en la branĉ'o produkt'ad'o kaj distribu'o de akv'o, salubr'ig'o, mastr'um'o de la rub'o'j kaj polu'ad'o. Ĉi tiu aktiv'ad'o en'hav'as nun pli da dung'o'j ol la branĉ'o produkt'o kaj distribu'o de elektr'o, gas'o, vapor'o kaj klimat'iz'it'a aer'o, ĉe kiu la dung'ad'o rest'is stabil'a dum la period'o. Sed tiu'j du industri'a'j branĉ'o'j ver'ŝajn'e spert'os vigl'a'n kresk'o'n kun ekspansi'o de la re'cikl'ig'ad'o kaj mal'polu'ig'o (al kiu aparten'as la mal'konstru'ad'o de la nukle'a'j central'o'j), kaj la kresk'o de la re'nov'iĝ'ant'a'j energi'o'j, prefer'e proksim'ec'a'j kaj liber'ig'it'a'j de la inter'naci'a'j kompani'o'j, kiu'j ili'n de'voj'ig'as.

La viv'manier'o'j profund'e ŝanĝ'iĝ'os. Sed postul'i sobr'ec'o'n kontraŭ konsum'ism'o est'us ne'sufiĉ'a se oni ne preciz'ig'as kiu'j'n soci'a'j'n kategori'o'j'n dev'os plej modif'i si'a'n si'n'ten'o'n, nom'e de la ĝeneral'a interes'o. La klopod'o'j lig'it'a'j al la medi'protekt'ad'o est'as sam'a'j kiel impost'o'j : ili pov'as est'i just'a'j aŭ mal'just'a'j : kiam la riĉ'eg'ul'o'j el'send'as tri'dek ĝis kvar'dek foj'e pli da forc'ej'efik'a'j gas'o'j ol la 10 % plej mal'riĉ'a'j, kaj ke la karb'o'n-impost'o pez'as kvar'foj'e mal'pli sur la en'spez'o'j de la unu'a'j [14], la evident'a mal'just'o nask'as masiv'a'n rifuz'o'n de la trud'at'a'j ŝanĝ'o'j. La redukt'o de mal'egal'ec'o'j est'as part'o de la kondiĉ'o'j por akcept'ig'i la pri'energi'a'n kaj materi'a'n sobr'ec'o'n.

Koncern'e la akcept'ebl'o'n de la re'konvert'o de dung'ad'o kaj labor'o, defi'o est'os la sekur'ec'ig'o de la profesi'a'j ir'voj'o'j de la salajr'ul'o'j, kies nun'a dung'o est'os minac'at'a, sur la dung-are'o aŭ proksim'e de ĝi. Kun tiu esenc'a al'don'o : definitiv'e for'las'i la furioz'a'n produkt'iv'ism'o'n kaj teknologi'ism'o'n konsist'ig'as fin'e perspektiv'o'n dezir'ebl'a'n de mult'a'j hom'o'j. Sen'konsider'e ĉu tem'as pri pli'bon'ig'i ili'a'j'n labor'kondiĉ'o'j'n, pli'fort'ig'i la signif'o'n de ili'a produkt'a aktiv'ad'o aŭ re'don'i est'ont'ec'o'n al la soci'o.

Je'a'n GADREY



La aŭtor'o

Je'a'n GADREY
Ekonomik'ist'o
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

La ŝuld'o, kia ŝuld'o ?



Traduk'it'a de:
Jeanne -Mari'e Cash
el la franc'a

[1] «  Les comptes de la nation en 2017 », Insee Première, n - o 1697, Institut national de la statistique et des études économiques ( Insee), Pariz'o, maj'o 2018.

[2] Don'it'aĵ'o'j de la Mond'a Bank'o.

[3] Preleg'o far'it'a en Lille la 21-an de novembr'o 1994.

[4] Vd. Michel Husson, «  Plusieurs rapports analysent l’impact des délocalisations sur l’emploi  », not'o por la EIRO, juni'o 2005, http :// hussonet. free. fr

[5] «  Les comptes de la nation en 2017 », jam cit.

[6] Vd. «  Les BRIC, ateliers industriels ou agricoles du mond'e, sont de plus en plus... des économies de services  », Debout  !, 2 - a de april'o 2014, http :// blogs. alternatives - economiques. fr

[7] Oni al ĝi konvenci'e al'don'as la forst'o'kultur'o'n kaj fiŝ'ad'o'n.

[8] La net'a'j el'send'o'j est'as la diferenc'o inter la karb'o'n-el'send'o'j kaj la kapt'ad'o de karbon'o, ĉef'e far'e de la natur'o (arb'ar'o'j, viv'ant'a'j grund'o'j, ocean'o'j), kiu tre bon'e tio'n far'as … se oni ĝi'n ne detru'as.

[9] «  Perspectives des ressources mondiales 2019 », Program'o de la Unu'iĝ'int'a'j Naci'o'j por la hom'medi'o. Pariz'o 2019.

[10] «  négaWatt -Scen'ar'o 2017-2050 » ( https :// negawatt. org ). Vd. apart'e la raport'o'n «  Hypothèses et résultats  », juni'o 2018

[11] « Le mythe de la technologie salvatrice  », Esprit, Pariz'o, mart'o-april'o 2017.

[12] www. emplois - climat. fr

[13] Long'a'j seri'o'j de la Institut'o pri Statistik'o'j ( INSEE) pri dung'ad'o laŭ branĉ'o'j.

[14] ( Debout  !, 20- a de novembr'o 2018, http :// blogs. alternatives - economiques. fr


Akcept'ej'o >> 1 a juli'o 2019

Mond'a hered'aĵ'o de UNESK'O, la ne'atend'it'a'j rezult'o'j de etiked'o

La venen'a donac'o de kultur'turism'o


Ĉiu'n jar'o'n, kvin'dek'o da natur'a'j aŭ kultur'a'j lok'o'j kandidat'iĝ'as por en'skrib'o en la list'o'n de la mond'a hered'aĵ'o kaj tiel akir'i protekt'o'n por la bon'o de la tut'a hom'ar'o. Tamen, don'ant'e tiu'n etiked'o'n, Unesk'o fort'e direkt'as la turism'a'j'n flu'o'j'n. Profit'don'a'j flu'o'j, sed kiu'j pov'as montr'iĝ'i damaĝ'eg'a'j



de  Geneviève CLASTRES

" Subit'e, Alb'i ek'ekzist'is sur la mond'a map'o. La en'skrib'o de tiu episkop'a urb'o en la mond'a'n hered'aĵ'o'n de Unesk'o (Organiz'aĵ'o de Unu'iĝ'int'a'j Naci'o'j por Eduk'ad'o, Scienc'o kaj Kultur'o) okaz'is la 31-an de juli'o 2010. La morgaŭ'a'n maten'o'n, est'is hom'amas'o en la urb'o, la hom'o'j far'is krom'voj'o'n por vid'i ĝi'n." Direktor'o pri kultur'o, komun'a hav'aĵ'o kaj inter'naci'a'j rilat'o'j de Alb'i, S -in'o Mari'e- Ève Cortès tre bon'e memor'as tiu'n tag'o'n, kiu ŝanĝ'is la viv'o'n de tiu brik'far'it'a urb'o kaj de ties 52 000 loĝ'ant'o'j. De tiam la nombr'o de turist'o'j pli ol du'obl'iĝ'is ; de po 700 000 jar'e ĝis 1 milion'o en 2011, 1,5 milion'o'j en 2016 kaj iom'et'e mal'pli en 2017...

La en'skrib'o en la list'o'n de la mond'a hered'aĵ'o oft'e kron'as lok'o'j'n jam tre vizit'at'a'j'n. Tamen real'a "efik'o de Unesk'o" ekzist'as. "La en'skrib'o est'as garanti'aĵ'o de kvalit'o de la hav'aĵ'o, ĉu natur'a ĉu kultur'a. Por la ebl'a'j vizit'ont'o'j, ĝi est'as agnosk'o", preciz'ig'as Mari'a Gravari -Barb'as, direktor'o de la katedr'o Unesk'o kultur'o, turism'o, dis'volv'ad'o en la universitat'o Pariz'o-1 (Panteon'o-Sorbon'o). Unu aŭ du lok'o'j est'as ĉiu'jar'e en'skrib'it'a'j, kaj Franci'o jam hav'as kvar'dek kvar en la list'o de la mond'a hered'aĵ'o : tri'dek naŭ kultur'a'j'n lok'o'j'n, kvar natur'a'j'n lok'o'j'n kaj unu ambaŭ'a'n.

Por antaŭ'plan'i la konsekvenc'o'j'n de si'a honor'ig'o, Alb'i dev'is el'labor'i reg'plan'o'n. Cel'o : cert'ig'i la konserv'ad'o'n de la ekster'ordinar'a universal'a valor'o de si'a hav'aĵ'o, sed ankaŭ integr'i ĉiu'j'n part'o'pren'ant'a'j'n parti'o'j'n en long'a temp'o, por ne trans'form'i la urb'o'n al muze'o. "Foj'e la en'skrib'o pov'as iĝ'i problem'o pro tro'a bon'vol'o, klar'ig'as Mari'a Gravari -Barb'as. En plur'a'j urb'o'j, ripar'ad'o elekt'is "histori'a'n integr'ism'o'n" aŭ "temp'a'n fundament'ism'o'n", kiu'j rezult'ig'as sen'mov'iĝ'o'n de la urb'o'j en iu epok'o".

Por evit'i tiu'n problem'o'n, la komitat'o, kiu reg'as la lok'o'n, integr'is ek'de la komenc'o instituci'o'j'n, scienc'a'j'n kaj kultur'a'j'n ag'ant'o'j'n, fak'ul'o'j'n, kaj ankaŭ turism'a'j'n profesi'ul'o'j'n kaj loĝ'ant'o'j'n. "La episkop'a urb'o ne dezir'as privilegi'i nur la "hered'aĵ'a'n" vid'punkt'o'n, asert'as S -in'o Cortès. Ni trakt'as ankaŭ la hom'a'n flank'o'n, la ekonomi'o'n kaj ili'a'j'n inter'rilat'o'j'n. Krom'e ni gvid'as la ag'o'j'n en la bufr'o'zon'o per la sam'a'j kvalit'o'grad'o kaj postul'ec'o." Ĉiu'jar'e reprezent'ant'a asemble'o de la Albia land'o ebl'ig'as ar'ig'i loĝ'ant'o'j'n por labor'i pri divers'a'j tem'o'j, kiel aŭt'o'park'ad'o en la urb'o, mal'grand'a'j butik'o'j, urb'a mebl'ar'o, ktp.

Minac'o de muze'ig'o

Alb'i ĝemel'iĝ'is en 2014 kun Lijiang. Tiu urb'o de Jun'nan'o trov'iĝ'as ĉe altitud'o de 2400 metr'o'j sur la mal'nov'a karavan'a voj'o inter tiu provinc'o kaj Tibet'o. En 1986, post kiam ĝi'a mal'nov'a urb'o Dajan est'is agnosk'it'a kiel Ĉini'a naci'a trezor'o, pli'grand'iĝ'is la fam'o de ĝi'a'j pav'um'it'a'j strat'et'o'j flank'it'a'j de kanal'o'j kaj de ĝi'a ekster'ordinar'a arkitektur'o. Malgraŭ plur'a'j ter'trem'o'j, la last'a la 3-an de februar'o 1996, la ne'materi'a hered'aĵ'o kaj la loĝ'ej'o'j de la mal'nov'a urb'o est'is konserv'it'a'j. Unesco agnosk'is tio'n kaj en'skrib'is la urb'o'n en si'a'n list'o'n en 1997. Post kelk'a'j jar'o'j la urb'o traf'as sen'precedenc'a'n trans'form'iĝ'o'n [1]. La nombr'o de turist'o'j kresk'as de apenaŭ 200 000 en1992 ĝis 1,7 milion'o'j en1997, kaj 2,6 milion'o'j en 1999 kaj ating'as pli ol 4 milion'o'j'n en 2005 kaj 5,3 milion'o'j'n en 2008...

Por la loĝ'ant'o'j, precip'e tiu'j de la mal'nov'a'j kvartal'o'j loĝ'at'a'j ĉef'e de la Tibet-Birm'a gent'o Naxi, la konsekvenc'o'j est'as damaĝ'eg'a'j : ek'de la komenc'o de la jar'o'j 2000- aj, la urb'o'kor'o, kun si'a ekster'ordinar'a arkitektur'a hered'aĵ'o iĝ'as turism'a enklav'o en kiu mult'obl'iĝ'as hotel'o'j, restoraci'o'j, trink'ej'o'j, butik'o'j... La lok'ul'o'j prefer'as lu'i si'a'j'n loĝ'ej'o'j'n al komerc'ist'o'j ven'int'a'j de najbar'a'j provinc'o'j... kaj viv'i en la nov'a urb'o. Lijiang iĝ'as dekoraci'o part'e ofer'it'a ĉe la altar'o de turism'o. Oni daŭr'e vid'as Naxi -ajn vir'in'o'j'n ven'int'a'j'n por komerc'i aŭ figur'ant'i, sed la turist'o'j tut'reg'e svarm'as. En 2008 Unesk'o fin'e avert'is la urb'estr'ar'o'n, postul'ant'e ke ĝi re'mastr'u la reg'ad'o'n de la hered'aĵ'o, aŭ ĝi en'skrib'os la lok'o'n en la list'o'n de la en'danĝer'ig'it'a'j hered'aĵ'o'j...

Tiel rivel'iĝ'as la ambaŭ'valor'ec'o de turism'o, dezir'at'a, sub'ten'at'a ĉar ĝi ven'ig'as valut'o'j'n, kresk'o'n kaj esper'o'n, sed tim'at'a, kiam romp'iĝ'as ekvilibr'o. La vizit'ant'o'j detru'as la lok'o'j'n, kiu'j'n ili ador'as - sen'ter'ig'o de la menhir'o'j de Karnak'o, ravin'ig'o de la natur'a'j rezerv'o'j de Aŭvernj'o, difekt'ig'o de la grot'o de Lascaux, pied'prem'ad'o de Maĉ'u-Piĉ'u... - kaj koler'ig'as la loĝ'ant'o'j'n, kiu'j atend'is ili'n.

En Lijiang, post jar'o'j, iu'j decid'o'j est'is far'it'a'j, sed ne ebl'as re'don'i la urb'o'n al ĝi'a'j loĝ'ant'o'j. Pri tiu punkt'o Unesk'o rezign'is. La kor'o de la Naxi - a urb'o eskap'is el ĝi'a centr'o, kiu akcept'is ... 46 milion'o'j'n da vizit'int'o'j la pas'int'a'n jar'o'n ! "Mi memor'as tiu'n tag'o'n, kiam est'is tiom da turist'o'j en la mal'nov'a urb'o, ke la lok'ul'o'j est'is avert'it'a'j per la soci'a'j ret'o'j evit'i tiu'n zon'o'n", atest'as Emmanuelle Laurent, doktor'iĝ'ant'o pri antrop'ologi'o de la Ĉin'a mond'o en la naci'a institut'o pri orient'a'j lingv'o'j kaj civilizaci'o'j ( Inalco) [2].

Tamen, oni dev'as nuanc'i la bilanc'o'n [3]. Lijiang ankaŭ profit'is el mult'a'j ripar'ad'o'j. Preter la materi'a hered'aĵ'o, neces'as ankaŭ not'i la influ'o'n de turism'o sur la gent'o Naxi kaj la kultur'o dongba, kies plur'a'j part'o'j est'is en'skrib'it'a'j en la list'o'n de ne'materi'a'j hered'aĵ'o'j inter 2006 kaj 2014. La dongba - oj, Naxi - aj ŝaman'o'j kon'at'a'j pro si'a piktogram'a skrib'aĵ'o, rav'eg'as la vizit'ant'o'j'n. Kvankam Ĉini'o ne atend'is tiu'n mon'flu'o'n por mis'trakt'i tiu'n gent'o'n, la nun'a situaci'o pov'as hav'i ne'atend'it'a'j'n efik'o'j'n, inter plej mal'bon'a'j'n kaj plej bon'a'j'n... "Est'as mal'facil'e viv'ten'i si'n nur per dongba aktiv'ec'o, klar'ig'as Emmanuelle Laurent. Iu'j, ĉef'e el la jun'ul'o'j, trov'as labor'o'n en la turism'a sektor'o, en kiu ili profit'as si'a'j'n kon'o'j'n por iom'et'e gajn'i mon'o'n. Ali'a'j denunc'as ili'n, asert'ant'e, ke ili ne est'as "ver'a'j dongba - oj ", sed mult'a'j hav'as mal'pli konservativ'a'n opini'o'n pri trans'don'o de si'a'j kon'o'j." Malgraŭ driv'ad'o'j kaj folklor'o foj'e ating'ant'a rid'ind'ec'o'n, la turism'o re'vigl'ig'is la kultur'o'n dongba, kun mult'obl'iĝ'o de kultur'a'j kaj esplor'a'j centr'o'j, re'star'ig'o de mal'nov'a'j rit'o'j kaj re'aper'o de al'vok'iĝ'o'j. La reg'ist'ar'o eĉ instig'as la Naxi - ojn re'uz'i si'a'n lingv'o'n.

Deleg'it'ar'o'j de Alb'i kaj Lijiang regul'e vizit'as reciprok'e si'n por help'i inter'ŝanĝ'o'n de spert'o'j. La reg'ad'o de la hav'aĵ'o'j est'as tre mal'simil'a en la du land'o'j : en Franci'o oni prefer'as inter'diskut'o'j'n kaj komfort'o'n de la loĝ'ant'o'j, dum en Ĉini'o tiu'j last'a'j mal'oft'e est'as konsult'at'a'j. La Ĉin'o'j prov'as inspir'iĝ'i de tio, kio bon'e funkci'as en Franci'o. "Ĉiu'n foj'o'n, kiam ni akcept'is deleg'it'ar'o'n de Lijiang, ĝi est'is tre interes'at'a de la manier'o laŭ kiu ni reg'as la hered'aĵ'o'n, de la elekt'o de material'o'j, de la kolor'o, de la noci'o de aŭtentik'ec'o lig'it'a al meti'sci'o, rakont'as S -in'o Cortès. En Ĉini'o, prefer'e ja la uz'valor'o grav'as. Ankaŭ ni'a regul'ar'o tre impres'is ili'n. Franci'o hav'as la regul'ar'o'n, kiu plej bon'e protekt'as la hered'aĵ'o'n, sed ankaŭ la medi'o'n. Ekzempl'e, ni est'as tre atent'a'j pri protekt'ad'o de bio'divers'ec'o ĉe la bord'o'j de la river'o Tar'n, kiu flank'as ni'a'n hav'aĵ'o'n. Tio mir'eg'ig'is ili'n."

Mult'a'j ali'a'j lok'o'j honor'ig'it'a'j de Unesk'o traf'as amas'turism'o'n. En Dubrovnik, en Kroati'o, projekt'o de loĝ'ej'konstru'ad'o kun golf'ej'o sur la mont'o'j, kiu'j rigard'as la urb'o'n, ebl'e damaĝ'os part'o'n de la Dalmat'a mar'bord'o. Sub minac'o de en'skrib'o de la citadel'o en la list'o'n de en'danĝer'ig'it'a'j hered'aĵ'o'j [4] la urb'o fin'e lim'ig'is la vizit'ant'o'j'n po ok mil'o'j, kaj post'e po kvar mil'o'j tag'e. Ĝi not'ind'e lim'ig'is la nombr'o'n de kroz'ant'o'j, trakt'int'e kun Inter'naci'a Asoci'o de Krozkompanioj ( CLIA) por pli bon'a distribu'o de la al'ven'o de kroz'ŝip'o'j. Sam'e, de'post 2018, Veneci'o lim'ig'as je du'dek mil hom'o'j la al'ir'o'n al la plac'o Sankt'a-Mark'o dum la mal'ferm'a solen'aĵ'o de la karnaval'o. Ek'de septembr'o 2019 ĉiu'j turist'o'j dev'os pag'i impost'o'n de 3 ĝis 10 eŭr'o'j. Tiu kvant'a lim'ig'o tamen ne est'as ideal'a solv'o, klar'ig'as Mari'a Gravari -Barb'as : "La kvant'a politik'o est'as problem'a, ĉar ĝi inklin'ig'as al trans'form'i la urb'o'j'n al muze'o'j aŭ al urb'a'j park'o'j, kies al'ir'o est'as regul'it'a, kontrol'at'a, eĉ pag'a."

En plur'a'j Eŭrop'a'j urb'o'j, kiel Barcelon'o, San- Sebastián aŭ Amsterdam'o, okaz'is manifestaci'o'j kontraŭ la turist'a'j amas'o'j, kiu'j invad'as ili'a'j'n strat'o'j'n, kre'ant'e bru'a'n aktiv'ec'o'n kaj akcel'ant'e ili'a'n burĝ'iĝ'o'n. La en'skrib'o kiel mond'a hered'aĵ'o de Unesk'o pov'as don'i respond'o'n al la tro'aĵ'o'j de turism'o, kiam ĝi est'as kompren'it'a kiel ek'help'o, start'o'punkt'o por el'labor'ad'o de pli efik'a protekt'ad'o. "Alb'i adopt'is la tut'unu'a'n reg'plan'o'n, kiam tio iĝ'is dev'ig'a, kaj de tiam ni est'as referenc'o, atest'as S -in'o Cortés. Ni fier'as est'i inspir'ant'o'j de ali'a'j hered'aĵ'o'j, kiel la min'ist'a zon'o de Nord'a Franci'o, la grot'o Chauvet aŭ la Aŭvernj'a vulkan'a mont'o'ĉen'o."

Il'o'j por reg'i la lok'o'j'n

La asoci'o de Grand'a'j Lok'o'j de Franci'o ( GSF) labor'as de'post la jar'o'j 1980- aj por adapt'i la akcept'o'kapabl'ec'o'j'n. "Ni far'as esplor'o'j'n por difin'i la ŝarĝ'o'kapabl'ec'o'n de ĉiu lok'o, pri vizit'kvant'o'j kaj medi'protekt'ad'o, atent'ant'e, ke la loĝ'ant'o'j ne sent'u si'n sen'posed'ig'it'a'j, kaj ke la turism'o ne iĝ'u la sol'a aktiv'ec'o de la lok'o, klar'ig'as S -in'o Soline Archambault, la direktor'o. Reg'ad'o de la flu'o'j ĉe la en'ir'ej'o aŭ pli'vast'ig'o de la koncern'at'a zon'o lim'ig'as satur'ad'o'n. La rimed'o'j kaj solv'o'j est'as mult'a'j kaj adapt'at'a'j al ĉiu situaci'o : observ'ej'o'j de vizit'nombr'o, mal'proksim'ig'o de park'ej'o'j, naved'bus'o'j, elektr'a'j bicikl'o'j, motiv'ig'o de la komerc'ist'o'j por pli bon'a kvalit'o de la propon'at'a'j var'o'j, ktp. Last'a Franc'a lok'o en'skrib'it'a en la list'o'n de la mond'a hered'aĵ'o (la 2-an de juli'o 2018), la Aŭvernj'a vulkan'a mont'o'ĉen'o tiel kre'is park'ej'o'j'n integr'it'a'j'n en la pejzaĝ'o, dent'o'rad'a'n trajn'o'n, kaj inform'a'n kaj ordon'a'n signal'iz'ad'o'n decid'it'a'n en lok'a trakt'ad'o.

La asoci'o GSF ankaŭ pri'zorg'as franc'lingv'a'n instru'ad'o'n por la reg'ant'o'j de hered'aĵ'a'j lok'o'j en la tut'a mond'o, sub patron'ec'o de Unesk'o. Ĝi ebl'ig'as inter'ŝanĝ'o'j'n de spert'o'j kun pli ol tri'dek kvin land'o'j pri la integr'it'a reg'ad'o de lok'o'j kaj motiv'ig'o de ties loĝ'ant'o'j, kiu rest'as la kern'o de la proces'o. Evident'e, iu'j lok'o'j, kiel la lok'o'j ferm'it'a'j de rempar'o'j, mur'eg'o'j aŭ fortik'aĵ'o'j, est'as pli mal'facil'e protekt'ebl'a'j. Foj'e la rond'o'j, kiu'j viv'ten'as si'n per turism'o, fort'e aktiv'as por sen'regul'a politik'o, konfirm'as Mari'a Gravari -Barb'as. Sed en'skrib'o en la list'o'n de Unesk'o don'as al la urb'o'j la rimed'o'j'n por lok'e mastr'iĝ'i, per la minac'o de en'skrib'o en la list'o'n de la en'danĝer'ig'it'a'j mond'a'j hered'aĵ'o'j, aŭ eĉ for'viŝ'o el la list'o. Liverpol'o tiel est'is en'skrib'it'a en la list'o'n de en'danĝer'ig'it'a'j hered'aĵ'o'j ĉef'e pro konstru'aĵ'a'j projekt'o'j, kiu'j difekt'is la apart'a'n valor'o'n de la hav'aĵ'o. La projekt'o de konstru'o de tur'o por la hotel'o InterContinental sam'e efik'is pri Vien'o, ĉar ĝi grand'e ŝanĝ'is la perspektiv'o'n prezent'it'a'n en pentr'aĵ'o de Bernard'o Belloto (1758-1761)."

Elekt'int'e mal'mult'e'kost'a'n amas'turism'o'n, Barcelon'o est'as nun viktim'o de si'a sukces'o. Ĉini'o opini'as tiu'n sektor'o'n ideal'a montr'o'fenestr'o por evident'ig'i si'a'n potenc'o'n kaj si'a'n ĉiam'a'n kapabl'ec'o'n por nov'ig'aĵ'o'j. Kvankam Franci'o sukces'is valor'ig'i si'a'n hav'aĵ'o'n, turism'o ne plu hav'as propr'a'n ministr'ej'o'n de'post 1995, kaj la ekonomi'a dimensi'o pli grav'as ol iam ajn antaŭ'e. Tiu redukt'ig'a vid'punkt'o mal'facil'ig'as la task'o'n de tiu'j, kiu'j labor'as por daŭr'ig'ebl'a harmoni'a ekvilibr'o inter ekonomi'o, ekologi'o kaj hom'ar'o.

Geneviève CLASTRES



La aŭtor'o

Geneviève CLASTRES
Ĵurnal'ist'in'o, direkt'is la kolektiv'a'n verk'o'n " Dix ans de tourisme durable ", Voyageons - autrement. com, Bourg - lès -Valenc'e, 2018.
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:



Traduk'it'a de:
Thierry TAILHADES
el la franc'a

[1] " Tourisme et identité en Chine du Sud. Le cas des Naxi de Lijiang ", en Je'a'n-Mari'e Furt kaj Franck Michel (sub la direkt'o de), Tourisme et identités , l’Harmattan, kolekt'o " Tourisme & amp ; Sociétés ", Pariz'o, 2006.

[2] Vid'u Emmanuelle Laurent, " Autour de la préservation de la culture Naxi de Lijiang ", 10- a de novembr'o 2015, http :// bulac. hypotheses. org /3739

[3] Vid'u : Heather Peters, " Dancing in the mark'et : Reconfiguring commerce and heritage in Lijiang ", en Tamil Blumenfield kaj Helaine Silverman (sub la direkt'o de), Cultural heritage Politics in China . Springer, Novjork'o, 2013.

[4] "Re'port on the Unesco - Icomos reactive monitoring mission to old city of Dubrovnik, Croatia ", Unesco -Inter'naci'a konsili'o pri monument'o'j kaj lok'o'j, novembr'o 2015, http :// whc. unesco. org / fr / documents /...


Akcept'ej'o >> 1 a juni'o 2019

Kiel Matteo Salvini konker'is Itali'o'n

Eŭrop'a'j naci'ist'o'j trov'is si'a'n herold'o'n


Kiam Matteo Salvini est'is elekt'it'a ĝi'a gvid'ant'o en 2013, la Nord'a Lig'o est'is ĉe mort'a punkt'o en la elekt'ad'o'j, ĉar ĝi ne pov'is gajn'i la sub'ten'o'n de la voĉ'don'ant'o'j de la Sud'o, kiu'j'n ĝi mal'estim'is. Sekv'e, la nun'a ital'a ministr'o pri intern'a'j afer'o'j ŝanĝ'is la cel'objekt'o'n, mal'estim'ig'ant'e brusel'a'j'n teknokrat'o'j'n kaj "profit'avid'a'j'n en'migr'int'o'j'n" prefer'e ol "mal'labor'em'a'j'n kalabri'an'o'j'n", sukces'a strategi'o kiu don'is al li'a parti'o pivot'a'n rol'o'n en la politik'a'j afer'o'j ne nur de Itali'o, sed ebl'e de Eŭrop'o.



de  Matteo PUCCIARELLI

Itali'o hav'as nov'a'n fort'ul'o'n, kaj eĉ, laŭ mult'a'j, nov'a'n sav'ant'o'n. En Rom'o, la ver'a estr'o de la reg'ist'ar'o est'as nek ĉef'ministr'o Giuseppe Conte, nek Lu'ig'i Di Maio, la gajn'int'o de la last'a'j ĝeneral'a'j balot'ad'o'j kaj la gvid'ant'o de la Mov'ad'o Kvin Stel'o'j ( M 5 S), sed Matteo Salvini, la ministr'o pri intern'a'j afer'o'j. Subit'e, apenaŭ kon'at'a magistrat'an'o el Milan'o, de'long'a aktiv'ul'o por la separ'at'ism'a Nord'a Lig'o, far'iĝ'is la plej potenc'a figur'o en la land'o. Sub li'a gvid'ant'ec'o, parti'o, kiu ŝajn'is est'i politik'a relikv'o, gajn'is pivot'a'n rol'o'n ne nur en la ital'a politik'o, sed ebl'e ankaŭ en tiu de Eŭrop'o.

Ĉi tiu mir'ig'a trans'form'iĝ'o komenc'iĝ'is mal'proksim'e, ne temp'e, sed distanc'e. Ek'de 2014, milit'o'j kaj mal'riĉ'ec'o est'as pel'int'a'j milion'o'j'n da hom'o'j el Afrik'o kaj Mez'orient'o trans Mediterane'o'n serĉ'ant'e labor'o'n, liber'ec'o'n kaj pac'o'n, al Eŭrop'o kiu est'as bon'hav'a sed mal'jun'iĝ'as kaj far'iĝ'as ĉiam pli ne'egal'ec'a. Respond'e, la Mal'nov'a Kontinent'o de'turn'is la okul'o'j'n, kaj ekspluat'is fantazi'o'j'n baz'it'a'j'n sur la mal'esper'o de ali'ul'o'j : ne por help'i migr'int'o'j'n, sed por ident'ig'i mal'amik'o'n, kaj lanĉ'i konkur'o'n de humil'ig'o. Tiu'j, kiu'j ven'as last'a'vic'e sur la Ter'o, kaj la antaŭ'last'a'j, est'as batal'ig'at'a'j unu kontraŭ la ali'a'n, dum la plej favor'at'a'j pac'e prosper'as. En Itali'o, s - ro Salvini lanĉ'is la ribel'o'n de la antaŭ'last'a'j. Kiel ili'a gvid'ant'o, li lern'is la kapabl'o'n parol'i al ili'a'j kor'o'j kaj anim'o'j.

La Nord'a Lig'o est'is fond'it'a en 1991, tuj antaŭ la intern'a dis'fal'o de la tri amas'a'j parti'o'j - Krist'an'demokrat'o'j, Komun'ist'o'j kaj Social'ist'o'j - kiu'j super'reg'is Itali'o'n ek'de la Du'a Mond'milit'o. Prezent'ant'e si'n kiel "nek mal'dekstr'a'n nek dekstr'a'n", ĝi nask'iĝ'is el unu'iĝ'o inter la Lombard'a Lig'o de Umberto Bossi , fond'it'a en la mez'a'j 1980 aj jar'o'j, kaj kelk'a'j region'ism'a'j grup'o'j en la nord'o de Itali'o. Ĝi hav'is specif'a'n cel'o'n : sen'de'pend'ec'o por Padanio , imag'a land'o centr'it'a sur la river'o Pad'o. Ĝi'a mesaĝ'o est'is tio, ke la labor'em'a kaj prosper'a Nord'o jam ne pov'as pag'i la kost'o'j'n de la post'iĝ'int'a kaj de'pend'a Sud'o. Ĉiu sekv'u si'a'n propr'a'n destin'o'n.

Post kiam la Krist'an'demokrat'a kaj Social'ist'a parti'o'j dis'fal'is sekv'e de la skandal'o Tangentopoli  [1], la Nord'a Lig'o far'is si'a'n unu'a'n avanc'o'n en la ĝeneral'a balot'ad'o de 1994, kiam ĝi ricev'is 8,7% de la voĉ'don'o'j ĉe la naci'a nivel'o kaj pli ol 17% en Lombardi'o. Tiam ĝi part'o'pren'is la centr'ism'a'n-dekstr'ism'a'n reg'ist'ar'o'n gvid'at'a'n de Silvi'o Berlusconi . Sed Umberto Bossi, mal'bon'humor'a ne'konform'ist'o, ĉagren'iĝ'is pro si'a sub'ul'a rol'o en la koalici'o kaj baldaŭ for'las'is ĝi'n, tiel fal'ig'ant'e la reg'ist'ar'o'n de Berlusconi. Kampanj'ant'e sol'e, sen alianc'o'j, en la elekt'ad'o'j kiu'j sekv'is, la Lig'o gajn'is 10% de la voĉ'don'ar'o en 1996, sed post'e re'fal'is al 4,5% en la eŭrop'a elekt'ad'o de 1999.

Ĝi tial re'ven'is al la alianc'o gvid'at'a de s - ro Berlusconi kie, dum la sekv'ont'a jar'dek'o, ĝi est'is raŭk'a sed grand'part'e sen'efik'a mal'pli'mult'a partner'o. Mal'fort'ig'it'a de apopleksi'a ikt'o, kaj implik'it'a en korupt'o-skandal'o, Bossi est'is flank'e'n'puŝ'it'a de si'a vic'estr'o, Roberto Maron'i, kiu pren'is sur si'n la gvid'ant'ec'o'n de la parti'o. En la ĝeneral'a balot'ad'o de 2013, la voĉ'don'ar'o de la Lig'o fal'is ĝis 4,1%, kaj ĝi ŝajn'is est'i kondamn'it'a al mal'grav'ec'o. En si'a lombardi'a bastion'o, tamen, Roberto Maron'i sukces'is gajn'i la prezid'ant'ec'o'n de la region'o. Post tio, li elekt'is demisi'i kiel ĝeneral'a sekretari'o de la Lig'o, argument'ant'e ke li'a parti'o ne hav'as est'ont'ec'o'n ĉe la naci'a nivel'o kaj ke est'as prefer'ind'e profit'i de la avantaĝ'o'j de region'a mandat'o.

En decembr'o 2013, la Nord'a Lig'o okaz'ig'is intern'a'n voĉ'don'ad'o'n por elekt'i la post'e'ul'o'n de Roberto Maron'i, sed ĉi tiu konsult'iĝ'o est'is nur'a formal'aĵ'o. La est'ont'ec'o de la parti'o est'is decid'it'a dum lunĉ'o kun s - ro Maron'i kaj du el li'a'j sub'ten'ant'o'j, Matteo Salvini kaj Flavi'o Tosi, la popular'a urb'estr'o de Veron'o : la iom prestiĝ'a posten'o de ĝeneral'a sekretari'o pas'os al Salvini, tiel, ke rezerv'it'a por Tosi est'is la ebl'ec'o far'iĝ'i la gvid'ant'o de la centr'ism'a'j-dekstr'ism'a'j parti'o'j post kiam la ĉiam pli sen'kredit'ig'at'a Berlusconi jam ne pov'os lud'i tiu'n rol'o'n. S - ro Salvini gajn'is la balot'ad'o'n per pli ol 82% de la voĉ'don'o'j. Li ankoraŭ est'is preskaŭ ne'kon'at'a de ital'a'j voĉ'don'ant'o'j.

Sed ne ĉe lok'a'j aktiv'ul'o'j en Milan'o kie li nask'iĝ'is en 1973, la fil'o de komerc'ist'o. La jun'ul'o al'iĝ'is al la Lombard'a Lig'o en 1990 kiam li ankoraŭ est'is mez'lern'ej'an'o, unu jar'o'n antaŭ la fond'iĝ'o de la Nord'a Lig'o. Post sep jar'o'j li far'iĝ'is magistrat'an'o. Dum ĉi tiu period'o, li oft'e vizit'is la Leoncavallo , la plej grav'a'n soci'a'n centr'o'n de la urb'o, enklav'o'n de alternativ'a kaj radikal'a aktiv'ism'o kie renkont'iĝ'is la divers'a'j frakci'o'j de la milan'a mal'dekstr'ul'ar'o. Li trink'is bier'o'n, ĉe'est'is spektakl'o'j'n kaj kultiv'is si'a'n pasi'o'n pri la anarki'ist'a kant'ist'o Fabrizio De André. Tiu'temp'e, la urb'estr'o est'is Marco Formentini, ankaŭ membr'o de la Nord'a Lig'o. Kiel magistrat'an'o, Salvini defend'is la Leoncavallo kontraŭ Formentini, kiu dezir'is dis'fal'ig'i ĝi'n. Kiam, en 1997, la Lig'o organiz'is " padaniajn elekt'ad'o'j'n" por star'ig'i la paralel'a'n parlament'o'n de si'a asert'at'a land'o, s - ro Salvini far'iĝ'is la estr'o de la " Padaniaj Komun'ist'o'j", list'o ornam'it'a per la martel'o kaj serp'o.

Tri milion'o'j da abon'ant'o'j en Facebook

Kiel magistrat'an'o de Milan'o, li pov'is dis'kon'ig'i si'a'j'n furioz'a'j'n deklam'o'j'n pri roma'o'j kaj islam'an'o'j kaj pri sekur'ec'a'j afer'o'j. Li sekv'e sub'ten'is patr'o'n kiu mort'paf'is dom'rab'ist'o'n, kaj propon'is la establ'o'n de sen'pag'a telefon'numer'o por raport'i delikt'o'j'n de en'migr'int'o'j. Li nepr'e ĉe'est'is fest'a'j'n okaz'o'j'n ĉe lok'a'j sub'ĉiel'a'j bazar'o'j kaj rapid'e far'iĝ'is regul'a gast'o de lok'a'j televid'kanal'o'j. Li ankaŭ tre aktiv'is en la propr'a'j amas'komunik'il'o'j de la Lig'o, precip'e en la ĵurnal'o La Padania , kaj post'e far'iĝ'is la direktor'o de Radi'o Padania Liber'a. Kiel la ital'a komun'ist'a parti'o ( PCI) de la pas'int'ec'o, la Lig'o est'is organiz'aĵ'o kiu deploj'is si'a'j'n aktiv'ul'o'j'n trans vast'a gam'o da aktiv'ec'o'j.

En 2004, la vigl'ec'o de Salvini konduk'is li'n al Brusel'o, kie li far'iĝ'is eŭrop'a parlament'an'o por la Lig'o. La pli'mult'o de li'a'j voĉ'don'o'j ven'is el la mal'riĉ'a'j antaŭ'urb'o'j de Milan'o. Li eks'iĝ'is en 2006 por gvid'i la Lig'an'ar'o'n en la milan'a magistrat'o, sed re'ven'is al Brusel'o en 2009. En 2012, li far'iĝ'is ĝeneral'a sekretari'o de la Lig'o de Lombardi'o. Tio far'is li'n la logik'a kandidat'o por sukced'i Roberto Maron'i kiel gvid'ant'o de la Nord'a Lig'o.

La histori'a kun'tekst'o favor'is ĉi tiu'n lev'iĝ'o'n. La rev'o'j de Altiero Spinelli, unu el la fond'int'o'j de la Eŭrop'a Uni'o kaj fort'eg'a sub'ten'ant'o de kontinent'a federal'ism'o, evident'e ne real'iĝ'is. Mal'e : la alt'a'j rang'o'j de la EU est'is ĉiam pli super'reg'at'a'j de burokrat'o'j kiu'j dikt'is si'a'j'n politik'o'j'n al elekt'it'a'j reg'ist'ar'o'j sen'konsider'e de demokrati'a'j mandat'o'j, kaj trud'is nov'liberal'a'j'n rigor'a'j'n el'spez'redukt'o'j'n per la minac'o de kataklism'o en land'o'j kiu'j dezir'is de'prunt'i de ali'a'j font'o'j.

Itali'o est'as la land'o kiu pli sufer'is ol iu ajn ali'a pro la sekv'o'j de la Traktat'o de Mastriĥto . Tie, en 2014, al'ven'is unu el la plej arogant'a'j post'milit'a'j reg'ist'ar'o'j, kiu ne nur dezir'is nepr'e nul'ig'i la labor'leĝ'o'j'n per dekret'o, sed ankaŭ iu'j'n kern'a'j'n dispozici'o'j'n de la konstituci'o de 1947 por koncentr'i pli da potenc'o en si'a'j man'o'j. En februar'o 2014, Matteo Renzi trans'pren'is la gvid'ant'ec'o'n de la Demokrat'a Parti'o kaj tiel en'ofic'iĝ'is kiel ĉef'ministr'o kvankam li eĉ ne est'is parlament'a deput'it'o - li tiel sen'ig'is al la parti'o ĝi'a'n tradici'a'n pretend'em'o'n est'i fort'o de la mal'dekstr'o, kaj konklud'is pakt'o'n kun s - ro Berlusconi. Kun la avantaĝ'o de la sub'ten'o de prezid'ant'o Giorgio Napolitano , la ĉef'a federaci'o de dung'ant'o'j, la bank'o'j kaj trans'naci'a'j firma'o'j, eĉ sen menci'i la amas'komunik'il'o'j, Renzi kred'is ke li est'as tiel popular'a ke li pov'os sukces'e okaz'ig'i referendum'o'n por aprob'i ĉi tiu'j'n amend'o'j'n de la konstituci'o. Sed ĉiu'j ali'a'j parti'o'j kontraŭ'is li'n, kaj la voĉ'don'ant'o'j trud'is al li sever'a'n mal'venk'o'n [2]. El la jun'a'j voĉ'don'ant'o'j, kies reprezent'ant'o li pretend'is est'i, 80% voĉ'don'is "ne". Inter la gajn'int'o'j, en ĉi tiu elekt'o'tag'a vesper'o, est'is Salvini kiu vigl'e kampanj'is kontraŭ la reform'projekt'o kaj far'iĝ'is naci'a figur'o.

Por ating'i tio'n, la gvid'ant'o de la Lig'o dev'is far'i du grand'a'j'n ŝanĝ'o'j'n en si'a ag'manier'o : nov'a strategi'o pri elekt'ad'o'j kaj nov'ig'a politik'a teknik'ar'o. La Nord'a Lig'o, separ'at'ism'a mov'ad'o fond'it'a de s - ro Bossi, cel'um'is du mal'amik'o'j'n : Rom'o, la kor'o de burokrat'ism'a korupt'o, kaj la Sud'o, region'o de nenio'far'ant'o'j kaj parazit'o'j. Jam je la komenc'o de 2010, oni klar'e vid'is ke ĉi tiu strategi'o est'as konduk'int'a la parti'o'n al mort'a punkt'o. Apart'iĝ'o de ĝi'a region'o est'is nek ating'it'a nek probabl'a, kaj la super'viv'o de la parti'o - kiu sving'iĝ'is inter 3 kaj 4% en la opini'sond'o'j - est'is ne'cert'a. Kiel ĝeneral'a sekretari'o, s - ro Salvini trud'is nov'a'n kurs'o'n : li atak'os Brusel'o'n prefer'e ol Rom'o'n, kaj migr'int'o'j'n prefer'e ol sud'ul'o'j'n. Tiel, li parol'os en la nom'o de ĉiu'j ital'o'j, de la tut'a land'o, kontraŭ sub'prem'ant'o'j kaj en'trud'int'o'j. For'las'int'e la antagonism'o'n inter la du Itali'o'j, la Lig'o pov'is varb'i kultiv'ist'o'j'n en Apuli'o, sicili'a'j'n fiŝ'kapt'ist'o'j'n, veneci'a'j'n komerc'ist'o'j'n kaj kadr'ul'o'j'n en Lombardi'o, prezent'ant'e ĉiu'j'n kiel la viktim'o'j'n de for'a, sen'kor'a reg'ist'ar'o, kaj al'front'ant'o'j'n de cunam'o da fremd'ul'o'j.

Komenc'e, s - ro Salvini ekspluat'is ĉagren'o'n pri la Eŭrop'a Uni'o, en land'o kie ĉiu buĝet'o dev'as est'i aprob'it'a de la Eŭrop'a Komision'o kiu postul'is de Itali'o ofer'o'n post ofer'o kun la konsent'o de la parti'o'j centr'a'j-mal'dekstr'a'j kaj centr'a'j-dekstr'a'j. Li'a inaŭgur'a parol'ad'o fiks'is la ton'o'n : "Ni dev'as re'pren'i la ekonomi'a'n suveren'ec'o'n kiu'n ni perd'is en la Eŭrop'a Uni'o. Ili pied'bat'is al ni la kojon'o'j'n (...). Ĉi tiu ne est'as la Uni'o Eŭrop'a sed la Uni'o Sovet'a, gulag'o el kiu ni dezir'as el'ir'i kun'e kun ajn'a land'o kiu pret'as tio'n far'i." La eŭrop'a elekt'ad'o en 2014 al'proksim'iĝ'is, kaj li daŭr'ig'is si'a'n ofensiv'o'n kontraŭ Brusel'o per al'vok'o al Itali'o el'ir'i el la eŭr'o, ide'o ĝis tiam for'ig'it'a al la marĝen'o'j de la politik'a parol'o de kaj la mal'dekstr'o kaj la dekstr'o. La postul'o ne sukces'is interes'i la voĉ'don'ant'o'j'n. La Lig'o ne nur ne pli'ig'is si'a'n voĉ'don'ar'o'n, ĝi perd'is tri el si'a'j naŭ deput'it'o'j en la Eŭrop'a Parlament'o.

Ĝust'e tiam Luca Morisi aper'is sur la scen'ej'o. Kun'e kun komerc'a partner'o, ĉi tiu 45-jar'aĝ'a fak'ul'o pri komput'ik'o administr'is firma'o'n nom'at'a'n Sistem'a Intranet kiu hav'is neniu'j'n dung'it'o'j'n sed amas'o'n da instituci'a'j klient'o'j. Li akcept'is Salvini kiel klient'o'n kiam la last'a jam est'is ne'apart'ig'ebl'a de si'a tabul'komput'il'o kaj kon'is Tviteron, sed hav'is preskaŭ neniom da abon'ant'o'j en Facebook. Li'a nov'a cifer'ec'a konsil'ist'o instig'is al li ŝanĝ'i si'a'n strategi'o'n. Tvitero est'as trud'kitel'o, Morisi klar'ig'is, ĉar ĝi est'as fundament'e mem'referenc'a kaj favor'as konfirm'a'j'n mesaĝ'o'j'n. "La publik'o est'as en Facebook " li dir'is, "kaj tie ni dev'as est'i". Ili star'ig'is team'o'n pri soci'a'j komunik'il'o'j kiu baldaŭ far'iĝ'is unu el la plej grav'a'j serv'o'j de la Lig'o.

S - ro Morisi detal'is dek ordon'o'j'n al kiu'j la parti'estr'o dev'as sub'met'iĝ'i. La mesaĝ'o'j sur li'a paĝ'o en Facebook dev'as est'i skrib'it'a'j de s - ro Salvini mem, aŭ dev'as ŝajn'i tiel. Ili dev'as aper'i ĉiu'n tag'o'n, tra la tut'a jar'o, kaj koment'i pri event'o'j kiu'j ĵus okaz'is. Afiŝ'o'j dev'as est'i simpl'a'j, kun regul'a interpunkci'o kaj ripet'it'a'j vok'o'j ek'ag'i. La pronom'o "ni" est'u uz'at'a kiel ebl'e plej oft'e por ident'ig'i la skrib'ant'o'n kun la leg'ant'o. Salvini ankaŭ dev'us leg'i la koment'o'j'n, kaj foj'e respond'i al ili, por sond'i la publik'a'n opini'o'n.

Rezult'e, la paĝ'o en Facebook de s - ro Salvini funkci'is kiel ĵurnal'o, dank'e al el'don'a sistem'o kre'it'a intern'e kaj nom'at'a "la best'o". Oni afiŝ'is la en'hav'o'n en la ret'o je fiks'it'a'j hor'o'j de kie ĝi'n kopi'is mult'eg'o da fili'iĝ'int'a'j paĝ'o'j, kaj oni sen'ĉes'e kontrol'is la re'ag'o'j'n. S - ro Morisi kaj li'a'j koleg'o'j skrib'is inter ok'dek kaj naŭ'dek afiŝ'o'j'n ĉiu'semajn'e, dum s - ro Renzi - tiam prezid'ant'o de la estr'ar'o - kaj li'a team'o produkt'is maksimum'e dek. S - ro Morisi el'pens'is ruz'o'n por ten'i abon'ant'o'j'n : li'a konsil'o est'is ĉiam ripet'i la sam'a'j'n vort'o'j'n tiel, ke Salvini ŝajn'os pli kiel klient'o de drink'ej'o ol tradici'a politik'ist'o.

La ton'o de la mesaĝ'o'j vari'is inter ne'respekt'ec'o, agres'em'o kaj de'log'ad'o. La gvid'ant'o de la Lig'o instig'is si'a'j'n leg'ant'o'j'n koler'iĝ'i kontraŭ la mal'amik'o de la tag'o (ne'leĝ'a'j en'migr'int'o'j, korupt'a'j distrikt'a'j juĝ'ist'o'j, la Demokrat'a Parti'o, la Eŭrop'a Uni'o ...), kaj post'e afiŝ'is fot'o'n de la mar'o, de si'a manĝ'o aŭ eĉ de si mem brak'um'ant'e iu'n aktiv'ul'o'n aŭ fiŝ'kapt'ant'e sur'mar'e. La publik'a opini'o est'is nutr'at'a per sen'fin'a flu'o da bild'o'j de s - ro Salvini manĝ'ant'a Nutella, kuir'ant'a tortelinojn, mord'ant'a oranĝ'o'n, aŭskult'ant'a muzik'o'n aŭ spekt'ant'a televid'o'n. Ĉiu'tag'e, part'o de li'a viv'o est'is el'send'it'a al milion'o'j da ital'o'j, laŭ strategi'o per kiu la publik'a kaj la privat'a est'is konstant'e inter'miks'at'a'j. Ĉi tiu eklektik'ism'o cel'is don'i al li hom'a'n kaj trankvil'ig'a'n reputaci'o'n, kaj sam'temp'e ebl'ig'is al li daŭr'ig'i si'a'j'n provok'o'j'n. Li'a mesaĝ'o : "Malgraŭ la legend'o, kiu prezent'as mi'n kiel mal'progres'em'a'n monstr'o'n, ne'serioz'a'n popol'ist'o'n, mi est'as honest'a person'o, mi parol'as ĉi tiel ĉar mi est'as unu el vi, tial fid'u mi'n."

La strategi'o de Morisi ankaŭ baz'iĝ'as sur "trans'komunik'il'ec'o" : aper'ant'e televid'e, li afiŝ'as en Facebook, tra'serĉ'as la koment'o'j'n dum ili al'ven'as kaj cit'as ili'n dum la program'o ; post kiam la el'send'o fin'iĝ'as, li kompil'as el'tir'aĵ'o'j'n kaj met'as ili'n en Facebook. Ĉi tiu metod'o, de kiu s - ro Salvini est'as majstr'o, rapid'e montr'iĝ'is sukces'a : inter mez-januar'o kaj mez-februar'o 2015, li ricev'is preskaŭ du'obl'o'n de la televid'a temp'o ricev'it'a de s - ro Renzi, la ĉef'ministr'o de Itali'o. En 2013, li hav'is nur 18 000 abon'ant'o'j'n en Facebook  ; ĝis la mez'o de 2015, li hav'is unu milion'o'n kaj du'on'o'n. Hodiaŭ, est'as pli ol tri milion'o'j - rekord'o ĉe eŭrop'a'j politik'a'j gvid'ant'o'j.

Rival'o sen'pov'ig'it'a

Li'a'j opon'ant'o'j de'long'e rigard'as li'n kiel kapric'em'a'n kaj sen'disciplin'a'n, nur kapabl'a kaŭz'i sensaci'o'n en la amas'komunik'il'o'j. Sed en ital'a politik'a mond'o karakteriz'at'a de ekstrem'a person'ec'ig'o [3], la ĝeneral'a sekretari'o de la Lig'o ten'is atut'o'n. Dum s - ro Berlusconi parol'ad'is al la popol'o per si'a'j televid'kanal'o'j, en la grand'a ofic'ej'o de si'a vila'o en Arcore, s - ro Renzi organiz'is plur'medi'a'j'n event'o'j'n en Florenc'o, kie li aper'is kun fam'a'j verk'ist'o'j kaj muzik'ist'o'j. Kiam tem'as pri Giuseppe (" Beppe ") Grillo, li hav'is mord'ant'a'n humur'o'n kiam li est'is komedi'ist'o, kaj pov'is organiz'i grand'a'j'n teatr'ec'a'j'n amas'kun'ven'o'j'n sub'ĉiel'a'j'n, sed post kiam li fond'is la Mov'ad'o'n Kvin Stel'o'j li prefer'is rest'i en la ombr'o'j kaj reg'i si'a'n mov'ad'o'n de'mal'proksim'e. S - ro Salvini, si'a'flank'e, prezent'is si'n kiel ver'a'n ordinar'a'n popol'an'o'n kiu ĝu'is antaŭ ĉio'n miks'iĝ'i kun la popol'amas'o'j. Sufiĉ'is vid'i li'n en tiu rol'o en disk'o'tek'o, kun glas'o en la man'o, ĉirkaŭ'at'a de aktiv'ul'o'j kaj sci'vol'a'j admir'ant'o'j vic'atend'ant'a'j fot'o'n : neniu ital'a gvid'ant'o pov'is produkt'i tia'j'n bild'o'j'n kun tiom da natur'ec'o.

Dum la mal'dekstr'o - tio est'as, ĝi'a rest'aĵ'o -, rifuĝ'is en la simbol'o'j de la pas'int'ec'o, aŭ intern'a disput'ad'o kaj frakci'a'j disput'o'j, s - ro Salvini renkont'is labor'ist'o'j'n antaŭ fabrik'o'j, ĉiam kun'tren'ant'e televid'a'j kamera'o'j'n. Tio don'is al la labor'ist'o'j moment'o'n da atent'o en la amas'komunik'il'o'j post jar'dek'o'j da izol'ec'o. La mal'dekstr'o aranĝ'is miniatur'a'j'n elekt'ad'o'pakt'o'j'n en voĉ'don'ad'o post voĉ'don'ad'o por ating'i la sojl'o'n neces'a'n por hav'i parlament'a'j'n deput'it'o'j'n, ripet'ant'e si'a'j'n van'a'j'n al'vok'o'j'n al unu'ec'o, Salvini tondr'is kontraŭ la ekster'land'ig'o de fabrik'o'j, kaj al'vok'is favor'e al protekt'ism'a'j aranĝ'o'j kontraŭ mal'just'a konkurenc'o far'e de land'o'j kiu'j sur'tret'as la rajt'o'j'n de labor'ist'o'j. La rezult'o'j baldaŭ vid'ebl'is. En 2016, la Lig'o far'iĝ'is la du'a parti'o en "Ruĝ'a Toskani'o", ricev'int'e si'a'j'n plej bon'a'j'n nombr'o'j'n en la labor'ist'a'j antaŭ'urb'o'j. En Emili'o- Romanjo , Umbri'o kaj en Marki'o - lok'o'j kiu'j est'is si'a'temp'e bastion'o'j de la komun'ist'a parti'o - ĝi est'is far'iĝ'ant'a pli popular'a.

La ĝeneral'a balot'ad'o de la 4 a de mart'o 2018 mark'is decid'a'n paŝ'o'n. Alianc'it'e kun Berlusconi kaj la Fratelli d ’Itali'a (Frat'o'j de Itali'o), rest'aĵ'o de post'milit'a nov'faŝism'o, la Lig'o - kiu for'las'is la adjektiv'o'n "Nord'a" - kvar'obl'ig'is si'a'n sub'ten'o'n ĝis 17,3% de la voĉ'don'o'j. Kvankam si'a baz'o rest'is en la Nord'o, ĝi nun est'is establ'it'a en la Sud'o. Unu'a'foj'e, ĝi super'is Forza Itali'a, la parti'o'n de s - ro Berlusconi. La centr'a-dekstr'a koalici'o gajn'is 37% de la voĉ'don'ar'o kaj ricev'is du'obl'e pli da parlament'a'j deput'it'o'j ol tiu'j de la centr'a'j-mal'dekstr'a'j parti'o'j malgraŭ tio, ke la ver'a gajn'int'o est'is la Mov'ad'o Kvin Stel'o'j gvid'at'a de Lu'ig'i Di Maio, 30-jar'aĝ'a napol'an'o : li'a parti'o gajn'is 32% de la voĉ'don'o'j, mult'e pli ol iu ajn ali'a.

La rezult'o neces'ig'is ge'edz'iĝ'o'n pro oportun'ec'o, ĉar neniu el la tri parti'o'j hav'is parlament'a'n pli'mult'o'n. Post tri monat'o'j da bluf'ad'o kaj inter'trakt'ad'o, la Mov'ad'o Kvin Stel'o'j kaj la Lig'o fin'e inter'konsent'is pri "kontrakt'o por form'i reg'ist'ar'o'n" kiu skiz'is, tre ĝeneral'e, la sfer'o'j'n pri kiu'j ĉiu respond'ec'os. En juni'o, ili form'is reg'ist'ar'o'n. S -roj Salvini kaj Di Maio far'iĝ'is vic-ĉef'ministr'o'j sub ĉef'ministr'o elekt'it'a de la Mov'ad'o Kvin Stel'o'j, Giuseppe Conte, profesor'o pri jur'o ĝis tiam ne'kon'at'a de la publik'o. Al ĉi tiu "flav'a-verd'a" koalici'o - la respektiv'a'j kolor'o'j de la Kvin Stel'o'j kaj la Lig'o - la ĉef'a'j amas'komunik'il'o'j respond'is per ĝeneral'a apopleksi'o, ĉar ili rigard'is ĉia'spec'a'n "popol'ism'o'n" kiel abomen'aĵ'o'n, por ne menci'i alianc'o'n de du spec'o'j de tio.

Efektiv'e, la simil'ec'o'j inter la du parti'o'j est'is pli kondut'a'j ol politik'a'j : sen'ĉes'a strid'ec'o, kontraŭ'sistem'a retor'ik'o, konstant'a'j menci'o'j pri mal'amik'o'j intern'a'j kaj ekster'a'j, al'vok'o'j al "la popol'o", de'supr'a intern'a organiz'ad'o, tut'fort'a inter'ret'a ĉe'est'o kiu em'is trans'form'i iu'n ajn tem'o'n en slogan'o'n aŭ krud'a'n ŝerc'o'n. Ili'a ĉef'a ideologi'a komun'ec'o est'is mal'amik'ec'o kontraŭ Brusel'o kaj skeptik'o pri la komun'a valut'o, kiu'n ili kulp'ig'is pri la al'trud'o de rigor'a'j el'spez'redukt'o'j kaj pri ekonomi'a stagn'ad'o en Itali'o. Sed la program'o'j, kiu'j'n ĉiu dezir'is plen'um'i por romp'i ĉi tiu'j'n ĉen'o'j'n, emfaz'is la politik'a'n mal'sam'ec'o'n inter ili. La Lig'o vol'is en'konduk'i unu'sol'a'n impost'procent'o'n, la klasik'a'n recept'o'n de la dekstr'o por plaĉ'i al et'skal'a'j entrepren'ist'o'j kiu'j form'is ĝi'a'n soci'a'n baz'o'n en la Nord'o. La Kvin Stel'o'j dezir'is garanti'it'a'n minimum'a'n en'spez'o'n por help'i la sen'labor'ul'o'j'n, la ne'konstant'a'j'n dung'it'o'j'n kaj la mal'riĉ'ul'o'j'n, antaŭ ĉio en la Sud'o. Kiam tem'as pri re'distribu'o, la sekv'o'j de ĉi tiu'j du diametr'e kontraŭ'a'j aranĝ'o'j strek'is lini'o'n inter la du parti'o'j laŭ klasik'a mal'dekstr'a-dekstr'a fend'o.

Kiam la reg'ist'ar'o form'iĝ'is, la Kvin Stel'o'j okup'is ministeri'o'j'n kun fort'a soci'ekonomi'a pez'o kaj la Lig'o pren'is tiu'j'n, kiu'j hav'as simbol'a'n kaj ident'ec'ism'a'n dimensi'o'n. El la nov'a'j ministr'o'j, 90% neniam est'is en kabinet'o antaŭ si'a nom'um'o. S - ro Salvini far'iĝ'is la ministr'o pri intern'a'j afer'o'j, kaj s - ro Di Maio sur'pren'is la respond'ec'o'n pri ekonomi'a evolu'o, labor'o kaj social'a'j afer'o'j. Unu'a'vid'e, la Kvin Stel'o'j, la pli'mult'a parti'o post la elekt'ad'o'j, gajn'is la plej grav'a'j'n pozici'o'j'n - inter'ali'e infra'struktur'o'n, san'o'n kaj kultur'o'n - kaj tiu'j'n, kiu'j hav'as la plej grand'a'n potencial'a'n efik'o'n sur la elekt'ant'ar'o'n.

Sed jam en la komenc'o, la form'ad'o de la reg'ist'ar'o est'is sub'met'at'a al gvat'ad'o far'e de la ital'a "profund'a ŝtat'o" : la prezid'ant'o de la respublik'o ( Sergio Mattarella ), la Bank'o de Itali'o, la bors'o kaj, precip'e, la Centr'a Bank'o de Eŭrop'o. Ili cert'ig'is ke la du parti'o'j ne pov'u okup'i tiu'j'n ministeri'o'j'n kiu'j grav'as por la ekonomi'o (financ'o kaj eŭrop'a'j afer'o'j). Ankaŭ, kiam la koalici'o propon'is kandidat'o'j'n, kiu'j'n s - ro Mattarella konsider'is ne'sufiĉ'e lojal'a'j al la Eŭrop'a Uni'o, la prezid'ant'o ne hezit'is ili'n veto'i. Sekv'e, la influ'o de la Mov'ad'o Kvin Stel'o'j sur fisk'a'j politik'o'j est'is grand'part'e nul'ig'it'a jam de la komenc'o. Ne'surpriz'e, tuj post kiam unu el la propon'o'j de la Kvin Stel'o'j aŭ la Lig'o minac'is far'iĝ'i leĝ'o (ĉu la garanti'it'a minimum'a en'spez'o, ĉu la mal'alt'ig'o de la aĝ'o de emerit'iĝ'o), la Eŭrop'a Komision'o kaj ĝi'a'j intern'a'j ret'o'j inter'ven'is. Post monat'o'j da lukt'ad'o, ĉi tiu'j rimed'o'j est'is mild'ig'it'a'j. Ĝis nun, rezult'e, s - ro Di Maio est'as montr'int'a tre mal'mult'o'j'n ating'o'j'n en la reg'ist'ar'o.

"Lig'ec'ig'o" de la politik'o

S - ro Salvini, ali'flank'e, maksimum'ig'is si'a'n ĉe'est'o'n. En si'a rol'o kiel ministr'o pri intern'a'j afer'o'j, li nun preskaŭ ĉiam port'as la jak'o'n de la polic'o aŭ la carabinieri , kiel bon'a ŝerif'o. Al si'a vic'komand'ant'o li konfid'is la ministeri'o'n pri la famili'o, ali'a bon'eg'a platform'o por komunik'aĵ'o'j kun fort'a efik'o en la amas'komunik'il'o'j. Sed por si, li rezerv'is la plej grav'a'n el ĉiu'j moral'a'j respond'ec'o'j de honest'a reg'ist'ar'o : kampanj'o'n kontraŭ ne'leĝ'a en'migr'ad'o, far'at'a'n per la rifuz'o de haven'a'j rajt'o'j al ne'reg'ist'ar'a'j organiz'aĵ'o'j ( NRO - oj) kiu'j sav'as viv'o'j'n en Mediterane'o. La jar'o'j da politik'a propagand'o far'e de la Mov'ad'o Kvin Stel'o'j kontraŭ la "invad'o" post'las'is si'a'n mark'o'n, dev'ig'ant'e ke ili sekv'u la Lig'o'n sur ĉi tiu'n min'kamp'o'n, kun foj'foj'a'j sen'efik'a'j admon'o'j kontraŭ apart'e krud'a'j ag'o'j de ksenofobi'o.

Kelk'a'j'n monat'o'j'n post la en'ofic'iĝ'o de la Flav'a-Verd'a koalici'o, jam ne rest'is dub'o pri kiu kolor'o est'is la plej fort'a [4] . Kvankam ĝi ricev'is nur du'on'o'n de la voĉ'don'o'j de ĝi'a koalici'a partner'o, la Lig'o trud'is si'a'n hegemoni'o'n, kvazaŭ ĝi est'us ricev'int'a du'obl'e pli ol ĝi. La tri region'a'j elekt'ad'o'j okaz'int'a'j inter januar'o kaj april'o 2019 trans'form'is ĉi tiu'n re'turn'iĝ'o'n en solid'a'n politik'a'n fakt'o'n. Ĉiu'j tri okaz'is en la Sud'o, kie la Kvin Stel'o'j for'bala'is ĉiu'j'n rival'o'j'n en 2018. En Abruzzo , la voĉ'don'ar'o de la Kvin Stel'o'j fal'is de 39,8 al 19,7 procent'o'j, dum la voĉ'don'ar'o de la Lig'o ek'kresk'is de 13,8 al 27,5 procent'o'j. En Sardi'o, la Kvin Stel'o'j plonĝ'is de 42,4 al 9,7 procent'o'j, dum la Lig'o iom'et'e pli'iĝ'is de 10,8 al 11,4 procent'o'j. Fin'e, en Basilicata la voĉ'don'ar'o de la Kvin Stel'o'j est'is du'on'ig'it'a, de 44,3 al 20,3 procent'o'j, dum tiu de la Lig'o tri'obl'iĝ'is de 6,3 al 19,2 procent'o'j. Alianc'it'a kun Forza Itali'a, Fratelli d ’Itali'a kaj divers'a'j ali'a'j grup'o'j, la Lig'o trans'pren'is la potenc'o'n en ĉi tiu'j tri region'o'j. Sekv'e, ĝi venk'is sur ĉiu'j front'o'j, al'iĝ'ant'e al Forza Itali'a kaj la ekstrem'a dekstr'o ĉe la lok'a nivel'o dum ĝi daŭr'ig'is si'a'n alianc'o'n kun la Kvin Stel'o'j en Rom'o.

La Lig'o nun okup'as la centr'o'n de la ital'a politik'a viv'o. S - ro Salvini dis'don'as la kart'o'j'n kaj trud'as la regul'o'j'n de la lud'o, dev'ig'ant'e la amas'komunik'il'o'j'n sklav'ec'e pri'raport'i tio'n, kio'n li dir'as - li'a'j'n promes'o'j'n, li'a'j'n provok'o'j'n kaj li'a'n "ordinar'a'n prudent'o'n" kiu, el'send'at'a dum jar'o'j televid'e, ĵurnal'e kaj inter'ret'e, ŝajn'e far'iĝ'is ĝust'e tio. La ital'a politik'o est'as sub'met'it'a al "Lig'ec'ig'o" ( leghizzazione ). Oni nun kred'as, ke est'as normal'e - ankaŭ ĉe la centr'o-dekstr'o - akuz'i, ke iu'j Ne'reg'ist'ar'a'j Organiz'o'j est'as "mar'taksi'o'j", komplic'o'j de hom'vend'ist'o'j ; asert'i ke tio, kio'n civit'an'o'j bezon'as antaŭ ĉio, est'as sent'i si'n sekur'a ; kaj rigard'i en'migr'ad'o'n ekskluziv'e kiel problem'o'n. Argument'o'j, kiu'j est'is si'a'temp'e la special'aĵ'o de la Lig'o kaj nov'naci'ist'a'j rond'o'j, est'as preskaŭ unu'anim'e akcept'it'a'j.

El ĉiu'j gvid'ant'o'j de la eŭr'o'skeptik'a dekstr'o en la plej grand'a'j land'o'j de la Eŭrop'a Uni'o, s - ro Salvini est'as la sol'a kiu pov'as ver'e esper'i far'iĝ'i la reg'ant'o de si'a land'o. Fakt'e, li hav'as grav'a'n avantaĝ'o'n. En Itali'o, la nov'faŝism'o est'as de'long'e integr'iĝ'int'a en la politik'a'n sistem'o'n, kio ebl'ig'as al la Lig'o prezent'i si'n kiel "mal'sam'a'n". Ideologi'e, kvankam Salvini aparten'as al la radikal'a dekstr'o, li neniam ne'is si'a'n du'o'n-mal'dekstr'a'j'n de'ven'o'j'n. "Kiam oni erar'e nom'as mi'n faŝist'o, mi rid'as," li dir'as hodiaŭ. " Roberto Maron'i suspekt'is ke mi est'as komun'ist'o en la Lig'o ĉar est'is mi kiu est'is plej proksim'a al ili pri iu'j afer'o'j, inter ili la manier'o laŭ kiu mi vest'is mi'n." Eĉ ĝis 2015, li ankoraŭ est'is admir'ant'o de Siriza , la mal'dekstr'a parti'o en Greki'o, kaj ankoraŭ miks'as tem'o'j'n. kiu'j iam est'is klasik'e mal'dekstr'ism'a'j, en si'a'j'n publik'a'j'n el'dir'aĵ'o'j'n, kiel la neces'o de publik'a invest'o-bank'o aŭ la nul'ig'o de la nov'liberal'ism'a'j reform'o'j de la pens'i-sistem'o.

S - ro Salvini hav'as la avantaĝ'o'n, ke li funkci'as en kun'tekst'o kie la mal'dekstr'o, reform'ism'a aŭ radikal'a, est'as preskaŭ mal'aper'int'a. En Franci'o, Hispani'o, Briti'o kaj eĉ Germani'o, mal'dekstr'e de la politik'a spektr'o ankoraŭ ekzist'as popol'a'j fort'o'j kiu'j rezist'as la ĝeneral'e akcept'it'a'n kred'o'n pri la potenc'o. En Itali'o jam ne est'as io tia.

Soci'ekonomi'a'j kaj geografi'a'j kondiĉ'o'j ankaŭ hav'is rol'o'n. Neniu ali'a grand'a land'o de la Eŭrop'a Uni'o est'as pli sufer'int'a pro la trud'kitel'o de la eŭr'o ol Itali'o, land'o kies laŭ'kap'a en'spez'o est'as apenaŭ pli'iĝ'int'a de post la en'konduk'o de la komun'a valut'o [5], kaj kies kresk'o'procent'o'j rest'as mal'alt'a'j.

Al'don'e, kiel du'on'insul'o kun la plej long'a kontinu'a mar'bord'o de ajn'a land'o de la Uni'o, Itali'o far'iĝ'is voj'kruc'iĝ'o de migr'ad'o. Tradici'e land'o de el'migr'ad'o, ĝi ne kutim'iĝ'is est'i ricev'ant'o de migr'ant'o'j, kaj en kun'tekst'o de konjunktur'a mal'haŭs'o kiam kresk'ant'a'j nombr'o'j da labor'ist'o'j serĉ'as labor'o'n kaj social'a'n help'o'n. Dum ĉi tiu'j streĉ'it'ec'o'j far'iĝ'as pli kaj pli akut'a'j, s - ro Salvini prezent'as si'n kiel la ideal'a'n fulm'o'suĉ'il'o'n por mal'ŝarg'i potencial'a'n klas'batal'o'n kaj trans'form'i ĝi'n en lukt'o'n de mal'riĉ'ul'o'j kontraŭ mal'riĉ'ul'o'j.

Se li far'iĝ'us la ĉef'ministr'o, ĉu li est'us nov'a Berlusconi kiu fin'e, malgraŭ si'a sen'ĉes'a bluf'ad'o, efektiv'e ŝanĝ'is nenio'n ? Li'a si'n'ten'o pri La Eŭrop'a Uni'o est'as lakmus'a test'o. Berlusconi est'is rimark'ind'a pli pro si'a'j mis'paŝ'o'j ol por si'a mis'kondut'o en la Eŭrop'a Konsili'o. Sro Salvini est'as pli sen'kompat'a ol li, kaj pli ideologi'a. En la kampanj'o de la eŭrop'a elekt'ad'o de 2019, li antaŭ'vid'is la aper'o'n de dekstr'ism'a popol'ism'a blok'o - la "suveren'ism'a inter'naci'o" antaŭ'vid'it'a de Steve Bannon, eks'a konsil'ist'o de la uson'a prezid'ant'o Donald Trump. Li est'as de'long'a admir'ant'o de Vladimir Putin. Sed Uson'o pli grav'as ol Rusi'o, kaj li mult'e pli simil'as - laŭ person'ec'o kaj stil'o - la nun'a'n okup'ant'o'n de la Blank'a Dom'o ol tiu'n de la Kreml'o. En la nun'a kun'tekst'o, tio signif'as akord'iĝ'o'n kun la prov'o far'e de prezid'ant'o Trump sub'ig'i Ĉini'o'n. Kontrast'e, kaj ĉagren'e al Salvini, s - ro Di Maio bon'ven'ig'is al Itali'o prezid'ant'o'n Xi Jinping , kiu ven'is port'ant'e donac'o'j'n rilat'e al la iniciat'o de la nov'a Silk'a Voj'o.

Aranĝ'o'j kun Brusel'o

La diferenc'o est'as egal'e vid'ebl'a en la Eŭrop'a Uni'o, kie Di Maio, la gvid'ant'o de la Mov'ad'o Kvin Stel'o'j, hav'as mult'e pli radikal'a'n si'n'ten'o'n, esprim'ant'e el'kor'a'n sub'ten'o'n por la "flav'a'j veŝt'o'j" de Franci'o, kiu'j'n s - ro Salvini kondamn'is kiel detru'ant'o'j'n.

Ĉe la nivel'o de la Eŭrop'a Uni'o, s - ro Salvini nur sku'is la bar'il'o'j'n de la brusel'a kaĝ'o, sed ne prov'is ili'n romp'i. La nun'a ital'a buĝet'o konform'as al la "konsil'o" de la Eŭrop'a Komision'o. Pragmat'a adapt'iĝ'o al la antaŭ'stat'o ŝajn'as est'i pli probabl'a ol si'n'dev'ont'ig'o al instituci'a, kaj ne nur parol'a, konflikt'o kun Eŭrop'o. Kvankam la soci'a baz'o de la Lig'o est'as mal'amik'a al grand'a'j bank'o'j, al la regul'ar'o de la Eŭrop'a Uni'o kaj al trans'naci'a'j firma'o'j, ĝi'a sent'em'o tamen est'as sen'dub'e kapital'ism'a. En la pas'int'ec'o, ankaŭ Umberto Bossi polemik'is kontraŭ Brusel'o ; malgraŭ tio, la Nord'a Lig'o voĉ'don'is favor'e al la Traktat'o'j de Maastricht kaj de Lisbon'o.

Por s - ro Salvini, la komun'a valut'o est'is tim'ig'il'o kiu util'is al li'a lev'iĝ'o, sed post kiam la pint'o est'is ating'it'a, ĝi pov'is est'i for'met'it'a. La kondamn'o pri la por'a'j land'lim'o'j rest'as li'a ver'a pasport'o al la potenc'o. Kaj pri ĉi tiu tem'o, la Eŭrop'a Uni'o prezent'as neniu'n problem'o'n.

Matteo Pucciarelli

Matteo Pucciarelli est'as ĵurnal'ist'o, la aŭtor'o de la libr'o ’Anatomi'a di un populist'a. La ver'a storia di Matteo Salvini ’, Feltrinelli, Milan'o, 2016. Pli long'a versi'o de ĉi tiu artikol'o aper'is en New Left Review, n - ro 116-117, London'o, mart'o-juni'o 2019.



La aŭtor'o

Matteo PUCCIARELLI
Matteo Pucciarelli est'as ĵurnal'ist'o, la aŭtor'o de la libr'o ’Anatomi'a di un populist'a. La ver'a storia di Matteo Salvini ’, Feltrinelli, Milan'o, 2016. Pli long'a versi'o de ĉi tiu (...)
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:



Traduk'it'a de:
Mike Le'o'n
el la franc'a

[1] La afer'o Tangentopoli , kiu ek'flam'is en 1992, est'is vast'a sistem'o de sub'aĉet'aĵ'o'j inter politik'a'j kaj industri'a'j gvid'ant'o'j. Ĝi est'ig'is la juĝ'a'n operac'o'n "Man'i pulite " ("pur'a'j man'o'j").

[2] Vid'u Raffaele Laudani, ’ Matteo Renzi, un certain goût po'ur la casse ’ kaj ’ Matteo Renzi se rêve en Phénix ’, en Le Mond'e Diplomatique de juli'o 2014 kaj januar'o 2017 respektiv'e.

[3] Vid'u Mauro Calise, Democrazia del leader, Laterza, Rom'o-Bar'i, 2016.

[4] Vid'u Stefan'o Palombarini, ’En Itali'e, un'e frond'e antieuropéenne  ?’, Le Mond'e Diplomatique , novembr'o 2018.

[5] La mez'a maln'et'a salajr'o pli'iĝ'is, je konstant'a'j prez'o'j, de 28 939 eŭr'o'j en 2001 al 29 214 eŭr'o'j en 2017.


Akcept'ej'o >> 1 a juli'o 2019

Long'a revoluci'a procez'o

Ĉu Sudan'o kaj Alĝeri'o re'pren'as la torĉ'o'n de la « Arab'a printemp'o » ?


La popol'a'j mov'ad'o'j, kiu'j opon'as al la alĝeri'a kaj la sudan'a reĝim'o'j tre mal'simil'as la kontraŭ-revoluci'a'n regres'o'n ekzist'ant'a'n en la arab'a mond'o de 2011-2012. En ambaŭ okaz'o'j, la reg'potenc'o'j konstru'it'a'j ĉirkaŭ arme'a ĉarpent'aĵ'o ne pov'as pretend'i mem konduk'i trans'ir'o'n destin'it'a'n elimin'i ili'a'n pov'o'n al la ŝtat'o kaj ties resurs'o'j.



de  Gilbert ACHCAR

EN LA ĈI-LAST'A'J MONAT'O'J, la nov'aĵ'o'j ven'ant'a'j el la arab'parol'ant'a spac'o est'is de'nov'e domin'at'a'j de bild'o'j de popol'a'j mobiliz'ad'o'j memor'ig'ant'a'j la revoluci'a'n ŝok-ond'o'n, kiu sku'is la region'o'n en 2011. Popol'ribel'o'j ek'is en Sudan'o la 19-an de decembr'o kaj en Alĝeri'o, kun la grand'a'j marŝ'o'j de la vendred'o 22- a de februar'o 2019. Kiel okul'frap'a ilustr'aĵ'o de la domen'o-teori'o, ili re'vigl'ig'is la memor'o'n de la unu'a faz'o, masiv'a kaj pac'em'a, de la renvers'o'j kaj mal'ord'o'j, kiu'j okaz'is antaŭ ok jar'o'j, en ses ali'a'j land'o'j de la region'o : Tunizi'o, Egipt'uj'o, Barejn'o, Jemen'o, Libi'o kaj Siri'o.

Ĉi-foj'e tamen, la koment'ist'o'j est'is pli si'n'gard'em'a'j, formul'ant'e si'a'j'n juĝ'o'j'n kiel demand'o'j'n, sam'e kiel la titol'o de ĉi tiu artikol'o. La kial'o est'as la amar'a sen'iluzi'iĝ'o, kiu sekv'is la eŭfori'o'n de la « arab'a printemp'o » de 2011. La sub'prem'o de la barejn'a popol'ribel'o, kelk'a'j'n semajn'o'j'n post ĝi'a ek'o, kun la part'o'pren'o de la ali'a'j naft'o-monarĥi'o'j de la Kun'labor'a Konsili'o de la Golf'o, ( KKG), est'us pov'int'a rest'i escept'o, se oni konsider'as la tre apart'a'n natur'o'n de tiu ŝtat'a klub'o. Sed, du jar'o'j'n post'e, la tut'a region'o baskul'is en faz'o'n de kontraŭ-revoluci'a retro'paŝ'o, kun nov'a ĉen're'ag'o... en invers'a direkt'o.

La ofensiv'o lanĉ'it'a en la printemp'o de 2013 en Siri'o far'e de s - ro Baŝar Al- Asad help'e de Iran'o kaj de ties region'a'j help'ant'o'j est'is sekv'at'a de star'ig'o de aŭtoritat'em'a reĝim'o reg'at'a de la arme'o en Egipt'uj'o, kaj (ankaŭ) la re'ven'o de part'o de la eks'a'j potenc'ul'o'j en Tunizi'o. Inter'temp'e, en ambaŭ land'o'j, la komenc'a'n revoluci'a'n elan'o'n konfisk'is fort'o'j aparten'ant'a'j al la parti'o de la Islam'a Frat'ar'o. Hard'ig'it'a'j, la rest'aĵ'o'j de la mal'nov'a reĝim'o en Libi'o kaj en Jemen'o far'is oportun'ist'a'j'n alianc'o'j'n kun grup'o'j, kiu'j al'iĝ'is al la revoluci'o jam komenc'it'a, kaj kiu'j, sam'e kiel ili, est'is mal'amik'o'j de la Islam'a Frat'ar'o, cel'e per'fort'e akir'i la reg'ad'o'n, kaj tiel ĵet'ant'e tuj'a'j'n land'o'j'n en intern'a'n milit'o'n. De tiam, la entuziasm'o far'iĝ'is melankoli'o de tio, kio'n oni nom'is « arab'a vintr'o », fon'e de ĝeneral'a sukces'o de la teror'ism'a entrepren'o tiel nom'at'a « Islam'a Ŝtat'o ».

Sed, kvankam ĉi tiu last'a avatar'o de Al-kaid'a est'is fin'fin'e venk'it'a en Irak'o kaj en Siri'o, dum grup'o'j ag'ant'a'j sub la sam'a aŭtoritat'o daŭr'e aktiv'as en Libi'o kaj en la egipt'a Sinaj'o, kaj ankaŭ trans la arab'parol'ant'a are'o, ali'a'j ag'ant'o'j de la kontraŭ-revoluci'o daŭr'e plu ag'ad'as.

La Al- Asad -klan'o daŭr'ig'as si'a'n re'ord'ig'o'n de la ĉef'a part'o de la siri'a teritori'o kun la kun'labor'o de Rus'uj'o kaj Iran'o. En Egipt'uj'o, sen zorg'i pri la eventual'a efik'o de la popol'ribel'o'j en la najbar'a Sudan'o kaj en Alĝeri'o, la reĝim'o pli kaj pli despot'a de la marŝal'o Abdel Fattah Al- Sissi donac'is al si konstituci'a'n ŝanĝ'o'n cel'e ebl'ig'i al ĝi'a prezid'ant'o rest'i ĉe la posten'o ĝis 2030 [1]. La libi'a konkur'ant'o de tiu ĉi, la marŝal'o Khalifa Haftar – kuraĝ'ig'it'a de Kair'o, Abu Dabio , Rijado , Moskv'o kaj Pariz'o, al kiu'j s - ro Donald Trump fin'fin'e al'iĝ'is -, est'as de la mez'o de april'o engaĝ'it'a en arme'a ofensiv'o en la okcident'o de la land'o, por komplet'ig'i si'a'n konker'o'n de la teritori'o. Tiu ag'ad'o cel'as la libi'a'n kompromis-reg'ist'ar'o'n agnosk'it'a'n de la Unu'iĝ'int'a'j Naci'o'j (UN), la Islam'a Frat'ar'o, Katar'o kaj Turk'uj'o, kaj sink'ig'as la UN-mediaci'o'n por nov'a solv'o inter'konsent'ot'a. En Jemen'o, intern'a milit'o furioz'as, kun konsekvenc'o'j pli'pez'ig'it'a'j pro la krim'a inter'ven'o de la koalici'o konduk'at'a de la saud'a reĝ'land'o. Nenio permes'as esper'i daŭr'i'pov'a'n pac'o'n nek la re'unu'iĝ'o'n de tiu land'o en proksim'a est'ont'ec'o.

Kontest'ad'o kondamn'it'a je daŭr'o

DUM ĉi tiu kontraŭ-revoluci'a degener'o plu daŭr'as, la sudan'a kaj alĝeri'a erupci'o'j, anstataŭ prezent'i nov'a'n « arab'a'n printemp'o'n » rest'as moment'e sol'a'j en mov'iĝ'em'a kaj kontraŭ'dir'a kun'tekst'o. Ili ja pov'us tiel sam'e kresk'i kaj etend'iĝ'i al ali'a'j land'o'j, kiel est'i subit'e inter'romp'at'a'j. Nun, la sort'o de la region'o tre de'pend'as de tio, kio far'iĝ'os la popol'a'j mov'ad'o'j en ambaŭ land'o'j.

Kio est'as plen'e konfirm'it'a, tamen, est'as la fakt'o, ke la eksplod'o de 2011 est'is nur la unu'a faz'o de long'daŭr'a revoluci'a procez'o. Laŭ tiu ĉi vid'manier'o, la nom'o « arab'a printemp'o » pov'is est'i uz'at'a kondiĉ'e ke oni kompren'as ĝi'n ne kiel faz'o'n de mal'long'a kaj relativ'e pac'a trans'ir'o, kiel mult'a'j esper'is en 2011, sed kiel la unu'a'n moment'o'n de si'n'sekv'a'j « sezon'o'j » plan'it'a'j por daŭr'i plur'a'j'n jar'o'j'n, eĉ plur'a'j'n jar'dek'o'j'n.

Ja en la arab'a mond'o, la urĝ'o ne est'as nun la adapt'o de la politik'a sistem'o al soci'o kaj ekonomi'o ating'int'a'j matur'ec'o'n en si'a evolu'ad'o, sam'e kiel tio, kio'n spert'is la land'o'j de Latin-Amerik'o aŭ Orient'a Azi'o, kies politik'a modern'ig'o ven'is por komplet'ig'i la soci-ekonomi'a'n modern'iĝ'o'n. Ĉi tie tem'as prefer'e pri elimin'i politik'a'n sistem'o'n, kiu blok'as la ekonomi'a'n kaj soci'a'n evolu'o'n de la 1980- aj jar'o'j. Ĝi'a plej vid'ebl'a simptom'o est'as la sen'labor'ec'o de la jun'ul'o'j, kies rekord'o'n posed'as de'long'e la region'o, inter la grand'a'j geopolitik'a'j sfer'o'j de la planed'o [2].

En tiu perspektiv'o, la ekscit'ec'o-punkt'o ating'it'a en 2011 pov'is konduk'i al nov'a period'o de daŭr'a stabil'ec'o nur per radikal'a ŝanĝ'o de la ekonomi'a'j orient'iĝ'o'j. Sed tiu romp'o est'is kaj rest'as ne'koncept'ebl'a sen soci'politik'a ŝanĝ'o ĉes'ig'ant'a la ŝtat'a'j'n sistem'o'j'n respond'ec'a'j'n pri la blokad'o. Mank'e de tio, la kontest'ad'o, anstataŭ mal'pli'iĝ'i, est'is kondamn'it'a plu'daŭr'i, eĉ intens'iĝ'i, laŭ'grad'e kiel la mal'stabil'ig'o kre'it'a de la « arab'a printemp'o » pov'is nur pli'grand'ig'i la ĝeneral'a'n ekonomi'a'n asteni'o'n. Tio'n konfirm'is la fakt'o'j : malgraŭ la kontraŭ-revoluci'a ofensiv'o, plur'a'j land'o'j de la arab'parol'ant'a are'o spert'is nov'a'j'n kaj fort'a'j'n soci'a'j'n febr'o'j'n de post 2011.

Tiel okaz'as en Tunizi'o, oft'e prezent'at'a kiel la grand'a sukces'o de la « arab'a printemp'o » ĉar ĝi kapabl'is protekt'i ties demokrati'a'j'n akir'aĵ'o'j'n. Sed, kvankam oni ĝeneral'e ignor'as tio'n, prefer'ant'e ekstaz'i pri pretend'at'a kultur'a diferenc'o – ŝuld'it'a apart'e al la persist'o de tunizi'a ŝtat'o dum la tri last'a'j jar'cent'o'j -, la tunizi'a escept'o est'as ĉef'e lig'it'a al la rol'o de la tunizi'a ĝeneral'a Uni'o de la Labor'o ( UGTT), la sol'a organiz'it'a labor'ist'a mov'ad'o sam'temp'e aŭtonom'a kaj potenc'a en la arab'a mond'o [3]. La land'o tamen ne ĉes'is est'i sku'at'a de erupci'o'j soci'a'j, lok'a'j aŭ naci'a'j, inter kiu'j tiu de Kasserine, urb'o de la Centr'o, en januar'o 2016, kaj la grav'a'j manifestaci'o'j de januar'o 2018. Inter la ali'a'j land'o'j de la region'o kie aper'is grand'eg'a'j soci'a'j mov'ad'o'j ek'de 2011 est'as Marok'o, apart'e en la Rif-region'o ek'de oktobr'o 2016 ; Jordani'o, apart'e en la printemp'o de 2018 ; kaj Irak'o, intermit'e de 2015. Sudan'o, si'a'flank'e, spert'is plur'a'j'n ond'o'j'n de soci'a protest'ad'o de post 2011, inter kiu'j tiu de 2013, drast'e sub'prem'it'a.

Ĉie, la demand'o'j pri dung'o aŭ viv'o'kost'o est'is centr'e de la postul'o'j. Tiu'j'n problem'o'j'n oft'e pli'akr'ig'is la (tro vid'ebl'a) man'o de la Inter'naci'a Mon-Fondus'o ( IMF), kiu montr'is si'n ne'ŝancel'ebl'e fidel'a al si'a nov'liberal'a kred'o. Ĝi montr'as dogm'ism'o'n, kiu plen'e kontraŭ'as instru'o'n de la spert'o, konfirm'ant'e la akuz'o'n, ke ĝi pli reprezent'as la interes'o'j'n de la grand'a kapital'o, ol erar'ig'it'a'n pragmat'a'n raci'ec'o'n. Ĝi ja konklud'is, ke la intern'a eksplod'o de la arab'a mond'o est'is kaŭz'at'a de ne'sufiĉ'a aplik'ad'o de ĝi'a'j preskrib'o'j, dum ĝi, tut'e evident'e, rezult'as el tiu'j preskrib'o'j, tut'e ne adapt'it'a'j al la region'a kun'tekst'o.

Rekomend'ant'e la re'tir'iĝ'o'n de la ŝtat'o kaj nepr'ig'ant'e la decid'a'n rol'o'n de privat'a sektor'o en dis'volv'iĝ'o, kiu neniam est'is pruv'it'a, IMF larĝ'e kontribu'is al la region'a ekonomi'a blokad'o. De 2011, ĝi pli'ig'is si'a'n prem'o'n al la reg'ist'ar'o'j, por ke ili detal'e aplik'u ĝi'a'n plan'at'a'n mal'abund'o-politik'o'n. Rezult'o tuj ven'is : al la supr'e cit'it'a'j okaz'aĵ'o'j eĉ al'don'iĝ'is soci'a erupci'o en Iran'o, kie sam'a'j kaŭz'o'j pli ol unu'foj'e don'is simil'a'j'n rezult'o'j'n de'post 2017, spit'e al la specif'ec'o de la iran'a politik'a sistem'o kompar'e al ties arab'a'j najbar'o'j. En januar'o 2018, protest'o'j kaŭz'it'a'j de la ordon'o'j de la Fondus'o do sku'is sam'temp'e tri land'o'j'n de la region'o : Iran'o, Sudan'o kaj Tunizi'o.

Ceter'e, ne est'as hazard'o, ke la sol'a reg'ist'ar'o, kiu pov'is trud'i la mal'abund'o-politik'o'n postulat'a'n de la IMF, est'is la aŭtoritat'em'a reĝim'o de la marŝal'o Al- Sisi. El tiu « ŝok-terapi'o » inaŭgur'it'a en novembr'o 2016 la egipt'a loĝ'ant'ar'o kon'is ĝis nun nur la ŝok'o'n. Mal'e al la ali'a'j popol'o'j de la region'o, ĝi tamen ne ribel'ad'is. Ĝi'a letargi'o de'ven'as sam'temp'e de la sub'prem'a klimat'o plu'viv'ig'it'a de la reg'ist'ar'o kaj de la rezign'o kaŭz'it'a de la konstat'o, ke tri jar'o'j da ĥaos'o inter 2011 kaj 2013 serv'is nur por instal'i reĝim'o'n, kiu ig'as bedaŭr'i tiu'n de s - ro Hosni Mubarak  [4]. Tiu'n rezignaci'o'n pli'fort'ig'as la mank'o de kred'ind'a ebl'a anstataŭ'a solv'o.

Tamen, la egipt'a spert'o ne est'is van'a. La popol'o'j de la najbar'a'j land'o'j lern'is el ĝi lecion'o'n ; ili nun est'as protekt'at'a'j kontraŭ iluzi'o'j kia'j la egipt'o'j hav'is kiam ili'a arme'o pel'is s - ron Mubarak al demisi'o, la 11-an de februar'o 2011, kaj kiam ĝi renvers'is li'a'n elekt'it'a'n post'e'ul'o'n, membr'o'n de la Islam'a Frat'ar'o, s - ron Mohamed Mors'i, en juli'o 2013. Far'iĝ'is klar'a por ĉiu'j ke, kiam milit'ist'o'j form'as la skelet'o'n mem de la politik'a pov'o, la prezid'ant'o kaj ties ĉirkaŭ'aĵ'o est'as nur la pint'o de la glaci'mont'o. La sub'akv'a part'o esenc'e konsist'as el arme'a-sekur'ec'a kompleks'o – kiu'n ni inter'konsent'e nun nom'as « profund'a ŝtat'o », akord'e kun la glaci'mont'o-metafor'o.

La politik'a'j sistem'o'j de la arab'parol'ant'a are'o est'as ĉiu'j domin'at'a'j de kast'o'j, kiu'j sistem'e profit'as el la ŝtat'o'j kaj ili'a'j riĉ'o'font'o'j. Tiu'j sistem'o'j est'as laŭ du kategori'o'j : reg'ant'a'j famili'o'j en monarĥi'a kadr'o aŭ pretend'e respublik'a kun privat'a al'propriet'ig'o de la ŝtat'o, kaj arme'a-sekur'ec'a'j kaj burokrati'a'j kast'o'j, kies membr'o'j profit'as el ŝtat'a frukt'uz'o en nov-hered'posed'aĵ'a kadr'o. Tiu diferenc'o inter ambaŭ kategori'o'j ja determin'is la kontrast'a'n sort'o'n de la popol'ribel'o'j de 2011.

Prezid'ant'o'j ofer'it'a'j de la arme'o

EN 2011, en la nov-hered'posed'aĵ'a'j ŝtat'o'j kiel Tunizi'o kaj Egipt'uj'o, la ŝtat'aparat'o rapid'e si'n liber'ig'is de la gvid'ant'a grup'o, far'iĝ'int'a tro ĝen'e embaras'a. En la hered'posed'aĵ'a'j ŝtat'o'j, mal'e, la reg'ant'a'j famili'o'j ne hezit'is uz'i si'a'j'n person'a'j'n gvardi'o'j'n por sang'e sub'prem'i la ribel'o'j'n, ĵet'ant'e tiel si'a'n land'o'n en intern'a'n milit'o'n, kiel okaz'is en Libi'o kaj Siri'o, dum en Barejn'o la inter'ven'o de la KKG -monarĥi'o'j de'admon'is la popol'a'n mov'ad'o'n arm'i si'n. Jemen'o trov'iĝ'is en inter'a kategori'o : la ribel'o de 2011 fin'solv'iĝ'is per sen'ekvilibr'a dis'divid'o de la potenc'o, kiu nepr'e dev'is fin'iĝ'i per arm'it'a konflikt'o.

Sudan'o kaj Alĝeri'o aparten'as, kiel Egipt'uj'o, al la kategori'o de reĝim'o'j kun arme'o-sekur'ec'a skelet'o. Kaj, sam'e kiel en Egipt'uj'o, la milit'ist'o'j fin'fin'e prov'is kviet'ig'i la ribel'ant'a'n loĝ'ant'ar'o'n ofer'ant'e la prezid'ant'o'n. S - ro Abdelaziz Buteflika est'is pel'it'a al demisi'o far'e de la alĝeri'a arme'a komand'ant'ar'o la 2-an de april'o 2019 ; kaj s - ro Omar Al- Baŝir est'is eks'ig'it'a de la sudan'a arme'a reg'ant'ar'o kaj arest'it'a la 11-an de april'o.

Tiu'j du puĉ'o'j est'as konservativ'a'j puĉ'o'j, simil'a'j al tiu, kiu'n organiz'is la milit'ist'o'j en Egipt'uj'o en 2011, kiam ili anonc'is la « demisi'o'n » de s - ro Mubarak  : puĉ'o'j per kiu'j la arme'o sen'embaras'iĝ'as de la pint'o de la glaci'mont'o cel'e sav'i la sub'akv'a'n part'o'n. Ankaŭ la alĝeri'a'j kaj sudan'a'j milit'ist'o'j liver'is al la popol'a koler'o la proksim'ul'o'j'n de la fal'int'a prezid'ant'o kaj la person'o'j'n kaj instituci'o'j'n plej rekt'e kompromit'it'a'j'n en la mis'far'o'j kaj el'prem'o'j de la mal'am'at'a reĝim'o. Sed, en Alĝeri'o sam'e kiel en Sudan'o, la popol'a mov'ad'o, instru'it'a de la egipt'a spert'o (kaj per antaŭ'a'j lok'a'j spert'o'j, se tem'as pri la sudan'a'j mal'jun'a'j generaci'o'j), ne fal'is en la kapt'il'o'n. Ĝi plu postul'as, kun rimark'ind'a persist'em'o, fin'o'n de la reg-kontrol'o de la milit'ist'o'j kaj nask'iĝ'o'n de reg'ist'ar'o ver'e civil'a kaj demokrati'a.

Tiu'j nov'a'j popol'ribel'o'j hav'as kiel komun'a'n trajt'o'n la ekster'ordinar'a'n ampleks'o'n de la mobiliz'ad'o kaj ĝi'a'j'n ekzalt'ig'a'j'n kondiĉ'o'j'n, en la tradici'o de la grand'a'j emancip'a'j ribel'o'j, kiu'j « sur'tron'ig'as la imag-pov'o'n [5] ». Ankaŭ komun'a al tiu'j nov'a'j popol'ribel'o'j est'as la klar'a konsci'o, ke ili do opon'as reĝim'o'n, kies skelet'o est'as la arme'o, kaj kiu'n la alt'a komand'ant'ar'o do ne pov'as en'ter'ig'i. Tiel en Alĝeri'o kiel en Sudan'o, la plej alt'a arme'a instanc'o pretend'as far'iĝ'i la plej efik'a kontribu'ant'o de la revoluci'a ŝanĝ'o al kiu aspir'as la loĝ'ant'ar'o, laŭ la manier'o de la Liber'a'j Oficir'o'j gvid'at'a'j de Gamal Abdel Naser en 1952 en Egipt'uj'o, aŭ de la Mov'ad'o de la Arme'o de Portugal'uj'o de 1974, du kaz'o'j de ribel'ad'o de jun'a'j oficir'o'j kontraŭ ili'a hierarki'o ; sed nur mal'mult'a'j naiv'ul'o'j kred'as tiu'n tromp'o'n.

Grand'a diferenc'o tamen disting'as la du ribel'o'j'n de 2019, tio est'as la ĉe'est'o aŭ ne de gvid'ad'o. Tio est'as kern'a punkt'o : la evident'a mal'sukces'o de la ribel'ad'o'j de 2011 aŭ la part'a sukces'o de la sol'a inter ili, kies demokrati'a'j konker'aĵ'o'j est'is konserv'it'a'j, ŝuld'iĝ'is al tiu demand'o. La « arab'a printemp'o » est'is kvalifik'at'a « post'modern'a » pro la optik'a iluzi'o, kiu ig'is ni'n kred'i, ke ĝi est'as sen'direkt'a mov'ad'o. Sed neniu popol'a mov'ad'o pov'as daŭr'e instal'iĝ'i en tiu'j kondiĉ'o'j : eĉ tiu'j, kies komenc'o est'as spontan'a dev'as akir'i gvid'ant'ar'o'n por plu daŭr'i.

Kompromit'iĝ'o de la opozici'o

EN LA tunizi'a spert'o, la sindikat'ist'o'j de la UGTT lud'is ŝlos'il'a'n rol'o'n en la etend'iĝ'o de la popol'ribel'o tut'naci'e kaj en la renvers'iĝ'o de la diktatur'o en januar'o 2011. En Egipt'uj'o, konglomerat'o de politik'a'j organiz'aĵ'o'j de la opozici'o est'as je origin'o de la ribel'o kaj gvid'is ĝi'n ĝis la for'ir'o de s - ro Mubarak. En Barejn'o, an'o'j de la politik'a opozici'o kaj sindikat'ist'o'j pren'is gvid'a'n rol'o'n. En Jemen'o, part'o de la reĝim-fort'o'j alianc'iĝ'is al opozici-fort'o'j por profit'i el la mov'ad'o, mal'avantaĝ'e al la jun'a'j revoluci'ul'o'j, kiu'j lud'is ĉef'a'n rol'o'n en ties ek'iĝ'o. En Libi'o, la rapid'a evolu'o al arm'it'a konflikt'o nask'is gvid'ant'ar'o'n, kie miks'iĝ'is mal'nov'a'j kaj nov'a'j opon'ant'o'j, inter kiu'j disident'o'j de la reĝim'o. Siri'o spert'is la plej long'a'n horizontal'a'n gvid'ad'o'n – kio ne est'as sam'e kiel for'est'o de gvid'ad'o -, kun konstitu'o de kun'ord'ig'a'j komitat'o'j funkci'ant'a'j dank'e al la soci'a'j ret'o'j, ĝis kiam la siri'a naci'a Konsili'o, kre'it'a en Istanbul'o sub du'obl'a egid'o de Turk'uj'o kaj Katar'o, pren'is mem la gvid'a'n rol'o'n.

La turk'o-katar'a du'op'o sukces'is lok'ig'i sub si'a kurator'ec'o'n ĉiu'j'n popol'ribel'o'j'n de 2011, escept'e de la apart'a kaz'o de Barejn'o. Tio'n ĝi sukces'is dank'e al la patron'ad'o de la kun'frat'ar'o ’Islam'a Frat'ar'o’, kiu, kvankam ĝi nenie est'is ĉe origin'o de la ribel'ad'o, rapid'e lig'iĝ'is al ĝi kaj ĝi'n gvid'is. La Islam'a Frat'ar'o jam dispon'is pri grav'a'j organiz'aĵ'o'j tre kon'at'a'j en Egipt'uj'o kaj Jemen'o. Kvankam redukt'it'a je kontraŭ'leĝ'a status'o en Libi'o, Tunizi'o kaj Siri'o, ĝi dispon'is en tiu'j tri land'o'j pri grav'a ret'o, kiu ricev'is, sam'e kiel la laŭ'leĝ'a'j kaj du'on'leĝ'a'j branĉ'o'j de la Frat'ar'o en la ali'a'j land'o'j, materi'a'n kaj televid'a'n sub'ten'o'n (tra la ĉen'o Al- Jazira) de la emir-land'o Katar'o.

Fon'e de ĝeneral'a mal'fort'ec'o de la organiz'aĵ'o'j de la liberal'a (en la politik'a signif'o de la vort'o) kaj mal'dekstr'a opozici'o en la arab'o'parol'ant'a spac'o, sen'ig'it'a'j je ekster'a ŝtat'a sub'ten'o kaj el'ĉerp'it'a'j pro la sub'prem'ad'o, la ret'o de la Islam'a Frat'ar'o kaj asimil'at'a'j ating'is apoge'o'n de si'a region'a influ'o en 2011-2012. Ĝi plen'e el'tir'is avantaĝ'o'n de la organiz'ad'o de politik'a'j elekt'o'j en'e de mal'long'a temp'o en Tunizi'o kaj en Egipt'uj'o, kaj akir'is la reg'ad'o'n en tiu'j du land'o'j. La marok'a monarĥi'o, si'a'flank'e, prov'is antaŭ'mal'help'i la ampleks'iĝ'o'n de la popol'a kontest'ad'o, kiu ek'is la 20-an de februar'o 2011, al'elekt'ant'e al la reg'ist'ar'o la lok'a'n branĉ'o'n de la Frat'ar'o.

Sol'a surpriz'o : la mal'sukces'o de la Islam'a Frat'ar'o ĉe la parlament'a'j elekt'o'j en juli'o 2012 en Libi'o, kie ĝi est'is larĝ'e super'it'a de la Alianc'o de la naci'a'j fort'o'j, koalici'o de politik'a'j grup'o'j kaj ne'reg'ist'ar'a'j organiz'aĵ'o'j liberal'a'j, kiu ricev'is preskaŭ la du'on'o'n de la voĉ'o'j (kun part'o'pren-kvot'o 61,6 %) kaj preskaŭ kvin'obl'e pli da voĉ'o'j ol la Frat'ar'o. Tiu rezult'o al'ven'is post la prezid'ant-elekt'o en Egipt'uj'o, en maj'o-juni'o 2012, kie, ĉe la unu'a balot'o, la sum'o de la dis'ig'it'a'j voĉ'o'j de la kandidat'o'j de liberal'a'j parti'o'j kaj de la mal'dekstr'o super'is la kombin'it'a'n rezult'o'n de la du gajn'ant'a'j kandidat'o'j (tiu de la Islam'a Frat'ar'o kaj tiu de la mal'nov'a reĝim'o) kaj est'is pli ol du'obl'o de la rezult'o de s - ro Mors'i. Ĝi tiel al'port'is suplement'a'n demonstr'ad'o'n, ke, kontraŭ'e al antaŭ'juĝ'o ven'int'a de orientalism'o – laŭ Edward Saïd  [6] -, la loĝ'ant'ar'o'j de la region'o ne est'as kultur'e sub'met'at'a'j al tio,kio'n kelk'a'j nom'as la « politik'a islam'ism'o ».

Pli ol kultur'a, la problem'o est'as politik'o-organiz'a. Kial'o est'as, unu'flank'e, la ne'kapabl'o de la demokrati'a'j fort'o'j – de la liberal'ul'o'j (laik'o'j kaj islam'an'o'j) ĝis la radikal'a mal'dekstr'o -, kiu'j ĉie traduk'is la pli'mult'a'j'n aspir'o'j'n de la popol'a'j mov'ad'o'j, organiz'iĝ'i en koalici'o ; kaj, ali'flank'e, ili'a ne'kapabl'o aper'i kun'e kiel ebl'a solv'o anstataŭ la du reakci'a'j polus'o'j, kiu'j'n form'as la mal'nov'a'j reĝim'o'j kaj ili'a'j islam-integr'ist'a'j rival'o'j. Bedaŭr'ind'e, en ĉiu'j land'o'j kiu'j est'is ĉef'a'j figur'o'j de la « arab'a printemp'o » de 2011, la grup'o'j de la liberal'a kaj mal'dekstr'a opozici'o far'is la grand'a'n erar'o'n kompromit'iĝ'i kun unu el la du reakci'a'j polus'o'j por lukt'i kontraŭ la ali'a, foj'e eĉ pas'ant'e de unu al la ali'a laŭ ili'a ident'ig'o de la ĉef'a danĝer'o en la moment'o. La rezult'o est'is la marĝen'iĝ'o de tiu'j grup'o'j sur la politik'a scen'ej'o.

La popol'ribel'o'j okaz'ant'a'j nun en Sudan'o kaj en Alĝeri'o est'as ambaŭ tre larĝ'e imun'iz'it'a'j kontraŭ la ek'kapt'o de potenc'o far'e de la islam'a'j integr'ist'o'j. Tio re'turn'e pli'fort'ig'as ili'a'n opozici'o'n al la komplot'aĵ'o'j de la milit'ist'o'j : la Islam'a Frat'ar'o ja est'is valor'a alianc'an'o de ĉi-last'a'j en Egipt'uj'o dum la unu'a'j monat'o'j de 2011. En Alĝeri'o, la dolor'a spert'o de la « nigr'a jar'dek'o » - la sang'a al'front'iĝ'o inter la arm'e-sekur'ec'a kompleks'o kaj la integr'ist'o'j de la Islam'a Savofronto kaj ties deriv'aĵ'o'j sekv'e de la puĉ'o de januar'o 1992 – est'ig'is fort'a'n mal'fid'o'n al tiu'j du ag'ant'o'j. Kaj la alĝeri'a branĉ'o de la Islam'a Frat'ar'o, si'a'flank'e, kun'labor'is kun la milit'ist'o'j kaj long'temp'e sub'ten'is s - ron Buteflika, part'o'pren'ant'e al la reg'ist'ar'o'j form'it'a'j sub li'a egid'o. Grand'a pli'mult'o de tiu'j, kiu'j konduk'as la mobiliz'ad'o'n en la alĝeri'a'j strat'o'j en februar'o 2019 kontraŭ'star'us ĉia'n pretend'o'n de la integr'ist'o'j direkt'i la mov'ad'o'n kun sam'e, se ne pli, da energi'o ol ili uz'as por rifuz'i la pretend'o'n de la arme'a alt'a komand'ant'ar'o port'i ili'a'j'n aspir'o'j'n.

En Sudan'o, la du'obl'a opozici'o de la popol'o al la du reakci'a'j polus'o'j est'as des pli radikal'a, ke ili kun'e reg'ad'is de la puĉ'o plen'um'it'a en 1989 de s - ro Al- Baŝir. Ĉef'o de arme'a diktatur'o alianc'it'a al la Islam'a Frat'ar'o (ja kun divers'a'j faz'o'j), ĉi last'a est'is iel kombinaĵ'o de s - ro Mors'i kaj s - ro Al- Sisi  [7]. Unu el la fort'a'j aspekt'o'j de la sudan'a popol'ribel'o – kies politik'a radikal'ec'o est'as super'a al tiu de ĉiu'j ribel'o'j en la arab'a spac'o de'post 2011 – est'as ĝi'a deklar'it'a opozici'o sam'temp'e al la potenc'o de la arme'o kaj al tiu de ili'a'j islam'ist'a'j kun'ul'o'j, kaj la klar'a proklam'o de si'a aspir'o al civil'a kaj laik'a reg'ist'ar'o, demokrati'a kaj eĉ femin'ist'a.

Tiu radikal'ec'o est'as intim'e lig'it'a al ali'a avantaĝ'o, kiu kontribu'as al la super'ec'o de la sudan'a mov'ad'o : ĝi'a escept'a politik'a direkt'ad'o. La alĝeri'a mobiliz'ad'o est'as lim'ig'it'a de la plur'ec'o kaj horizontal'ec'o mem de si'a'j organiz'a'j instanc'o'j, kie kun'labor'as, dank'e al la soci'a'j ret'o'j, student'o'j organiz'it'a'j en si'a'j stud'ej'o'j, grup'o'j de la liberal'a politik'a opozici'o kaj mal'dekstr'a opozici'o, kolektiv'o'j de labor'ist'o'j kaj de an'o'j de liberal'a'j profesi'o'j, sen ebl'ec'o ke iu ajn instanc'o postul'os la gvid'ad'o'n. Mal'e, neniu kontest'as la unu'a'rang'a'n rol'o'n, kiu'n lud'as en Sudan'o la Fort'o'j de la Deklaraci'o de Liber'ec'o kaj Ŝanĝ'o ( FDLŜ).

En tiu koalici'o konstru'it'a ĉirkaŭ la deklaraci'o sam'nom'a, adopt'it'a la 1-an de januar'o 2019, la Asoci'o de sudan'a'j profesi'ul'o'j okup'as centr'a'n lok'o'n. Ĝi est'is kre'it'a ekster'leĝ'e en oktobr'o 2016, de kurac'ist'o'j, ĵurnal'ist'o'j kaj advokat'o'j al kiu'j al'iĝ'is ali'a'j kolektiv'o'j : instru'ist'o'j, inĝenier'o'j, farmaci'ist'o'j, art'ist'o'j kaj, pli post'e, labor'ist'o'j, fer'voj'ist'o'j, ktp... La FDLŜ en'hav'as ankaŭ larĝ'a'n spektr'o'n de opozici'a'j politik'a'j fort'o'j, ek'de la parti'o Umma – gvid'at'a de s - ro Sadek Al- Mahdi, du'foj'e ĉef'ministr'o en la 1960- aj kaj 1980- aj jar'o'j, liberal'ul'o kaj ĉef'o de sufisma religi'a orden'o – ĝis la sudan'a komun'ist'a parti'o, la plej grav'a el la ankoraŭ aktiv'a'j komun'ist'a'j parti'o'j en la arab'a mond'o (kvankam ĝi konsider'ind'e mal'fort'iĝ'is de la 1960- aj jar'o'j), tra region'a'j mov'ad'o'j por arm'it'a lukt'o kontraŭ la reĝim'o de s - ro Al- Baŝir. Part'o'pren'as ankaŭ du femin'ist'a'j grup'o'j, la iniciat'o « Ne al la sub'prem'o de vir'in'o'j », kaj la civil'a'j kaj politik'a'j grup'o'j, kies influ'o bon'e vid'ebl'as en la program'o de la koalici'o. Vid'u ekzempl'e la postul'o'n de 40 % de seĝ'o'j rezerv'it'a'j por vir'in'o'j en la leĝ'far'a Asemble'o, kiu'n la koalici'o postul'as star'ig'i (la Demokrati'a Asoci'o de vir'in'o'j ankaŭ lud'is not'ind'a'n rol'o'n en la kontest'ad'o kaj en la konstituci'a procez'o en Tunizi'o, sed la femin'ist'a de'postul'o tie aper'is mal'pli centr'a).

Pri Sudan'o, David Pilling, ĵurnal'ist'o ĉe la Financial Times , skrib'is tiu'n koment'o'n, kiu pov'us aper'i en ekstrem'mal'dekstr'a gazet'o : « Kvankam la popol'ribel'o mult'e ŝuld'as al la teknologi'o de la 21- a jar'cent'o, kun la organiz'a fort'o de la lert'a'j telefon'o'j kaj la klak'vort'o'j, mov'ad'o, kiu prezent'as sam'temp'e laik'a'j'n kaj sindikat'a'j'n aspekt'o'j'n, ŝajn'as kvazaŭ retro'revoluci'a. Oni ne pov'as sci'i kun cert'ec'o je kio simil'is la Rus'uj'o de 1917, kiam la car'o est'is renvers'it'a, aŭ Franc'uj'o dum la ekscit'a'j kaj ideal'ism'a'j tag'o'j de la efemer'a Komun'um'o de Pariz'o, en 1871. Sed oni tie ver'ŝajn'e en'spir'is io'n simil'a'n al la aer'o de Kartum'o en april'o 2019 [8]. »

La FDLŜ komenc'is batal'o'n kun la arme'a alt'a komand'ant'ar'o ĉirkaŭ du esenc'a'j demand'o'j : kiu dev'as hav'i la potenc'o'n dum la trans'ir'a period'o, kaj kiom da temp'o daŭr'u tiu period'o ? La koalici'o postul'as kre'ad'o'n de konsili'o de suveren'ec'o en kiu ĝi hav'os pli'mult'o'n, kun part'o'pren'o mal'pli'mult'a de la arme'o, dum la arme'o insist'as konserv'i la reg'o'n de la tut'a suveren'a potenc'o. Ebl'e ŝajn'as paradoks'o, ke la koalici'o krom'e postul'as trans'ir'a'n period'o'n de minimum'e tri jar'o'j, antaŭ ol organiz'i elekt'o'j'n, dum la milit'ist'o'j vol'as kiel ebl'e plej lim'ig'i ĝi'n. Sed la FDLŜ el'tir'is la lecion'o'j'n el la konstituci'a'j, parlament'a'j kaj prezid'ant'a'j elekt'o'j organiz'it'a'j tre rapid'e en Tunizi'o kaj en Egipt'uj'o, kiu'j favor'is la reakci'a'n polariz'o'n mal'avantaĝ'e al la progres'em'ul'o'j. Ĝi vol'as don'i al si la temp'o'n konstru'i nov'a'j'n instituci'o'j'n por reg'ad'o civil'a, demokrati'a kaj laik'a, progres'em'a sur la soci-ekonomi'a kamp'o sam'e kiel sur tiu de la vir'in'a kondiĉ'o – tem'o'j, kiu'j'n montr'as ĝi'a projekt'o de provizor'a konstituci'o. Ĝi ankaŭ vol'as don'i al si la temp'o'n konstru'i progres'em'a'n fort'o'n kapabl'a'n firm'ig'i si'a'n aŭtoritat'o'n en parti'a kadr'o, hodiaŭ ne'taŭg'a.

Oni tiam kompren'as kial la sudan'a popol'ribel'o est'ig'as si'n'e de la reakci'a'j fort'o'j de la region'o mult'e pli da mal'trankvil'o ol ties alĝeri'a ekvivalent'o. La mal'amik'a'j frat'o'j de la KKG – Saud'an'o'j kaj Emir'land'an'o'j sam'e kiel Katar'an'o'j – ĉiu'j propon'is si'a'n help'o'n al s - ro Al- Baŝir antaŭ li'a fal'o. La aks'o Abu Dabio - Rijado pli'fort'ig'is si'a'n sub'ten'o'n al la milit'ist'o'j, nun direkt'at'a'j de oficir'o'j kiu'j batal'is apud ĝi en Jemen'o. Ĝi prov'as eksplod'ig'i la progres'em'a'n koalici'o'n, re'turn'ant'e ĝi'a'n « moder'a'n » frakci'o'n, apart'e la Umma, dum la arme'o est'as instig'it'a uz'i religi'a'n demagogi'o'n – ĝi akuz'as la FDLŜ plan'i for'ig'i la ŝari'o'n el la sudan'a leĝ'ar'o -, kun sub'ten'o de la salaf'ist'o'j, klient'o'j de la Saud'an'o'j, kaj de la Islam'a'j Frat'o'j, klient'o'j de Katar'o, kiu'j kontest'as la popular'a'n aŭtoritat'o'n de la FDLŜ.

Ĉu la situaci'o konduk'os al revoluci'a radikal'iĝ'o, sam'e kiel en la Rus'uj'o de 1917, aŭ al « sang'a semajn'o », kiel tiu, kiu fin'is la Komun'um'o'n de Pariz'o, por re'pren'i la kompar'o'j'n de la ĵurnal'ist'o de la Financial Times  ? La ĉef'a atut'o de la sudan'a'j revoluci'an'o'j est'as ili'a grand'a influ'o al la soldat'o'j kaj mal'alt'a'j oficir'o'j, inter kiu'j kelk'a'j uz'is si'a'j'n arm'il'o'j'n por defend'i la protest'ant'o'j'n. Tio ja instig'is la alt'a'n komand'ant'ar'o'n rifuz'i send'i la arme'o'n kontraŭ la mov'ad'o kiam s - ro Al- Baŝir instig'is li'n al tio. Tiu faktor'o determin'os la sort'o'n de la sudan'a revoluci'o, sam'e kiel ĝi determin'is la kontrast'a'n sort'o'n de ties rus'a kaj pariz'a precedenc'o'j.

Gilbert ACHCAR



La aŭtor'o

Gilbert ACHCAR
Instru'ist'o ĉe la universitat'o Par'is- VIII - Saint - Denis. Last'a aper'int'a verk'o : "La ŝok'o de la barbar'ec'o'j. Teror'ism'o'j kaj mond'a mal'ord'o", Complexe, Brusel'o, (...)
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Pint'kun'sid'o de la atlantik'a alianc'o en Prag'o

Pri Orient'o kaj Okcident'o

Post'konsider'o'j pri la "Arab'a Printemp'o"



Traduk'it'a de:
Jeanne -Mari'e Cash
el la franc'a

[1] Vd. Bahey Eldin Hassan, «  Égypte. Le coup dÉtat permanent », Orient XXI, 15- a de april'o 2019, www. orientxxi. info

[2] Oni pov'as trov'i analiz'o'j'n kaj don'it'aĵ'o'j'n pri tiu blokad'o en Le peuple veut. Un'e exploration radicale du soulèvement arab'e, Sindbad, Pariz'o, 2013.

[3] Pri la UGTT, laŭreat'o de la Nobel-premi'o pri Pac'o en 2015, leg'u Hèla Yousfi, « Un syndicat fac'e à Ennahda  », en « Le défi tunisien  », Manière de voir , n - ro 160, aŭgust'o-septembr'o 2018.

[4] Vd. Pierre Daum, « Plac'e Tahrir, sept ans après la “ révolution ” », Le Mond'e diplomatique , mart'o 2018.

[5] « “ l’imagination au pouvoir ”, un'e interview de Daniel Cohn - Bendit par Je'a'n- Paul Sartr'e », Le Nouvel Observateur , Pariz'o, 20- a de maj'o1968.

[6] (6) Edward W. Saïd, L ’Orientalism'e. L ’Orient créé par l’Occident , Seuil, Pariz'o, 1980.

[7] Vd. «  The fall of Sud'a'n’ sMorsisi ” », Jacobin, 12- a de maj'o 2019, www. jacobinmag. com

[8] David Pilling, « Sud'a'n’ s protests feel lik'e a trip back to revolutionary Rus'si'a », Financial Times , London'o, 24- a de april'o 2019.   


Akcept'ej'o >> 1 a juni'o 2019

Re'nask'iĝ'o de ideologi'o long'temp'e mal'estim'at'a

La social'ism'o en Uson'o, kial nur hodiaŭ ?


Nek la elekt'o de miliard'ul'o en la Blank'a Dom'o nek la fort'a kresk'ad'o de la uson'a ekonomi'o difekt'is la popular'ec'o'n de hom'o'j kiu'j pretend'as pri uson'a social'ism'o. La ne'egal'aĵ'o'j je salajr'o kaj la ne'cert'ec'o de labor'posten'o'j kial'ig'as tiu'n ŝajn'a'n paradoks'o'n. Tamen, je la last'a jar'cent'o, dum la uson'a kapital'ism'o ankaŭ ne est'is soci'a model'o, mal'mult'a'j hom'o'j batal'is kontraŭ ĝi'n.



de  Edward CASTLETON

Dum intervju'o don'it'a al CNBC la 6-an de Maj'o, 2019, s - ro Bill Gates sub'kompren'ig'is, ke la entuziasm'o instig'it'a de politik'a'j hom'o'j kiel Bernie Sanders aŭ la reprezent'ul'in'o de Novjork'o Alexandria Ocasio - Cortez, kiu'j defend'as social'ism'a'j'n ide'ar'o'j'n en la si'n'o de la Demokrat'a Parti'o, li'n neniel mal'trankvil'ig'as. Ili'a koncept'o de la social'ism'o esprim'as laŭ li la dezir'o'n de kelk'a'j el si'a'j kun'civit'an'o'j pri pli'ig'o de la impost'o'j, sed ne la vol'o'n neni'ig'i la kapital'ism'o'n. Nu, Bill Gates dir'as ke li akcept'as pli grand'a'n grad'ec'o'n de la salajr'impost'a sistem'o kaj pli'ig'o'n de la hered'impost'o, terur'e mal'pli'ig'it'a'j de la prezid'ant'o Donald Trump, kiu mem est'as miliard'ul'o.

S - ro Gates ne est'as la sol'a hom'o tia'opini'a. S - ro Warren Buffet emfaz'is ke li pag'is impost'o'n proporci'e pli mal'grand'a'n ol tiu'n de li'a pur'ig'ist'o, aŭ de li'a tabl'estr'o. Tia miks'ad'o de mal'trankvil'ec'o kaj hom'am'o disting'as tiu'j'n uson'a'j'n miliard'ul'o'j'n de la riĉ'a'j romi'an'o'j de la epok'o de sankt'a Aŭgusten'o, kiu'j, log'it'a'j de la paradiz'o kiu'n la krist'an'ism'o promes'is al ili, konvert'iĝ'is al tiu nov'a religi'o, esperant'e tiel konserv'i si'a'j'n riĉ'aĵ'o'j'n post si'a mort'o.

La freŝ'a'j deklar'aĵ'o'j de s - ro Gates ne nur atest'as afiŝ'ad'o'n de bon'a'j intenc'o'j, sed de pli komun'a kaj pli radikal'a kun'tekst'o. Ja s - ro Sanders, s -rin'o Ocasio - Cortez kaj ili'a'j politik'a'j kun'ul'o'j, kiu'j pretend'as est'i "demokrat'a'j social'ist'o'j" (leg'u la artikol'o'n "No'us navions même pas les moyens dacheter un'e font'ain'e de bureau "), ne postul'as la naci'ig'o'n de la ĉef'a'j fak'o'j de la ekonomi'o. La entuziasm'o kaŭz'it'a de la kampanj'o de s - ro Sanders dum la demokrat'a'j elekt'o'j en 2016 plej'part'e font'is el li'a denunc'o de la astronomi'a'j en'skrib'kotiz'o'j por la uson'a'j universitat'o'j kaj de la egal'e kost'eg'a'j medicin'a'j kost'o'j kiu'n la uson'a kurac'sistem'o kre'as. La ĉef'a tem'o ja est'as konstant'a zorg'o por la mez'a'j klas'o'j, zorg'em'a'j pri la est'ont'ec'o de ili'a'j infan'o'j (kaj mal'kviet'a'j pri ili'a ŝuld'ig'o post la akir'o de ili'a diplom'o), sed la ne'pag'ebl'a kost'o de la medicin'a asekur'o mal'trankvil'ig'as ĉiu'j'n soci'a'j'n tavol'o'j'n, krom la plej riĉ'a'j hom'o'j de la land'o.

Neniu el tiu'j tem'o'j pri'tem'as la pas'int'a'n social'ism'o'n, pli volont'e lig'it'a'n kun bild'o'j de labor'ist'o'j salajr'at'a'j, kaj de uzin'o'j plen'eg'a'j de aktiv'ec'o. Evident'e, tio kio'n ni kompren'as per "social'ism'o" do ver'e ŝanĝ'iĝ'is dum la antropoceno  [1] kaj dum la epok'o de la ekologi'a'j kriz'o'j. La aktiv'ul'o'j kiu'j gravit'as ĉirkaŭ s - ro Sanders ne konsider'as ideal'a'j la uzin'o'j'n kun fum'ant'a'j kamen'tub'o'j. Kaj ili'a'j esper'o'j ne nur est'as la perspektiv'o de la ĉiu'hom'a labor'o kaj de la energi'a sen'de'pend'ec'o kiu'n pov'as ebl'e favor'i la uz'ad'o de la skist'o'gas'o aŭ la re'mal'ferm'ad'o de la karb'o'min'ej'o'j - konsil'it'a'j de s - ro Trump kaj de li'a'j protekt'ism'a'j kun'ul'o'j, zorg'em'a'j pri mal'ekster'lok'ig'o de la ĉen'stabl'o'j.

Kelk'a'j eĥ'o'j de tiu'j tiam'a'j social'ism'a'j de'postul'o'j aŭd'ebl'as ali'lok'e ol en la Demokrat'a Parti'o, ekz - e kiam la senat'an'in'o Elizabeth Warren, kandidat'o al la demokrat'a'j antaŭ'elekt'o'j antaŭ la 2020- a prezid'ant'elekt'o, postul'as ke salajr'ul'o'j sid'u mult'nombr'e en la estr'ar'o de la grand'a'j entrepren'o'j. Eĉ kandidat'o'j pli moder'a'j ol s - ro Sanderss -rin'o Warren, kiel Peter Buttigieg prav'ig'is la nun'a'n popular'ec'o'n de la social'ism'o per akcept'o ke "la kapital'ism'o sen'iluzi'ig'is mult'e da hom'o'j [2]". Efektiv'e, la demokrat'a'j voĉ'don'ant'o'j hav'as hodiaŭ pli pozitiv'a'n vid'ad'o'n de la social'ism'o ol de la kapital'ism'o (57 el'cent'o'j, kontraŭ 47 el'cent'o'j). Ĉi tio rest'as privilegi'it'a de plej'mult'o de la popol'o, sed en proporci'o (56 el'cent'o'j, kontraŭ 37 el'cent'o'j de mal'favor'a'j opini'o'j) tre ne'kutim'a en la uson'a histori'o [3]. Tiom ke la kvazaŭ-ne'ekzist'o de la social'ism'a politik'a propon'o en Uson'o est'is long'temp'e rigard'at'a de la soci'ologi'ist'o'j kaj de la histori'ist'o'j kiel konsist'a de la "uson'a escept'o".

En vic'o de skrib'aĵ'o'j, kiu'j iĝ'is legend'aĵ'o'j por mult'e da student'o'j de soci'o-scienc'o, la konserv'at'ism'a politik'ologi'ist'o Seymour Mart'in Lipset (1922-2006) prov'is klar'ig'i kial la social'ism'o sukces'is en'radik'iĝ'i preskaŭ ĉie en Eŭrop'o sed neniam en Uson'o. Laŭ li, tiu apart'aĵ'o font'as el plur'a'j grav'a'j fakt'o'j : la natur'o de la uson'a politik'a sistem'o (la hegemoni'o de du parti'o'j, nur unu vic'o por la prezid'ant'a elekt'o, elekt'a kolegi'o favor'ant'a la voĉ'don'o'n de la ŝtat'o'j kaj la universal'a'n ne'rekt'a'n balot'o'n, ktp.) ; labor'ist'a klas'o heterogen'a (konsekvenc'o de la si'n'sekv'a'j ond'o'j de en'migr'ad'o) ; la histori'a mal'est'o de ia ajn inter'lig'o solid'a kaj daŭr'a inter la politik'a'j parti'o'j kaj la sindikat'o'j ; kaj last'e, "kultur'a" inklin'o al individu'ism'a'j valor'o'j, mal'a'j al la social'ism'a'j ide'o'j [4].

La analiz'o'j de Lipset re'uz'is tiu'j'n de la german'a soci'ologi'ist'o Werner Sombart, amik'o de Max Weber kaj aŭtor'o en 1906 de stud'aĵ'o kiu iĝ'is klasik'aĵ'o, Kial la social'ism'o ne ekzist'as en Uson'o [5] ? Spert'ul'o pri la ekonomi'a'j tekst'o'j de Karl Marx, simpati'a kun la german'a Social'demokrat'a Parti'o, Sombart interes'iĝ'is pri la form'o'j kiu'j'n pren'as la modern'ec'o en la kapital'ist'a'j soci'o'j. Li konklud'is ke, kvankam la uson'a soci'o sen'dub'e est'as tiu en kiu la kapital'ism'o aper'as la plej krud'e, ĝi est'as, mal'kiel la eŭrop'a'j sam'epok'a'j soci'o'j, alergi'a al la social'ism'o pro kial'o'j kiu'j eg'e rilat'as al la burĝ'iĝ'ad'o de ĝi'a labor'ist'a klas'o. Laŭ li, la labor'ul'o'j kontraŭ'star'is nek la kapital'ism'o'n, nek si'a'n reg'ist'ar'o'n, kaj ili akcept'is pli'mult'a'n unu'vic'a'n politik'a'n sistem'o'n, kiu favor'as la monopol'o'n de du parti'o'j. Pli riĉ'a'j ol ili'a'j eŭrop'a'j homolog'o'j, ili ankaŭ hav'is pli grand'a'n ŝanc'o'n liber'iĝ'i el si'a soci'a status'o per'e de si'a labor'o.

En la plej fam'a pec'o de si'a libr'o, Sombart skrib'as : "sam'rapid'e kiel la material'a'j kondiĉ'o'j de la dung'it'o'j pli'bon'iĝ'is, kiel ili'a viv'manier'o komfort'iĝ'is, ili las'is si'n est'i tent'it'a'j de la material'ist'a mal'ĉast'ec'o, ili grad'e est'is dev'ig'at'a'j ŝat'i la ekonomi'a'n sistem'o'n kiu ofert'is al ili ĉiu'j'n tiu'j'n plezur'o'j'n ; iom post iom, ili adapt'is si'a'n spirit'o'n al la meĥanik'aĵ'o'j de la kapital'ism'a ekonomi'o, kaj fin'e sub'iĝ'is al la ĉarm'o kiu'n la rapid'ec'o de la ŝanĝ'o'j kaj la grand'eg'a pli'mult'ig'o de la mezur'ebl'a'j kvant'o'j ne'rezist'ebl'e hav'as sur kvazaŭ ĉiu'j. Pec'et'o de patriot'ism'o – la fier'ec'o sci'i ke Uson'o antaŭ'ven'is ĉiu'j'n ali'a'j'n popol'o'j'n sur la voj'o de la "progres'o" (kapital'ism'a) – pli'fort'ig'is je la baz'o ili'a'n komerc-agord'o'n, kaj ali'form'is ili'n en afer'ist'o'j'n sobr'a'j'n, kalkul'em'a'j'n, kaj sen'ideal'a'j'n, tia'j'n kia'j oni kon'as ili'n hodiaŭ. Kaj ĉiu'j social'ism'a'j utopi'o'j laŭ'dir'e mal'sukces'as pro rostbef'o kaj pom'a tort'o."

Al la soci'a mov'ebl'o, kiu bar'is la en'radik'iĝ'o'n de la social'ism'o en Uson'o, al'don'iĝ'is la geografi'a mov'ebl'o. La est'o de lim'o ĉiam mal'ferm'it'a, kun mal'mult'e'kost'a'j sen'kultur'ej'o'j, ebl'ig'is al tiu'j, al kiu'j ne plaĉ'is la industri'a labor'o esper'i real'ig'i la "uson'a'n rev'o'n" de la mem'star'a produkt'ist'o, de la individu'a propriet'ul'o.

Laŭ Sombart, la uson'a'j labor'ul'o'j, ĉar ili em'is for'liber'iĝ'i el si'a klas'o, ne imag'is la ide'o'n ke ĝi pov'as help'i ili'n por ili'a soci'a pli'alt'iĝ'o : ili rezon'is pri individu'a pli'bon'iĝ'o, kaj ne pri kolektiv'a ag'ad'o. La post'e'ul'o'j de la german'a soci'ologi'ist'o, kiel Lipset, oft'e emfaz'is la rol'o'n, kiu'n la en'migr'ad'o pov'as hav'i, eĉ pli mal'facil'ig'ant'e la konstitu'ad'o'n de batal'em'a labor'ist'a klas'o. La fremd'a'j labor'ist'o'j, al'ven'int'a'j en Uson'o'n je la komenc'o de la 20- a jar'cent'o konsider'is si'a'n situ'o'n kiel mal'daŭr'a. Ili'a cel'o est'is rapid'e pli'riĉ'iĝ'i, por pov'i re'ven'i en si'a'n origin'a'n land'o'n. La tre mult'nombr'a en'migr'ad'o de tiu epok'o ankaŭ pli'mal'facil'ig'is inter'lig'o'n inter la kvalifik'it'a'j labor'ist'o'j de la meti'art'o – plej'part'e nask'iĝ'int'a'j en Uson'o –, kiu'j em'is sindikat'iĝ'i, kaj la ne'kvalifik'it'a'j labor'ist'o'j – plej'part'e en'migr'ul'o'j – pli pret'a'j tra'pas'i mizer'a'j'n labor'a'j'n kondiĉ'o'j'n. Fin'e, la komun'um'a tra'viv'o de la en'migr'ul'o'j en la grand'a'j urb'o'j pli'fort'ig'is ili'a'n etn'a'n ident'ec'o'n, pli oft'e ol ili'a'n klas'a'n ident'ec'o'n.

Re'difin'i la labor'ist'a'n klas'o'n

Sombart rimark'is ankaŭ ke la tre alt'a grad'o de en'civit'an'iĝ'o kiu bar'is la evolu'o'n de klas-konsci'o klar'iĝ'is per la en'skrib'o de la princip'o de la popol'a reg'ad'o en la Konstituci'o, per la abol'o de la cens'a balot'o, kaj per la voĉ'don'rajt'o por la loĝ'ant'ar'o vir'seks'a kaj blank'a ek'de 1812. La politik'olog'o Louis Hartz si'a'flank'e postulat'is ke la mal'fort'a klas-konsci'o de la uson'an'o'j ven'is el du'obl'a ne'est'o : tiu de soci'a ord'o struktur'it'a de gild'o'j en antaŭ'a feŭd'a epok'o, kaj tiu de tra'viv'o de soci'a burĝ'a revoluci'o [6]. En oft'e citat'a fraz'o, sam'temp'ul'o de Hartz, la histori'ist'o Richard Hofstadter taks'is ke Uson'o, anstataŭ hav'i ideologi'o'j'n, est'as si'a propr'a ideologi'o [7].

Dum'e, inter la publik'ig'o de la libr'o de Sombart kaj la armistic'o de la Grand'a Milit'o, la land'o hav'is potenc'a'n social'ist'a'n Parti'o'n, long'temp'e en'korp'ig'it'a'n de Eugene Victor Debs. En 1910, Uson'o hav'is pli da social'ist'a'j elekt'it'o'j ol la Unu'iĝ'int'a Reĝ'land'o hav'is da labor'ist'a'j elekt'it'o'j. En 1912, la social'ist'o'j kontrol'is la municip'o'j'n Milvoki'o ( Visconsino), Flint'o (Miĉigan'o), Schenectady (Novjork'o), kaj Berkeley (Kaliforni'o). Sam'jar'e, Debs ricev'is 6 el'cent'o'j'n de la voĉ'don'o'j en la prezid'ant'a elekt'o, dum li'a parti'o amas'ig'is flat'a'j'n rezult'o'j'n, ne nur en ŝtat'o'j kiel Viskonsin'o (kun mult'nombr'a loĝ'ant'ar'o de en'migr'int'a'j german'a'j labor'ist'o'j, al kiu'j jam grav'as la Social'demokrati'o) aŭ Novjork'o (kie viv'as mult'e da jud'a'j nov'ul'o'j, pol- aŭ rus'de'ven'a'j), sed ankaŭ en kelk'a'j sud'a'j kamp'ar'a'j ŝtat'o'j (Oklahom'o, Arkansas'o, Teksas'o kaj Luizian'o).

Tamen, tiu'j sukces'o'j rest'is sen'daŭr'a'j. Post la en'milit'iĝ'o de Uson'o, decid'it'a en 1917, Debs kaj la plej'part'o de la social'ism'a'j estr'o'j, kiu'j kontraŭ'star'is ĝi'n, est'as mal'liber'ig'it'a'j. La rus'a revoluci'o nur grav'ig'is la streĉ'o'j'n en la si'n'o de parti'o jam mal'fort'ig'it'a de la sub'prem'o, ĉar la social'ism'o de la plej'part'o de ili'a'j adept'o'j hav'as si'a'j'n radik'o'j'n en la krist'an'a evangeli'ism'o kaj la popol'a kritik'o de la monopol'o'j, mult'e pli ol en la verk'o'j de Marx kaj Lenin.

Mult'e da observ'ant'o'j supoz'is ke la sukces'o de s - ro Sanders en 2016 kaj li'a nun'a popular'ec'o est'as kial'ig'it'a'j de la fakt'o ke li'a politik'a batal'o okaz'as en'e de parti'o jam establ'it'a, kun la esper'o ŝanĝ'i ĝi'n por ke ĝi port'u ali'a'j'n ide'o'j'n, mal'pli de'pend'a'j'n de la dezir'o'j kaj mon'don'o'j de la grand'a'j firma'o'j. Nek la mem'star'a ekologi'ist'o Ralph Nader nek la social'ist'o Debs est'is tiom sukces'a'j balot'e. Sed la plej grav'e ebl'e est'as ke, en soci'o hodiaŭ stamp'it'a de la ne'firm'iĝ'o de la popol'a'j tavol'o'j, la burĝ'iĝ'ad'o ident'ig'it'a de Sombart kiel bar'o al la social'ism'o en Uson'o ne plu est'as tiom prem'ant'a. Kun la for'ig'o de la social'a mov'ebl'o dum la last'a'j kvar'dek jar'o'j, la vakcin'o kontraŭ la social'ism'o iĝ'is sen'efik'a.

Si'a'flank'e, Lipset imag'is ke la uson'a escept'o mal'aper'os kun la liberal'ism'iĝ'o de la mal'dekstr'a'j eŭrop'a'j parti'o'j, kiu'j, per mult'e da privat'ig'o, fin'e simil'os la Demokrat'a'n Parti'o'n de s - ro William Clinton. Li ne pov'is imag'i ke nov'a'j generaci'o'j da uson'an'o'j mal'kovr'iĝ'os est'i social'ist'o'j, nek ke demokrat'a'j aktiv'ul'o'j turn'iĝ'os al s - ro Sanders ĉar ili sent'as si'n mal'estim'at'a'j de parti'o kiu, sub la prezid'o de s - ro Barack Obama, las'is la financ'a'n kriz'o'n de 2008 ŝanĝ'iĝ'i en unu el la plej grand'a'j supr'e'n'trans'don'o'j de riĉ'aĵ'o'j en la histori'o de Uson'o.

Tiu'j aktiv'ul'o'j prov'as re'difin'i la labor'ist'a'n klas'o'n per vort'o'j kiu'j mal'pli rilat'as al la industri'o kaj al la produkt'ad'o, kaj pli rilat'as al la teknologi'o kaj al la serv'o'j, kiu ajn est'as la haŭt'kolor'o de la dung'it'o'j. Ili esper'as ke tiel, la batal'o'j de la instru'ist'o'j, de la fleg'ist'o'j, de la pur'ig'ist'o'j aŭ de la restoraci'a'j labor'ul'o'j trov'os lok'o'n tiom dign'a'n kaj rajt'a'n en la social'ism'o kiom tiu'j de la forĝ'ist'o'j, de la min'ist'o'j aŭ de la labor'ist'o'j, iam'a'j prolet'a'j ikon'o'j, preskaŭ ĉiam blank'a'j kaj vir'seks'a'j.

Ĉi-moment'e, tamen, la plej mal'dekstr'a'j'n demokrat'a'j'n aktiv'ul'o'j'n oni varb'as ĉef'e inter la ge'jun'ul'o'j el la mez'a'j klas'o'j, kiu'j tim'as si'a'n degrad'iĝ'o'n. Ĉu ili'a politik'a ekstrem'ec'o sukces'os mobiliz'i ali'a'j'n soci'a'j'n kategori'o'j'n, iam sent'em'a'j'n al la batal'o'j de Debs, hodiaŭ tent'at'a'j'n de la demagogi'o de s - ro Trump, kaj kiu'j ne loĝ'as en la sam'a'j distrikt'o'j, urb'o'j aŭ region'o'j kiel la nov'a'j uson'a'j social'ist'o'j ?

Edward CASTLETON



La aŭtor'o

Edward CASTLETON
Esplor'ist'o lig'it'a al la Maison des sciences de l’homme et de l’environnement ĉe la universitat'o de Franĉkonte'o, Bezancono. El'don'int'o de la libr'o de P.-J. Proudhon, Carnets inédits  (...)
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

La ne'frekvent'ebl'a Pierre - Joseph Proudhon

La bank'ist'o, la anarĥi'ist'o kaj la bit'mon'o



Traduk'it'a de:
Lud'o
el la franc'a

[1] Epok'o kiu komenc'iĝ'is kiam la hom'a'j ag'o'j ek'hav'is influ'o'n super la ter'a eko'sistem'o.( l. n.)

[2] " New day ", Cable News Network, 16-an de April'o, 2019

[3] Frank Newport, " Democrats mor'e positive about social'ism than capitalism "(Demokrat'o'j pli pozitiv'a'j pri social'ism'o ol pri kapital'ism'o) kaj " The meaning of “social'ism” to Americans today "(La signif'o de "social'ism'o" por hodiaŭ'a'j uson'an'o'j), Gallup, respektiv'e 13-an de Aŭgust'o kaj 4-an de Oktobr'o, 2018, https :// news. gallup. com

[4] Vd. inter'ali'e Seymour Mart'in Lipset kaj Gary Wolfe Marks, It did'n’ t happen her'e : Why Social'ism Failed in the United States (Tio ne okaz'is ĉi tie : kial la social'ism'o mal'sukces'is en Uson'o), W. W. Norton, Novjork'o, 2000

[5] Werner Sombat, Kial la social'ism'o ne ekzist'as en Uson'o ?, Presses Universitaires de Franc'e, Pariz'o, 1992

[6] Louis Hartz, Histori'o de liberal'ism'a pens'ad'o en Uson'o, Economica, Pariz'o, 1990 (1- a el'don'o : 1955)

[7] Pri tiu tem'o, vd. Ĉu oni pov'as est'i social'ism'a en Uson'o ? Hieraŭ kaj Hodiaŭ, Cités , n - ro 43, Pariz'o, 2010


Akcept'ej'o >> 1 a juli'o 2019

Liber'komerc'o aŭ ekologi'o !


de  Serge HALIMI

La ekologi'ist'o'j, gajn'ant'e 10 el'cent'o'j'n de la seĝ'o'j en la elekt'o de la eŭrop'a parlament'o, vek'is mal'nov'a'n debat'o'n pri la politik'a pozici'o de si'a mov'ad'o. Ĉu ĝi est'as pli mal'dekstr'a, kiel asert'as la plej mult'a'j alianc'o'j en kiu'j'n ĝi ĝis nun en'ir'is, aŭ ebl'e pli liberal'a, kio'n indik'as sam'temp'e la proksim'iĝ'o de s - ro Emmanuel Macron al plur'a'j mal'nov'a'j ekologi'ist'a'j gvid'ant'o'j ( s -roj Daniel Cohn - Bendit, Pascal Canfin, Pascal Durand) kaj cert'a'j koalici'o'j kiu'j, en German'uj'o, jam inklud'as la dekstr'ul'o'j'n kaj la verd'ul'o'j'n ?

Aprior'e, liberal'ism'o kaj med'i-protekt'ad'o dev'us est'ig'i eksplod'em'a'n par'o'n. En 2003, liberal'a teori'ul'o sam'e influ'a kiel Milton Friedman efektiv'e konklud'is : “La medi'o est'as problem'o mult'e tro alt'e taks'at'a. […] Ni polu'ad'as ek'de kiam ni spir'as. Oni ne ferm'os la fabrik'o'j'n sub la pretekst'o vol'i elimin'i ĉiu'j'n el'las'o'j'n de karbon'oksid'o en la atmosfer'o'n. Tiel oni pov'us tuj pend'um'i si'n !” [1] Kaj dek jar'o'j'n antaŭ li, Gary Becker, ali'a atak'ant'o al tio, kio'n oni ankoraŭ ne nom'is “pun'ant'a ekologi'o”, ankaŭ Nobel-premi'it'o, opini'is, ke “la la rajt'o je labor'o kaj la med'i-protekt'ad'o far'iĝ'is eksces'a'j en la plej mult'a'j evolu'int'a'j land'o'j.”

Sekv'e oni kompren'as, ke la angor'o'j pri la est'ont'ec'o de la planed'o re'valor'ig'is la termin'o'j'n long'temp'e mal'estim'at'a'j'n de “protekt'ism'o”. En Franc'uj'o, dum debat'o de la eŭrop'a elekt'o'kampanj'o, la gvid'ant'o'j de la social'ist'a kaj ekologi'ist'a list'o'j eĉ postul'is, preskaŭ sam'vort'e kiel [la ekstrem'dekstr'a - vl ] s -in'o Marin'e Le Pen, “protekt'ism'o'n ĉe la lim'o'j de la Eŭrop'a Uni'o” [2] Oni pov'as taks'i la eventual'a'j'n sekv'o'j'n de tia direkt'o-ŝanĝ'o, dum la liber'komerc'o est'as la histori'a fond'o'princip'o de la Uni'o, kaj sam'temp'e la ekonomi'a motor'o de ĝi'a plej potenc'a ŝtat'o, German'uj'o.

Ek'de nun ĉiu sci'as, ke la laŭd'o – kiu far'iĝ'is inter'konsent'a – de la lok'a'j produkt'ant'o'j, de mal'long'a'j cirkvit'o'j, de sur'lok'a trakt'ad'o de la rub'aĵ'o'j est'as ne'akord'ig'ebl'a kun manier'o de produkt'ad'o kaj de inter'ŝanĝ'o, kiu obl'ig'as la “valor-ĉen'o'j'n”, do kiu organiz'as la cirkul'ad'o'n de la kest'eg'o-ŝip'o'j, sur kiu'j la part'o'j de unu sam'a produkt'o “tri- aŭ kvar-foj'e trans'ir'as Pacifik'o'n antaŭ ol ven'i en la bret'ar'o'n de magazen'o”, [3]

La okaz'o'j por konfirm'i per fakt'o'j si'a'n rifuz'o'n de ekologi'e detru'a liber'komerc'o en la ven'ont'a'j semajn'o'j ne mank'os. La parlament'an'o'j de la Eŭrop'a Uni'o ja dev'os ratif'i – aŭ pli ĝust'e, kiel ni esper'as, rifuz'i – traktat'o'n de komerc'a liberal'ig'o kun kvar ŝtat'o'j de Latin'amerik'o, inter ili Brazil'o kaj Argentin'o ( EU - Merkosur), ali'a'n kun Kanad'o ( CETA), tri'a'n kun Tunizi'o ( Aleca). Tiam ni vid'os, ĉu “verd'a ond'o” ver'e flu'is sur la Mal'nov'a Kontinent'o.

Serge HALIMI.



La aŭtor'o

Serge HALIMI


La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Por la kriz'o de la merkat'o, rimed'o'j de merkat'o ...

La por'uson'a obsed'o

Ide'o'j ek'de nun konsider'at'a'j "natur'a'j"

Kript'a kot'o



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a.

[1] Inter'parol'ad'o kun Henr'i Lepage, Politique internationale , n - ro 100, Pariz'o, somer'e de 2003.

[2] Franc'e 2, 22-an de Maj'o 2019.

[3] Ben Casselman, “ Manufacterer adapt to trad'e war, but the cost could be steep ”, The New York Times , 31-an de Maj'o 201.


Akcept'ej'o >> 1 a juni'o 2019

La Brit'a'j amas'komunik'il'o'j prov'as detru'i Jeremy Corbyn

Antisemit'ism'o, la fatal'a arm'il'o


"Mal'kompetent'a", "Rus'a spion'o", "danĝer'a ekstrem'ist'o", "ilumin'ist'o"... La ĉef'o de la Brit'a Labor'parti'o Jeremy Corbyn laŭ'vic'e jam est'is tio, laŭ si'a'j kontraŭ'ul'o'j. Kvankam sam'e sen'baz'a kiel la ali'a'j, akuz'o ŝajn'as sukces'i trud'i si'n en la plej influ'a'j amas'komunik'il'o'j : tiu de antisemit'ism'o. Metod'o, kiu cel'as tuj malfidigi ĉiu'n ajn opon'ant'o'n.



de  Daniel FIN'N

La debat'o pri antisemit'ism'o, kiu infekt'is la Brit'a'n politik'a'n mond'o'n nun trans'ir'as la lim'o'j'n de Unu'iĝ'int'a Reĝ'land'o. La mal'ferm'a paragraf'o de freŝ'dat'a artikol'o de The New York Times tiel miks'is la "profund'a'n antisemit'ism'o'n" de Labor'parti'o kun la atenc'o kontraŭ jud'a tomb'ej'o en Franci'o por sugest'i, ke la mal'am'o al jud'o'j "est'as la kun'al'ir'punkt'o de politik'a'j famili'o'j ĝeneral'e vid'at'a'j kiel mal'proksim'a'j : ekstrem'dekstr'o, iu'j part'o'j de ekstrem-mal'dekstr'o, Eŭrop'a radikal'a islam'ism'o kaj divers'a'j part'o'j de la du grand'a'j Uson'a'j parti'o'j [1]".

La ĉef'paĝ'a produkt'ad'o de la grand'a Uson'a ĵurnal'o bild'ig'as precip'e la manier'o'n per kiu la amas'komunik'il'o'j trakt'as la supoz'it'a'n antisemit'ism'o'n de la mal'dekstr'ul'ar'o'j, kaj ĉef'e de Labor'parti'o de S - ro Jeremy Corbyn. En oktobr'o 2017, Howard Jacobson pri'skrib'is en tribun'artikol'o la jar'a'n konferenc'o'n de Labor'parti'o, kiel sen'brid'iĝ'o'n de mal'am'eg'o'j, asert'ant'e, ekzempl'e, ke unu el la propon'it'a'j moci'o'j dub'is la ver'ec'o'n de la Holokaŭst'o : jen mensog'o por kiu The New York Times ne eĉ hezit'is ofer'i la prestiĝ'o'n, kiu'n ĝi daŭr'e profit'as [2].

Tia'j ag'manier'o'j iĝ'is kutim'a'j en la grand'a'j Brit'a'j amas'komunik'il'o'j - inkluziv'e The Guardian kaj British Broadcasting Corporation ( BBC), kiu'j laŭ'ŝajn'e rezign'is pri kontrol'ad'o de inform'o'j, kiam tem'as pri kondamn'i S - ron Corbyn. Sen'ĉes'e ripet'it'a'j, ili'a'j akuz'akt'o'j - en kiu'j la mal'ver'aĵ'o'j konkurenc'as la eksces'o'j'n - trud'is si'n kiel evident'aĵ'o'j, pri kiu'j part'o de la hom'o'j ne plu eĉ pri'demand'as.

De tiam, oni vid'as la sam'a'j'n ag'manier'o'j'n funkci'i ali'lok'e en la mond'o por mis'fam'ig'i la mal'dekstr'a'j'n parti'estr'o'j'n, kiu'j, sam'e kiel S - ro Corbyn, est'as kon'at'a'j pro si'a sub'ten'o al la Palestin'a afer'o. En la ĉi-supr'e menci'it'a artikol'o de The New York Times , kiu simil'ig'is la Brit'a'n Labor'parti'o'n al Fidesz de la Hungar'a ĉef'ministr'o Viktor Orbán (radikal'a dekstr'o), la ĵurnal'ist'o Patrick Kingsley skrib'is, ke la Uson'a deput'it'o Ilhan Omar est'is "unu'anim'e kondamn'it'a pro ŝi'a uz'o de antisemit'a'j kliŝ'o'j sugest'ant'a'j, ke la politik'a viv'o de la land'o est'as sub reg'ad'o de jud'a'j prem'grup'o'j", antaŭ ol asert'i ŝi'a'j'n lig'o'j'n kun "islam'a'j radikal'a'j grup'o'j". Fakt'e, S -in'o Omar est'is parol'int'a pri Aipac ( American Israel Public Affairs Comittee ), kies influ'o, publik'e agnosk'it'a, est'as regul'e debat'it'a en la paĝ'o'j de ... The New York Times . Tamen ŝi ne dir'is eĉ unu vort'o'n pri ia ajn "jud'a prem'grup'o" [3] : la ĵurnal'o do for'viŝ'is la fraz'o'n en si'a ret'a publik'ig'o, sed sen balast'i si'n per re'ĝust'ig'aĵ'o.

Sur kio preciz'e baz'iĝ'as la akuz'o'j kontraŭ S - ro Corbyn kaj li'a parti'o ? La labor'parti'a'j deput'it'o'j kaj la progres'ist'a'j koment'ist'o'j est'as regul'e ordon'it'a'j agnosk'i la ide'o'n laŭ kiu, "Labor'parti'o hav'as problem'o'n pri antisemit'ism'o", sen tamen klar'e prezent'i ĝi'a'j'n mis'far'o'j'n. Ia ajn aper'ig'o de antisemit'ism'o kompren'ebl'e est'us problem'o por Labor'parti'o, sed la pli'influ'a'j parol'il'o'j ne kontent'iĝ'as alud'i tia'n aŭ ali'a'n humur'aĵ'o'n ĵet'it'a'n de iu aŭ ali'a el ĝi'a'j (mult'eg'a'j) baz'a'j aktiv'ul'o'j : ili ankaŭ sugest'as, ke sub la reg'ad'o de S - ro Corbyn Labor'parti'o iĝ'is "mal'amik'a al jud'o'j", "instituci'e antisemit'a". Ĝi'a'j ĉef'o'j form'as klik'o'n inspir'it'a'n de "mal'am'eg'o al jud'o'j" al kiu'j ili "deklar'is milit'o'n". Ili minac'as "danĝer'e eĉ la ekzist'o'n" de tiu'j de Unu'iĝ'int'a Reĝ'land'o [4]. Jen akuz'o'j neniam argument'it'a'j, sed pli dis'kon'ig'it'a'j ol la real'a'j okaz'aĵ'o'j pri ŝtat'a ras'ism'o pro kiu'j sufer'as grand'a part'o de la loĝ'ant'ar'o.

Kulp'ig'a'j kaj atak'a'j parol'ad'o'j

Ja en la printemp'o de 2016 est'is met'it'a la unu'a ŝton'o de tiu zorg'e konstru'it'a afer'o, kiam la pozici'o de S - ro Corbyn rest'is des pli mal'fort'a, ke la nub'ar'o de alternativ'a'j komunik'il'o'j - kiu de tiam dis'volv'iĝ'is por sub'ten'i li'n kontraŭ la porBlair - aj deput'it'o'j - nur balbut'is [5]. En tiu epok'o, la kampanj'o cel'is respond'ec'ig'i la nov'a'n ĉef'o'n de Labor'parti'o pri driv'ad'o ekster li'a kontrol'o (ĉef'e pri la antisemit'a'j dir'o'j de la deput'it'o Naz Shah, kvankam dir'it'a'j antaŭ ol li ek'reg'is la Labor'parti'o'n kaj antaŭ ol S -in'o Shah iĝ'is parlament'an'o), aŭ kiu'j simpl'e neniam okaz'is - ekzempl'e la supoz'it'a infekt'o de parti'a rond'o en la universitat'o de Oksford'o per mal'amik'em'o al jud'o'j, kiu montr'iĝ'is fantasm'a.

La trakt'ad'o de la tem'o far'e de la amas'komunik'il'o'j jam karakteriz'iĝ'is per la rifuz'o met'i la rakont'it'a'j'n okaz'aĵ'o'j'n - real'a'j'n aŭ ne - en ili'a'j kun'tekst'o'j. En'e de parti'o kun pli ol du'on'milion'o da membr'o'j, antisemit'a'j antaŭ'juĝ'o'j ja pov'as montr'iĝ'i. Se la sam'a'j klopod'o'j est'us far'it'a'j por mal'kaŝ'i la kontraŭ'jud'a'j'n okaz'aĵ'o'j'n en la epok'o kiam S -roj Anthony Blair, Gordon BrownEdward Miliband reg'is la parti'o'n, sen'dub'e la rikolt'o est'us eĉ pli frukt'o'don'a (kvankam la pruv'o'j est'us ver'ŝajn'e pli mal'facil'e akir'ebl'a'j antaŭ la al'ven'o de soci'a'j ret'o'j).

La centr'a demand'o do ne est'as sci'i ĉu ekzist'as antisemit'o'j en la membr'o'j de Labor'parti'o, sed mezur'i ili'a'n reprezent'ant'ec'o'n kaj taks'i la disciplin'a'j'n decid'o'j'n far'it'a'j'n por respond'i al la problem'o. Ĉiu'j serioz'a'j analiz'o'j de la element'o'j de tiu dosier'o al'ven'as al la sam'a konklud'o : la mal'toler'em'a'j are'o'j, real'a'j, koncern'as nur mal'grand'a'n proporci'o'n de la membr'o'j, la streb'o'j, ankaŭ real'a'j, far'it'a'j de la reg'ant'ar'o por for'ig'i ili'n est'as ĝeneral'e ne agnosk'it'a'j de ĝi'a'j kontraŭ'ul'o'j.

S - ro Corbyn unu'e prov'is esting'i la disput'o'n mend'ant'e raport'o'n al la fak'ul'o pri civil'a'j rajt'o'j Shami Chakrabarti, en juni'o 2016. Model'o de detal'eg'a prudent'a esplor'o, tiu dokument'o konklud'as, ke la parti'o "ne sufer'as de antisemit'ism'o, islam'o'fobi'o aŭ iu ajn ali'a ras'ism'o". Ĝi tamen not'as "evident'a'j'n sign'o'j'n (dat'iĝ'ant'a'j'n de plur'a'j jar'o'j) de mal'pli'mult'a'j si'n'ten'o'j karakteriz'at'a'j per mal'am'o kaj ne'sci'o". "Mi aŭd'is tro mult'a'j'n jud'a'j'n hom'o'j'n dir'i si'a'n mal'trankvil'o'n ĉar antisemit'ism'o ne est'as sufiĉ'e serioz'e traktat'a de Labor'parti'o kaj ĝeneral'e de la mal'dekstr'o [6], skrib'as S -in'o Chakrabarti, antaŭ ol propon'i divers'a'j'n konkret'a'j'n decid'o'j'n cel'ant'a'j'n korekt'aĵ'o'j'n.

Kvankam, komenc'e, neniu prov'is refut'i tiu'n konstat'o'n, post kelk'a'j monat'o'j la kritik'ant'o'j al Labor'parti'o de'nov'e atak'is : la raport'o laŭ ili est'is nur re'farb'aĵ'a manovr'o, kiu'n ĉiu'j taks'is ne'kred'ind'a, kvankam neniu pen'is dir'i kial. Kelk'a'j'n semajn'o'j'n post'e, parlament'a komision'o en'hav'ant'a plur'a'j'n membr'o'j'n mal'amik'em'a'j'n al S - ro Corbyn ne sukces'is trov'i "iu'n ajn fid'ind'a'n kaj empiri'a'n pruv'o'n atest'ant'a'n ekzist'o'n de pli grav'a'j antisemit'a'j si'n'ten'o'j en la Labor'parti'o ol en la ali'a'j politik'a'j organiz'aĵ'o'j" - dum ĝi insist'is pri la mis'paŝ'o'j atribu'it'a'j al Labor'parti'o [7].

Ĝis 2018 la amas'komunik'il'a'j akuz'ant'o'j de S - ro Corbyn pens'is, ke la akuz'o'j (baz'it'a'j aŭ ne sur fakt'o'j) dev'as almenaŭ alud'i mal'amik'a'j'n si'n'ten'o'j'n al jud'a loĝ'ant'ar'o. De post 2018 ili liber'iĝ'as el tiu neces'o. En juni'o, la Naci'a Ekzekutiv'a Komitat'o ( CEN) de Labor'parti'o ricev'as de la korus'o de amas'komunik'il'o'j kaj kontraŭ'ul'o'j de S - ro Corbyn ordon'o'n adopt'i la difin'o'n de antisemit'ism'o far'it'a'n de Inter'naci'a Alianc'o por Memor'o de la Holokaŭst'o ( IHRA). Ĉar tiu difin'o simil'ig'as iu'j'n kritik'o'j'n de Israel'o al antisemit'ism'o, CEN propon'as divers'a'j'n amend'o'j'n por protekt'i la rajt'o'n de Labor'parti'an'o'j sub'ten'i la Palestin'a'n afer'o'n. La ide'o, ke tiu'j amend'o'j pov'as est'i minac'o eĉ mal'grand'a por la Brit'a'j jud'o'j tut'e est'is absurd'aĵ'o. Sed la deput'it'o Margaret Hodge, drast'a opon'ant'o al S - ro Corbyn, kiu korp'ig'as la dekstr'a'n al'o'n de la parti'o, profit'as la okaz'o'n por lanĉ'i nov'a'n atak'o'n. Not'ind'e, kiam ŝi kri'eg'is dum sesi'o de la parlament'o - ne al'kutim'iĝ'int'a al tia'j eksces'o'j - ke la ĉef'o de si'a parti'o est'as nur "antisemit'a fi'ul'aĉ'o" kaj "ras'ist'o". Tiu deklam'aĵ'o romp'is tabu'o'n : de nun ŝajn'as ebl'e por politik'ist'o'j kaj ĵurnal'ist'o'j taks'i S - ron Corbyn antisemit'o sen dev'i cit'i ia'n ajn pruv'o'n.

Post sub'mitrajl'a somer'o, CEN kapitulac'as kaj adopt'as la tekst'o'n de IHRA sen ŝanĝ'i eĉ kom'o'n. Kelk'a'j'n tag'o'j'n post'e, ekstrem'dekstr'a aktiv'ul'o mort'ig'as dek unu hom'o'j'n en sinagog'o de Pitsburg'o, en Uson'o. The Guardian ne sukces'as raport'i la respekt'aĵ'o'n de S - ro Corbyn al la viktim'o'j sen pri'skrib'i li'n kiel "la labor'parti'estr'o'n akuz'it'a'n las'i antisemit'ism'o'n infekt'i la parti'o'n [8]". Iel kvazaŭ la barb'et'hav'a vir'o kaj la paf'int'o est'us nur unu hom'o...

La histori'ist'o Geoffrey Alderman freŝ'dat'e mal'munt'is tia'j'n tro'aĵ'o'j'n. Fervor'a defend'ant'o de Israel'o, kun profund'a mal'konsent'o pri la por'palestin'a'j pozici'o'j de S - ro Corbyn, Alderman tamen bala'as la ide'o'n laŭ kiu la labor'parti'estr'o hav'as eĉ et'a'n mal'amik'em'o'n al jud'o'j : "Fakt'e, ĉiu'j element'o'j kun'iĝ'as por sub'strek'i kiom Jeremy Corbyn sub'ten'is la jud'a'j'n komun'um'a'j'n iniciat'o'j'n [9]. Li plu'skrib'as opini'ant'e, ke S - ro Corbyn "tro oft'e ag'is sen konsider'i la jud'a'n sent'em'o'n", eĉ se la portret'o, kiu'n li far'as, tut'e mal'simil'as al mal'am'a monstr'o, kiu'n pentr'as la grand'a'j amas'komunik'il'o'j. ĉar, kiam okaz'is ke la parti'estr'o far'is mis'paŝ'o'j'n, kiu'j prav'ig'is kritik'o'j'n, ili'a tro'grav'ig'o far'e de la amas'komunik'il'o'j plej oft'e mal'help'is kviet'a'n debat'o'n, kiel montr'as la disput'o, kiu bru'e ek'aŭd'iĝ'is pri London'a mur'pentr'aĵ'o.

La verk'o, dat'iĝ'ant'a de 2012, est'is inspir'it'a de iu'j komplot'o'teori'o'j pri grup'et'o de framason'a'j bank'ist'o'j star'ig'ant'a'j "nov'a'n mond'a'n ord'o'n". Rapid'e okaz'is debat'o en la amas'komunik'il'o'j por decid'i ĉu la manier'o per kiu la art'ist'o reprezent'is la bank'ist'ar'o'n est'is antisemit'a aŭ ne. Post kiam li ricev'is plur'a'j'n plend'o'j'n, S - ro Lutfur Rahman, tiam'a urb'estr'o de la lok'o, pet'is polic'o'n for'viŝ'i la pentr'aĵ'o'n, sub'strek'ant'e, ke la projekt'o de la art'ist'o kaj li'a'j opini'o'j ne est'is ver'e decid'ig'a'j : "Intenc'e aŭ ne, la bild'o de tiu'j bank'ist'o'j rilat'as al tiu antisemit'a propagand'o, kiu sugest'as, ke la jud'o'j super'as la financ'a'j'n kaj ekonomi'a'j'n instituci'o'j'n [10]".

La afer'o pov'us tiu'punkt'e fin'iĝ'i, se S - ro Corbyn ne est'us trakt'int'a ĝi'n. Ĉar la art'ist'o plend'is ĉe Facebook pri la detru'o de la verk'o (kies fot'o'n li publik'ig'is), la est'ont'a ĉef'o de Labor'parti'o met'is koment'o'n pri'demand'ant'a'n la ver'a'j'n motiv'o'j'n de la urb'estr'o, sen eĉ dir'i unu vort'o'n pri la pentr'aĵ'o mem. Preskaŭ ses jar'o'j'n post'e, tiu koment'o nutr'is la gazet'ar'a'j'n artikol'o'j'n dum mult'a'j semajn'o'j. Oni daŭr'e cit'as ĝi'n, kiel ne'refut'ebl'a'n pruv'o'n de li'a antisemit'ism'o.

Ĉu monstr'o aŭ fantom'o ?

S - ro Corbyn est'us cert'e dev'int'a pli interes'iĝ'i pri la simbol'ism'o de la verk'o kaj konsci'iĝ'i, ke ĝi est'is almenaŭ ambigu'a. Ceter'e li tuj pet'is pardon'o'n pro ne est'i far'int'a tio'n. Tiu epizod'o pov'us est'i bon'eg'a okaz'o por montr'i, ke la antisemit'a'j tez'o'j pov'as foj'e est'i formul'it'a'j per kod'it'a manier'o. Sed tia'j prudent'a'j kritik'o'j perd'iĝ'is en lavang'o de insult'o'j. La amas'komunik'il'a trakt'ad'o ig'is part'o'n de la publik'o pens'i, ke la mur'a pentr'aĵ'o aparten'is al la plej karikatur'a nazi'a propagand'o, kiu'n nur S - ro Corbyn ne mezur'is. Mal'long'e dir'it'e, li'a koment'o ĉe Facebook por sub'ten'i la art'ist'o'n est'is iel modern'a form'o de la Hitler'a salut'o.

Labor'parti'o prov'is ĉio'n por ĉes'ig'i la atak'lavang'o'n. Kvankam kompren'ebl'a, la em'o respond'i raci'e al akuz'o'j pri ras'ism'o hav'ant'a'j neniu'n baz'o'n mal'kuraĝ'ig'is la aktiv'ul'o'j'n dezir'ant'a'j'n lanĉ'i rekt'a'n kontraŭ'atak'o'n. Ali'a'j kred'is, ke inform'ant'e pri la decid'o'j far'it'a'j por korekt'i la konstat'it'a'j'n driv'ad'o'j'n en la parti'a'j marĝen'o'j, ili ĉes'ig'os la polemik'o'n. Van'e : ne imag'ebl'as, ke la mal'amik'o'j de S - ro Corbyn for'las'u arm'il'o'n, kiu ebl'ig'as tiel facil'e nutr'i insult'o'flu'o'n. La last'a epizod'o dat'iĝ'as de februar'o 2019, kiam grup'et'o de labor'parti'a'j deput'it'o'j ven'ant'a'j de la dekstr'a al'o de la parti'o secesi'is. Mal'amik'a'j al S - ro Corbyn, ili est'is klopod'int'a'j por sabot'i ĉiu'j'n ajn li'a'j'n iniciat'o'j'n. Ili do cert'is ne pov'i kandidat'iĝ'i kiel labor'parti'a'j kandidat'o'j dum la ven'ont'a'j ĝeneral'a'j balot'ad'o'j. Pens'ant'e, ke est'os pli lert'e ofend'iĝ'i pri antisemit'ism'o de si'a ĉef'o ol mal'kaŝ'i si'a'j'n karier'a'j'n inklin'o'j'n, ili met'is pli'a'n mon'er'o'n en la prefer'at'a'n de la amas'komunik'il'o'j disk'o'gurd'o'n : Ja ili for'las'is Labor'parti'o'n pro la mal'toler'em'o de ĝi'a ĉef'o...

Kiom Labor'parti'o sufer'is pro tiu'j atak'o'j ? S - ro Corbyn preter'viv'is, kaj laŭ la sond'ad'o'j, ŝajn'as, ke li mem ne sufer'is pro tio. Sed valor'eg'a energi'o est'is uz'at'a por re'bat'i la atak'o'j'n de li'a'j kontraŭ'ul'o'j. Ne parol'ant'e pri la konstern'efekt'o far'it'a al part'o de la aktiv'ul'o'j, kiu'j de nun hezit'as dir'i iu'n ajn kritik'o'n al Israel'o.

Tiu akuz'ad'o al Labor'parti'o paradoks'e kun'okaz'as kun real'a re'vigl'iĝ'o de antisemit'ism'o. Ja ne en la mal'dekstr'a'j politik'a'j organiz'aĵ'o'j, sed dekstr'e. La komplot'o'teori'o'j, kiu'j kulp'ig'as la " Illuminati " aŭ la financ'ist'o'n Georg'e Sor'os ne plu est'as la apart'aĵ'o de ret'a'j trol'o'j : la Uson'a prezid'ant'o Donald Trump kaj mult'a'j dekstr'a'j fam'ul'o'j streb'is por fam'ig'i ili'n. Tia'j parol'ad'o'j inspir'is atak'o'j'n kontraŭ sinagog'o'j en Uson'o. Sam'a driv'ad'o nun observ'ebl'as en Unu'iĝ'int'a Reĝ'land'o. La histori'a'j man'libr'o'j dev'as rezerv'i sen'indulg'a'j'n paĝ'o'j'n por tiu'j, kiu'j alarm'as kontraŭ mal'dekstr'a antisemit'ism'o, dum ja mult'e pli real'a monstr'o aper'as ĉe la horizont'o.

Daniel FIN'N



La aŭtor'o

Daniel FIN'N
Vic-ĉef'redaktor'o de la New Left Review.
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:



Traduk'it'a de:
Thierry TAILHADES
el la franc'a

[1] Patrick Kingsley, "Antisemit'ism is back, from the left, right and islam'ism extremes. Why  ?", The New York Times , 4- a de april'o 2019

[2] Howard Jacobson, " The phony peace between the Labour Party and Jews ", The New York Times , 6- a de oktobr'o 2017.

[3] Vid'u Bathan Thrall, " How the battle over Israel and antisemit'ism is fracturing American politics ", The New York Times , 28- a de mart'o 2018.

[4] The Guardian , London'o, 18- a de mart'o 2016 kaj 9- a de septembr'o 2018, The Daily Mirror , London'o, 2- a de septembr'o 2018, The Jewish Chronicle , London'o, 22- a de aŭgust'o 2018, kaj The Guardian , 26- a de juli'o 2018.

[5] Leg'u Paul Mas'o'n, "Elekt'ad'o'j, klub-sandviĉ'o'j kaj voj'kav'o'j en Briti'o", Le Mond'e diplomatique , juni'o 2017.

[6] " The Shami Chakrabarti inquiry ", London'o, 30- a de juni'o 2016, https :// labour. org. uk / wp - content / up...

[7] "Antisemit'ism in th UK ", House of Commons, Komision'o pri en'land'a'j afer'o'j, London'o, 1§- a de oktobr'o 2016.

[8] Harriet Sherwood, " Pittsburg shooting  : Jewish organisations express horror at attack ", The Guardian , 28- a de oktobr'o 2018.

[9] Geoffrey Alderman, " Horrors  ! Corbyns a " PM in waiting " - accept it", Jewish Telegraph , Manĉestr'o, 18- a de april'o 2019.

[10] Marcus Dysch, " Mayor  : Tower Hamlets mur'al " to be removed "", The Jewish Chronicle , 4- a de oktobr'o 2012.


Akcept'ej'o >> 1 a juni'o 2019

Privat'ig'o'j, la obsed'o

La iluzi'o daŭr'as


Ni las'u, las'u en'ir'i la merkat'o'n ! Ek'de la 1980- aj jar'o'j la re'kant'aĵ'o ne ĉes'is stamp'i la publik'a'j'n politik'o'j'n, ĉe kia'j ajn reg'ist'ar'o'j. De la komun'um'o'j ĝis la ŝtat'o, la mastr'um'ad'o de mult'a'j publik'a'j hav'aĵ'o'j kaj serv'o'j est'is konfid'it'a al la privat'a sektor'o kaj tiel ebl'ig'is la est'iĝ'o'n de rent'o'j kaj de financ'a'j potenc'o'j. Tiu'j postul'as ĉiam pli kaj embusk'as por la plej et'a bon'a afer'o, kia est'as la pariz'a flug'haven'o aŭ la franc'a vet'kompani'o la Française des jeux . Ili pov'as kalkul'i kun la Eŭrop'a Komision'o por trud'i tiu'j'n privat'ig'o'j'n, ankaŭ en la reg'ad'o de infra'struktur'o'j tiom strategi'a'j kiom la akv'o'elektr'a'j bar'aĵ'o'j kaj sen'ig'i la kolektiv'a'j'n ent'o'j'n je rimed'o'j por ag'i ( vd ĉi-sub'e).



de  Mathias REYMOND

Tio dev'is est'i la ĉio'n kurac'a rimed'o. Komunik'il'o'j, fak'ul'o'j kaj politik'ist'o'j antaŭ'dir'is tio'n en la jar'o'j de 1980 ĝis 1990 : mal'ferm'ad'o de la publik'a'j serv'o'j al la konkurenc'o kaj cert'a kvant'o da privat'ig'o'j ebl'ig'os al la uz'ant'o'j ĝu'i pli mal'alt'a'j'n prez'o'j'n, al la entrepren'o'j nov'ig'i kaj al la kolektiv'aĵ'o'j riĉ'iĝ'i. Tri jar'dek'o'j'n post'e la bilanc'o est'as mal'pli glor'a : la privat'ig'o'j kaj antaŭ ĉio ebl'ig'is al la privat'a sektor'o mal'mult'e'kost'e aĉet'i akci'o'j'n de societ'o'j re'nov'ig'it'a'j de la publik'a sektor'o [1], kaj la sovaĝ'a konkurenc'o kre'is nov'a'j'n kolektiv'a'j'n kost'o'j'n.

La histori'o de la ekonomi'a'j fakt'o'j ne pled'is favor'e al privat'ig'o'j. La entrepren'o'j ŝtat'ig'it'a'j post la du'a mond'milit'o ebl'ig'is korekt'i la mank'o'j'n de la merkat'o, re'lanĉ'i la ag'ad'o'n, cert'ig'i la task'o'j'n de publik'a serv'o kaj antaŭ ĉio reg'i la ekonomi'a'n kaj industri'a'n politik'o'n de la land'o.

Inspir'it'a de la liberal'a'j ekonomik'ist'o'j de la ĉikag'a skol'o, Franc'uj'o imit'is la Brit'uj'o'n de Margaret Thatcher (en la potenc'o de 1979 ĝis 1990) kaj la Uson'o'n de Ronald Re'ag'a'n (1981-1989) kaj tiel real'ig'is program'o'j'n por redukt'i el'spez'o'j'n kaj por mal'ferm'i la kapital'o'n de la publik'a'j entrepren'o'j. Per tio, ke ili vend'is la propr'a'n hav'aĵ'o'n, la instanc'o'j for'las'is ne'kontest'ebl'a'j'n lev'il'o'j'n de ekonomi'a inter'ven'o. La franc'a ŝtat'o tiel ced'is proksim'um'e 1500 societ'o'j'n kaj trans'ig'is pli ol milion'o'n da salajr'ul'o'j en la privat'a'n sektor'o'n ek'de 1986 ; la unu'a'j privat'ig'o'j est'is far'it'a'j de s - ro Jacques Chirac, tiam ĉef'ministr'o (vid'u la histori'a'n tabel'o'n, p. 14 ĝis 17). La part'o de la publik'a'j dung'o'j, ekster la publik'a funkci'o (eduk'ad'o, administr'ad'o, san'sistem'o …), de la ĉiom'a dung'it'ar'o pas'is de 105 el'cent'o'j al 3,1 el'cent'o'j en tri'dek jar'o'j.

La fin'o de la 20- a jar'cent'o est'is ankaŭ stamp'it'a de la dis'vast'ig'o de frenez'a konkurenc'o en la publik'a'j serv'o'j industri'a'j kaj komerc'a'j (PSIK), kvankam la antaŭ'part'o de la konstituci'o de 1946 asert'as : „Ĉia hav'aĵ'o, ĉia entrepren'o, kies ekspluat'ad'o hav'as aŭ akir'as la karakter'o'j'n de naci'a publik'a serv'o aŭ de fakt'a monopol'o, dev'as far'iĝ'i propriet'o de la kolektiv'aĵ'o.” Komenc'e, Elektr'o de Franc'uj'o-Gas'o de Franc'uj'o ( EDF - GDF), Franc'e Télécom aŭ la Ŝtat'a Societ'o de Franc'a'j Fer'voj'o'j ( SNCF) administr'is ĉiu'j'n aktiv'ec'o'j'n de la sektor'o. De la produkt'ad'o tra mastr'um'ad'o de la ret'o kaj la post'vend'a serv'o ĝis la distribu'ad'o, tiu'j entrepren'o'j ne hav'is konkurenc'ant'o'j'n, aparten'is al la ŝtat'o kaj est'is la sol'a'j adres'at'o'j de la uz'ant'o. Nun, en la Eŭrop'a Uni'o, la regul'o'j de la „liber'a kaj sen'difekt'a konkurenc'o” ig'is la reg'ist'ar'o'j'n dis'ig'i la ekspluat'ad'o'n kaj la mastr'um'ad'o'n de la infra'struktur'o'j en la PSIK, iom post iom trans'form'it'a'j en akci-societ'o'j'n, kaj ebl'ig'is al nov'a'j en'ir'ant'o'j konkurenc'i la histori'a'j'n entrepren'o'j'n. En Sved'uj'o ekzempl'e okaz'as, ke tri'dek'o da kompani'o'j divid'as inter si la ekspluat'ad'o'n de fer'voj-lini'o. [2]

Tamen la liberal'ul'o'j dum long'a temp'o inter'konsent'is pri la ide'o, ke la konkurenc'o ne est'u star'ig'ot'a en la natur'a'j monopol'o'j, tiu'j sektor'o'j, kie la „skal'a'j ekonomi'o'j” est'as tre fort'a'j : rel'o'j, kabl'o'j, tub'o'j, voj'o'j … Kiam ili bezon'as tro kost'a'n invest'o'n, est'us mal'taŭg'e, el kolektiv'a vid'punkt'o, du'obl'ig'i aŭ tri'obl'ig'i la ret'o'j'n por la sam'a'j serv'o'j. La konkurenc'o pov'as ekzist'i antaŭ'e (en la produkt'ad'o) aŭ post'e (en la distribu'ad'o), sed ne en la mastr'um'ad'o de la ret'o'j.

En Franc'uj'o tiu'j natur'a'j monopol'o'j nom'at'a'j „fakt'a'j” est'as kutim'e mastr'um'at'a'j de publik'a'j entrepren'o'j por evit'i privat'a'j'n rent'o'j'n. Tio ekzist'as ekzempl'e ĉe SNCF Ret'o, propriet'ul'o kaj mastr'um'ant'o de la ŝtat'a fer'voj-ret'o, aŭ ĉe Ret'o de transport'o kaj de elektr'o ( RTE). Sed, ĉar la apetit'o de la nov'a'j oligarĥ'o'j ven'as manĝ'ant'e, la privat'a'j grup'o'j ne ĉes'is postul'i la mal'ferm'o'n de nov'a'j merkat'o'j. Argument'ant'e per la neces'o invest'i aŭ redukt'i la ŝuld'o'n, la franc'a ŝtat'o permes'as al tiu'j privat'a'j ag'ant'o'j riĉ'iĝ'i kost'e de la uz'ant'o'j, kiu'j far'iĝ'is klient'o'j. En 2004 s - ro Je'a'n- Pierre Raffarin, tiam ĉef'ministr'o, eĉ deklar'is : „Ĉiu'j task'o'j plen'um'ebl'a'j de la privat'a sektor'o est'as privat'ig'end'a'j.” [3]

La plej pruv'a kaj plej mal'just'eg'a kaz'o est'as tiu de la aŭt'o'voj'o'j. Kvankam kelk'a'j fragment'o'j de asfalt'o ankoraŭ rest'as en la publik'a sektor'o, la plej mult'a'j profit'ig'a'j part'o'j est'as ced'it'a'j al privat'a'j vor'ul'o'j. Tiu ĉi domin'ant'a pozici'o est'as ceter'e eksklud'it'a de la ekonomik'ist'o'j … kaj apart'e eĉ de la plej feroc'a'j defend'ant'o'j de la liberal'ism'o : ne est'as plej bon'e hav'i privat'a'n monopol'o'n al'front'it'a'n al ne liber'a postul'o. Tio kre'as situaci'o'n analog'a'n al tiu de nutr'aĵ'vend'ej'o instal'it'a sur insul'o sen kontakt'o kun la mond'o, kiu vend'as nutr'aĵ'o'j'n je ekster'ordinar'e alt'a'j prez'o'j.

Anstataŭ re'solid'iĝ'i la ŝtat'o'j rezign'is je rent'o, per tio ke ĝi vend'is la aŭt'o'voj'o'j'n. Tiu'j est'is vend'it'a'j je 14,8 miliard'o'j da eŭr'o'j, dum la financ'kontrol'ej'o taks'is la valor'o'n de la ced'aĵ'o'j je proksim'um'e 24 miliard'o'j'n da eŭr'o'j, do mank'o'n de ebl'a'j en'spez'o'j de proksim'um'e 10 miliard'o'j da eŭr'o'j dum la vend'o. De la jar'o 2006 ĝis 2011, en la moment'o de la financ'a kriz'o, la profit'o'j de la aŭt'o'voj-societ'o'j progres'is de 5,1 el'cent'o'j jar'e, dum tiu'j de ĉiu'j ne financ'ism'a'j societ'o'j stagn'is – kaj en 2008 eĉ mal'kresk'is. Tiu'j profit'o'j ne invest'iĝ'as en la entrepren'o'j'n, sed rekt'e riĉ'ig'as propriet'ul'o'j'n : ek'de 2016 kaj la trans'ig'o de la mastr'um'ad'o de naŭ mil kilo'metr'o'j da aŭt'o'voj'o'j al la grup'o Vinci, Eiffage kaj Abertis, tiu'j ĉi jam pag'is 27 miliard'o'j'n da eŭr'o'j da dividend'o'j al si'a'j akci'ul'o'j : jen profit'o, kiu'n la ŝtat'o ne ricev'is. [4] Sam'temp'e la aŭt'o'voj'a'j tarif'o'j konstant'e kresk'is, super'ant'e la inflaci'o'n …

Kiel la financ'kontrol'ej'o en 2013 memor'ig'is, tiu'j donac'o'j al la privat'a sektor'o est'is far'it'a'j kun mal'estim'o al la kolektiv'a bon'stat'o kaj al la plej element'a tra'vid'ebl'o. [5] Pro tio ne mir'ig'as, ke la pag'o-bar'ej'o'j, kiel simbol'o de donac'o al la riĉ'ul'o'j kaj de ili'a'j privilegi'o'j, ek'de la unu'a'j moment'o'j de la flav'veŝt'ul'o'j est'is cel'at'a'j de la manifestaci'o'j.

En Brit'uj'o, dum la privat'a'j entrepren'o'j de akv'o-mastr'um'ad'o – en situaci'o de monopol'o – distribu'is 95 el'cent'o'j'n de si'a'j profit'o'j al la akci'ul'o'j kaj neglekt'is neces'a'j'n re'invest'o'j'n en la ret'o'j'n, la privat'ig'o'j nun mal'bon'stat'as. Post privat'ig'i, dum jar'dek'o'j, tut'a'j'n sektor'o'j'n de si'a ekonomi'o, la brit'o'j far'as amar'a'n bilanc'o'n … kaj vol'as re'ŝtat'ig'i. De la mal'liber'ej'o de Birminghamo, re'ŝtat'ig'it'a el la societ'o G 4 S, kiu mastr'um'is ĝi'n ek'de 2011, ĝis la fer'voj'a ĉef'lini'o East Coast , jam komenc'iĝ'as la re'ven'o'j en la publik'a'n sfer'o'n.

Tiu'j ekzempl'o'j, en Franc'uj'o aŭ ali'lok'e, pruv'as ke, kiel emfaz'as Yves Salesse, membr'o de la Ŝtat-konsil'ant'ar'o kaj de la Fond'aĵ'o Copernic, „la spert'o refut'is la alibi'o'n de la regul'ig'ist'o'j kapabl'a'j kontrol'i la respekt'ad'o'n de la task'o'j de la publik'a serv'o. La regul'ig'ist'o'j ne hav'as la rimed'o'j'n por daŭr'em'e direkt'i la kondut'o'n de la trans'naci'a'j firma'o'j.” [6]

Kvankam mal'facil'as objektiv'e mezur'i la evolu'o'n de la energi'a'j [7] kaj tele'komunik'il'a'j prez'o'j dum la last'a'j du'dek jar'o'j, ĉar la konsum'manier'o'j tiom ŝanĝ'iĝ'is – precip'e en tiu ĉi last'a sektor'o –, neces'as konstat'i, ke la kolektiv'a kost'o de la konkurenc'o super'as la esper'it'a'j'n avantaĝ'o'j'n : la gajn'o'j est'as privat'ig'at'a'j, sed la re'tir'iĝ'o de la ŝtat'o kre'as kolektiv'a'j'n perd'o'j'n, kiu'j ne est'as en'kalkul'it'a'j en la libr'o'ten'a'j bilanc'o'j.

TIEL LA aper'o de nov'a'j en'ir'ant'o'j en sektor'o'j'n, kiu'j ĝis tiam est'is ferm'it'a'j al la konkurenc'o, gener'is kost'o'j'n, kiu'j ekzist'as nur ek'de la aper'o de la konkurenc'o kaj kiu'j aper'as en la prez'o'j de la serv'o'j : la el'spez'o'j por sur'merkat'ig'o kaj komunik'ad'o – kelk'foj'e super'a'j al tiu'j por esplor'ad'o kaj dis'volv'ad'o – aŭ la el'spez'o'j por prem'grup'a ag'ad'o. En la jar'o 2017, Orange dediĉ'is 329 milion'o'j'n da eŭr'o'j por reklam'o en la komunik'il'o'j, [la elektr'o-firma'o] EDF 126 milion'o'j'n, Engie 99 milion'o'j'n, la [fer'voj'o] SNCF 72 milion'o'j'n. EDF pag'as ankaŭ ekzempl'e 2 milion'o'j'n da eŭr'o'j jar'e kaj dung'as plen'temp'e dek person'o'j por prov'i influ'i la eŭrop'a'n parlament'o'n. [8] Tiom da sum'o'j, kiu'j ne serv'as por pli'bon'ig'i la publik'a'j'n serv'o'j'n …

Krom'e la profit'o'j, kiu'j'n iam la publik'a'j entrepren'o'j kre'is, rest'is en la publik'o (ĉu en form'o de en'spez'o'j, ĉu en invest'o'j). Kun privat'a mastr'um'ant'o ili trans'form'iĝ'as en dividend'o'j'n nur por la akci'ul'o'j. Krom'e, la raci'ig'o'j por rest'i konkurenc'kapabl'a montr'iĝ'as alt'e kost'a'j por la salajr'ul'o'j kaj la uz'ant'o'j. De Franc'e Télécom – kiu far'iĝ'is Orange en 2013 – tra la fer'voj'o SNCF ĝis La Poŝt'o – jam aŭ ankoraŭ ne privat'ig'it'a'j – la nombr'o de ili'a'j labor'ul'o'j fort'e mal'mult'iĝ'is (la SNCF for'ig'is cent mil dung'o'j'n ek'de 1985), aŭ la labor'kondiĉ'o'j mal'bon'iĝ'is (pri tio atest'as la ond'o de mem'mort'ig'o'j ĉe Franc'e Télécom de la jar'o 2000 ĝis 2011) kaj sekv'ig'is fatal'a'n mal'bon'iĝ'o'n de la serv'o'j, kio prav'ig'is eĉ pli la privat'ig'o'n de la entrepren'o kaj la en'ir'o'n de konkurenc'ant'o'j en la sektor'o'n. Por ĉio'n kron'i, la uz'ant'o dev'as al'front'i alt'a'n nombr'o'n da inter'parol'ant'o'j por la mastr'um'ad'o de serv'o kaj trov'iĝ'as perd'it'a en kafkeca labirint'o : kiel klient'o de Total Direct Énergie li konsum'as elektr'o'n produkt'it'a'n de EDF aŭ de Engie , transport'it'a de RTE kaj distribu'it'a de Enedis

Liberal'ig'o'j kaj privat'ig'o'j sem'as konfuz'o'n ĉe la civit'an'o'j kaj akr'ig'as la apetit'o'j'n de la oligarĥ'o'j kaj de ili'a'j marionet'o'j. Tiel, la konker'o de la ŝtat'o cel'as jam en nur real'ig'i ideologi'a'n projekt'o'n, kiel klar'ig'as la ekonomik'ist'o James Galbraith, sed far'i tiel, ke ĝi est'u mastr'um'at'a „tiel, ke ĝi en'spez'ig'u al ili kiom ebl'e plej mult'e da mon'o, al ili individu'e kaj kiel grup'o, kio kiom ebl'e mal'plej ĝen'as ili'a'n potenc'o'n kaj kiu don'u al ili kiom ebl'e plej mult'a'j'n ŝanc'o'j'n est'i re'solid'ig'ot'a'j, se okaz'as io mal'bon'a.” [9]

Mathias REYMOND.



La aŭtor'o

Mathias REYMOND
Instru'ist'o en la universitat'o de Montpellier, membr'o de Action - Critique - Médias (Ag'ad'o-Kritik'o-Amas'inform'il'o'j) ( Acrimed. org).
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Franc'a'j amas'inform'il'o'j en kampanj'o en Ukrain'uj'o



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a.

[1] Vd Serge Halimi, „La flambée des privatisations ” [„La ek'flam'iĝ'o de la privat'ig'o'j”], Le Mond'e diplomatique , Februar'o 1994.

[2] Vd Juli'a'n Mischi kaj Valérie Solan'o, „Trent'e- six compagnies po'ur un'e lign'e de chemin de fer” [“Tri'dek ses kompani'o'j por unu fer'voj'lini'o”], Le Mond'e diplomatique , Juni'o 2016.

[3] Cit'it'a en Marc Landré kaj Gilles Tanguy, „ Les onze réformes qui mettent notre État sous pression ”, l’Expansion , Pariz'o, 1-an de April'o 2004.

[4] Grégoire Allix, „La privatisation des autoroutes, un traumatisme originel ”, Le Mond'e, 8-an de April'o 2019.

[5] Vd Philippe Descamps, „De l’autoroute publique aux péages privés ” [„De la publik'a aŭt'o'voj'o al la privat'a'j pag'ej'o'j”], Le Mond'e diplomatique , Juli'o 2012. Kp ankaŭ Mart'in'e Orange, „ Autoroutes  : le dessous des relations entre l’État et les concessionaires ”, Médiapart, 13- a de Januar'o 2019.

[6] Kp Yves Salesse, „Servic'e public et marché ”, Regards croisés sur l’économie , n - ro 2, La Découverte, Pariz'o, Septembr'o 2007.

[7] Vd Aurélien Bernier, „ Électricité, le prix de la concurrence [Elektr'o, la prez'o de la konkurenc'o], Le Mond'e diplomatique , Maj'o 2019.

[8] Font'o : Transparency International .

[9] James K. Galbraith  : l’État prédateur  : Comment la droite a renoncé au marché libr'e et pourquoi la gauche devrait en faire autant [La pred'ist'o-ŝtat'o. Kiel la dekstr'o rezign'is pri la liber'a merkat'o kaj kial la mal'dekstr'o dev'us far'i sam'e], Seuil, Pariz'o, 2009.


Akcept'ej'o >> 1 a juni'o 2019

En Niĝer'a Respublik'o, urb'o tut'e mal'ord'ig'it'a pro la ordon'o'j de Eŭrop'a Uni'o

La migr'ul'o'j en la nas'o de Agadez


Situ'ant'a ĉe la pord'o'j de Sahar'o, Agadez far'iĝ'is kontrol-centr'o de migr'ad'o al Nord-Afrik'o kaj Mediterane'o. Sub la prem'o de Eŭrop'a Uni'o, kiu tie instal'is arme'o'n, Niĝer'land'o mal'permes'is help'o'n al migr'ad'o, ĵet'ant'e la lok'a'n ekonomi'o'n en ĥaos'o'n.



de  Rémi CARAYOL

MILD'A du'on'dorm'o ĉirkaŭ'as la bus-staci'dom'o'n de Agadez , tiu'n merkred'o'n maten'e. Al'proksim'iĝ'as la varm'a sezon'o. De aŭror'o, polv'o-vual'o fal'is sur la urb'o'n. Sed la veter'o sol'a ne respond'ec'as pri la tre mal'mult'ec'o de vojaĝ'ant'o'j. « De'long'e ne plu est'as vojaĝ'ant'o'j » plend'as bilet'vend'ist'o. « Vojaĝ'ont'o'j al Nord'o kaŝ'as si'n », li daŭr'ig'as, kuŝ'ant'a sur mat'o, apud dorm'ant'a koleg'o.

Krom'nom'it'a « Pord'o de la dezert'o » de la turism'a'j agent'ej'o'j, Agadez, ĉef'a urb'o en la nord'o de Niĝer'o, ne plu merit'as tiu'n nom'o'n. Antaŭ'e, la centr'a staci'dom'o, de kiu ek'ir'is la kun'voj'ant'a'j vetur'il'ar'o'j (kun'voj'o'j) por Dirkou kaj Libi'o, est'is tamen la bat'ant'a kor'o de la urb'o. Ĉiu'lund'e, plur'a'j dek'o'j da vetur'il'o'j, foj'e preskaŭ du'cent, ek'ir'is al la dezert'o, transport'ant'a'j brut'ar'o'n kaj pasaĝer'o'j'n. Plej mult'a'j el tiu'j last'a'j, ven'int'a'j el Okcident'a Afrik'o kaj, pli mal'oft'e, el la centr'o aŭ la orient'o de la kontinent'o, cel'is ating'i Libi'o'n kaj, inchAllah , Eŭrop'o'n. Eskort'it'a'j de la arme'o ĝis la libi'a land'lim'o, la konvoj'o'j est'is, por tiu'j kiu'j ili'n part'o'pren'is, grand'a'j esper'o'j, kaj, por la loĝ'ant'o'j de Agadez, viv'ig'a oksigen'o. « La tut'a urb'o profit'is el tio, dir'as, rev'ant'e, s - ro Mahaman Sanoussi, asoci'a aktiv'ul'o fam'a ĉi tie. Migr'ad'o est'is laŭ'leĝ'a, la transport'ist'o'j est'is respekt'at'a'j entrepren'ist'o'j. Ili pag'is impost'o'j'n, sam'e kiel ĉiu'j entrepren'ist'o'j. La leĝ'o 2015-36 ŝanĝ'is ĉio'n. »

La unu'a adres'at'o de la brusel'a « help'o »

Pri'skrib'it'a kiel plag'o en la nord'o de Niĝer'o, la leĝ'o de la 26- a de maj'o 2015 koncern'ant'a la kontraŭ'leĝ'a'n vojaĝ'ig'o'n de migr'ant'o'j subit'e ig'is kontraŭ'leĝ'a tio'n, kio est'is antaŭ'e ordinar'a komerc'o, kaj en'prizon'ig'is dek'o'j'n da jun'ul'o'j de la land'o. 2015, tio est'as la jar'o, kiam la Eŭrop'a Uni'o konstru'as ne'vid'ebl'a'n mur'o'n por halt'ig'i la migr'ant'o'j'n ven'int'a'j'n el sud'o ; la jar'o de la eŭrop'a agend'o rilat'e al migr'ad'o kaj de la pint'kun'ven'o en La Valette . Kun'ven'int'a'j en la malt'a ĉef'urb'o, la « Du'dek ok » imag'as tiam kiel ekster'land'ig'i si'a'n lukt'o'n kontraŭ en'migr'ad'o, help'e de kelk'a'j komplic'a'j afrik'a'j ŝtat'o'j. Brusel'o sci'as kiel konvink'i si'a'j'n « partner'o'j'n » : grand'eg'a'j sum'o'j (pli ol 2 miliard'o'j da eŭr'o'j) est'as promes'it'a'j al tiu'j sen'mon'a'j reg'ist'ar'o'j por ili'n « akompan'i » en la en'karcer'ig'o de tiu'j, kiu'j vol'as prov'i la grand'a'n vojaĝ'o'n. Urĝ'o-fondus'o ( FFU) « favor'e al stabil'ec'o kaj al la lukt'o kontraŭ la profund'a'j kaŭz'o'j de kontraŭ'leĝ'a migr'ad'o kaj de la fenomen'o « de'lok'it'a'j person'o'j en Afrik'o » financ'as mult'a'j'n projekt'o'j'n kadr'e de tio, kio'n la Eŭrop'a Komision'o nom'as « laŭ'mezur'a kun'labor'ad'o [1] » kun Niĝeri'o, Senegal'o, Etiop'uj'o, Mali'o kaj Niĝer'land'o.

Hav'ant'e komun'a'n land'lim'o'n kun Alĝeri'o kaj Libi'o, Niĝer'o okup'as centr'a'n lok'o'n en la eŭrop'a strategi'o. Post la likvid'o de la reĝim'o de Muamar KADAFI far'e de la franc-brit'a koalici'o, en 2011, Agadez far'iĝ'is la ĉef'a transit'ej'o al la Mal'nov'a Kontinent'o. En 2016, preskaŭ 400 000 migr'ant'o'j laŭ'dir'e tra'pas'is ĝi'n, vojaĝ'ant'e al Magreb'o [2] kaj, por grand'a part'o da ili, al Mediterane'o. En 2015, Brusel'o ig'is ĝi'n unu el la ĉef'a'j cel'o'j de si'a politik'o pri migr'o-ĉes'ig'o. Land'o la plej mal'riĉ'a en la mond'o, laŭ la Program'o de la Unu'iĝ'int'a'j Naci'o'j por Dis'volv'ad'o, Niĝer'land'o al'front'as mult'a'j'n minac'o'j'n ĉe si'a'j land'lim'o'j : Bok'o Haram sud-orient'e, la mali'a'j arm'it'a'j grup'o'j ĉe nord-okcident'o, la tubuaj milic'o'j nord'e... La ŝtat'o gvid'at'a de s - ro Mahamadou Issoufou, alianc'an'o de Franc'uj'o, bezon'as mon'o'n kaj arme'a'n apog'o'n. La FFU donac'is al ĝi, en'e de tri jar'o'j, pli ol ĝi donac'is al iu ajn land'o : 266,2 milion'o'j da eŭr'o'j. La oficial'a diskurs'o, el'vok'ant'e help'o'n por dis'volv'iĝ'o aŭ lukt'o'n kontraŭ hom'komerc'o, mal'bon'e mask'as mult'e pli vulgar'a'n cel'o'n : ĉes'ig'i, eĉ per'fort'e, la migr'o'flu'o'j'n al Eŭrop'o ( Vd post'a'n artikol'o'n « La paradiz'o de milic'an'o'j »).

Part'o de la mon'o dev'as est'i uz'at'a por re'konstru'o de la ŝtat'o kaj kontrol'ad'o de la land'lim'o'j : dis'volv'ad'o de la niĝer'a'j sekur'ec-fort'o'j per kre'ad'o de elit'a taĉment'o por lukt'i kontraŭ migr'ad'o kaj star'ig'o de Kun'labor'a Enket'o-Team'o (KET) por post'kur'i « la krim'a'j'n ret'o'j'n lig'it'a'j'n al la kontraŭ'leĝ'a en'migr'ad'o ». Lanĉ'it'a en 2012, la civil'a misi'o por pli'fort'ig'o de la kapabl'o'j de la Eŭrop'a Uni'o ( Eucap Sahel Niger) ankaŭ kontribu'is per et'a agent'ej'o instal'it'a en Agadez. De 2015, ĝi'a team'o ’migr'ad'o’ organiz'as sesi'o'j'n por la sekur'ec-fort'o'j kaj dis'don'as material'o'n. Oficial'e, la polic'ist'o'j ven'int'a'j el ĉiu'j angul'o'j de Eŭrop'o ne inter'ven'as sur'teren'e : ili kolekt'as inform'o'j'n kaj trans'don'as teknik'a'n kapabl'o'n.

La el'labor'ad'o de la eŭrop'a agend'o rilat'e migr'ad'o'n kaj la adopt'o de la leĝ'o 2015-36 est'is kvazaŭ sam'temp'a'j. Si'n'e de la niĝer'a reg'ist'ar'o, neniu ne'as tio'n : tiu leĝ'o est'is inspir'it'a, se ne trud'it'a, de Eŭrop'o – ĝi ceter'e est'is part'e redakt'it'a de franc'a'j ŝtat-funkci'ul'o'j. « Est'is prem'o'j, ver'e, konfes'as la general'o Mahamadou Abou Tarka, prezid'ant'o de la Alt'a Aŭtoritat'o por fortik'ig'o de pac'o ( HACP - AAFP), instanc'o de'pend'a de la prezid'ant'ej'o kaj task'it'a sekv'i la aplik'ad'o'n de la leĝ'o. Sed ni pens'is pri tio jam de kelk'a temp'o. Ek'de 2012, la eksplod'o de la migr'o'flu'o'j est'is far'iĝ'int'a ĉef'a zorg'o por ni. Ni komenc'e toler'is ĝi'n, apart'e ĉar tio ebl'ig'is al ni'a'j sam'land'an'o'j per'labor'i si'a'n viv'o'n. Sed est'is font'o de mult'a'j kontraŭ'leĝ'a'j negoc'o'j. Kiam Eŭrop'o dir'is al ni : ’oni don'os al vi mon'o'n’, ni tuj kapt'is la okaz'o'n. » « Kiam oni trov'iĝ'as en profund'a put'o, oni akcept'as ĉio'n, kio ven'as de supr'e, eĉ serpent'o'n », dir'as lok'a proverb'o.

De nun, kiu ajn ebl'ig'as al migr'ant'o kontraŭ'leĝ'e en'ir'i la teritori'o'n, aŭ el'ir'i el ĝi, kontraŭ financ'a aŭ materi'a avantaĝ'o, risk'as kvin ĝis dek jar'o'j'n da mal'liber'ec'o kaj mon'pun'o'n ĝis kvin milion'o'j da afrik'a'j frank'o'j (7 630 eŭr'o'j). Tiu, kiu help'as li'n dum li'a rest'ad'o – loĝ'ig'as, nutr'as, proviz'as li'n per vest'aĵ'o'j - risk'as du ĝis kvin-jar'a'n prizon'pun'o'n. De 2016, preskaŭ tri cent person'o'j, ŝofor'o'j aŭ pas'ig'ist'o'j, est'is arest'it'a'j, kaj pli ol tri cent vetur'il'o'j sen'mov'ig'it'a'j. La sub'ten'ant'o'j de la leĝ'o zorg'e preciz'ig'as, ke ĝi kulp'ig'as la pas'ig'ist'o'j'n, sed ne ili'a'j'n klient'o'j'n. Sed por tiu'j ĉi, kiu'j oft'e for'las'is ĉio'n, kun la esper'o ating'i Libi'o'n, Alĝeri'o'n, eĉ Eŭrop'o'n, tio ja tre simil'as pun'o'n. Ĉiu person'o, kiu ne pov'as pruv'i si'a'n niĝer'a'n naci'ec'o'n kaj vojaĝ'ant'a nord'e de lini'o ir'ant'a de Agadez al Dirkou, tio est'as je plur'a'j cent'o'j da kilo'metr'o'j de la land'lim'o'j kun Alĝeri'o kaj Libi'o, est'as konsider'at'a kandidat'o al kontraŭ'leĝ'a el'migr'ad'o. Simpl'a konjekt'o sufiĉ'as nun por est'i re'pel'at'a al la sud'o de la land'o, kelk'foj'e post mal'long'a rest'ad'o en mal'liber'ej'o. « Real'e, aplik'ad'o de la leĝ'o signif'is laŭ'fakt'a'n mal'permes'o'n de ĉiu vojaĝ'o nord'e'n de Agadez (…). Krom'e, la mank'o de klar'ec'o de la tekst'o kaj ĝi'a sub'prem'a aplik'ad'o – anstataŭ cel'i protekt'o'n de la hom'o'j – rezult'ig'is krim'ig'o'n de ĉiu migr'ad'o, kaj instig'is la migr'ul'o'j'n si'n kaŝ'i, kio ig'as ili'n pli vund'ebl'a'j rilat'e la mis'uz'o'j'n kaj la per'fort'o'j'n de hom'rajt'o'j », konstat'is en oktobr'o 2018 la special'a raport'ist'o de la Unu'iĝ'int'a'j Naci'o'j pri la hom'rajt'o'j de la migr'ant'o'j, s - ro Felipe Gonzalez Morales, post misi'o en Niĝer'land'o [3].

Por Eŭrop'o, tiu politik'o est'as sukces'o. Sed je kiu prez'o ? Laŭ Eucap Sahel Niger, la nombr'o de al'ven'ant'o'j en Ital'uj'o mal'kresk'is 85 % en tri jar'o'j. La nombr'o de migr'ant'o'j halt'ant'a'j en Agadez pas'is de 350 tag'e en 2016 al 100 en 2018. En Seguedine, situ'ant'a en la dezert'o inter Dirkou kaj la libi'a land'lim'o, la nombr'o de person'o'j registr'it'a'j en la kontrol'ej'o pas'is de 290 000 en 2016 al 33 000 en 2017. Tamen, kiel oft'as okaz'e de oficial'a mal'permes'o, la aktiv'aĵ'o ne ĉes'is. La ag'ant'o'j nur mal'aper'is el la radar-ekran'o'j. Kio ig'as mal'cert'a la nombr'ad'o'n de flu'o'j. Laŭ esplor'ist'o viv'ant'a en Niĝer'land'o, kiu atent'e pri'stud'as la evolu'o'n de la migr'a'j voj'o'j (kaj kiu postul'is anonim'ec'o'n), « Precip'e la « et'a'j » transport'ist'o'j mal'aper'is ; la « grand'a'j », kiu'j hav'as politik'a'j'n kontakt'o'j'n kaj hav'as rimed'o'j'n por sub'aĉet'i la sekur'ec-taĉment'o'j'n, daŭr'ig'as ». En ĉi tiu land'o sub'fos'it'a de korupt'o, kelk'a'j dek'mil'o'j da afrik'a'j frank'o'j por ĉiu pasaĝer'o sufiĉ'as por aĉet'i la silent'o'n de la patrol'o'j.

Pasaĝer'o'j for'las'it'a'j en dezert'o

Kio est'is vid'ebl'a far'iĝ'is ne'vid'ebl'a, sekv'e ne'kontrol'ebl'a : modif'it'a'j por evit'i la kontrol'o'j'n, la voj'o'j est'as pli danĝer'a'j ; la « get'o'j », tiu'j grand'a'j dom'o'j, kie est'as loĝ'at'a'j kaj nutr'at'a'j la migr'ant'o'j en Agadez, far'iĝ'is kontraŭ'leĝ'a'j, ŝajn'ant'e foj'e prizon'o'j el kiu'j la loĝ'ant'o'j ne pov'as el'ir'i sen risk'i est'i mal'kovr'it'a'j ; prez'o'j tri'obl'iĝ'is ; surpriz'it'a'j de al'proksim'iĝ'ant'a'j polic'an'o'j, la akompan'ant'o'j for'las'as pasaĝer'o'j'n, foj'e eĉ infan'o'j'n, en la dezert'o [4]. La ĉiu'tag'a viv'o de la loĝ'ant'o'j en la region'o mal'bon'iĝ'is. Laŭ plur'a'j stud'aĵ'o'j, pli ol du'on'o de la famili'o'j de Agadez viv'is el la migr'ad'o ; preskaŭ ses mil dung'o'j de'pend'is de ĝi : pas'ig'ist'o'j, coxers (per'ant'o'j), posed'ant'o'j de « get'o'j », ŝofor'o'j... kaj ali'a'j mil'o'j el'tir'is el ĝi ne'rekt'a'j'n profit'o'j'n : kuir'ist'in'o'j, komerc'ist'o'j, taksi'ist'o'j, kaj ili'a'j famili'o'j.

S - ro Mohamed Abdoul Kader est'is unu el ili. En la kvartal'o situ'ant'a je du paŝ'o'j de la histori'a centr'o, oni nom'as li'n «  Boss  ». 48-jar'a, nask'it'a en Agadez, li viv'is kelk'a'n temp'o'n en Libi'o. Li komenc'is gast'ig'i migr'ant'o'j'n ĉe la fin'o de la 1990- aj jar'o'j. La afer'o est'is nur komenc'iĝ'ant'a. La voj'o'j al Eŭrop'o tra'ir'ant'a'j Maŭritani'o n kaj Marok'o n, tra Mali'o, ĵus ferm'iĝ'is pro la tuareg'a popol'ribel'o [5]. Tiu tra Niĝer'o do mem trud'iĝ'is : situ'ant'a je kruc'iĝ'o de plur'a'j komerc'a'j voj'o'j, Agadez de ĉiam est'is transit'ej'o por sal'o, sklav'o'j, brut'ar'o... « En 2002 mi kre'is vojaĝ'agent'ej'o'n, rakont'as Boss. Ni hav'is ofic'ej'o'n en la staci'dom'o. Tiam, la migr'ant'o'j al'ven'is bus'e, kaj ili ek'ir'is al Dirkou en kamion'o'j. De tie ili uz'is grund'a'j'n aŭtomobil'o'j'n (4 X 4) por Libi'o. » La klient'o'j de jar'o al jar'o far'iĝ'is pli mult'nombr'a'j. Boss pli'vast'ig'is si'a'n ret'o'n : li'a'j kontakt'o'j vok'is li'n el Niĝeri'o, Gana'o, el Gambi'o, Senegal'o kaj Burkin'a Faso . Akcept'int'e la vojaĝ'ant'o'j'n, li okup'iĝ'is pri ĉio ĝis la for'ir'o : rajt'ig'il'o'j, loĝ'ad'o, manĝ'aĵ'o. « Est'is sufiĉ'e banal'a transport'o-aktiv'aĵ'o. Oni dev'is establ'i konfid'o-rilat'o'n inter la klient'o'j, ili'a « patron'o » en la land'o, kiu kontakt'is ni'n, kaj ni. Neces'is labor'i serioz'e, cert'iĝ'i, ke la klient'o'j al'ven'is san'a'j en la cel'it'a'n lok'o'n, se oni dezir'is varb'i pli'a'j'n », li klar'ig'as, konsci'a ke la bild'o de la pas'ig'ist'o'j mult'e ŝanĝ'iĝ'is...

Pas'ig'ist'o, respekt'ebl'a meti'o por eks-ribel'o'j

Ĉio est'is tre zorg'e organiz'it'a. Kiam la kandidat'o'j al ekzil'o al'ven'is ĉe la en'ir'ej'o de la urb'o, ili pag'is ne'formal'a'n impost'o'n al la polic'an'o'j. Al'ven'int'e ĉe la staci'dom'o, ili est'is pri'zorg'at'a'j de agent'ej'o'j. Hom'o'j konduk'is ili'n en si'a'n « get'o'n » [6]. Kiam ili for'ir'is, ili de'nov'e pag'is impost'o'n ĉe la urb'a el'ir'ej'o, kiu'n en'spez'is la urb'o-administr'ad'o. Kun sum'o de 1 100 afrik'a'j frank'o'j (1,7 eŭr'o) por ĉiu vojaĝ'ant'o, la urb'o pov'is en'spez'i de 3 ĝis 7 milion'o'j'n da afrik'a'j frank'o'j (4 500 ĝis 10 600 eŭr'o'j'n) ĉiu'semajn'e. Sufiĉ'e por financ'i mult'a'j'n projekt'o'j'n.

Ĉie la regul'o'j est'is la sam'a'j, kaj ankaŭ la prez'o'j : por ating'i Libi'o'n neces'is pag'i 150 000 afrik'a'j'n frank'o'j'n (230 eŭr'o'j). Por afrik'an'o est'as mult'e'kost'a. Por niĝer'an'o, est'as eg'a sum'o. « Mi gajn'is mult'e da mon'o, re'kon'as Boss. Kiam la komerc'o bon'e funkci'is, 15 person'o'j labor'is kun mi. Ĉiu'semajn'e ni send'is inter 400 kaj 450 migr'ant'o'j'n en Libi'o'n. Ni ĉiu'j gajn'is 5 milion'o'j'n da afrik'a'j frank'o'j (7 630 eŭr'o'j) semajn'e. » Ĉiu'n lund'o'n, tag'o'n de la ek'vojaĝ'o, la bank'o'j kaj la agent'ej'o'j por mon'o-transport'ad'o est'is plen'plen'a'j. La bazar'o fest'is.

Je ĉiu ek'vojaĝ'o, la agent'ej'o'j dev'is trans'don'i al la polic'o vojaĝ-dokument'o'n, kie est'is menci'it'a'j la nom'o'j kaj naci'ec'o de la pasaĝer'o'j. La reg'ist'ar'o eĉ instig'is la tuareg'a'j'n kaj tubuajn eks-ribel'ant'o'j'n, kiu'j ek'batal'is dum la 1990- aj jar'o'j, komenc'i ĉi tiu'n nov'a'n aktiv'aĵ'o'n por definitiv'e for'las'i arm'il'o'j'n. « Ili posed'is vetur'il'o'j'n, ili ne hav'is labor'o'n, kaj ili kon'is la voj'o'j'n... », klar'ig'as s - ro Mohamed Anako. Far'iĝ'int'e prezid'ant'o de la region'a konsili'o de Agadez, tiu, kiu est'is unu el la ĉef'o'j de la unu'a tuareg'a popol'ribel'o (1991-1995), imag'is tiu'n profesi'a'n konvert'o'n kiam li estr'is la HACP. « Ni do instig'is ili'n dis'volv'i tiu'n aktiv'ec'o'n. Ni far'is klopod'o'j'n por help'i ili'n regul'ig'i la dogan'impost'o'n de ili'a'j vetur'il'o'j kaj registr'iĝ'i. Ĉio est'is laŭ'leĝ'a kaj krom'e, ili al'port'is al ni inform'o'j'n pri tio, kio okaz'is en la dezert'o. »

Mal'facil'aĵ'o'j komenc'iĝ'is post la fal'o de Kadafi, en 2011. La libi'a Gvid'ant'o plen'um'is la labor'o'n de la eŭrop'a'j mar'bord'o-gard'ist'o'j. Est'is preskaŭ ne'ebl'e en'ŝip'iĝ'i por ating'i la Mal'nov'a'n Kontinent'o'n. Sed oni pov'is rest'ad'i en Libi'o. Labor'o ne mank'is, kaj est'is bon'e pag'at'a. « Kiam Kadafi fal'is, la pord'o'j al Eŭrop'o mal'ferm'iĝ'is. Est'is kvazaŭ aer'vaku'o. Ni vid'is al'ven'i pli kaj pli da kandidat'o'j », memor'as Boss. Oni'dir'e la nombr'o de transit'a'j migr'ant'o'j kvar'obl'iĝ'is inter 2013 kaj 2016. Tiu'n jar'o'n, la Agadez -polic'o nombr'is preskaŭ sep'dek « get'o'j'n ».

Por Boss, tio est'as epok'o de konkurenc'o. Mult'a'j niĝer'an'o'j viv'ant'a'j en Libi'o fuĝ'is la milit'o'n kaj ĥaos'o'n, kaj ŝanĝ'is si'a'n meti'o'n al transport'o de migr'ant'o'j. La nov'ul'o'j ne ĉiu'j respekt'is la regul'o'j'n establ'it'a'j'n de la mal'nov'a'j. « Sen'skrupul'a'j bandit'o'j », laŭ social'a mediaci'ant'o, kiu'j ne hezit'is el'trud'i mon'o'n de la migr'ul'o'j mez'e de la dezert'o, for'las'i ili'n tie okaz'e de mal'facil'aĵ'o, aŭ vend'i ili'n al milic'o'j (kiu'j ili'n el'prem'is de'nov'e) post al'ven'o en Libi'o. Tiu'j krim'o'j, al kio al'don'iĝ'is kontraŭ'leĝ'a komerc'o (drog'o'j, tabak'o, arm'il'o'j), ig'is la aŭtoritat'ul'o'j'n re'ag'i kaj kun'labor'i kun la Eŭrop'a Uni'o.

Sam'e kiel la dom'o de Boss, la « get'o » de Mohamed D., ĉe la rand'o de la urb'o, mal'plen'iĝ'is. Sur la mur'o'j de la kort'o rest'as spur'o'j de la tra'pas'o de eks'klient'o'j : nom'o, telefon'numer'o... « Mi hav'as plu nenio'n, grumbl'as la eks'pas'ig'ist'o. Mi'a'j du vetur'il'o'j est'is konfisk'it'a'j. Mi rest'is ses monat'o'j'n en mal'liber'ej'o. Mi ne plu hav'as en'spez'o'n. » Kio pri la mon'o kiu'n li gajn'is dum tiu abund'o-period'o ? « Mi manĝ'is ĝi'n ; mi'a tut'a famili'o manĝ'is ĝi'n. »

La frustr'ad'o est'as des pli fort'a, ke la leĝ'o al'ven'is sen'avert'e. Neniu en Agadez est'is inform'it'a, eĉ ne la urb'a'j elekt'it'o'j. « Est'is lund'o, memor'as pas'ig'ist'o. Ĉiu'j vetur'il'o'j kun migr'ant'o'j est'is halt'ig'it'a'j ĉe la el'ir'ej'o de Agadez. Ni pens'is, ke tem'as pri sekur'ec-incident'o en la dezert'o. Sed ne. La ŝofor'o'j est'is en'prizon'ig'it'a'j kaj la vetur'il'o'j sen'mov'ig'it'a'j. Nur post'e oni klar'ig'is al ni la leĝ'o'n. » S - ro Anako, kiu ne kontraŭ'as la mal'permes'o'n de la profesi'o, bedaŭr'as, ke la aŭtoritat'ul'o'j ne konsider'is la soci'ekonomi'a'n situaci'o'n de la region'o, nek prepar'is ĝi'a'n trans'form'iĝ'o'n. « Neces'us trans'ir'a period'o por ebl'ig'i al ni trov'i ali'a'n solv'o'n. La projekt'o'j financ'it'a'j de la Eŭrop'a Uni'o ebl'e don'os rezult'o'j'n sed post kiom da jar'o'j ? Problem'o est'as, ke la loĝ'ant'o'j bezon'as labor'o'n nun. Kaj ne est'as labor'o. »

En la 1980- aj jar'o'j, Agadez akcept'is mil'o'j'n da turist'o'j el Eŭrop'o kaj Amerik'o por mal'kovr'i Tenereo -dezert'o'n, la dun'o'j'n de Bilma kaj la masiv'o Aïr. La urb'o tiam viv'is laŭ la ritm'o de la aviad'il'o'j, kiu'j sur'ter'iĝ'is sur ĝi'a inter'naci'a flug'haven'o. Sed la vizit'ant'o'j mal'aper'is post la du'a tuareg'a ribel'o, en 2007, kaj la klas'ad'o de la urb'o en ruĝ'a zon'o (« formal'e mal'rekomend'at'a ») de la franc'a ministr'ej'o pri ekster'land'a'j afer'o'j. Kaj pri la urani'o-min'ej'o'j, ili est'as mal'kresk'ant'a'j, sam'e kiel la tut'a atom-aktiv'aĵ'ar'o [7].

Tra la FFU, la Eŭrop'a Uni'o ja financ'is profesi'ig'a'n program'o'n, dot'it'a'n per 8 milion'o'j da eŭr'o'j (5 % de la dispon'ebl'a mon'o), por la eks'a'j ag'ant'o'j de la migr'ad'o. Laŭ la plan'o, nom'it'a « Ag'ad'plan'o por rapid'a ekonomi'a efik'o en Agadez ( APREEA) », ĉiu eks'a serv'o nombr'it'a, kaj kies dosier'o de trans'form'iĝ'o est'as valid'ig'it'a ricev'as mon'help'o'n 1,5 milion'o da frank'o'j (2 290 eŭr'o'j). Sed la procez'o est'as mal'rapid'a : apenaŭ 400 dosier'o'j el 5 000 est'is pri'trakt'it'a'j. Preskaŭ 1 500 est'is rifuz'it'a'j, apart'e tiu'j depon'it'a'j de la propriet'ul'o'j de « get'o'j » kaj de vetur'il'o'j. Brusel'o ja konsider'as ili'n kiel privilegi'it'o'j'n – ver'as, ke ili gajn'is dum jar'o'j eg'a'j'n sum'o'j'n - aŭ, eĉ pli mal'bon'e, kiel krim'ul'o'j'n. Por la respond'ec'ul'o'j de Eucap Sahel Niger, neces'as konsci'i, ke tem'as « antaŭ ĉio pri komerc'o de hom'o'j », kaj ke tiu'j, kiu'j profit'as el ĝi, « trink'as la larm'o'j'n de si'a'j frat'o'j ». Sed la real'o tra'viv'it'a de la lok'a'j loĝ'ant'ar'o'j est'as ali'a, eĉ se ja est'as krim'ul'o'j inter la eks'a'j pas'ig'ist'o'j. La jam cit'it'a esplor'ist'o preciz'ig'as, ke la pas'ig'ist'o'j ja gajn'is mult'e da mon'o, sed ke tiu'j amas'ig'it'a'j sum'o'j est'is rezult'o de la mal'bon'iĝ'o de la ekonomi'a kaj politik'a situaci'o en Sahelo, kaj ne de hont'ind'a ekspluat'ad'o de la migr'ant'o'j : « Antaŭ la leĝ'o, la prez'o'j est'is normal'a'j. Ili gajn'is tiom da mon'o pro la ampleks'o de la fenomen'o kaj la grand'a nombr'o de klient'o'j. »

Eks'a pas'ig'ist'o, s - ro Bachir Amma prezid'as nun la Komitat'o'n de la eks'a'j serv'o'j pri migr'ad'o, asoci'o'n, kiu'n li kre'is en 2016 por ebl'ig'i diskut'o'j'n kaj inter'ŝanĝ'o'j'n inter la financ'ant'o'j, la aŭtoritat'ul'o'j kaj la eks'agent'o'j de migr'ad'o. En si'a ofic'ej'o, ej'o de la pied'pilk'a stadion'o de Agadez, kie trejn'iĝ'as la an'o'j de la klub'o kiu'n li gvid'as, s - ro Amma agnosk'as, ke okaz'is mis'uz'o'j dum administr'ad'o de la dosier'o'j : « Kelk'a'j pet'ant'o'j eĉ ne est'is eks'a'j agent'o'j. Sed ili hav'is bon'a'j'n rilat'o'j'n, aparten'is al la taŭg'a famili'o. Ili sukces'is profit'i el la ne'atend'it'a mana'o. » Eŭrop'a Uni'o perturb'is la lok'a'n ekonomi'o'n kaj al'port'is frustr'iĝ'o'n. « Ni est'is tromp'it'a'j, li bedaŭr'as. Oni promes'is al ni rapid'a'n mon'o'n. Tri jar'o'j'n post'e, nur 371 projekt'o'j est'as financ'it'a'j... Laŭ ni, oni ne propon'as al ni profesi'a'n trans'form'iĝ'o'n ; sed nur urĝ'a'n help'o'n. Oni propon'as 1,5 milion'o'n da frank'o'j al hom'o'j, kiu'j gajn'is 5 milion'o'j'n semajn'e ! Est'as rid'ind'e. Kiel ili pov'as akcept'i tio'n ?

Mal'ferm'o de tend'ar'o de la Unu'iĝ'int'a'j Naci'o'j

Kio far'iĝ'os tiu'j, kiu'j ne plu hav'as labor'o'n, apart'e la jun'ul'o'j ? Jam kresk'as krim'ec'o : la voj'bandit'o'j mon'el'trud'as la migr'ul'o'j'n, eks'a'j pas'ig'ist'o'j trans'form'iĝ'as en drog'o-komerc'ist'o'j ; ali'a'j vend'as si'a'j'n serv'o'j'n al la mult'a'j arm'it'a'j grup'o'j, kiu'j el'prem'as la « zon'o'n de la tri land'lim'o'j » inter Niĝer'o, Ĉad'o kaj Libi'o. En 2016, tubua popol'ribel'o, nask'it'a en la zon'o de Kaouar -val'o kaj de Mang'a, orient'e de Agadez, postul'is la re'don'o'n de la vetur'il'o'j pren'it'a'j kadr'e de la leĝ'o.

Sed la migr'ad'o-fenomen'o'j ne est'as fin'it'a'j ĉe la « pord'o de la dezert'o ». Pro strang'a balanc'o-fenomen'o, la urb'o, antaŭ'e turn'o'punkt'o de migr'o'flu'o'j de sud'o al nord'o, est'as far'iĝ'ont'a la ĉef'a transit'ej'o de tiu'j, kiu'j efektiv'ig'as invers'a'n vojaĝ'o'n. En 2016, la Organiz'aĵ'o Inter'naci'a por Migr'ad'o ( OIM) instal'is ĉe la nord'a periferi'o de Agadez Centr'o'n por akcept'i la migr'ant'o'j'n el'pel'it'a'j'n el Alĝeri'o kaj Libi'o. En 2017, la Alt'a Komisar'ej'o pri Rifuĝ'int'o'j (AKR) de la Unu'iĝ'int'a'j Naci'o'j konstru'is tend'ar'o'n, 12 kilo'metr'o'j'n sud'e de la urb'o, por akcept'i du mil azil'pet'ant'a'j'n sudan'an'o'j'n, kiu'j fuĝ'is persekut'o'j'n en Libi'o. Ili'a subit'a al'ven'o kre'is streĉ'it'ec'o'n. « Oni mult'e zorg'as pri ĉi tiu'j migr'ul'o'j, sed por ni, kiu'j perd'is ni'a'n labor'o'n, nenio. Kie est'as justic'o ?, plend'as s - ro Mohamed El- Hadi, eks'a coxer (per'ant'o).

Antaŭ'e tre volont'e akcept'at'a'j, la migr'ant'o'j nun est'ig'as avid'ec'o'n kaj mal'trankvil'o'n. Jen diabl'a cirkl'o : la leĝ'o mal'instig'as ili'n ir'i en Libi'o'n, sam'temp'e mal'help'ant'e ili'n instal'iĝ'i en Agadez -region'o, ĉar la lok'a loĝ'ant'ar'o tim'as est'i akuz'at'a pri kontraŭ'leĝ'a komerc'o. Eks'a'j pas'ig'ist'o'j nun post'ĉas'as migr'ant'o'j'n nom'e de Eŭrop'a Uni'o. Sam'e kiel en Libi'o, kie Eŭrop'o sub'kontrakt'as la land'lim'a'n kontrol'ad'o'n al milic'o'j [8], la ĉas'ad'o al ne'leĝ'a'j migr'ul'o'j far'iĝ'as en Niĝer'land'o latent'a rent'o por tiu'j, kiu'j antaŭ'e help'is ili'n.

Rémi CARAYOL



La aŭtor'o

Rémi CARAYOL
Ĵurnal'ist'o.
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

En Afrik'o, la tim'ig'a vizi'o de fulba ĝihad'o

En Mali'o la milit'o nenio'n solv'is



Traduk'it'a de:
Jeanne -Mari'e Cash
el la franc'a

[1] «  Managing migration in all its aspects  : Progress under the European Agend'a on migration  », komunik'o de la eŭrop'a Komision'o, Brusel'o, 4- a de decembr'o 2018.

[2] Jérôme Tubiana kaj Claudio Gramizzi, «  Lost in trans- nation. Tub'u and other armed groups and smugglers along Libyas Southern border », Small Arms Survey, Ĝenev'o, decembr'o 2018, www. smallarmssurvey. org

[3] «  Déclaration de fi'n de mission du rapporteur spécial des Nations unies sur les droits de l’homme des migrants, Felipe González Morales, lors de sa visite au Niger(1er -8 octobre 2018) », Haut - Commissariat des Nations unies aux droits de l’homme (Alt'a Komisar'ej'o de UN pri la Hom'rajt'o'j), Ĝenev'o, 8- a de oktobr'o 2018, www. ohchr. org

[4] Fransje Molenaar, JérômeTubiana et Clotilde Warin, «  Caught in the middle. A hum'a'n right sandpeace - building approach to migration governance in the Sahel  », Institut'o Clingendael, Hag'o, decembr'o 2018, www. clingendael. org

[5] Vd Philippe Baqué, « Des Touaregs doublement dépossédés  », Le Mond'e diplomatique , februar'o 1993.

[6] Vd. Juli'e'n Brachet, «  Migrants, transporteurs et agents de l’État  : rencontre sur l’axe Agadez - Sebha  », Autrepart, n - o 36, Marsejl'o, april'o 2005.

[7] Vd. Ju'a'n Branco, «  Aux sources du scandale UraMin  », Le Mond'e diplomatique , novembr'o 2016.

[8] Vd. Fransje Molenaar et Nancy Ezzedinne, «  Southbound mixed movement to Niger. An analysis of changing dynamics and policy responses  » ,Institut'o Clingendael, decembr'o 2018.


Akcept'ej'o >> 1 a juni'o 2019

Facil'ig'it'a al'ir'o al la universitat'o'j kaj entrepren'o'j

Pekin'o okul'um'as al la tajvan'a'j civit'an'o'j


Unu jar'o'n antaŭ la prezid'ant-elekt'o en Tajvan'o, la opozici'o al s -in'o Tsai Ing- wen, sen'de'pend'ist'o, klopod'as re'hav'i potenc'o'n : la mastr'o de Foxconn, kiu fabrik'as Apple -produkt'o'j'n ĉef'e en Ĉin'uj'o, anonc'is si'a'n kandidat'iĝ'o'n por la antaŭ'elekt'o si'n'e de la parti'o Kuomintang'o, not'ind'e favor'a al Ĉin'uj'o. Pekin'o mal'mol'ig'is si'a'n politik'o'n al Tajpe'o, sed s - ro Xi Jinping far'is aranĝ'o'j'n por al'log'i la Tajvan'an'o'j'n.



de  Alic'e HÉRAIT

Solen'a atmosfer'o reg'as por la fin'a konferenc'o de la dek'tri'a popol'a naci'a Asemble'o, tiu'n 20-an de mart'o 2018. S - ro Xi Jinping, apenaŭ re'elekt'it'a prezid'ant'o de la Popol'a Respublik'o Ĉin'uj'o ( RPĈ), anonc'as : « Ni pret'as kun'divid'i la ŝanc'o'j'n de dis'volv'ad'o de la kontinent'o kun ni'a'j tajvan'a'j sam'land'an'o'j, pli'bon'ig'i ili'a'n bon'fart'o'n kaj antaŭ'e'n'ig'i la procez'o'n de pac'a re'unu'iĝ'o de Ĉin'uj'o [1]. » Per tiu'j vort'o'j, la tajvan'an'o'j est'as varm'e invit'it'a'j ven'i kaj vid'i tio'n, kio'n la patr'uj'o pov'as propon'i al ili. Pli potenc'a ol iam ajn, la ĉin'a gvid'ant'o memor'ig'as la intenc'o'j'n de la RPĈ, kies konstituci'o de 1982 plan'as en si'a antaŭ'parol'o la re'unu'iĝ'o'n kun Tajvan'o.

Tiu parol'ad'o okaz'as en moment'o de fort'a'j streĉ'o'j. En 2016, s -in'o Tsai Ing- wen  [2], antaŭ ne'long'e elekt'it'a prezid'ant'in'o de la insul'o, rifuz'is agnosk'i la « inter'konsent'o'n de 1992 », kiu proklam'as, ke ekzist'as nur unu Ĉin'uj'o, laŭ la formul'o « Unu land'o, du sistem'o'j » - Pekin'o kaj Tajpe'o rest'as liber'a'j decid'i kiu Ĉin'uj'o est'as legitim'a -, kaj kiu ebl'ig'is dis'volv'i rilat'o'j'n inter ili. De'post tiam, Pekin'o mult'obl'ig'is la provok'o'j'n : nur inter juli'o kaj decembr'o 2017 la ĉin'a aer'arme'o kvazaŭ tuŝ'is la tajvan'a'n defend'o'zon'o'n dek kvar foj'o'j'n [3]. La reg'ist'ar'o de s - ro Xi ankaŭ efektiv'ig'is prem'o'j'n por for'ig'i Tajvan'o'n el instanc'o'j tia'j kia'j la Mond'a Organiz'aĵ'o pri San'o ( MOS), en kiu ĝi part'o'pren'is ĝis 2017 ; li trud'is al la ret'ej'o'j de la inter'naci'a'j aviad'il'kompani'o'j inkluziv'i la insul'o'n en Ĉin'uj'o'n. Fin'e, li daŭr'ig'as si'a'n ĉantaĝ'a'n politik'o'n por ĝi'n diplomati'e izol'i : nur dek sep land'o'j hodiaŭ agnosk'as Tajvan'o'n, kvin mal'pli ol en 2016.

Por Chao Wen - chih, direktor'o de la Institut'o de la Inter'naci'a'j kaj strategi'a'j Afer'o'j de la universitat'o Chung Cheng (Tajvan'o), la gvid'lin'o de Ĉin'uj'o ne ŝanĝ'iĝ'is de 1979, la jar'o kiam la gvid'ant'o Deng Xiaoping far'is si'a'n unu'a'n parol'ad'o'n favor'e al la re'unu'iĝ'o. « La nur'a diferenc'o, li klar'ig'as, est'as ke la land'o est'as mult'e pli potenc'a ol antaŭ'e. Ĝi do permes'as al si ag'i pli unu'flank'e. Pekin'o aplik'as « mal'mild'a'n » politik'o'n al la instituci'o'j de Tajvan'o kaj « mild'a'n » politik'o'n al ties civit'an'o'j. »

Uz'ant'e la esprim'o'n « mild'a politik'o », li referenc'as al la de'log'a strategi'o dis'volv'it'a por gajn'i la kor'o'j'n de part'o de la loĝ'ant'ar'o. En februar'o 2018 la Ofic'ej'o de la tajvan'a'j afer'o'j anonc'is tri'dek unu iniciat'o'j'n cel'ant'a'j'n al'log'i pli da civit'an'o'j de la insul'o. Dek du el ili koncern'as la al'ir'o'n al la ĉin'a merkat'o, apart'e impost'lim'ig'o'n por la entrepren'o'j ; la ali'a'j cel'as favor'i al'ir'o'n al dung'ad'o kaj la kultur'a'j'n inter'ŝanĝ'o'j'n. Por la pro'parol'ant'o de la Ofic'ej'o, s - ro An Fengshan, cit'it'a en la tajvan'a magazin'o CommonWealth (1- a de mart'o 2018), tiu'j « sen'precedenc'a'j » decid'o'j nur met'as la loĝ'ant'o'j'n de la insul'o « en egal'ec'a'n situaci'o'n kun ili'a'j kontinent'a'j sam'land'an'o'j ».

Ver'e, la ĉin'a reg'ist'ar'o eĉ privilegi'as ili'n. Tiel, la en'ir-kriteri'o'j en la plej bon'a'j universitat'o'j est'as facil'ig'it'a'j por la tajvan'a'j lice'an'o'j, kiu'j pov'as krom'e ricev'i loĝ'ej'o'n kaj stipendi'o'n. Est'as de nun pli facil'e por jun'a tajvan'an'o stud'i en la tre fam'a Universitat'o de Pekin'o, kun konsekvenc'e pli bon'a en'konduk'o en la ĉin'a labor'merkat'o, ol por jun'ul'o el la kontinent'o, kiu renkont'as fort'a'n konkurenc'o'n kaj pag'as alt'a'j'n stud'kost'o'j'n. Kaj tio ver'as sur la tut'a teritori'o. Tiel, la tre selekt'iv'a universitat'o de Zhejiang , kiu en 2017 ricev'is cent kvin'dek kandidat'iĝ'o'j'n el Tajvan'o, registr'is ses cent la pas'int'a'n jar'o'n.

De la mal'ferm'o de rekt'a'j aviad'il-lini'o'j inter kontinent'a Ĉin'uj'o kaj Tajvan'o, en 2008, universitat'o'j kaj privat'a'j organiz'aĵ'o'j mult'obl'ig'is la inter'ŝanĝ'o-ofert'o'j'n, somer'a'j'n tend'ar'o'j'n aŭ staĝ'o'j'n en Ĉin'uj'o, kaj kun prez'o'j sen'konkurenc'a'j. Ne'reg'ist'ar'a'j Organiz'aĵ'o'j ( NRO), kia'j la Association of Chinese Elites (AC'E) (Asoci'o de la ĉin'a'j elit'o'j) si'n dediĉ'as tut'e al rest'ad'o'j sur la ĉin'a kontinent'o. En'program'it'a'j est'as : vizit'o'j de histori'a'j lok'o'j, de grav'a'j entrepren'o'j, seminari'o'j kaj kontakt'iĝ'o'j.

Diplom'it'a'j de la prestiĝ'a naci'a Universitat'o de Tajvan'o ( NTU), s -in'o'j Katie Li'n kaj Ir'is Cheng  [4] ambaŭ part'o'pren'is en tia rest'ad'o dum si'a'j stud'jar'o'j. « En Tajvan'o la tem'o Ĉin'uj'o est'as ĉie, sed oni ne ver'e sci'as, kio okaz'as tie. Mi tie'n ir'is ĉar mi vol'is vid'i mem, sed precip'e ĉar est'is mal'mult'e'kost'e », rakont'as s -in'o Li'n, kiu rest'ad'is dum somer'o 2012 en Guangdong, sud'a provinc'o de Ĉin'uj'o. Sam'e okaz'is pri s -in'o Cheng, kiu plen'um'is en 2014 du'monat'a'n staĝ'o'n en Beijing TV Network , la ĉef'a televid-ret'o de Pekin'o. Spert'o, kiu'n ŝi konsider'as kiel bon'ŝanc'o'n por sci'vol'em'a'j kaj sen'mon'a'j student'o'j : « La ĉin'o'j mal'oft'e hav'as okaz'o'n spert'i tia'j'n staĝ'o'j'n, sed por mi est'is tiom facil'e... La ĵurnal'ist'o'j varm'e akcept'is mi'n. Tamen, mi'a'j koleg'o'j klar'e kompren'ig'is al mi, ke Tajvan'o est'as tabu'a tem'o. Sam'e, la ĉef'redaktor'o ĉiu'semajn'e star'ig'is list'o'n de inter'naci'a'j tem'o'j, kiu'j'n ni ne rajt'as pri'trakt'i. »

La gazet'ar'o kaj part'o de la tajvan'a publik'a opini'o alarm'iĝ'as pro tio, sed tiu'j vojaĝ'o'j ne ŝajn'as mal'trankvil'ig'i la reg'ist'ar'o'n. Laŭ s - ro Wu Chih - chung, reprezent'ant'o de Tajvan'o en Franc'uj'o [5], la strategi'o de Pekin'o ne est'as efik'a : « La tajvan'an'o'j plend'as pro tro mal'alt'a'j salajr'o'j, sed la aĉet'pov'o rest'as relativ'e komfort'a. Se Ĉin'uj'o esper'as favor'i la tut'a'n Tajvan'o'n al si'a afer'o, neces'os, ke ĝi'a kresk'o est'u daŭr'e 10 % jar'e. Sed ĝi mal'rapid'iĝ'as, kaj ankaŭ la ĉin'o'j hav'as problem'o'n de sen'labor'ec'o. Krom'e, dis'don'i privilegi'o'j'n ne ĉiam est'as prudent'a. Ni imag'u, ke Ĉin'uj'o don'as bon'a'j'n labor'o'j'n kaj bon'a'j'n salajr'o'j'n al la tajvan'an'o'j. Kio'n pens'os la ĉin'o'j se ili mem ne pov'os ricev'i ili'n ? »

La loĝ'ant'ar'o prefer'as la nun'a'n stat'o'n

Por al'log'i kaj instig'i al'iĝ'o'n al si'a pens'sistem'o, s - ro Xi kalkul'as kun la ekonomi'a dis'radi'ad'o de si'a land'o. Sed tiu kalkul'o ne nepr'e gajn'as. « En Tajvan'o, for'las'i si'a'n labor'o'n por kresk'ig'i 25 % si'a'j'n en'spez'o'j'n est'as konsider'at'a pretend'em'o. En Ĉin'uj'o, se kandidat'o ne negoc'as si'a'n salajr'o'n, oni opini'as, ke mank'as al li mem'fid'o kaj ke li ne kompetent'as », asert'as s -in'o Bonnie Cheng, instal'it'a en Ŝanhaj'o de ses monat'o'j. Fin'int'e la stud'ad'o'n, tiu du'dek-kvin-jar'a tajvan'an'in'o prefer'is rekt'e serĉ'i labor'o'n ĉi tie ; ŝi trov'is dung'o'n en'e de mal'pli ol du semajn'o'j. Ŝi tamen hezit'as rest'i por long'a period'o, ĝentil'e konklud'ant'e, ke ŝi nur moder'e ŝat'as la « kutim'o'j'n de la ĉin'o'j », taks'at'a'j « tro materi'ist'a'j ».

Laŭ Tanguy Lepesant, esplor'ist'o, fak'ul'o pri la tajvan'a jun'ul'ar'o, asoci'it'a al la Franc'a Stud-centr'o pri nun'temp'a Ĉin'uj'o ( FSCNĈ), est'as ĉef'e la perspektiv'o de stimul'a karier'o, kiu al'log'as tajvan'an'o'j'n ali'flank'e'n de la mar'kol'o : « La jun'ul'o'j kapt'as la okaz'o'n ĉar ili sufer'as mal'facil'a'j'n labor'kondiĉ'o'j'n, tro mal'alt'a'j'n salajr'o'j'n kaj tro alt'a'j'n lu'prez'o'j'n en Tajvan'o. Sed tiu'j, kiu'j elekt'as for'ir'i, sufer'as mal'alt'iĝ'o'n de si'a viv'kvalit'o. La mal'facil'a al'ir'o al la kurac'a'j serv'o'j, cenzur'o, polu'ad'o... Mult'a'j prefer'as re'hejm'e'n'iĝ'i, eĉ se ili gajn'as mal'pli. »

Do nenio mal'trankvil'ig'a. Des pli ke, laŭ s - ro Wu, « la cerb'o-fuĝ'o ne est'as nov'a fenomen'o, kaj la unu'a elekt'o neniam est'as Ĉin'uj'o ». Opini'enket'o far'it'a de la tajvan'a amas'inform'il'o Business Weekly (4- a de april'o 2016) konfirm'as tiu'j'n dir'o'j'n : se ili hav'us elekt'ebl'ec'o'n, la favor'at'a land'o de la jun'ul'o'j est'us Japan'uj'o, mal'proksim'e sekv'at'a de la okcident'a'j land'o'j (Uson'o kaj Eŭrop'o) kaj Singapur'o. Kontinent'a Ĉin'uj'o est'as nur la kvar'a.

Kvankam ankoraŭ tro fru'as por mezur'i la efik'o'n de la tri'dek unu instig'il'o'j de s - ro Xi, Lepesant opini'as ne'ver'ŝajn'e, ke ili ebl'ig'os gajn'i la kor'o'n de la tajvan'an'o'j : « La raport'o'j montr'as mal'grand'a'n mal'alt'iĝ'o'n de la sub'ten'o al sen'de'pend'o. En 2016, 22,9 % de la pri'demand'it'o'j dir'is, ke ili dezir'as tuj'a'n aŭ iam'a'n sen'de'pend'iĝ'o'n, kontraŭ 20,3 % en 2018 [6]. La ĉin'a gazet'ar'o ĝoj'as pro tio. Tamen, tiu mal'alt'iĝ'o ne rezult'as el la al'log-politik'o de Xi. Tem'as pri kvazaŭ re'ven'o al normal'ec'o. La sen'de'pend'o-dezir'o est'is ja kresk'int'a re'ag'e al la ĉin'favor'a politik'o de la eks-prezid'ant'o Ma ying - jeou. »

En 2014 intens'iĝ'o de la komerc'o inter Ĉin'uj'o kaj Tajvan'o est'ig'is re'nask'iĝ'o'n de la kontraŭ'ĉin'a sent'o kaj fort'a'n protest'a'n elan'o'n, kon'at'a'n sub la nom'o « mov'ad'o de sun'flor'o'j » [7]. Sed, laŭ Lepesant, tiu entuziasm'o por la sen'de'pend'o-afer'o re'fal'is post la elekt'o de s -in'o Tsai, mal'pli akord'iĝ'em'a kun Pekin'o. Pli'mult'o de Tajvan'an'o'j sub'ten'as nek la re'unu'iĝ'o'n, nek la sen'de'pend'ec'o'n, sed prefer'e la pac'a'n plu'ten'ad'o'n de nun'a stat'o. « Ili konsider'as si'n sam'temp'e ĉin'o'j kaj tajvan'an'o'j ; « ĉin'o'j » laŭ la senc'o ke ili aparten'as ne al ĉin'a naci'o, sed prefer'e al ĉin'a civiliz'o-spac'o. La 3 % kiu'j pretend'as si'a'n aparten'o'n al la ĉin'a naci'o est'as ĝeneral'e mal'jun'ul'o'j, kiu'j kultiv'as nostalgi'a'n sent'o'n. »

La spert'o pri Ĉin'uj'o ĉe la jun'ul'o'j, kiu'j tradici'e sent'as si'n tajvan'a'j, pli ol si'a'j pli'aĝ'ul'o'j, ŝajn'as eĉ produkt'i mal'a'n efik'o'n de tiu cel'it'a de la prezid'ant'o Xi  : « Mi ne sent'as mi'n pli ĉin'a ol antaŭ'e, asert'as s -in'o Jenny Wang, 24-jar'a, kiu stud'as en Pekin'o de du jar'o'j. Mi est'as kor'lig'it'a al la demokrati'o, kiu reg'as en Tajvan'o. Ĉi tie, kiam oni est'as tajvan'an'o, oni est'as konstant'e instig'it'a dir'i, ke oni est'as ĉin'o. La inter'ret'an'o'j salt'as al ĉio, kio ŝajn'as kontraŭ-patriot'ism'a. Paradoks'e, tio des pli mal'proksim'ig'as mi'n de la ide'o, ke mi est'as ĉin'in'o. »

Alic'e HÉRAIT




La aŭtor'o

Alic'e HÉRAIT
Ĵurnal'ist'in'o.
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:



Traduk'it'a de:
Jeanne -Mari'e Cash
el la franc'a

[1] «  Speech delivered by Xi Jinping at the first session of the 13 th NPC  », Xinhua, 21- a de mart'o 2018.

[2] Vd. Tanguy Lepesant, «  Taïwan en quête de souveraineté économique  », Le Mond'e diplomatique , maj'o 2016.

[3] (3) «  China - Taiwan tensions driv'e military exercises  », Jan'e’ s Intelligence Review , London'o, 2018.

[4] La nom'o'j de la atest'ant'o'j est'is ŝanĝ'it'a'j laŭ ili'a pet'o.

[5] Franc'uj'o agnosk'as la politik'o'n « Unu sol'a Ĉin'uj'o » ; Tajpejo do ne dispon'as tie pri ambasad'ej'o, sed pri reprezent'a ofic'ej'o.

[6] «  Changes in the Taiwanese / Chinese identity of Taiwanese  », Naci'a Universitat'o Chengchi, Taipejo, 30- a de januar'o 2019.

[7] Vd. «  Taïwan en quête de souveraineté économique  », jam cit.


Akcept'ej'o >> 1 a maj'o 2019

La eŭrop'a industri'a politik'o ne funkci'os

Galile'o, du'dek jar'o'j da fuŝ'o'j ĉe la rival'o de GPS


Galile'o, kiu dev'us est'i plen'e funkci'ant'a ĝis 2023, ebl'ig'as tre preciz'a'n geo'lokaliz'o'n sen'de'pend'a'n de la uson'a GPS. Ek'de si'a lanĉ'o en 2001, ĉi tiu ambici'a projekt'o uz'ant'a ar'o'n de tri'dek satelit'o'j dev'is super'i mult'a'j'n mal'help'o'j'n. Ĝi'a tumult'a histori'o ilustr'as la mal'facil'aĵ'o'j'n de la Eŭrop'a Uni'o pri la plen'um'o de grand'a'j industri'a'j projekt'o'j. Enket'o de Charles Perragin kaj Guillaume Renouard.



de  Charles PERRAGIN kaj Guillaume RENOUARD

Marsejl'o, en vintr'a tag'iĝ'o. Je hor'o kiam la Mal'nov'a Haven'o ankoraŭ rest'as sub la ombr'o de la grand'a'j mont'ar'masiv'o'j ĉirkaŭ la urb'o, la promontor'o de la Palais du Pharo est'as lum'ig'at'a ambaŭ'flank'e. Amas'o, varm'a kaj roz'kolor'a, kiu flos'as super la pac'a'j akv'o'j de la Mediterane'o. Inter la 3 a kaj la 6 a de decembr'o 2018, ĉi tiu monument'o de la Du'a Imperi'o far'iĝ'is la ekspozici'ej'o de la kosm'a politik'o de Eŭrop'o, kaj precip'e de la grand'a satelit'a program'o de geo'lokaliz'o Galile'o. Dum la Eŭrop'a Semajn'o de la Kosm'o, oni ankoraŭ reklam'as la baldaŭ'a'n al'ven'o'n de la "Eŭrop'a GPS ", projekt'o lanĉ'it'a de la Eŭrop'a Komision'o antaŭ preskaŭ du'dek jar'o'j.

La unu'a'j serv'o'j komenc'is funkci'i en 2016, kaj pov'us est'i ke eŭrop'an'o'j baldaŭ hav'os la plej evolu'int'a'n sistem'o'n en la mond'o : oni antaŭ'vid'as horizontal'a'n preciz'ec'o'n de 1,8 metr'o [1] (altitud'e 2,9 metr'o'j) por la ĝeneral'a publik'o, kompar'e kun 4,9 de la nun'a GPS  [2] ; por specif'a'j aplik'o'j, ĝi hav'os preciz'ec'o'n de unu centi'metr'o. Kiel en horloĝ'fabrik'ad'o aŭ optik'o, preciz'ec'o pov'as mult'e pli'bon'ig'i serv'o'j'n en kresk'ant'a nombr'o de fak'o'j : navig'ad'o aviad'il'e, ŝose'e, mar'e kaj fer'voj'e, gvid'ad'o kaj kontrol'ad'o de divers'a'j vetur'il'o'j (aŭtonom'a'j aŭt'o'j, agrikultur'a'j maŝin'o'j, misil'o'j), map'ad'o, sam'temp'ig'o de tele'komunik'a'j ret'o'j kaj bank'ad'o kaj financ'a'j sistem'o'j, precip'e por alt'frekvenc'a'j transakci'o'j. Sekv'e, kiam la ar'o de tri'dek satelit'o'j est'os komplet'ig'it'a, en 2020 aŭ 2021, Galile'o propon'os kelk'a'j'n aplik'o'j'n : sen'pag'a'n kaj mal'ferm'a'n al'ir'o'n por la ĝeneral'a publik'o - la sol'a tia serv'o aktual'e operaci'ebl'a, kun baz'a preciz'ec'o de mal'pli ol 5 metr'o'j -, "komerc'a'n" serv'o'n sed sen'pag'a'n kaj pli specif'a'n por firma'o'j, serĉ-sav'a'n serv'o'n por la civil'a defend'o tut'mond'a, kaj milit'ist'a'n serv'o'n ĝis 2023.

Tri'obl'iĝ'o de la buĝet'o

Dum la Eŭrop'a Kosm'o-Semajn'o, la Eŭrop'a Komision'o relief'ig'as la komun'um'a'n kaj civil'a'n natur'o'n de la program'o, mal'kiel ali'a'j sistem'o'j de satelit'a navig'ad'o kaj geo'lokaliz'o ( GNSS) real'ig'it'a'j de arme'o'j, kiel la uson'a GPS , la rus'a Glonass kaj la ĉin'a Bejdou  [3]. Ĝi laŭd'as la projekt'o'n kiel scienc'a'n kaj human'ism'a'n kun'labor'o'n kiu est'as vehikl'o de politik'a ident'ec'o kaj de kolos'a'j merkat'o'j el dek'o'j da miliard'o'j da eŭr'o'j. Sekv'e, anstataŭ parol'i pri misil'o'j kaj financ'a'j merkat'o'j, oni invit'is ĵurnal'ist'o'j'n al sur'mar'a ekskurs'o por plen'skal'a test'o de la administr'ad'o de alarm-al'vok'o per la satelit'ar'o Galile'o.

Sed malgraŭ la lanĉ'o de du'dek du operaci'ebl'a'j satelit'o'j, Galile'o ankoraŭ kaŭz'as mal'trankvil'o'n post la kulis'o'j. Problem'o'j pri sekv'ad'o de la kurs'o, mal'lert'e redakt'it'a plan'o de negoc'o'j, risk'a'j elekt'o'j de la Komision'o, industri'a konflikt'o. Plur'foj'e, la eŭrop'a sistem'o de geo'navig'ad'o est'is for'las'ot'a. Ĝi jam mal'fru'iĝ'as je dek jar'o'j, kaj ĝi'a buĝet'o tri'obl'iĝ'is ĝis almenaŭ 13 miliard'o'j da eŭr'o'j [4]. Je la temp'o de la eŭrop'a elekt'ad'o kaj de politik'a mal'stabil'ec'o, "regul'e, ni tim'as ke ni post'temp'iĝ'as" dir'is David Comby, unu el la reprezent'ant'o'j de la franc'a reg'ist'ar'o en Brusel'o pri geo'lokaliz'a'j program'o'j.

Ni elekt'is ne akcept'i la gvid'at'a'n vizit'o'n per boat'o sed ating'is la grand'a'n aŭditori'o'n kiu trov'iĝ'as en la sub'etaĝ'o de la konstru'aĵ'o. Prezid'is Pierre Delsaux, vic-ĝeneral'a direktor'o de la Komision'o, kiu esprim'is mild'a'n optimism'o'n. En juni'o 2018, la Komision'o destin'is 16 miliard'o'j'n da eŭr'o'j por la kosm'o'industri'o inter 2021 kaj 2027, kun pli ol du'on'o de tiu sum'o por Galile'o. Sed est'as ankoraŭ neces'e konvink'i la Konsili'o'n de la Eŭrop'a Uni'o kaj la Eŭrop'a'n Parlament'o'n. "La tut'a industri'o konsent'as, sed ne est'as la industri'o kiu sub'skrib'as la ĉek'o'n. Sen ĉi tiu mon'o, nenio ebl'as, kaj ni ne pov'os proviz'i la plej bon'a'n GNSS -an serv'o'n en la mond'o." Prezent'it'a kiel tro alt'e'kost'a por unu land'o, Galile'o est'as tro sen'ŝirm'a kontraŭ konflikt'o'j de interes'o'j kaj naci'a mal'si'n'don'em'o. Ĉi tiu program'o ilustr'as la mal'facil'aĵ'o'j'n, kiu'j'n la Uni'o hav'as, kiel struktur'o por plen'um'i grand'skal'a'n industri'a'n kaj strategi'a'n politik'o'n, dum inter'reg'ist'ar'a'j projekt'o'j (sen'rilat'a'j al la struktur'o de la Uni'o), kiel Airbus Arianespace , est'as tre sukces'a'j.

La rol'o de Galile'o neniam est'as klar'e difin'it'a. Por iu'j, ĝi est'as il'o por la geo'strategi'a sen'de'pend'ec'o de Eŭrop'o, por ali'a'j ĝi rest'u simpl'a ekonomi'a program'o. Ĉio komenc'iĝ'is en 1996, kiam la ĵus re'elekt'it'a prezid'ant'o de Uson'o Bill Clinton ordon'is al la Pentagon'o mal'ferm'i en la daŭr'o de kvar jar'o'j la milit'ist'a'n GPS - la plej preciz'a'n versi'o'n - al civil'a'j aplik'o'j sen kompromit'i la naci'a'n sekur'ec'o'n. Tiu'temp'e, la ĝeneral'a publik'o nur pov'us ricev'i signal'o'n kies kvalit'o est'is intenc'e mal'pli'ig'it'a de la federaci'a reg'ist'ar'o. Sekv'e, en maj'o 2000, la preciz'ec'o de la publik'a geo'lokaliz'a serv'o kresk'is de 100 metr'o'j ĝis proksim'um'e 10 metr'o'j ; ĉi tio radikal'e trans'form'is la geo'lokaliz'o'n, kiu far'iĝ'is rekt'e util'a al la publik'o por geografi'a orient'iĝ'o kaj por ir'i de lok'o al lok'o pied'e, aŭtomobil'e, boat'e, ktp.

La instig'o por ĉi tiu iniciat'o est'is la ide'o de "inform'ŝose'o'j", metafor'o invent'it'a de vic'prezid'ant'o Al Gore . En mond'o karakteriz'at'a de la lev'iĝ'o de Inter'ret'o, cifer'ec'a'j inform'o'j nun dev'as cirkul'i alt'rapid'e kaj long'distanc'e, por gener'i grav'a'j'n komerc'a'j'n util'o'j'n. Dev'ig'at'a de industri'ist'o'j avid'a'j profit'i de la util'ec'o'j de GPS, precip'e aviad'o, la reg'ist'ar'o de prezid'ant'o Clinton intenc'is trans'form'i la potenc'a'n (kaj alt'e'kost'a'n) milit'ist'a'n sistem'o'n dis'volv'it'a'n en la kun'tekst'o de la mal'varm'a milit'o en aparat'o'n kiu pov'as firm'ig'i ekonomi'a'n kaj industri'a'n potenc'o'n sen-egal'a'n en la mond'o. La merkat'o kre'it'a de per'satelit'a geo'lokaliz'o ne nur inkluziv'as divers'a'j'n ricev'il'o'j'n trov'ebl'a'j'n ĉie (aŭt'o'j, boat'o'j, telefon'o'j, fot'il'o'j, ktp.), sed ankaŭ la mult'a'j'n aplik'o'j'n kiu'j ekspluat'as la kapabl'o'n rekt'e geo'lokaliz'i kaj objekt'o'j'n kaj viv'est'ul'o'j'n. La merkat'o por ĉi tiu'j aparat'o'j jam super'is 23 miliard'o'j'n da eŭr'o'j en 2016 kaj pov'us ating'i 84 miliard'o'j'n ĝis 2022 [5].

Eŭrop'o rapid'e ek'envi'is Uson'o'n. La kresk'ant'a de'pend'ec'o je la uson'a signal'o ĉagren'is precip'e la franc'o'j'n. Tiel fru'e kiel 1999, en raport'o de la Naci'a Asemble'o pri la Kosov'a Milit'o, deput'it'o'j esprim'is mal'trankvil'o'n pri la kresk'ant'a proporci'o de arme'a'j ekip'aĵ'o'j (misil'o'j, aviad'il'o'j) kiu'j de'pend'is de GPS, kaj tial est'is "tut'e sub la reg'ad'o de Uson'o" [6]. La Eŭrop'a Uni'o decid'is en 2001 lanĉ'i unu'ig'it'a'n program'o'n kiu ne neces'ig'is inter'naci'a'n kun'labor'o'n.

Ek'de la komenc'o, Briti'o kontraŭ'is ĝi'n. Pro si'a "special'a rilat'o" kun la uson'an'o'j, la brit'o'j ne vid'is la valor'o'n de la koncept'ad'o de rival'a sistem'o, kaj ili tim'is mal'ŝpar'i ŝtat'mon'o'n. Ankaŭ Vaŝington'o est'is ne'kontent'a. La risk'o ke mal'amik'a land'o util'ig'us ĉi tiu'n tre'eg'e preciz'a'n signal'o'n, kaj pov'us uz'i ĝi'n por gvid'i lanĉ'o'j'n de misil'o'j, mal'trankvil'ig'is la Pentagon'o'n, ĉar ĝi ĉiam hav'is la pov'o'n laŭ'vol'e mal'pli'ig'i la kvalit'o'n de la signal'o de la civil'a GPS, kiel ĝi far'is dum la Golf'a Milit'o kaj Kosov'a Milit'o [7].

Galile'o al'front'is tut'fort'a'n kampanj'o'n de kalumni'o far'e de Uson'o. En decembr'o 2001, kelk'a'j'n tag'o'j'n antaŭ grav'a kun'sid'o de la Eŭrop'a Konsili'o, Paul Wolfowitz , la vic'ministr'o pri defend'o, skrib'is minac'a'n leter'o'n por mal'instig'i al eŭrop'a'j reg'ist'ar'o'j mal'blok'i la unu'a'n financ'o'n por la projekt'o. Li mal'laŭd'is la fakt'o'n ke la projekt'o est'os sub civil'a administr'ad'o ne'taŭg'a al la sekur'ec'a dimensi'o de geo'lokaliz'a program'o, kaj ĉagren'iĝ'is pro tio, ke Galile'o est'os deploj'it'a ĝust'e en la sam'a spektr'o de ond'o'long'o'j kiel la milit'ist'a signal'o de la GPS. Pro la teknik'a'j danĝer'o'j de ĉi tiu elektro'magnet'a implik'aĵ'o, la vic'estr'o de la Pentagon'o deklar'is : "Mal'help'i, ke la est'ont'a signal'o de Galile'o est'u port'at'a en la spektr'o uz'at'a de la GPS, serv'as al la interes'o de NATO ( Nord-Atlantik'a Traktat-Organiz'o) ’’ [8]. Sekv'e de ĉi tiu leter'o, Vaŝington'o dis'send'is memorand'o'n kiu deklar'is sen'signif'a raport'o'n de la konsult'a firma'o PricewaterhouseCoopers far'it'a'n laŭ la pet'o de la Eŭrop'a Komision'o kaj cel'ant'a'n konvink'i la land'o'j'n de La Eŭrop'a Uni'o pri la ekscit'a'j financ'a'j perspektiv'o'j de Galile'o [9]. Komenc'e, la uson'a prem'o sukces'is. Al'don'e al Briti'o, ankaŭ Germani'o, Nederland'o, Dani'o, Svedi'o kaj Aŭstri'o kontraŭ'is al la projekt'o. "Galile'o est'as preskaŭ mort'int'a" dir'is Gilles Gantelet, la tiam'a pro'parol'ant'o por Loyola de Palacio, la direktor'o de la projekt'o ĉe la Komision'o [10].

La Uni'o mal'observ'as si'a'j'n propr'a'j'n regul'o'j'n

Esenc'e, la Uni'o nur sci'pov'as dis'volv'i ekonomi'a'j'n kaj komerc'a'j'n kun'labor'o'j'n, kaj dev'is hast'e improviz'i al'log'a'n ofert'o'n por la merkat'o : "Est'is neces'e konstant'e dir'i, kio Galile'o ne est'as. Dir'i al la brit'o'j kaj la uson'an'o'j ke ĝi ne est'is milit'ist'a program'o, kaj sam'temp'e asert'i al la franc'o'j ke ĝi ne est'as nur projekt'o komerc'a. Oni dev'is al'log'i la industri'ist'o'j'n per la argument'o ke ĝi ne est'is nur program'o de suveren'ec'o kaj ke ekzist'as ver'a plan'o de negoc'o'j, kaj ripet'i la mal'o'n al la membr'o'ŝtat'o'j", klar'ig'is Xavier Pasco, direktor'o de la Fondus'o por Strategi'a'j Esplor'o'j. En 2003, laŭ la pet'o de Uson'o, la EU decid'is ŝanĝ'i la frekvenc'o'n de dis'send'o. Tiel, la Pentagon'o pov'is blok'i Galile'o'n se neces'e sen kripl'ig'i la GPS -on, kaj tio help'is "mol'ig'i la pozici'o'n de Vaŝington'o" laŭ Bleddyn Bowen, fak'ul'o pri kosm'a'j afer'o'j ĉe la Universitat'o de Leicester.

Post'e, la EU elekt'is publik'a'n-privat'a'n partner'ec'o'n ( PPP) por kiu unu tri'on'o de la financ'o est'os garanti'it'a de ŝtat'a mon'o kaj la ceter'o de privat'a kapital'o. Por al'log'i tiu'n last'a'n, la Komision'o propon'is instal'i pli preciz'a'n signal'o'n por firma'o'j kaj pag'ant'a'j klient'o'j. "La Komision'o mend'is kelk'a'j'n esplor'o'j'n por montr'i ke Galile'o potencial'e al'port'os grand'eg'a'n ekonomi'a'n bon'ŝanc'aĵ'o'n" dir'is Pasco. Sed la industri'ist'o'j ne hav'is iluzi'o'j'n pri la grand'eg'a'j komerc'a'j ŝanc'o'j prezent'it'a'j. La program'o est'is tro kompleks'a. Neces'as sur'ter'a'j staci'o'j ĉie en la ter'glob'o, atom'a'j horloĝ'o'j en la kosm'o, afer'o'j neniam antaŭ'e far'it'a'j. Industri'a'j gigant'o'j kiel Thales kaj EADS post'e far'iĝ'is partner'o'j en la projekt'o dum sam'temp'e ili prokrast'is kaj ne kontribu'is unu groŝ'o'n al ĝi.

"Est'is ne'kred'ebl'e" lament'is Je'a'n- Yves Le Gall, prezid'ant'o de la Naci'a Centr'o de Kosm'a'j Esplor'o'j ( CNES). Est'is ne'real'ism'e imag'i ke oni pov'os postul'i pag'o'n por serv'o de Galile'o, eĉ de super'a kvalit'o, kiam sen'pag'a al'ir'o al la GPS jam est'as hav'ebl'a. La PPP dis'fal'is en 2007 : "La Komision'o trov'is ke ĝi dev'as don'i tiel mult'e da garanti'o'j al privat'a'j partner'o'j, por kompens'i la financ'a'j'n ne'cert'ec'o'j'n, ke la partner'ec'o jam ne est'is prudent'a" dir'is Frans von der Dunk, kiu labor'is kiel komerc'a konsult'ist'o dum ĉi tiu period'o. En 2009, la Eŭrop'a Tribunal'o de Kont'revizor'o'j kritik'is la PPP -on kiel "ne'real'ism'a'n", program'o'n "sen respond'ec'ul'o" [11]. Kvankam test'a satelit'o ĵus est'is send'it'a en la kosm'o'n, la for'las'o de la projekt'o est'is de'nov'e diskut'at'a.

En si'a raport'o, la Tribunal'o de Kont'revizor'o'j kritik'is la membr'o'ŝtat'o'j'n pro tio, ke ili nur favor'as la interes'o'n de si'a'j naci'a'j industri'o'j, kaj pro tio, ke ili "blok'is la decid'o'j'n", kaŭz'ant'e "problem'o'j'n de efektiv'ig'o, prokrast'o'j'n kaj eksces'a'j'n kost'o'j'n." Galile'o rivel'is la mal'facil'aĵ'o'j'n, kiu'j'n la Uni'o hav'as, kiam tem'as pri inter'konsent'o'j pri komun'a'j politik'o'j, kaj la ne'akord'ig'ebl'ec'o'n inter ĝi'a'j liberal'a'j regul'o'j kaj la konduk'o de strategi'a'j projekt'o'j. La ĉef'a diferenc'o inter iu projekt'o de la EU kaj iu inter'naci'a kun'labor'o est'as tio, ke la kun'labor'o re'don'as "just'a'n rendiment'o'n" el la invest'o, kiel en la program'o'j de la Eŭrop'a Kosm'o-Agent'ej'o ( ESA), kio ebl'ig'as al ĉiu land'o ricev'i mend'o'j'n proporci'e al si'a invest'o. La regul'o'j de la Eŭrop'a Komun'um'o, ali'flank'e, trud'as "liber'a'n kaj ne'distord'it'a'n konkurenc'o'n". Sed la grand'a'j donac'ant'o'j de La Eŭrop'a Uni'o, kiel Germani'o aŭ Franci'o, kiu'j proviz'is en 2004 respektiv'e 22,8% kaj 17,6% de la buĝet'o, evident'e ne pret'as risk'i perd'i la suk'a'j'n industri'a'j'n kontrakt'o'j'n lig'it'a'j'n al Galile'o.

Tiel, la EU dev'is plur'foj'e mal'observ'i si'a'j'n propr'a'j'n regul'o'j'n por ne perd'i la ĉef'a'j'n kontribu'ant'o'j'n. Antaŭ la mal'sukces'o de la PPP en Decembr'o 2005, la eks'a Eŭrop'a Komision'an'o pri Konkurenc'o Karel Van Miert inter'trakt'is inter'konsent'o'j'n kiu'j est'is apenaŭ raport'it'a'j en la amas'komunik'il'o'j. Sen adjudik'o'j, grav'a'j infra'struktur'a'j projekt'o'j est'as distribu'it'a'j en tio, kio'n oni nom'as post la kulis'o'j de la eŭrop'a'j instituci'o'j, "Jalt'o en la kosm'o", aranĝ'o kiu ne konform'as al liberal'a ortodoks'ism'o. Inter ali'a'j, Germani'o kaj Itali'o ĉiu akir'is centr'o'n de reg'ad'o kiu supoz'e administr'os la plej grav'a'j'n operaci'o'j'n, Briti'o akir'is sekur'ec'a'n centr'o'n, kaj Hispani'o sur'ter'a'n staci'o'n kiu respond'ec'as pri specif'a signal'o util'a por aviad'il'a sekur'ec'o. Fortun'o ne favor'is Franci'o'n, kiu ricev'is la sid'ej'o'n de la fru'e nul'ig'it'a'n PPP.

Kiam Eŭrop'o prov'is re'komenc'i la program'o'n sol'e per ŝtat'a mon'o post 2007, la batal'o daŭr'is inter land'o'j por akir'i la maksimum'a'j'n avantaĝ'o'j'n por ili'a'j industri'o'j, kio kaŭz'is grand'a'j'n prokrast'o'j'n. Por pac'ig'i Berlin'o'n, la Komision'o dev'is el'pens'i komplik'a'n sistem'o'n de adjudik'ad'o por ke iu'j grav'a'j land'o'j ne ofend'iĝ'u. "Ĉi tiu divid'o est'is decid'a por la ceter'a program'o" dir'is eks'a kadr'ul'o de Thales kiu hodiaŭ okup'iĝ'as pri la projekt'o. "Ek'de la komenc'o, tial, ni konsent'is ne ekspluat'i la industri'a'n potenc'o'n de Eŭrop'o rilat'e al iu'j kontrakt'o'j por plaĉ'i al Germani'o. Thales kapabl'is far'i ofert'o'j'n por tri adjudik'o'j, sed dev'is lim'ig'i la nombr'o'n de si'a'j ofert'o'j, rezign'ant'e la konstru'o'n de satelit'o'j ekzempl'e."

Komplik'aĵ'o'j kaj kverel'o'j.

Rezult'e, OHB , mal'grand'a german'a firma'o, gajn'is la adjudik'o'n por la konstru'o de la satelit'o'j en 2010. "La ofert'o de OHB ŝajn'is est'i tre bon'a. Ali'flank'e, ĉiu'j sci'is ke ĝi'a temp'o'plan'o est'as ne'real'ism'a, ne'plen'um'ebl'a" dir'is Michel Iagolnitzer, eks'a prezid'ant'o de la Konsili'o pri Sekur'ec'a Akredit'o, organiz'aĵ'o kre'it'a specif'e por reprezent'i la reg'ist'ar'o'j'n de la EU kiam tem'as pri sekur'ec'a'j afer'o'j. Paradoks'e, en 2013 la Eŭrop'a Komision'o kaj ESA dev'is pet'i al ali'a'j fabrik'ist'o'j, inter ili Thales , help'i OHB . Kontrast'e, pur'e milit'ist'a'j program'o'j kiel la uson'a GPS kaj la rus'a Glonass ne dev'is si'n miks'i en tia'j komplik'aĵ'o'j kaj kverel'o'j.

"La Komision'o ne hav'as spert'o'n pri la liver'o de publik'a'j kaj komerc'a'j serv'o'j. Tradici'e, ĝi fiks'as norm'o'j'n kaj regul'ar'o'j'n, ne serv'o'j'n" dir'is Serge Plattard, fond'int'o de la Eŭrop'a Institut'o pri la Kosm'a Politik'o ( ESPI). "Neniu en Brusel'o sci'as kiel Galile'o funkci'as. Administr'i program'o'n de teknologi'a dis'volv'o est'as task'o por special'ist'o'j. Oni dev'as akir'i teknik'a'j'n kompetent'ec'o'j'n aŭ komisi'i la administr'ad'o'n al kompetent'a ent'o" al'don'is eks'a kadr'ul'o de ESA.

Al'don'e, Galile'o rest'as sub'met'at'a al la postul'o'j de buĝet'a'j konced'o'j. En 2007-2008, en la mez'o de la ekonomi'a kriz'o, la program'o de kosm'o'esplor'o est'is re'viv'ig'it'a dank'e al financ'o de la komun'a agr'ar'a politik'o. Sed la mal'o pov'us okaz'i morgaŭ se okaz'us grav'a agrikultur'a kriz'o. "Inter'temp'e, la Eŭrop'a Komision'o sukces'is re'ten'i la person'ar'o'n, sed ĝi ne mult'e pli'ig'is ĝi'n prepar'e por la operaci'ebl'a faz'o (2021-2027)" dir'as last'a'temp'a raport'o [12]. Por konserv'i si'a'n rev'o'n hav'i grav'a'n rol'o'n en la kosm'o, la Eŭrop'a Komision'o dev'as hav'ig'i rezult'o'j'n, je kiu ajn kost'o. "Ekzempl'e, ĝi dezir'is lanĉ'i la unu'a'j'n satelit'o'j'n kiam ĉio ne est'is teknik'e pret'a. La politik'ist'o'j, kiu'j respond'ec'is pri la program'o, est'is sub'met'at'a'j al prem'ad'o kaj dev'is montr'i progres'o'n" memor'is s - ro Iagolnitzer, kiu klopod'is por mal'ard'ig'i la fervor'o'n de Brusel'o.

Kelk'a'j okaz'int'aĵ'o'j montr'as, ke la Komision'o hav'as long'a'temp'a'n perspektiv'o'n pri Galile'o. Ekzempl'e, antaŭ 2016 la satelit'o'j est'is lanĉ'it'a'j el la Gviana Kosm'o-Centr'o, sed per'e de la rus'a raket'o Sojuz kiu tiu'temp'e est'is pli mal'kar'a ol la Ari'an'e 5. "Ni dev'is al'don'i proced'o'j'n por sekur'ig'i la lanĉ'o'n. Sed, pli grav'e, la rus'o'j tiam profit'is de si'a monopol'o per alt'ig'o de si'a'j prez'o'j" dir'is Iagolnitzer.

Front'e al tia mank'o de strategi'o, reprezent'ant'o'j de eŭrop'a'j kadr'ul'o'j plur'foj'e inter'ven'is por mal'help'i la progres'o'n de la Komision'o. En 2010, ekzempl'e, la german'a firma'o OHB , kiu respond'ec'is pri la konstru'o de satelit'o'j, intenc'is komisi'i la fabrik'ad'o'n de sun'energi'a'j panel'o'j al ĉin'a sub'kontrakt'ist'o kiu est'is ne'spert'a sed mal'kar'a. Belg'a industri'ist'o kun spert'o pri la fak'o, kaj kiu kred'is ke li est'as ricev'ont'a ĉi tiu'n kontrakt'o'n, registr'is protest'o'n kun la sub'ten'o de si'a reg'ist'ar'o. Komenc'e, la Komision'o prov'is arbitraci'i la disput'o'n, sed post'e re'tir'iĝ'is kiam ĝi ek'sci'is ke la produkt'o'j de la ĉin'a kontrakt'ist'o ne est'is plej alt'kvalit'a'j. Ali'a ekzempl'o koncern'as la instal'o'n de la tut'mond'a ret'o de sur'ter'a'j staci'o'j konstant'e lig'it'a'j al la satelit'ar'o. Unu'a'foj'e en si'a histori'o, la Konsili'o de la Uni'o eĉ ne hezit'is deklar'i la Eŭrop'a'n Komision'o'n kondamn'ind'a por mal'help'i la instal'o'n de staci'o'j ekster la land'lim'o'j de Eŭrop'o. "Iu'j land'o'j postul'is tuj'a'n mal'ĉifr'it'a'n al'ir'o'n al konfidenc'a'j kaj ĉifr'it'a'j eŭrop'a'j datum'o'j transit'ant'a'j tra ili'a teritori'o. Ni rifuz'is", memor'is s - ro Iagolnitzer.

Eĉ pli problem'e, la Eŭrop'a Komision'o al'front'is fort'a'n politik'a'n prem'o'n post la kulis'o'j. En 2015, ĝi decid'is lanĉ'i adjudik'o'j'n : unu por fabrik'i la tri'a'n satelit'ar'o'n, kaj la ali'a'n por la administr'ad'o de la du operaci'ej'o'j propon'it'a'j de la Komision'o en 2005 al Germani'o kaj Itali'o per la akord'o'j Van Miert . Je la 30 a de juli'o 2015, la german'a ministr'o pri transport'o Michael Odenwald send'is apenaŭ kaŝ'it'a'n avert'o'n. Ĝi pet'is al la Komision'o re'konsider'i "por evit'i mal'util'a'n publik'a'n debat'o'n" pri satelit'o'j, kaj inform'is ke, se Germani'o ne administr'os la operaci'ej'o'n instal'it'a'n sur si'a teritori'o, lok'o de tiu por fremd'a konkurenc'ant'o "ne est'os sen'pag'a".

"Leg'i tio'n est'as ŝok'e" dir'is inform'int'o proksim'a al la jur'a'j-politik'a'j petol'aĵ'o'j lig'it'a'j al Galile'o. "La Komision'o dev'as konserv'i la politik'a'n koher'ec'o'n de la Uni'o. En program'o de ĉi tia grand'ec'o est'as tial normal'e ke dev'us est'i aranĝ'o'j por ating'i en'tut'a'n politik'a'n kaj industri'a'n ekvilibr'o'n. Tiu ekvilibr'o est'as la kern'o de la afer'o. La problem'o est'as tio, ke per tia'j metod'o'j la ekvilibr'o em'as erozi'iĝ'i kaj eĉ pli da politik'a prem'o kre'iĝ'as kiu'n la Komision'o ne pov'as el'port'i." Fin'e de 2016, ne surpriz'e, OHB gajn'is la tri'a'n kontrakt'o'n por konstru'i la satelit'o'j'n (kontraŭ pli ol 300 milion'o'j da eŭr'o'j). Germani'o kaj Itali'o ankaŭ gajn'is la kontrakt'o'n por la administr'ad'o de la infra'struktur'o instal'it'a sur ili'a'j teritori'o'j per'e de la german'a-ital'a firma'o Spaceopal , kontraŭ sum'o de proksim'um'e 1,5 miliard'o da eŭr'o'j. Koncern'e la last'a'n kontrakt'o'n, Eutelsat , rival'a eŭrop'a konsorci'o, iniciat'is reviz'o'pet'o'n ĉe la Justic'a Kort'um'o de la Eŭrop'a Uni'o, cit'ant'e mult'a'j'n strang'aĵ'o'j'n en la adjudik'o. La kaz'o daŭr'as.

La mank'o de kompetent'ec'o ĉe la Komision'o, kaj ankaŭ la ekvilibr'o de potenc'o inter la land'o'j de la Uni'o kaj la instituci'o'j, logik'e est'ig'is la efektiv'ig'o'n de ekstrem'e komplik'a sistem'o de reg'ad'o. Teori'e, la Komision'o sur'pren'is la politik'a'n gvid'ant'ec'o'n de la program'o, kaj ESA la teknik'a'n flank'o'n, dum la Eŭrop'a GNSS -Agent'ej'o ( GSA), specif'e kre'it'a por Galile'o, respond'ec'is pri la operaci'ebl'a part'o. Efektiv'e, tamen, ĉiu nov'a faz'o de la program'o provok'is profund'a'j'n mal'konsent'o'j'n. En novembr'o 2018, Germani'o postul'is ke pli da pez'o est'u don'it'a al la ESA kaj ĝi'a operaci'a manier'o de "just'a rendiment'o". Last'a'n februar'o'n, ven'is la vic'o de la Komision'o minac'i re'tir'i la tekst'o'n pro mal'konsent'o kun la Konsili'o de Eŭrop'o kaj la Eŭrop'a Parlament'o pri la propon'at'a sistem'o de estrad'o. Por evit'i ĉi tiu'j'n ŝtop'aĵ'o'j'n, la Uni'o prefer'is regul'ig'i pli nebul'e, kaj tiel mal'ferm'is la projekt'o'n al post'kulis'a'j aranĝ'o'j kaj sen'fin'a'j diskut'o'j. Ekzempl'e, mank'as klar'a'j regul'o'j por gvid'i la neces'a'n kun'labor'o'n inter la Komision'o kaj ESA.

Ekstrem'e preciz'a geo'lokaliz'o

La mank'o de iu respond'ec'ul'o pov'us mal'help'i la konkret'a'j'n uz'o'j'n de la signal'o. "Se firma'o uz'ant'a la signal'o'n de Galile'o rimark'as erar'o'n, la raport'o dev'os long'e retro'ir'i tra si'n'sekv'o da paŝ'o'j, kiu'j inklud'as ESA -on, la Komision'o'n, special'a'n sekur'ec'a'n instanc'o'n ... Est'as tre mal'simpl'e kaj tre re'ag'e" resum'is s - ro Plattard. Kvankam fabrik'ist'o'j ĝeneral'e ekip'as si'a'j'n aparat'o'j'n per ricev'il'o'j kiu'j est'as reciprok'e kongru'a'j, kaj la signal'o est'as mal'ferm'a al la publik'o, la administr'ad'o de la serv'o jam prezent'as problem'o'j'n por uz'ant'o'j, kiel atest'as kadr'ul'o de la Ĝeneral'a Administr'ej'o de Civil'a Aviad'o, sub kondiĉ'o de anonim'ec'o : "Last'a'temp'e ni rimark'is mis'funkci'o'n, risk'o'n de pane'o en la signal'o'j hav'ebl'a'j al ni. La problem'o ankoraŭ ne est'as pri'trakt'it'a ! ESA est'is inform'it'a kaj far'is nenio'n. Ĝi si'n ŝirm'is mal'antaŭ la fakt'o, ke ĝi ne est'is specif'e pet'it'a pri'trakt'i ĉi tia'j'n mis'funkci'o'j'n. Tio est'as ŝok'a far'e de agent'ej'o kiu ĉiam plend'as ke ĝi ne hav'as sufiĉ'a'n reg'ad'o'n !".

Malgraŭ la lanĉ'o en ne'bon'a'n orbit'o'n de du satelit'o'j en 2014, kaj si'n'sekv'o de mal'sukces'o'j influ'ant'a'j la atom'a'j'n horloĝ'o'j'n je la fin'o de 2016, Galile'o est'as komplet'ig'ot'a kaj est'as ne'disput'ebl'a teknik'a sukces'o. CNES taks'as ke hodiaŭ jam est'as pli ol 700 milion'o'j da uz'ant'o'j de la mal'ferm'a serv'o. Mult'a'j individu'o'j ne sci'as ke ili'a'j vetur'il'o'j kaj telefon'o'j gvid'as ili'n per ĉi tiu ret'o. Kaj eĉ se la signal'o ankoraŭ ne est'as optimum'a, "ĝi jam est'as pli preciz'a ol GPS " laŭ s - ro Gall. "Per Galile'o, vi ne nur sci'os sur kiu strat'o vi est'as, sed sur kiu flank'o de la strat'o" li em'as dir'i. Ĉi tiu mal'grand'a luks'o, kiu kost'is 13 miliard'o'j'n, ebl'e ŝajn'as rid'ind'a. Sed kvankam la preciz'ec'o de Galile'o ne hav'os rimark'ind'a'n efik'o'n al tip'a aŭt'ist'o, ĝi pov'us est'ig'i pozitiv'a'n ŝanĝ'o'n en serv'o'j de fabrik'ad'o en la fak'o de avanc'int'a'j teknik'ar'o'j, kiel la aŭtonom'a aŭtomobil'o. La merkat'o de aplik'aĵ'o'j, kiu ne ekzist'is antaŭ du'dek jar'o'j kaj kresk'as je du'obl'a'j cifer'o'j, serĉ'as ekstrem'e preciz'a'n geo'lokaliz'o'n por la dis'volv'ad'o de lud'o'j, la pli'ig'it'a real'ec'o, help'o al sport'ist'o'j, soci'a'j ret'o'j, geo'merkat'um'ad'o, ktp. Ceter'e, la uson'an'o'j ne intenc'as est'i post'las'it'a'j tiel facil'e, kaj ili profit'as de la regres'o'j de la projekt'o kiu dev'us pas'ig'i la eŭrop'an'o'j'n al la avan'gard'o. La GPS 3 a, rekt'a konkur'ant'o de Galile'o kun kompar'ebl'a preciz'ec'o, komenc'as est'i deploj'it'a, kaj dev'us est'i operaci'ebl'a ĝis mart'o 2023.

En ĉi tiu vet'kur'o por la plej bon'a signal'o, nov'a grand'a defi'o nun al'proksim'iĝ'as : la Brit'el'ir'o. Post si'a komenc'a ne'vol'em'o, la brit'o'j invest'is grand'a'n sum'o'n je la projekt'o Galile'o, financ'is 12% de la buĝet'o kaj ricev'is 15% de mend'o'j, precip'e je la konstru'o de la util'ŝarĝ'o (la inteligent'a part'o de la satelit'o). Ili ankaŭ est'as tre okup'at'a'j pri ĉifr'it'a'j kaj ekstrem'e preciz'a'j signal'serv'o'j por milit'ist'a'j cel'o'j. Pro la Brit'el'ir'o, konform'e al la regul'o'j reg'ant'a'j adjudik'o'j'n por Galile'o, kiu'j'n la brit'o'j mem aprob'is, ili perd'us la kontrakt'o'j'n rilat'e al ĉi tiu serv'o. David Davis, la respond'ec'a ministr'o pri la Brit'el'ir'o ĝis la pas'int'a juli'o, dir'is amar'e : "La Komision'o paf'as si'n tra la pied'o". Sen brit'a'j firma'o'j, Galile'o risk'us "ĝis tri jar'o'j'n da pli'a prokrast'o" kaj kost'us "kelk'a'j'n pli'a'j'n miliard'o'j'n" [13].

Ali'ul'o'j jam antaŭ'gard'as si'n. Laŭ Bleddyn Bowen, " SSTL, la brit'a fabrik'ant'o de la util'ŝarĝ'o, est'as posed'at'a de Airbus, kaj la grup'o jam komenc'is trans'lok'i part'o'n de si'a Galile'o-rilat'a'j afer'o'j al la Eŭrop'a Uni'o. Thales kaj OHB dezir'as trans'pren'i al si la kontrakt'o'n, kaj varb'as dung'it'o'j'n de SSTL. Oni atend'as prokrast'o'j'n kaj ekstr'a'j'n kost'o'j'n". London'o kondamn'is ĉi tiu'n latent'a'n komerc'a'n milit'o'n. Antaŭ unu jar'o, Richard Peckham, prezid'ant'o de UKspace , la organiz'aĵ'o reprezent'ant'a la brit'a'n sektor'o'n, asert'is ke "la kvot'o de la merkat'o posed'at'a de Briti'o est'as atak'at'a, ĉiu'j de'mord'as al ĝi hien'e" [14]. Unu el la du plej grand'a'j arme'o'j en Eŭrop'o (post tiu de Franci'o) pov'us est'i eksklud'it'a de ĉi tiu preciz'a signal'o ! Front'e al ebl'a el'pel'o, la brit'o'j eĉ menci'is la ide'o'n konstru'i si'a'n propr'a'n sistem'o'n. En la aŭtun'o, post la eŭrop'a elekt'ad'o, est'os neces'e inter'konsent'i pri la buĝet'o de Galile'o por 2021-2027, ver'ŝajn'e kun unu mal'pli'a ĉef'a kontribu'ant'o kaj kun nov'a parlament'o kiu ebl'e jam ne far'os la kosm'a'n strategi'o'n prioritat'o.



La aŭtor'o

Charles PERRAGIN kaj Guillaume RENOUARD
Charles Perragin kaj Guillaume Renouard est'as membr'o'j de Collectif Singulier, kolektiv'o de sen'de'pend'a'j ĵurnal'ist'o'j.
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Kio'n cel'as la mit'o de trans'human'ism'o ?



Traduk'it'a de:
Mike Le'o'n
el la franc'a

[1] ’Galile'o Initial Servic'e - Op'e'n Servic'e - Servic'e Definition Document Issue 1.0’, Agence du GNSS européen, Prag'o, decembr'o 2016. Ĉi tiu oficial'a dokument'o don'as ĝeneral'a'n koncept'o'n pri la projekt'o, sed la preciz'ec'o de la signal'o pov'as mal'pli'iĝ'i en iu'j cirkonstanc'o'j (eĥ'o'j de krut'aĵ'o'j aŭ konstru'aĵ'o'j, ekzempl'e) aŭ pov'as pli'iĝ'i, util'ig'ant'e ter'surfac'a'j'n koordinat'o'j'n per alt'grad'a'j instrument'o'j.

[2] Glob'al Positioning System, www. gps. gov

[3] Ankaŭ Barat'o kaj Japani'o est'as dis'volv'int'a'j si'a'j'n sistem'o'j'n, sed tiu'j kovr'as sol'e ili'a'j'n propr'a'j'n region'o'j'n.

[4] Didier Migaud, ’La contribution de la Franc'e aux programmes européens Galile'o et Egnos de radionavigation par satellite ’, Cour des comptes, Pariz'o, la 19 a de oktobr'o 2015.

[5] ’Glob'al GPS mark'et, company profiles, share, trends, analysis, opportunities, segmentation and forecast 2017-2023’, Research and Markets, Dublin'o, januar'o 2017.

[6] Rapport dinformation no 2022 de MMPaul Quilès et François Lamy, Assemblée nationale, Pariz'o, la 15 a de decembr'o 1999.

[7] TIC, commerce électronique et économie de l’information, Éditions de l’OCDE, Pariz'o, la 8 a de mart'o 2000.

[8] Arnaud Leparmentier kaj Laurent Zecchini, ’ Les États -Un'is multiplient les pressions contre le projet européen ’Galile'o’, Le Mond'e, la 20 a de decembr'o 2001.

[9] ’ Inception study to support the development of a business plan for the Galile'o programme ’, PricewaterhouseCoopers, London'o, la 20 a de novembr'o 2001.

[10] Steve Kettmann, ’ Europe GPS plan shelved ’, Wired , San-Francisk'o, la 17 a de januar'o 2002.

[11] ’Not'e dinformation de la Cour des comptes européenne concernant le rapport spécial no 7/2009 relatif à la gestion de la phase de développement et de validation du programme Galile'o’, Commission européenne, Brusel'o, la 29 a de juni'o 2009.

[12] Amiel Sitruk kaj Serge Plattard, ’ The governance of Galile'o’, Institut européen de la politique spatiale, Vien'o, januar'o 2017.

[13] Philippe Bernard, ’ Brexit  : querelle ouverte au sommet de l’exécutif britannique ’, Le Mond'e, la 7 a de juni'o 2018.

[14] Éric Albert, ’ Brexit  : les Britanniques, écartés de Galile'o, envisagent de lancer un projet concurrent ’, Le Mond'e, la 8 a de maj'o 2018.


Akcept'ej'o >> 1 a juni'o 2019

Nov'a konstituci'o anstataŭ'as tiu'n de 1976

Grand'a debat'o … kub'an'stil'a


Ek'de si'a al'ven'o en la ŝtat'pint'o, en 2006, s - ro Raúl Castro pled'is por „ĝis'dat'ig'o” de la kub'a model'o. Unu'e li lim'ig'is si'a'j'n ambici'o'j'n al ekonomi'a'j reform'o'j, sed kun la asert'o, ke tiu'j mal'ferm'os la voj'o'n al trans'form'ad'o de la politik'a organiz'it'ec'o de la land'o. Unu'a paŝ'o tiu'kamp'e far'iĝ'is en Februar'o de 2019, kiam la kub'an'o'j est'is pet'at'a'j esprim'i si'n pri nov'a konstituci'a tekst'o – la antaŭ'a est'is de la jar'o 1976.



de  Simon'e GARNET, Grégoire VARLEX

ILI est'as ĉie : en la lift'o'j, en la ŝtup'ar'ej'o'j, glu'it'a'j sur en'ir'pord'o'j de dom'o'j … Ĉiu'foj'e la sam'a anonc'o : „Popol'a konsult'o. Kun'ven'o de ĉiu'j civit'an'o'j.” En la anonc'it'a tag'o la benk'o'j kaj seĝ'o'j est'as met'it'a'j. Kelk'foj'e en la Komitat'o'j de defend'o de la revoluci'o ( KDR) [1] – tiu'j organiz'aĵ'o'j task'it'a'j akompan'i la ĉiu'tag'a'n viv'o'n –, en salon'eg'o de la labor'lok'o, en la lern'ej'o'j, aŭ kelk'foj'e sur la strat'o. En ĉiu'j ĉi lok'o'j la loĝ'ant'o'j de la insul'o est'as pet'at'a'j esprim'iĝ'i pri la nov'a konstituci'a tekst'o propon'it'a de la Naci'a Asemble'o. Laŭ la oficial'a'j nombr'o'j 130 000 publik'a'j kun'ven'o'j est'is organiz'it'a'j inter la 13- a de Aŭgust'o kaj la 15- a de Novembr'o 2018.

En la kvartal'o Altahabana, popol'a antaŭ'urb'o de Havan'o, ĉiu'j person'o'j, kiu'j dezir'is tio'n, oft'e po unu de famili'o, iu'n Lund'o'n je la 18- a hor'o kun'ven'as, kiam la plej mult'a'j loĝ'ant'o'j est'is re'ven'int'a'j el la labor'o aŭ el la lice'o. S -in'o Camila E. al'port'is la tekst'o'n de konstituci-projekt'o ; ĝi est'as sen'pag'e dis'don'it'a, aŭ kelk'foj'e vend'it'a je 1 kub'a pes'o (la ekvivalent'o de 1 pan'et'o).

Kiu organiz'is la kun'ven'o'n ? Kiu gvid'as ĝi'n ? S -in'o E. ne sci'as. La demand'o eĉ surpriz'as : „Mi pens'as, ke la prezid'ant'o'j de la KDR kun'ven'is sur distrikt'a nivel'o por decid'i tio'n …” Laŭ ni'a'j observ'o'j tem'as plej oft'e pri person'o'j aktiv'a'j en la kvartal'a viv'o (per'e de la KDR aŭ ne), pri membr'o'j de la Kub'a Komun'ist'a Parti'o ( PCC), pri deleg'it'o'j de la divers'a'j lok'a'j instanc'o'j (zon'a'j, elekt'o'zon'a'j) aŭ pri simpl'a'j civit'an'o'j dispon'ant'a'j pri jur'a'j kompetent'o'j.

Ali'a kun'ven'o komenc'iĝ'as en la sam'a moment'o en Vedado, centr'a kvartal'o de la ĉef'urb'o. La organiz'ant'o'j memor'ig'as, ke ne tem'as pri ĝeneral'a debat'o pri la tekst'o, sed pri propon'ad'o de ŝanĝ'o'j : for'ig'i artikol'o'n, al'don'i ali'a'n ; modif'i formul'ad'o'n, pli klar'ig'i ali'a'n, ktp. Ĉar la konsult'ad'o ne cel'as organiz'i debat'o'n pri la tekst'o, eĉ ne mezur'i la nivel'o'n de konsent'o de la loĝ'ant'ar'o. Tem'as pli ĝust'e pri invit'o part'o'pren'i, koncept'it'a kiel (kaj lim'ig'it'a je) la ebl'ec'o propon'i modif'o'j'n.

Komenc'iĝ'as leg'ad'o de la antaŭ'part'o. Oni rimark'ig'as, ke la konstituci-projekt'o al'don'as la antaŭ nom'o'n „Fidel” al la list'o de „politik'a'j gvid'ant'o'j” de la patr'uj'o : José Mart'i, Karl'o Marks'o, Frederik'o Engelso kaj Lenin'o. Histori'ist'in'o ek'parol'as : ŝi bedaŭr'as ke la tekst'o ne menci'as la ekster'leĝ'a'n batal'o'n kiu antaŭ'is la revoluci'o'n de 1959. Ŝi'a inter'ven'o est'as not'it'a de la sesi'a'j sekretari'o'j.

Post la kun'ven'o la raport'ist'o'j kaj la elekt'it'o'j de divers'a'j lok'a'j instanc'o'j kun'ven'as sur distrikt'a nivel'o por kun'met'i la propon'o'j'n, antaŭ ili'a inform'ad'ik'a trakt'ad'o. Laŭ la instanc'o'j tiu meĥanism'o ebl'ig'as el'star'ig'i la artikol'o'j'n, kiu'j est'as dub'ind'a'j, kiu'j ne respond'as al la atend'o'j de la loĝ'ant'ar'o … La kun'ven'o'j konduk'as al nenia voĉ'don'o, ĉiu'kaz'e rest'as mal'ebl'a ek'kon'i la preciz'a'n nombr'o'n de hom'o'j kiu'j kontraŭ'as artikol'o'n aŭ de tiu'j, kiu'j insist'as por ke ali'a rest'u. Sufiĉ'as ke iu el'dir'as opini'o'n por ke ĝi est'u not'it'a. Kiom da civit'an'o'j sam'opini'as kun tiu opini'o ? Dir'i tio'n mal'ebl'as. Por iu'j, tiu funkci-manier'o ebl'ig'as aper'ig'i la bon'a'j'n ide'o'j'n, pri kio nenio signif'as ke ili est'as sub'ten'at'a'j de pli ol unu person'o. Por ali'a'j, la for'est'o de kvant'a mezur'o ebl'ig'as sufok'i postul'o'j'n de pli mult'a'j hom'o'j, sed kiu'j ĝen'as.

En land'o, kiu jam de du'on'a jar'cent'o est'as tamen kutim'iĝ'int'a al politik'a kvazaŭ-unu'anim'ec'o, el'ven'as 783 174 propon'o'j por modif'ad'o, al'don'o aŭ for'ig'o de artikol'o'j. La aŭtoritat'o'j, laŭd'ant'e „ekzerc'ad'o'n de demokrati'o”, dev'is revizi'i si'a'n tekst'o'n : la redakt'a komision'o korekt'is 60 el'cent'o'j'n de la tekst'o. Efektiv'e, post fin'o de la popol'a konsult'ad'o, ĉiu'j propon'o'j est'is kun'met'it'a'j kaj formul'it'a'j en unu sam'a raport'o. Tiu est'is sub'met'it'a al la Naci'a Komision'o de Konstituci'a Reform'o. Labor'skip'o'j sur distrikt'a, provinc'a kaj naci'a nivel'o'j, konsist'ant'a'j el jur'ist'o'j, el universitat'a'j profesor'o'j, el esplor'ist'o'j kaj inform'ad'ik'ist'o'j, kun'ven'is por organiz'i kaj kribr'i la propon'o'j'n. Ili tiel redakt'is fin'a'n dokument'o'n, kiu est'is prezent'it'a, diskut'at'a kaj post'e voĉ'don'it'a de la Naci'a Asemble'o. Laŭ s - ro Homer'o Acosta, kun'ord'ig'ant'o de la komision'o, „tiu ĉi konstituci'o est'as aŭtent'a esprim'iĝ'o de la demokrati'a kaj part'o'pren'ig'a karakter'o de ni'a popol'o, ĉar ĝi el'ir'as de ĝi kaj kolekt'as ĝi'a'j'n sent'o'j'n.” La propon'o de la histori'ist'in'o pri la ekster'leĝ'a batal'o, ekzempl'e, est'is konserv'it'a en la fin'a tekst'o.

Por social'ism'o, sed ankaŭ por privat'a propriet'o

Re'ven'e en Vedado. La nombr'ad'o de la artikol'o'j daŭr'as, sam'e kiel la propon'o'j. Plej oft'e ili interes'iĝ'as pli pri la form'o de la tekst'o ol pri ĝi'a profund'a senc'o. Sed ne ĉiam. La komun'ism'a karakter'o de Kub'o, kiu'n la konstituci'o de 1976 proklam'is – „La social'ism'o kaj la komun'ism'o ebl'ig'as al la hom'o liber'iĝ'i el ĉiu'j form'o'j de ekspluat'ad'o” –, est'is for'ig'it'a en la projekt'o sub'met'it'a al la popol'o. Kub'o ne est'is plu „komun'ism'a”, sed „social'ism'a”. La popol'a konsult'ad'o konduk'is al re'en'met'o de la cert'ig'o de la natur'o sam'temp'e social'ism'a kaj komun'ism'a de la kub'a ŝtat'o. En la sam'a moment'o, kiam la reg'ist'ar'o iom post iom permes'as dung'ad'o'n de salajr'ul'o'j far'e de meti'ist'o'j aŭ de entrepren'o'j, la loĝ'ant'ar'o dezir'is ke la noci'o „ekspluat'ad'o” – en la marks'ism'a senc'o, laŭ kiu ĉiu dung'ist'o ŝtel'as part'o'n de la labor'o de si'a'j labor'ul'o'j – rest'u for'ten'at'a : „Ni est'as konvink'it'a'j, ke Kub'o neniam re'ven'os al la kapital'ism'o, reĝim'o baz'it'a sur la ekspluat'ad'o de la hom'o far'e de la hom'o, kaj ke nur la social'ism'o kaj la komun'ism'o ebl'ig'os al la hom'a est'ul'o akir'i pen'a'n dign'o'n”, proklam'as la nov'a konstituci'o.

Sed la „ideologi'a lini'o” de la amend'o'j far'it'a'j de la loĝ'ant'ar'o tut'e ne est'as fer'a. La artikol'o 22 de la unu'a versi'o de la tekst'o propon'is agnosk'i la privat'a'n propriet'o'n. Kvankam mal'kongru'a kun komun'ism'a koncept'o de la mond'o, la artikol'o est'is konserv'it'a kaj etend'it'a al ekster'land'an'o'j, kiu'j nun hav'as la permes'o'n aĉet'i loĝ'ej'o'j'n sur la insul'o. La artikol'o 28, kiu'n la konsult'ad'o ne amend'is, deklar'as, ke „la ŝtat'o sub'ten'as kaj cert'ig'as la garanti'o'j'n al ekster'land'a invest'o por cert'ig'i la ekonomi'a'n dis'volv'ad'o'n de la land'o.”

Sam'e, la artikol'o 36 post la konsult'ad'o preciz'ig'as, ke „akir'o de ali'a ŝtat'an'ec'o ne implic'as la perd'o'n de la kub'a ŝtat'an'ec'o”, kio'n la projekt'o ne menci'is. Tio est'is eĉ mal'permes'at'a en la tekst'o de 1976, kvankam mult'a'j kub'an'o'j ne obe'is la mal'permes'o'n. Tiel la nov'a konstituci'o oficial'ig'as la situaci'o'j'n marĝen'e de la leĝ'ec'o, en kiu'j mult'a'j kub'an'o'j trov'iĝ'as. Tiel ĝi daŭr'ig'as la laŭ'leĝ'ig'ad'o'n de tio, kio ekzist'as, komenc'it'a de s - ro Raúl Castro en la ekonomi'a kamp'o.

La tem'o de sam'seks'am'a edz'iĝ'o vek'is la plej ŝtorm'a'j'n debat'o'j'n. La konstituci-projekt'o ne parol'is pri unu'iĝ'o inter „vir'o kaj vir'in'o”, sed inter „du person'o'j”. Cert'e, la katolik'a'j kaj protest'ant'a'j eklezi'o'j aper'is kiel form'o de kontraŭ'potenc'o, antaŭ kelk'a'j jar'o'j ankoraŭ io ne imag'ebl'a, sed ili'a pez'o ne sol'e klar'ig'as la rifuz'o'n de la loĝ'ant'ar'o. En Vedado loĝ'ant'o ek'parol'as klar'ig'ant'e, ke Kub'o „ankoraŭ ne pret'as, sur la nivel'o de la pens'manier'o'j kaj pro si'a histori'o, por ŝarĝ'i si'n per tia renvers'o”. Najbar'in'o lev'iĝ'as kaj indign'as per kontraŭ'argument'o, ke tem'as pri element'a rajt'o kaj ke oni ne est'u en kontraŭ'dir'o kun la artikol'o 42, kiu'n ŝi cit'as : „Ĉiu'j person'o'j est'as egal'a'j antaŭ la leĝ'o, ricev'as la sam'a'n protekt'o'n kaj ĝu'as la sam'a'j'n rajt'o'j'n kaj la sam'a'j'n ŝanc'o'j'n, sen disting'o de seks'o, de ĝenr'o, de seks'a orient'iĝ'o, de ĝenr'a ident'ec'o, de aĝ'o, de etn'a origin'o, de haŭt'kolor'o, de religi'a kred'o […] aŭ de ia ajn person'a cirkonstanc'o kiu implic'as disting'o'n koncern'e hom'a'n dign'o'n”. Por m - ro Dionisio Garcia, la ĉef'episkop'o de Santiag'o de Kub'o, la du'a plej grand'a urb'o de la land'o, sam'seks'a edz'iĝ'o signif'as „ideologi'a'n koloni'ism'o'n”.

En'tut'e, 195 000 propon'o'j pri tiu artikol'o est'is not'it'a'j dum publik'a'j kun'ven'o'j : 35 000 favor'a'j, 160 000 kontraŭ'a'j. La fin'a tekst'o de la konstituci'o elekt'is la ambigu'ec'o'n por ebl'ig'i ebl'a'n evolu'o'n de la famili-leĝ'o. En la artikol'o 82 oni pov'as nun leg'i : „La edz'ec'o est'as soci'a kaj jur'a instituci'o […] kiu baz'iĝ'as sur la liber'a inter'konsent'o kaj egal'ec'o en rajt'o'j, dev'o'j kaj leĝ'a'j kapabl'o'j de la par'o.” La formul'o montr'as paŝ'o'n mal'antaŭ'e'n kompar'e kun la komenc'a propon'o, sed progres'o'n kompar'e kun la tekst'o de 1976. Tamen, la potenc'o promes'is nov'a'n referendum'o'n pri la tem'o de sam'seks'a edz'iĝ'o en'e de du jar'o'j. Supoz'ebl'e la ŝtat'o ne vol'is risk'i ke grav'a part'o de la loĝ'ant'ar'o voĉ'don'os „ne'e” al la konstituci'o por rifuz'i preciz'e tiu'n ĉi artikol'o'n.

La artikol'o 109, kiu re'organiz'as la reg-instanc'o'j'n, kre'as la posten'o'j'n de prezid'ant'o de la respublik'o kaj de ĉef'ministr'o. En la mal'nov'a konstituci'o ekzist'is nur la funkci'o de prezid'ant'o de la ŝtat-konsil'ant'ar'o, kiu funkci'is kiel ŝtat'estr'o kaj kiel reg'ist'ar'a ĉef'o. La nov'a tekst'o do mal'koncentr'as la politik'a'n potenc'o'n, kiel promes'is s - ro Castro. Ĝi ceter'e lim'ig'as la nombr'o'n de prezid'ant'a'j mandat'o'j al du kaj la aĝ'o'n al 65 jar'o'j por kandidat'i por la plej alt'a mandat'o.

Rimark'it'a nov'aĵ'o : la artikol'o 55 star'ig'as la „gazet'ar'a'n liber'ec'o'n”, dum la konstituci'o de 1976 agnosk'is al la civit'an'o'j nur esprim'a'n kaj gazet'ar'a'n liber'ec'o'n „konform'a'n al la cel'o'j de social'ism'a soci'o”. Tamen ĝi est'as ankoraŭ konstru'end'a, kiel montr'is la procez'o de el'labor'ad'o de la nov'a konstituci'o. Lim'ig'it'a al publik'a'j parol'pren'o'j, la esprim'manier'o de vid'punkt'o'j ne favor'is la kritik'o'j'n. Kaj tio des mal'pli, ke neniu inter'ven'o est'is anonim'a.

Divers'a'j atest'ant'o'j rakont'as la sam'a'n tip'o'n de scen'o : dum publik'a kun'ven'o, iu propon'as re'formul'i tikl'a'n artikol'o'n aŭ el'dir'as demand'o'n ĝen'a'n por la potenc'o, kiel la fin'o'n de la unu'sol'a parti'o. [2] Li'a rimark'o est'as not'it'a de la raport'ist'o'j, laŭ la kutim'a procedur'o. Kelk'a'j'n tag'o'j'n post'e li est'as vok'it'a al la polic'ej'o, kie li dev'as klar'ig'i la motiv'o'j'n, kiu'j instig'is li'n prezent'i tia'n amend'o'n. Kelk'foj'e sekv'as long'a pri'demand'ad'o, dum kiu la instanc'o'j prov'as cert'iĝ'i, ke la ĝen'ul'o ne est'is pag'at'a (nom'e de ekster'land'a potenc'o) por formul'i si'a'n rimark'o'n. Jen proced-manier'o, kiu instig'as mild'ig'i la optimism'o'n de s - ro Acosta

La kampanj'o favor'e al « Ne » kvazaŭ ne'aŭd'ebl'a

Krom'e, la kampanj'o favor'e al la „jes” por la referendum'o pri la fin'a tekst'o ŝajn'is okup'i la tut'a'n spac'o'n. Nek la televid'o, nek la radi'o nek la afiŝ'o'j el'vok'is la „ne”. La Kub'a Institut'o pri Muzik'o kaj la Ministr'ej'o pri Kultur'o lanĉ'is mal'ferm'it'a'n al'vok'o'n al la art'ist'o'j, ke ili kompon'u kant'o'n, kiu al'vok'u al voĉ'don'i jes'e. En la avenu'o Boyeros, kiu lig'as la flug'haven'o'n kun Havan'o, kon'at'a pro la impres'a afiŝ'o memor'ig'ant'a ke la insul'o est'as sub embarg'o de nun jam kvin'dek jar'o'j, oni dum la kampanj'o trov'is nov'a'n grand'a'n afiŝ'o'n, kun fon'e tri „jes” : „Por ni'a kultur'o, por ni'a'j tradici'o'j, por ni'a'j konvink'o'j, por ni'a'j infan'o'j, por la jun'ul'ar'o, por la demokrati'o, por la social'ism'o kaj por la patr'uj'o.” La kampanj'o por la „ne” rest'is lim'ig'it'a al la soci'a'j ret'o'j, pli al'ir'ebl'a'j ek'de la mal'ferm'o de la 3 G, la 6-an de Decembr'o 2018. La plej mult'a'j ĝi'a'j anim'ant'o'j de'ven'as el la kritik'ant'o'j de la reĝim'o, tiu'j kiu'j rifuz'as kaŭci'i ĝi'n per part'o'pren'o en tio, kio'n ili konsider'as kiel ŝajn'ig'o'n de demokrati'o aŭ kiel referendum'o'n favor'a'n al la prezid'ant'o Miguel Díaz - Canel.

Dimanĉ'e, la 24-an de Februar'o 2019 : la tag'o de la referendum'o al'ven'is. Ĉiu'j civit'an'o'j pli ol 16-jar'a'j pov'as voĉ'don'i, escept'e de tiu'j, kiu'j loĝ'as ekster'land'e. La voĉ'nombr'ad'o okaz'as sam'vesper'e, publik'e. Sed neces'is atend'i du tag'o'j'n por ke la komplet'a'j naci'a'j rezult'o'j, de'ven'a'j el la naci'a elekt'o-komision'o, far'iĝ'u publik'a'j en la oficial'a gazet'o Granma . Ili'a prezent'ad'o konsider'as si'n'de'ten'o'j'n, blank'a'j'n kaj nul'a'j'n voĉ'o'j'n. Part'o'pren'o : 84,41 el'cent'o'j. Jes : 86,85 el'cent'o'j. Ne : 9 el'cent'o'j. Blank'a'j : 2,53 el'cent'o'j. Nul'a'j : 1,62 el'cent'o'j. Rezult'o'j : 73,31 efektiv'a'j voĉ'o'j favor'e al aprob'o de la tekst'o. La konstituci'o ek'valid'is la 10-an de April'o 2019, dum si'a publik'iĝ'o en la oficial'a bulten'o de la respublik'o.

Simon'e GARNET kaj Grégoire VARLEX.



La aŭtor'o

Simon'e GARNET
Ĵurnal'ist'o
(vid'u)

Grégoire VARLEX
Ĵurnal'ist'o.
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a

[1] Vd Mari'o'n Giraldou, «  À Cuba, José ne s ’est pas levé  », Le Mond'e diplomatique , Februar'o 2016.

[2] En'tut'e, laŭ la oficial'a'j nombr'o'j, 10 000 propon'o'j est'is not'it'a'j kiel favor'a'j al mal'ferm'iĝ'o al mult'parti'ec'o.


Akcept'ej'o >> 1 a juni'o 2019

Ikon'o de ĵurnal'ism'o


de  Serge HALIMI

La 3-an de Februar'o 2019, dum la el'send'o, far'e de CBS de la „Super Bowl ”, la final'o de la ĉampion'a'j lud'o'j de uson'a pied'pilk'o ( american football ), la reklam-paŭz'o'j kost'is 5 250 000 dolar'o'j por tri'sekund'a mesaĝ'o. la Washington Post rezerv'is unu minut'o'n, kiu'n leg'is la aktor'o Tom Hanks – do, ĝi'a el'send'o kost'is proksim'um'e la jar'a'n spez'o'n de Le Mond'e diplomatique . Li dir'as la jen'o'n (jen la tut'a tekst'o : „Kiam ni ir'as en milit'o'n, kiam ni plen'um'as ni'a'j'n rajt'o'j'n, kiam ni lev'as ni'n kiom ebl'e plej alt'e'n, kiam ni funebr'as mort'int'o'n kaj kiam ni preĝ'as, kiam ni'a'j najbar'o'j est'as en danĝer'o, kiam ni'a naci'o est'as minac'at'a, iu kolekt'as la fakt'o'j'n kaj al'port'as al vi la inform'o'n je kia ajn kost'o, ĉar sci'i don'as al ni pov'o'n. Sci'i help'as ni'n decid'i, sci'i ten'as ni'n liber'a'j. La Washigton Post : la demokrati'o mort'as en la mal'lum'o.”

La reklam'o ne dir'as nepr'e la ver'o'n … La aŭtent'a'j alarm'ant'o'j de tiu'j ĉi last'a'j jar'o'j – s -in'o Chelsea Manning, s -roj Juli'a'n Assange, Edward Snowden –, tiu'j, kiu'j al ni „al'port'is la inform'o'n, je kia ajn kost'o”, est'as plej oft'e persekut'at'a'j de la uson'a justic'o ol klient'o'j de la reklam'sektor'o de CBS. La kredit'o de la Washington Post do dev'as est'i jam sufiĉ'e el'uz'it'a, por ke la gazet'o, kiu en 1972 aper'ig'is la afer'o'n de Watergate kaj don'is al la legend'a par'o Carl BernsteinBob Woodward la rimed'o'j'n por dev'ig'i potenc'a'n prezid'ant'o'n demisi'i, dev'as nun, sam'e kiel Monsanto , komenc'i ruin'ig'a'n kampanj'o'n de publik'a'j rilat'o'j.

Sed ni kompren'as kial. Preskaŭ sam'temp'e, kiam ĝi'a gazet'o invit'is si'n al la „Super Bowl ”, Woodward aper'ig'is nov'a'n libr'o'n, Tim'o, pri la unu'a'j monat'o'j de la prezid'ant'ec'o de s - ro Donald Trump. [1] Ĉi-foj'e li risk'as nenio'n, tiom la kritik'o pri s - ro Trump, pri li'a'j obsed'o'j kaj li'a'j mensog'o'j, far'iĝ'is industri'o. La sukces'o est'is tuj'a : pli ol du milion'o'j da ekzempler'o'j vend'it'a'j en Uson'o en kelk'a'j semajn'o'j. Kaj Woodward, jam tre riĉ'a, tre am'as mon'o'n. Enket'ist'o zorg'em'a pri profesi'a etik'o evit'us menci'i la pag'o'j'n de po 50 000 dolar'o'j ĝis 100 000 dolar'o'j por ĉiu preleg'o [2], antaŭ asemble'o'j de entrepren'a'j kadr'ul'o'j sam'e zorg'em'a'j pri la publik'a bon'o kiom Citibank aŭ la Institut'o de frost'ig'it'a nutr'aĵ'o ( American Frozen Food Institut'e). Sam'e, skrupul'a ĵurnal'ist'o hezit'us antaŭ ol postul'i, inter „aranĝ'o” por asekur-kompani'o kaj ali'a por farmaci'a prem'grup'o, ke la ŝtat'o ĉes'u mal'dec'e regul'ig'i ili'a'j'n sektor'o'j'n, por ke „la fort'o'j de la merkat'o pov'u plen'um'i si'a'n ne'taks'ebl'a'n task'o'n”. Ebl'e li eĉ rezign'is propon'i, ke la publik'a kovr'ad'o de san'pri'zorg'a'j el'spez'o'j por alt-aĝ'a'j hom'o'j est'u redukt'ot'a por respond'i al la defi'o'j de la „real'aĵ'o'j de la 21- a jar'cent'o” [3]. La hero'o de la Watergate argument'is, ke la en'spez'o'j, kiu'j'n li pren'as el si'a'j mal'pur'a'j ag'ad'o'j nutr'as la fond'aĵ'o'n, kiu port'as li'a'n nom'o'n. Sed tiu larĝ'anim'ec'o, kiu ebl'ig'as al li redukt'i si'a'j'n impost'o'j'n, favor'is antaŭ ĉio unu adres'at'o'n : la privat'a'n elit'a'n lern'ej'o'n de Vaŝington'o, kiu'n li'a'j infan'o'j frekvent'is.

La gazet'o Libération pri'skrib'as ni'a'n ikon'o'n per jen'a'j vort'o'j : „75-jar'a, du Pulitzer dek ok libr'o'j, el kiu'j dek du furor'libr'o'j, Bob Woodward hav'as sen'makul'a'n reputaci'o'n. […] Eĉ tiu'j, kiu'j pas'int'ec'e est'is objekt'o'j de li'a'j feroc'a'j enket'o'j, salut'is li'a'n profesi'a'n etik'o'n.” [4] Tio merit'us trans'ir'i en la rubrik'o'n „ Checknews ” de tiu franc'a ĵurnal'o. Ĉar, „feroc'a” Woodward ne est'as por ĉiu'j. En Tim'o li ne rezist'as al la tent'o sur'genu'iĝ'i antaŭ si'a dung'ist'o, la plej riĉ'a riĉ'ul'o de la mond'o : „Ĉiu'j, kiu'j est'as dung'it'a'j per'e de aŭ rilat'e kun la Washington Post, hav'as kial'o'j'n por est'i dank'em'a'j pro la fakt'o, ke Jeff Bezos, la fond'int'o kaj prezid'ant'o-ĝeneral'a direktor'o de Am'az'o'n, est'as ankaŭ˘la propriet'ul'o de la Washington Post. Li dediĉ'is temp'o'n kaj mult'a'n mon'o'n por ke tiu gazet'o dispon'u pri el'don'a'j resurs'o'j, kiu'j ebl'ig'as al ĝi far'i profund'a'n enket'o'j'n.” [5] Tiom profund'a'j, oni kompren'is, kiom tiu'j, kiu'j'n li ĵus mem dediĉ'is al la unu'a'j monat'o'j de la prezid'ant'ec'o de s - ro Trump, kon'at'a mal'amik'o de s - ro Bezos.

De tri'dek jar'o'j la recept'o'j de Woodward ne plu vari'as : elekt'i centr'a'n person'o'n mal'popular'a'n aŭ tre konform'a'n kun la ĝeneral'a opini'o (kio promes'as furor'libr'o'n) ; rekompenc'i si'a'j'n denunc'ist'o'j'n (aŭ si'a'j'n inform'ant'o'j'n) per bel'a rol'o ; mal'e, draŝ'i ĉiu'j'n, kiu'j rifuz'as kun'labor'i. Ĉiu parol'as al Woodward kvazaŭ al prokur'ist'o, des pli abund'e, ke li ne sci'as, kio'n ali'a'j atest'ant'o'j konfid'is al li …

S -roj Gary Cohn kaj Rob Porter cert'e montr'iĝ'is parol'em'a, ĉar Tim'o trakt'as ili'n kiel hero'o'j'n. La unu'a pas'is de la prezid'ant'ec'o de la bank'o Goldman Sachs al la reg'ist'ar'o Trump – du'obl'a garanti'o de moral'a ĝust'ec'o. Liber'komerc'ist'o sam'e kiel Woodward, kies konform'ism'o est'as absolut'a pri preskaŭ ĉiu'j tem'o'j, li en la Blank'a Dom'o batal'is kontraŭ protekt'ism'a'j impuls'o'j de si'a ĉef'o. La unu'a scen'o de la libr'o montr'as li'n en la oval'a ofic'ej'o anhel'ant'e ŝtel'i paper'o'n kiu, se sub'skrib'it'a, nul'ig'us liber'komerc'a'n kontrakt'o'n kun Sud-Kore'uj'o. Ŝajn'as, ke tio est'us „ebl'a katastrof'o por la naci'a sekur'ec'o”. Woodward do ĝoj'as pro tiu „administr'a puĉ'o”, kiu supoz'ig'as, ke la ekzist'o de „profund'a ŝtat'o” ne est'as nur invent'o de paranoj'ul'o'j. Post si'a sukces'a hero'aĵ'o s - ro Cohn est'as tent'at'a demisi'i por protest'i kontraŭ la bon'ven'ig'a re'ag'o de la prezid'ant'o Trump al la ras'ist'a kaj kontraŭ'jud'a manifestaci'o en Charlottesville. Sed, kiam li'a ĉef'o al'vok'as li'a'n patriot'ism'o'n, li prokrast'as si'a'n for'ir'o'n por real'ig'i ili'a'n komun'a'n projekt'o'n : mal'alt'ig'i la impost'o'j'n de la plej riĉ'a'j riĉ'ul'o'j. La ali'a grand'a intern'a rezist'ant'o, s - ro Porter, si'a'vic'e dev'is demisi'i pro akuz'o'j je edz'a'j per'fort'aĵ'o'j. Laŭ Woodward, li nun okup'iĝ'as pri „ripar'ad'o de si'a'j rilat'o'j kaj pri si'a kurac'ad'o” [6]

La afabl'ec'o de la aŭtor'o al si'a'j font'o'j apenaŭ sufer'as escept'o'j'n. Neniu gast'o de la Blank'a Dom'o tiom parol'is al Woodward kiom la prezid'int'o Georg'e W. Bush, tri libr'o'j est'as dediĉ'it'a'j al li, la du unu'a'j : viv'o de sankt'ul'o. La tri'a, mal'pli flat'a, aper'is, kiam la Irak-milit'o montr'iĝ'is mal'sukces'a. Tamen, s - ro Bush ne est'is la sol'a respond'ec'ul'o de tiu katastrof'o : la mensog'o'j pri amas'detru'a'j arm'il'o'j laŭ'asert'e posed'at'a'j de Saddam Hussein est'int'us mal'pli amas'detru'a'j sen la aktiv'a help'o de la Washington Post – kaj de Woodward mem.

Ankaŭ la prezid'int'o de la Federaci'a Rezerv'o (la uson'a centr'a bank'o) Al'a'n Greenspan ne rajt'as plend'i pri ni'a legend'a enket'ist'o. La titol'o de li'a biografi'o, Maestro (Sim'o'n & amp ; Schuster, 2000), tuj sen'vual'ig'is li'a'n sever'o'n. Sed, ankaŭ tie Woodward pane'as, ĉar tiu sam'a „ Fed ” est'is lud'ont'a aktiv'a'n rol'o'n en la est'ig'o de la financ'a kriz'o de tiu ĉi jar'cent'o.

Ve !, s - ro Trump konfid'as si'a'j'n sent'o'j'n prefer'e al Twitter ol al Woodward. Tamen, dank'e al oportun'ist'a'j lik'o'j, kiu'j kalkul'ant'e ke perfid'o al si'a ĉef'o pov'us ili'n fam'ig'i, Woodward ŝajn'as sci'i ĉio'n pri la kun'ven'o'j en la Blank'a Dom'o, tiom ke li pov'as leg'i en la pens'ad'o'j de ĉiu, kiu parol'as. Li'a rakont-teĥnik'o, mal'nov'a, kiu konsist'as en tio ke li met'as inter cit'il'o'j'n dialog'o'j'n, pri kiu'j dub'ind'as, ke ili est'is laŭ'vort'e re'star'ig'it'a'j de la atest'ant'o'j, ig'as la leg'ad'o'n pli ekscit'a. Eĉ kiam tiu „nov'a ĵurnal'ism'o” re'uz'as la plej el'prov'it'a'j'n truk'o'j'n de varb'aĉ'ad'o.

Tiel la libr'o, kiu'n Woodward dediĉ'is al la unu'a'j monat'o'j de la prezid'ant'ec'o de Clinton, komenc'iĝ'as per dialog'o inter la du ge'edz'o'j, en 1991, en ili'a „du'obl'a lit'o”. La par'o taks'as la ide'o'n, ke sekv'a'jar'e „ Bill ” kandidat'os por la Blank'a Dom'o. „Vi dev'as ir'i tie'n”, dir'as Hillary al si'a edz'o. „Ĉu vi ver'e pens'as tio'n ?”, demand'as li. Jees, ŝi insist'as. „Kio okaz'os, laŭ vi ?” „Mi pens'as ke vi gajn'os.” „Ĉu vi ver'e pens'as tio'n ?” „ Jees, mi ver'e kred'as tio'n.” En la en'konduk'o de la sam'a libr'o Woodward klar'ig'as si'a'n art'o'n, kiu „miks'as la preciz'o'n de la histori'o kaj la sam'temp'ec'o'n de la ĵurnal'ism'o” : „La dialog'o'j kaj la cit'aĵ'o'j ven'as de almenaŭ unu part'o'pren'int'o, aŭ de not'o'j far'it'a'j de part'o'pren'int'o en la diskut'o. Kiam iu est'as pri'skrib'at'a kiel est'i io'n « pens'int'a » aŭ « sent'int'a », tiu pri'skrib'o ven'as de la person'o mem aŭ de iu, kiu rekt'e konfid'is tio'n al li.” La teĥnik'o est'as tiom fid'ind'a, ke Woodward pov'as skrib'i, ke ag'ant'o de li'a rakont'o „du'on'e pens'as, ke …”. [7]

Mal'sam'e ol si'a antaŭ'ul'o, kiu „ne est'is sufiĉ'e firm'a”, s - ro Trump tamen kompren'is, ke oni ne pov'as ag'i normal'e en la mond'o de la Ĥamenei, Putin, Assad. Ho ! sopir'is Woodward last'a'n jar'o'n, se, anstataŭ tia'j krud'ul'o'j la mond'o est'us pri'loĝ'at'a de kler'a'j gvid'ant'o'j kiel „la karism'a Mohammed Ben Salm'a'n. MBS hav'as vizi'o'n, energi'o'n. Plen'a de ĉarm'o, li parol'as pri aŭdac'a'j kaj modern'ig'a'j reform'o'j.” Mal'mult'e post kiam tiu laŭd'eg'o est'is serv'it'a de viv'ant'a ikon'o de ĵurnal'ism'o, „ MBS ” ordon'is la murd'o'n de Jamal Khashoggi, ĉef'artikol'ist'o de la Washington Post.

Serge HALIMI.



La aŭtor'o

Serge HALIMI


La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Por la kriz'o de la merkat'o, rimed'o'j de merkat'o ...

La por'uson'a obsed'o

Ide'o'j ek'de nun konsider'at'a'j "natur'a'j"

Kript'a kot'o



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a

[1] Bob Woodward, Peur. Trump à la Maison Blanche, Seuil, Pariz'o, 2018.

[2] Bob Woodward ”, All American Speakers,.

[3] Ken Silverstein, «  Bob Woodwards Moonlighting  », Browsings, 12-an de Juni'o 2008

[4] Frédéric Autran kaj Charlotte Oberti, « Un costard taille Woodward po'ur Trump », Libération, Pariz'o, 6-an de Septembr'o 2018.

[5] Bob Woodward, Tim'o Peur, v. c.

[6] Kp Tim Weiner, « No heroes her'e », The New York Review of Books , 8-an de Novembr'o 2018.

[7] Bob Woodward, The Agend'a : Insid'e the Clinton White House , Sim'o'n & amp ; Schuster, Novjork'o, 1994.


Akcept'ej'o >> 1 a juni'o 2019

En Latin'amerik'o la re'ven'o de la komunik'il'a'j monstr'o'j


Argentin'o, Ekvador'o, Brazil'o : ĉie la sam'a scen'ar'o. Konservativ'a'j gvid'ant'o'j en'potenc'iĝ'as post long'a period'o de mal'dekstr'a'j reg'ist'ar'o'j. Apenaŭ elekt'it'a'j, ĉiu'j ŝajn'as est'i obsed'at'a'j de urĝ'a task'o : mal'trik'i la dispon'o'j'n de regul'ig'ad'o de la gazet'ar'o, kiu'j'n ili'a'j antaŭ'ul'o'j star'ig'is por en'kadr'ig'i la politik'a'n potenc'o'n de la privat'a'j komunik'il'o'j.



de  Ann'e- Dominique CORREA

MAL'PLI OL jar'o'n post si'a en'potenc'iĝ'o, en Maj'o 2017, la ekvador'a prezid'ant'o Lenín Moren'o sub'skrib'is la deklar'o'n de Chapultepec pri la esprim-liber'ec'o. Tiu tekst'o de'ven'as el region'a konferenc'o organiz'it'a en 1994 de la Inter'amerik'a Gazet'ar'a Societ'o ( SIP), ne'reg'ist'ar'a organiz'aĵ'o kiu kun'ig'as la precip'a'j'n gazet'ar'a'j'n ĉef'o'j'n de Latin'amerik'o. Ratif'it'a de pli ol sep'dek ŝtat'estr'o'j, ĝi star'ig'as dek „nepr'a'j'n” princip'o'j'n por liber'a gazet'ar'o. Ĝi'a slogan'o ? „Nenia leĝ'o, nenia potenc'o rajt'as lim'ig'i la esprim'liber'ec'o'n.” Baz'it'a en Miamo – sankt'a ter'o de la latin'amerik'a konservativ'ism'o –, la SIP ne forges'is salut'i la tiom atend'it'a'n „re'pac'iĝ'o'n” inter la ekvador'a'j komunik'il'o'j kaj la reg'ist'ar'o de Kit'o, post long'a period'o de al'front'iĝ'o sub la prezid'ant'ec'o de s - ro Rafael Correa (2007-2017).

La oficial'a ceremoni'o organiz'it'a de s - ro Moren'o celebr'is ankaŭ pli konkret'a'n dispon'o'n : la en'ter'ig'o'n de la Organism'a Leĝ'o de Komunik'ad'o de 2013, unu el la unu'a'j, kiu'j'n la nov'a prezid'ant'o mal'plen'ig'is je ĝi'a senc'o. Sam'a fenomen'o iom pli sud'e : apenaŭ kelk'a'j'n semajn'o'j'n post la komenc'o de si'a mandat'o, en Decembr'o 2015, la argentin'a konservativ'a prezid'ant'o Mauricio Macri jam urĝ'is por modif'i la Leĝ'o'n pri la Serv'o'j de Aŭd'vid'a Komunik'ad'o, star'ig'it'a'n en 2009 de la skip'o de la prezid'ant'in'o Cristina Fernández de Kirchner (2007-2015)). Kiel klar'ig'i tia'n urĝ'o'n ?

La tekst'o'j, kiu'j'n la nov'a'j konservativ'a'j prezid'ant'o'j taks'as problem'ec'a'j, anstataŭ'is la arĥaik'iĝ'int'a'j'n kaj embri'a'j'n norm'o'j'n star'ig'it'a'j'n temp'e de la arme'a'j diktator'ec'o'j, ambaŭ ek'valid'is en 2013. Ili cel'is ali'distribu'i la komunik'il'a'n spac'o'n : tri'on'o'n de la radi'o-elektr'a spektr'o por la privat'a sektor'o, tri'on'o'n por la publik'a sektor'o kaj tri'on'o'n por la ne'profit'cel'a sektor'o.

En Argentin'o la grup'o Clarín tiam hav'is proksim'um'e 250 gazet'o'j'n, do 60 el'cent'o'j'n de la komunik'il'a sektor'o. Sam'e en Ekvador'o, proksim'um'e 90 el'cent'o'j de la komunik'il'o'j aparten'as al man'plen'o da riĉ'a'j famili'o'j. Tiu'j leĝ'a'j tekst'o'j est'is akompan'at'a'j de ali'a'j dispon'o'j kontraŭ la koncentr'iĝ'o : plafon'ig'o de la nombr'o de permes'at'a'j aŭd'vid'a'j licenc'o'j ; lim'ig'o de la daŭr'o de la koncesi'o'j al dek jar'o'j (kontraŭ dek kvin jar'o'j antaŭ'e) por Argentin'o kaj al dek kvin jar'o'j por Ekvador'o (kie ekzist'is nenia kadr'o) ; kaj mal'permes'o re'nov'ig'i ili'n pli ol unu'foj'e. Ĉef'a diferenc'o inter la du tekst'o'j : la argentin'a leĝ'o koncern'as nur la radi'o'n kaj la televid'o'n, dum la ekvador'a aplik'iĝ'as ankaŭ al la paper'a gazet'ar'o.

La tekst'o'j difin'as la komunik'ad'o'n kiel aktiv'ec'o'n de „publik'a interes'o” (Argentin'o) aŭ de „publik'a serv'o” (Ekvador'o). Pro tio la neces'o por la komunik'il'o'j emancip'iĝ'i el si'a ekonomi'a kurator'ec'o : „La inform'o ne est'as plu var'o, sed rajt'o”, proklam'as la prezid'ant'o Correa dum la mal'ferm'o de la unu'a Pint'kun'ven'o por Respond'ec'a Ĵurnal'ism'o en la Nov'a'j Temp'o'j, organiz'it'a la 19-an de Juni'o 2013 en Guayaquil. La grup'o Eg'as tiam dev'is ced'i la televid'o'n Teleamazonas por konserv'i la bank'o'n, kiu'n ĝi posed'as ( Banco del Pichincha), ĉar la ekvador'a leĝ'o krom'e mal'permes'as, ke financ'a establ'o posed'u pli ol 6 el'cent'o'j'n de la kapital'o de gazet'ar'a organ'o. [1]

Por la mastr'o'j de la sektor'o la sankt'a „gazet'ar'a liber'ec'o” kompren'iĝ'as antaŭ ĉio kiel la liber'ec'o, por ili, dir'ig'i tio'n, kio'n ili vol'as. Tiom ke, front'e al la si'n'sekv'a'j venk'o'j de la mal'dekstr'o ĉe la voĉ'don'ad'o'j, la privat'a'j komunik'il'o'j far'iĝ'is „maŝin'o, kiu anstataŭ'is la mal'fort'iĝ'int'a'j'n tradici'a'j'n politik'a'j'n parti'o'j'n kaj kiu gvid'as la opozici'o'n en la perspektiv'o mal'stabil'ig'i la reg'ist'ar'o'j'n”, klar'ig'as la brazil'a intelekt'ul'o Emir Sader. [2]

En Argentin'o la popol'a saĝ'o vol'as, ke neniu potenc'o rezist'u al pli ol kvin negativ'a'j titol'paĝ'o'j de la ĵurnal'o Clarín . Post period'o de relativ'a kalm'o en la temp'o post la elekt'o de Néstor Kirchner, en 2003, la mask'o'j fal'is, kiam li'a edz'in'o, s -in'o Fernández de Kirchner, decid'is impost'i la eksport'o'j'n de soj'o por ali'distribu'i la rent'o'n de la land'o. [3] La ĵurnal'o al'pren'as plen'e pozici'o'n favor'e al la grand'a'j grund-propriet'ul'o'j kaj lanĉ'as fort'eg'a'n kampanj'o'n kontraŭ la kirchner -ism'o. La prezid'ant'in'o prov'as re'bat'i met'ant'e ĉirkaŭ si afiŝ'o'j'n, kie leg'ebl'as Clarín mensog'as”, sed ŝi'a popular'ec'o fal'as, de 56 al 20 el'cent'o'j da favor'a'j opini'o'j en kvin monat'o'j.

S - ro Correa kaj la privat'a'j komunik'il'o'j neniam ŝajn'ig'is inter'kompren'iĝ'i. La ĵurnal'o El Univers'o ekzempl'e kred'ig'as, ke la tiam'a prezid'ant'o ordon'is paf'i al mal'san'ul'ej'o plen'a de civil'ul'o'j dum prov'o de ŝtat'renvers'o kontraŭ li, la 30-an de Septembr'o 2010 [4] – pruv'it'a kiel mensog'o. S - ro Correa si'a'flank'e ne pac'ig'as la situaci'o'n per tio, ke li publik'e dis'ŝir'as gazet'o'j'n, eĉ kiam li sistem'e amnesti'is la gazet'o-ĉef'o'j'n kondamn'it'a'j'n de la justic'o. Laŭ li, „se la komunik'il'o'j ag'as kiel politik'a'j aktiv'ul'o'j, tiam ili el'met'as si'n al respond'o'j politik'a'j”.

Ambaŭ'flank'e de la mont'ar'o And'o'j baldaŭ flu'is river'o'j da ink'o en la domin'ant'a gazet'ar'o por publik'e mal'laŭd'i la leĝ'o'j'n kvalifik'it'a'j'n „buŝ'ŝtop'il'a'j”. Ankaŭ aper'is ali'a'j kritik'o'j, mal'pli karikatur'a'j. Laŭ la argentin'a universitat'an'o Martín Becerra, kelk'a'j decid'o'j de la argentin'a potenc'o dub'ig'is pri ĝi'a sen'parti'ec'o. Li ekzempl'e cit'as ĝi'a'n rifuz'o'n de la re'struktur'ig'a plan'o propon'it'a de Clarín por respond'i al la postul'o'j de la leĝ'o … dum tiu de la grup'o Telefe , kirchner -ist'a, est'is aprob'it'a, kvankam mult'e pli problem'ec'a. Laŭ Becerra tiu politik'o de mal'egal'a mezur'o nask'is suspekt'o'n : ĉu la milit'o kontraŭ Clarín gajn'is kontraŭ la dezir'o real'ig'i pli da plur'ism'o ?

En Ekvador'o la kontraŭ'a'j pozici'o'j tem'as pri la noci'o „komunik'il'a linĉ'ad'o”, kiu trov'iĝ'as en la artikol'o 26. Erica Guevara, esplor'ist'in'o ĉe la universitat'o de Pariz'o 8, dir'as, ke ŝi mal'trankvil'iĝ'as pro „tro mal'klar'a formul'o'j, kiu'j las'as tro da spac'o al interpret'ad'o”. La koncern'at'a artikol'o mal'permes'as „dis'vast'ig'o'n de inform'o'j […] kun la cel'o nigr'ig'i natur'a'n aŭ jur'a'n person'o'n por mal'util'i ties politik'a'n kred'ind'o'n”. Nu, por Becerra, „la diferenc'o inter inform'o kaj opini'o est'as griz'a zon'o, kie ĉio est'as nek blank'a nek nigr'a”. Pro tio est'as risk'o de sen'help'ec'o.

En la fakt'o'j la ekvador'a'j instanc'o'j mal'akcept'is plur'a'j'n akuz'o'j'n de „komunik'il'a linĉ'ad'o” kontraŭ privat'a'j komunik'il'o'j, kiu'j'n ili taks'is sen'baz'a'j. Sed ne en la kaz'o de la televid'o Teleamazonas , kiu dum ses monat'o'j, en 2016, akuz'is la Naci'a'n Serv'o'n de Publik'a'j Kontrakt'o'j, ke ĝi akir'is sam'spec'a'j'n medikament'o'j'n sen san'instanc'a atest'o : tio est'is mal'ĝust'a. Teleamazonas est'is dev'ig'at'a … nur prezent'i publik'a'n sen'kulp'ig'o'n, ĉar la leĝ'o trud'as pag'o'n de pun'mon'o nur en kaz'o de re'far'o.

La argentin'a „buŝ'ŝtop'il'o” montr'iĝ'as des pli relativ'a ke la plan'it'a'j reform'o'j oft'e rest'is ne fin'it'a'j. Jur'a persekut'o de la grup'o Clarín – kiu kontest'as la laŭ'konstituci'ec'o'n de la leĝ'o – prokrast'as ĝi'a'n aplik'ad'o'n dum kvar jar'o'j. Al la reg'ist'ar'o si'a'vic'e mank'as vol'o, kiam ĝi fin'e kapabl'as aplik'i ĝi'n : ekzempl'e la konkurs'o, kiu dev'us okaz'i por re'distribu'i la frekvenc'o'j'n, est'is neniam organiz'it'a. En Ekvador'o ĝi ja okaz'is, sed ĝi est'is tiom mal'bon'e organiz'it'a, ke la prokuror'o de la respublik'o mal'valid'ig'is ĝi'n : „Tio est'is grand'eg'a fiask'o”, bedaŭr'as s - ro Carlos Ochoa, la last'a direktor'o de la Superintendencia de la Información y Comunicación ( Supercom) – administr'a instanc'o star'ig'it'a de la leĝ'o por garanti'i ĝi'a'n aplik'ad'o'n. Antaŭ ni li nom'is ĝi'n „mal'viv'a tekst'o”. S - ro Moren'o si'a'flank'e urĝ'e modif'is la re'distribu'ad'o'n de la radi'elektr'a'j ond'o'j : 56 el'cent'o'j por la privat'a sektor'o kaj 10 el'cent'o'j por la publik'a sektor'o, dum la rest'o ir'as al ne'profit'cel'a'j komunik'il'o'j. Unu sol'a ating'o post'viv'is en la du land'o'j : 60 el'cent'o'j de la en'hav'o de la komunik'il'o'j dev'as ĉiam est'i produkt'it'a en'e de la ŝtat'o. Sed la struktur'o, kiu ebl'ig'is respekt'ig'i la leĝ'o'n, est'is mal'munt'it'a.

Not'ebl'as pli da progres'o en la kamp'o de la publik'a'j komunik'il'o'j, tamen sen ke ili ĉiam sukces'as grav'e influ'i. En 2007 s - ro Correa dekret'e kre'is EcuadorTV , la unu'a'n publik'a'n televid'o'n en la histori'o de la land'o. En 2008 li etend'is la publik'a'n aŭd'vid'a'n sektor'o'n sur'baz'e de komunik'il'o'j, kiu'j'n li ŝtat'ig'is post la bankrot'o de ili'a'j propriet'ul'o'j (potenc'a'j bank'ist'o'j, kiu'j en'ŝuld'iĝ'is ĉe la ŝtat'o kaj implik'it'a'j en la financ'a kriz'o, kiu akr'e frap'is la land'o'n en 1999). En Brazil'o la reg'ist'ar'o de s - ro Luiz Inácio Lul'a da Silva (2003-2010) en 2007 lanĉ'is la Empresa Brasil de Comunicação ( EBC), societ'o'n, kiu grup'ig'as nov'a'j'n publik'a'j'n komunik'il'o'j'n.

En tiu'j du kaz'o'j la publik'a'j komunik'il'o'j est'is financ'at'a'j de la ŝtat'o kaj de la ŝtat'a reklam'o. La EBC star'ig'is la Conselho Curador , en kiu dek kvin el la du'dek du membr'o'j ne est'as profesi'ul'o'j kaj reprezent'as la tut'a'n soci'o'n. Ĝi'a misi'o : protekt'i la aŭtonom'ec'o'n de la televid'o. En Argentin'o kaj en Ekvador'o oni ankaŭ star'ig'is la funkci'o'n de defend'ist'o de la publik'o [5], task'it'a'n „akcept'i kaj al'direkt'i la demand'o'j'n, plend'o'j'n kaj denunc'o'j'n” de la civit'an'o'j (Argentin'o) kaj „apog'i la dialog'o'n inter la publik'o kaj la komunik'il'o'j” (Ekvador'o).

La publik'a'j komunik'il'o'j tamen sufer'as pro si'a imag'o kiel serv'ist'o'j de la potenc'o kaj ne sukces'as ating'i pli ol mal'grand'a'n aŭskult'ant'ar'o'n. En Brazil'o oni krom'nom'as TV Brasil TV Lul'a”. Nur la publik'a'j komunik'il'o'j en Argentin'o – land'o pionir'a en ili'a star'ig'o, en 1953 – sukces'as ating'i alt'a'j'n aŭskult'ant'ar'o'j'n. Precip'e pro la el'send'o „Pied'pilk'o por ĉiu'j”, por kiu star'iĝ'is partner'ec'o inter la reg'ist'ar'o'j Kirchner - Fernández kaj la Asoci'o de Argentin'a Pied'pilk'o por sen'pag'e el'send'i la lud'o'j'n de la unu'a klas'o per la publik'a televid'o Canal 7. [6] S - ro Xavier Lass'o, eks'a el'don-direktor'o de EcuadorTV , eks'ig'it'a el si'a'j funkci'o'j far'e de la reg'ist'ar'o de s - ro Moren'o, pens'as ke „la plej grav'a punkt'o est'as, ke dank'e al la publik'a'j komunik'il'o'j ekzist'is rakont'o mal'sam'a ol tiu de la privat'a gazet'ar'o”. Ne sufiĉ'a !, re'bat'as Becerra, laŭ kiu tiu koncept'o de la afer'o'j preciz'e mal'util'is al la nov'ven'int'o'j. Laŭ li, la publik'a'j komunik'il'o'j nur „respond'is al la agres'o'j de la privat'a'j komunik'il'o'j”, sub la pretekst'o ke ili atend'as „situaci'o'n sen konflikt'o” por ag'i plur'ism'e : jen kondiĉ'o utopi'a, pri kiu ĉiu sci'is, ke ĝi al'ven'os neniam, klar'ig'as li. Laŭ s - ro Lass'o la publik'a'j komunik'il'o'j est'as „infan'o'j, kiu'j nur ĵus lern'is ten'i si'n star'e kaj al kiu oni postul'as kur'i”.

Ĉu pro ili'a'j mank'o'j la mal'munt'ad'o de la publik'a'j komunik'il'o'j est'ig'as tiom mal'mult'e da re'ag'o'j ? Est'as ja ver'e, ke ili, mort'e nask'it'a'j, ne hav'is la ŝanc'o'n matur'iĝ'i …

La nov'a'j konservativ'a'j deleg'it'o'j intern'e organiz'as sorĉ'ist'in-ĉas'ad'o'n laŭ'dir'e por „liber'ig'i” la redakt'ej'o'j'n el la „mal'dekstr'ism'a” influ'o. Laŭ la model'o de si'a'j argentin'a kaj ekvador'a koleg'o'j, la brazil'a prezid'int'o Michel Tem'er ne perd'is minut'o'n por anstataŭ'ig'i la direktor'o'j'n de la publik'a'j komunik'il'o'j per person'o'j el la privat'a sektor'o, mal'kaŝ'e kontraŭ'a'j al la progres'em'a'j reg'ist'ar'o'j de la antaŭ'a period'o. Oni ankaŭ real'ig'as strategi'o'n de financ'a sufok'ad'o. „La liberal'ul'o'j prezent'as la publik'a'n komunik'ad'o'n kiel „blank'a'n elefant'o'n” [7] de la antaŭ'a'j reg'ist'ar'o'j”, klar'ig'as al ni Pedro Brieger, eks'a prezent'ist'o de la publik'a televid'o Canal 7, kiu est'is dev'ig'it'a for'las'i ĝi'n. S - ro Macri mal'dung'is 40 el'cent'o'j'n de la person'ar'o de Telam , la argentin'a gazet'ar'a agent'ej'o, dum s - ro Moren'o mal'hav'ig'as du'cent funkci'ul'o'j'n al la publik'a'j komunik'il'o'j. „En la praktik'o la publik'a'j komunik'il'o'j mal'aper'is”, konklud'as Brieger.

La 29-an de Juni'o 2018 s - ro Macri aprob'is la kun'fand'iĝ'o'n de Clarín kun Telecom , telefon'kompani'o. La komunik'il'a monstr'o fin'e sukces'as far'i tio'n, kio'n la kirchner -ism'o mal'ebl'ig'is al ĝi : ĝi etend'as si'a'j'n tentakl'o'j'n al la tele'komunik'il'o'j propon'ant'e pak'aĵ'o'n de „kvar'obl'a lud'o” (fiks'a kaj port'ebl'a telefon'o, Inter'ret'o kaj kabl'a televid'o). „La last'a etap'o de koncentr'iĝ'o”, laŭ Becerra.

Ann'e- Dominique CORREA.



La aŭtor'o

Ann'e- Dominique CORREA
Ĵurnal'ist'in'o ; fil'in'o de la ekvador'a prezid'int'o Rafael Correa.
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a

[1] Oni post'e mal'kovr'is, ke la vend'o est'is ŝajn'ig'it'a per divers'a'j financ'a'j akrobat'aĵ'o'j. En 2019 s - ro Eg'as daŭr'e direkt'as la televid'o'n.

[2] Emir Sader, O Brasil que queremos, Laboratório de Políticas Públicas, Rio -de- Ĵanejro, 2016.

[3] Vd Renaud Lambert, „En fin'ir avec le pend'ul'e argentin”, Le Mond'e diplomatique, Januar'o 2019.

[4] Vd Maurice Lemoine, „ État dexception en Équateur ” [„Urĝ'o'stat'o en Ekvador'o”], La valise diplomatique, 1-an de Oktobr'o 2010, www.mond'e- diplomatique. fr

[5] Posten'o unik'a, proviz'it'a per nom'um'o en Argentin'o. En Ekvador'o oni elekt'as defend'ist'o'n por ĉiu ŝtat'a komunik'il'o, laŭ konkurs'o.

[6] S - ro Macri ĉes'ig'is tiu'n partner'ec'o'n la 20-an de Juli'o 2016.

[7] „Blank'a elefant'o” est'as ambici'a projekt'o, kiu neniam fin'far'iĝ'is aŭ montr'iĝ'is kiel financ'a abism'o.


Akcept'ej'o >> 1 a juni'o 2019

Facil'ig'it'a al'ir'o al la universitat'o'j kaj entrepren'o'j

Pekin'o okul'um'as al la tajvan'a'j civit'an'o'j


Unu jar'o'n antaŭ la prezid'ant-elekt'o en Tajvan'o, la opozici'o al s -in'o Tsai Ing- wen, sen'de'pend'ist'o, klopod'as re'hav'i potenc'o'n : la mastr'o de Foxconn, kiu fabrik'as Apple -produkt'o'j'n ĉef'e en Ĉin'uj'o, anonc'is si'a'n kandidat'iĝ'o'n por la antaŭ'elekt'o si'n'e de la parti'o Kuomintang'o, not'ind'e favor'a al Ĉin'uj'o. Pekin'o mal'mol'ig'is si'a'n politik'o'n al Tajpe'o, sed s - ro Xi Jinping far'is aranĝ'o'j'n por al'log'i la Tajvan'an'o'j'n.



de  Alic'e HÉRAIT

Solen'a atmosfer'o reg'as por la fin'a konferenc'o de la dek'tri'a popol'a naci'a Asemble'o, tiu'n 20-an de mart'o 2018. S - ro Xi Jinping, apenaŭ re'elekt'it'a prezid'ant'o de la Popol'a Respublik'o Ĉin'uj'o ( RPĈ), anonc'as : « Ni pret'as kun'divid'i la ŝanc'o'j'n de dis'volv'ad'o de la kontinent'o kun ni'a'j tajvan'a'j sam'land'an'o'j, pli'bon'ig'i ili'a'n bon'fart'o'n kaj antaŭ'e'n'ig'i la procez'o'n de pac'a re'unu'iĝ'o de Ĉin'uj'o [1]. » Per tiu'j vort'o'j, la tajvan'an'o'j est'as varm'e invit'it'a'j ven'i kaj vid'i tio'n, kio'n la patr'uj'o pov'as propon'i al ili. Pli potenc'a ol iam ajn, la ĉin'a gvid'ant'o memor'ig'as la intenc'o'j'n de la RPĈ, kies konstituci'o de 1982 plan'as en si'a antaŭ'parol'o la re'unu'iĝ'o'n kun Tajvan'o.

Tiu parol'ad'o okaz'as en moment'o de fort'a'j streĉ'o'j. En 2016, s -in'o Tsai Ing- wen  [2], antaŭ ne'long'e elekt'it'a prezid'ant'in'o de la insul'o, rifuz'is agnosk'i la « inter'konsent'o'n de 1992 », kiu proklam'as, ke ekzist'as nur unu Ĉin'uj'o, laŭ la formul'o « Unu land'o, du sistem'o'j » - Pekin'o kaj Tajpe'o rest'as liber'a'j decid'i kiu Ĉin'uj'o est'as legitim'a -, kaj kiu ebl'ig'is dis'volv'i rilat'o'j'n inter ili. De'post tiam, Pekin'o mult'obl'ig'is la provok'o'j'n : nur inter juli'o kaj decembr'o 2017 la ĉin'a aer'arme'o kvazaŭ tuŝ'is la tajvan'a'n defend'o'zon'o'n dek kvar foj'o'j'n [3]. La reg'ist'ar'o de s - ro Xi ankaŭ efektiv'ig'is prem'o'j'n por for'ig'i Tajvan'o'n el instanc'o'j tia'j kia'j la Mond'a Organiz'aĵ'o pri San'o ( MOS), en kiu ĝi part'o'pren'is ĝis 2017 ; li trud'is al la ret'ej'o'j de la inter'naci'a'j aviad'il'kompani'o'j inkluziv'i la insul'o'n en Ĉin'uj'o'n. Fin'e, li daŭr'ig'as si'a'n ĉantaĝ'a'n politik'o'n por ĝi'n diplomati'e izol'i : nur dek sep land'o'j hodiaŭ agnosk'as Tajvan'o'n, kvin mal'pli ol en 2016.

Por Chao Wen - chih, direktor'o de la Institut'o de la Inter'naci'a'j kaj strategi'a'j Afer'o'j de la universitat'o Chung Cheng (Tajvan'o), la gvid'lin'o de Ĉin'uj'o ne ŝanĝ'iĝ'is de 1979, la jar'o kiam la gvid'ant'o Deng Xiaoping far'is si'a'n unu'a'n parol'ad'o'n favor'e al la re'unu'iĝ'o. « La nur'a diferenc'o, li klar'ig'as, est'as ke la land'o est'as mult'e pli potenc'a ol antaŭ'e. Ĝi do permes'as al si ag'i pli unu'flank'e. Pekin'o aplik'as « mal'mild'a'n » politik'o'n al la instituci'o'j de Tajvan'o kaj « mild'a'n » politik'o'n al ties civit'an'o'j. »

Uz'ant'e la esprim'o'n « mild'a politik'o », li referenc'as al la de'log'a strategi'o dis'volv'it'a por gajn'i la kor'o'j'n de part'o de la loĝ'ant'ar'o. En februar'o 2018 la Ofic'ej'o de la tajvan'a'j afer'o'j anonc'is tri'dek unu iniciat'o'j'n cel'ant'a'j'n al'log'i pli da civit'an'o'j de la insul'o. Dek du el ili koncern'as la al'ir'o'n al la ĉin'a merkat'o, apart'e impost'lim'ig'o'n por la entrepren'o'j ; la ali'a'j cel'as favor'i al'ir'o'n al dung'ad'o kaj la kultur'a'j'n inter'ŝanĝ'o'j'n. Por la pro'parol'ant'o de la Ofic'ej'o, s - ro An Fengshan, cit'it'a en la tajvan'a magazin'o CommonWealth (1- a de mart'o 2018), tiu'j « sen'precedenc'a'j » decid'o'j nur met'as la loĝ'ant'o'j'n de la insul'o « en egal'ec'a'n situaci'o'n kun ili'a'j kontinent'a'j sam'land'an'o'j ».

Ver'e, la ĉin'a reg'ist'ar'o eĉ privilegi'as ili'n. Tiel, la en'ir-kriteri'o'j en la plej bon'a'j universitat'o'j est'as facil'ig'it'a'j por la tajvan'a'j lice'an'o'j, kiu'j pov'as krom'e ricev'i loĝ'ej'o'n kaj stipendi'o'n. Est'as de nun pli facil'e por jun'a tajvan'an'o stud'i en la tre fam'a Universitat'o de Pekin'o, kun konsekvenc'e pli bon'a en'konduk'o en la ĉin'a labor'merkat'o, ol por jun'ul'o el la kontinent'o, kiu renkont'as fort'a'n konkurenc'o'n kaj pag'as alt'a'j'n stud'kost'o'j'n. Kaj tio ver'as sur la tut'a teritori'o. Tiel, la tre selekt'iv'a universitat'o de Zhejiang , kiu en 2017 ricev'is cent kvin'dek kandidat'iĝ'o'j'n el Tajvan'o, registr'is ses cent la pas'int'a'n jar'o'n.

De la mal'ferm'o de rekt'a'j aviad'il-lini'o'j inter kontinent'a Ĉin'uj'o kaj Tajvan'o, en 2008, universitat'o'j kaj privat'a'j organiz'aĵ'o'j mult'obl'ig'is la inter'ŝanĝ'o-ofert'o'j'n, somer'a'j'n tend'ar'o'j'n aŭ staĝ'o'j'n en Ĉin'uj'o, kaj kun prez'o'j sen'konkurenc'a'j. Ne'reg'ist'ar'a'j Organiz'aĵ'o'j ( NRO), kia'j la Association of Chinese Elites (AC'E) (Asoci'o de la ĉin'a'j elit'o'j) si'n dediĉ'as tut'e al rest'ad'o'j sur la ĉin'a kontinent'o. En'program'it'a'j est'as : vizit'o'j de histori'a'j lok'o'j, de grav'a'j entrepren'o'j, seminari'o'j kaj kontakt'iĝ'o'j.

Diplom'it'a'j de la prestiĝ'a naci'a Universitat'o de Tajvan'o ( NTU), s -in'o'j Katie Li'n kaj Ir'is Cheng  [4] ambaŭ part'o'pren'is en tia rest'ad'o dum si'a'j stud'jar'o'j. « En Tajvan'o la tem'o Ĉin'uj'o est'as ĉie, sed oni ne ver'e sci'as, kio okaz'as tie. Mi tie'n ir'is ĉar mi vol'is vid'i mem, sed precip'e ĉar est'is mal'mult'e'kost'e », rakont'as s -in'o Li'n, kiu rest'ad'is dum somer'o 2012 en Guangdong, sud'a provinc'o de Ĉin'uj'o. Sam'e okaz'is pri s -in'o Cheng, kiu plen'um'is en 2014 du'monat'a'n staĝ'o'n en Beijing TV Network , la ĉef'a televid-ret'o de Pekin'o. Spert'o, kiu'n ŝi konsider'as kiel bon'ŝanc'o'n por sci'vol'em'a'j kaj sen'mon'a'j student'o'j : « La ĉin'o'j mal'oft'e hav'as okaz'o'n spert'i tia'j'n staĝ'o'j'n, sed por mi est'is tiom facil'e... La ĵurnal'ist'o'j varm'e akcept'is mi'n. Tamen, mi'a'j koleg'o'j klar'e kompren'ig'is al mi, ke Tajvan'o est'as tabu'a tem'o. Sam'e, la ĉef'redaktor'o ĉiu'semajn'e star'ig'is list'o'n de inter'naci'a'j tem'o'j, kiu'j'n ni ne rajt'as pri'trakt'i. »

La gazet'ar'o kaj part'o de la tajvan'a publik'a opini'o alarm'iĝ'as pro tio, sed tiu'j vojaĝ'o'j ne ŝajn'as mal'trankvil'ig'i la reg'ist'ar'o'n. Laŭ s - ro Wu Chih - chung, reprezent'ant'o de Tajvan'o en Franc'uj'o [5], la strategi'o de Pekin'o ne est'as efik'a : « La tajvan'an'o'j plend'as pro tro mal'alt'a'j salajr'o'j, sed la aĉet'pov'o rest'as relativ'e komfort'a. Se Ĉin'uj'o esper'as favor'i la tut'a'n Tajvan'o'n al si'a afer'o, neces'os, ke ĝi'a kresk'o est'u daŭr'e 10 % jar'e. Sed ĝi mal'rapid'iĝ'as, kaj ankaŭ la ĉin'o'j hav'as problem'o'n de sen'labor'ec'o. Krom'e, dis'don'i privilegi'o'j'n ne ĉiam est'as prudent'a. Ni imag'u, ke Ĉin'uj'o don'as bon'a'j'n labor'o'j'n kaj bon'a'j'n salajr'o'j'n al la tajvan'an'o'j. Kio'n pens'os la ĉin'o'j se ili mem ne pov'os ricev'i ili'n ? »

La loĝ'ant'ar'o prefer'as la nun'a'n stat'o'n

Por al'log'i kaj instig'i al'iĝ'o'n al si'a pens'sistem'o, s - ro Xi kalkul'as kun la ekonomi'a dis'radi'ad'o de si'a land'o. Sed tiu kalkul'o ne nepr'e gajn'as. « En Tajvan'o, for'las'i si'a'n labor'o'n por kresk'ig'i 25 % si'a'j'n en'spez'o'j'n est'as konsider'at'a pretend'em'o. En Ĉin'uj'o, se kandidat'o ne negoc'as si'a'n salajr'o'n, oni opini'as, ke mank'as al li mem'fid'o kaj ke li ne kompetent'as », asert'as s -in'o Bonnie Cheng, instal'it'a en Ŝanhaj'o de ses monat'o'j. Fin'int'e la stud'ad'o'n, tiu du'dek-kvin-jar'a tajvan'an'in'o prefer'is rekt'e serĉ'i labor'o'n ĉi tie ; ŝi trov'is dung'o'n en'e de mal'pli ol du semajn'o'j. Ŝi tamen hezit'as rest'i por long'a period'o, ĝentil'e konklud'ant'e, ke ŝi nur moder'e ŝat'as la « kutim'o'j'n de la ĉin'o'j », taks'at'a'j « tro materi'ist'a'j ».

Laŭ Tanguy Lepesant, esplor'ist'o, fak'ul'o pri la tajvan'a jun'ul'ar'o, asoci'it'a al la Franc'a Stud-centr'o pri nun'temp'a Ĉin'uj'o ( FSCNĈ), est'as ĉef'e la perspektiv'o de stimul'a karier'o, kiu al'log'as tajvan'an'o'j'n ali'flank'e'n de la mar'kol'o : « La jun'ul'o'j kapt'as la okaz'o'n ĉar ili sufer'as mal'facil'a'j'n labor'kondiĉ'o'j'n, tro mal'alt'a'j'n salajr'o'j'n kaj tro alt'a'j'n lu'prez'o'j'n en Tajvan'o. Sed tiu'j, kiu'j elekt'as for'ir'i, sufer'as mal'alt'iĝ'o'n de si'a viv'kvalit'o. La mal'facil'a al'ir'o al la kurac'a'j serv'o'j, cenzur'o, polu'ad'o... Mult'a'j prefer'as re'hejm'e'n'iĝ'i, eĉ se ili gajn'as mal'pli. »

Do nenio mal'trankvil'ig'a. Des pli ke, laŭ s - ro Wu, « la cerb'o-fuĝ'o ne est'as nov'a fenomen'o, kaj la unu'a elekt'o neniam est'as Ĉin'uj'o ». Opini'enket'o far'it'a de la tajvan'a amas'inform'il'o Business Weekly (4- a de april'o 2016) konfirm'as tiu'j'n dir'o'j'n : se ili hav'us elekt'ebl'ec'o'n, la favor'at'a land'o de la jun'ul'o'j est'us Japan'uj'o, mal'proksim'e sekv'at'a de la okcident'a'j land'o'j (Uson'o kaj Eŭrop'o) kaj Singapur'o. Kontinent'a Ĉin'uj'o est'as nur la kvar'a.

Kvankam ankoraŭ tro fru'as por mezur'i la efik'o'n de la tri'dek unu instig'il'o'j de s - ro Xi, Lepesant opini'as ne'ver'ŝajn'e, ke ili ebl'ig'os gajn'i la kor'o'n de la tajvan'an'o'j : « La raport'o'j montr'as mal'grand'a'n mal'alt'iĝ'o'n de la sub'ten'o al sen'de'pend'o. En 2016, 22,9 % de la pri'demand'it'o'j dir'is, ke ili dezir'as tuj'a'n aŭ iam'a'n sen'de'pend'iĝ'o'n, kontraŭ 20,3 % en 2018 [6]. La ĉin'a gazet'ar'o ĝoj'as pro tio. Tamen, tiu mal'alt'iĝ'o ne rezult'as el la al'log-politik'o de Xi. Tem'as pri kvazaŭ re'ven'o al normal'ec'o. La sen'de'pend'o-dezir'o est'is ja kresk'int'a re'ag'e al la ĉin'favor'a politik'o de la eks-prezid'ant'o Ma ying - jeou. »

En 2014 intens'iĝ'o de la komerc'o inter Ĉin'uj'o kaj Tajvan'o est'ig'is re'nask'iĝ'o'n de la kontraŭ'ĉin'a sent'o kaj fort'a'n protest'a'n elan'o'n, kon'at'a'n sub la nom'o « mov'ad'o de sun'flor'o'j » [7]. Sed, laŭ Lepesant, tiu entuziasm'o por la sen'de'pend'o-afer'o re'fal'is post la elekt'o de s -in'o Tsai, mal'pli akord'iĝ'em'a kun Pekin'o. Pli'mult'o de Tajvan'an'o'j sub'ten'as nek la re'unu'iĝ'o'n, nek la sen'de'pend'ec'o'n, sed prefer'e la pac'a'n plu'ten'ad'o'n de nun'a stat'o. « Ili konsider'as si'n sam'temp'e ĉin'o'j kaj tajvan'an'o'j ; « ĉin'o'j » laŭ la senc'o ke ili aparten'as ne al ĉin'a naci'o, sed prefer'e al ĉin'a civiliz'o-spac'o. La 3 % kiu'j pretend'as si'a'n aparten'o'n al la ĉin'a naci'o est'as ĝeneral'e mal'jun'ul'o'j, kiu'j kultiv'as nostalgi'a'n sent'o'n. »

La spert'o pri Ĉin'uj'o ĉe la jun'ul'o'j, kiu'j tradici'e sent'as si'n tajvan'a'j, pli ol si'a'j pli'aĝ'ul'o'j, ŝajn'as eĉ produkt'i mal'a'n efik'o'n de tiu cel'it'a de la prezid'ant'o Xi  : « Mi ne sent'as mi'n pli ĉin'a ol antaŭ'e, asert'as s -in'o Jenny Wang, 24-jar'a, kiu stud'as en Pekin'o de du jar'o'j. Mi est'as kor'lig'it'a al la demokrati'o, kiu reg'as en Tajvan'o. Ĉi tie, kiam oni est'as tajvan'an'o, oni est'as konstant'e instig'it'a dir'i, ke oni est'as ĉin'o. La inter'ret'an'o'j salt'as al ĉio, kio ŝajn'as kontraŭ-patriot'ism'a. Paradoks'e, tio des pli mal'proksim'ig'as mi'n de la ide'o, ke mi est'as ĉin'in'o. »

Alic'e HÉRAIT



La aŭtor'o

Alic'e HÉRAIT
Ĵurnal'ist'in'o.
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:



Traduk'it'a de:
Jeanne -Mari'e Cash
el la franc'a

[1] «  Speech delivered by Xi Jinping at the first session of the 13 th NPC  », Xinhua, 21- a de mart'o 2018.

[2] Vd. Tanguy Lepesant, «  Taïwan en quête de souveraineté économique  », Le Mond'e diplomatique , maj'o 2016.

[3] (3) «  China - Taiwan tensions driv'e military exercises  », Jan'e’ s Intelligence Review , London'o, 2018.

[4] La nom'o'j de la atest'ant'o'j est'is ŝanĝ'it'a'j laŭ ili'a pet'o.

[5] Franc'uj'o agnosk'as la politik'o'n « Unu sol'a Ĉin'uj'o » ; Tajpejo do ne dispon'as tie pri ambasad'ej'o, sed pri reprezent'a ofic'ej'o.

[6] «  Changes in the Taiwanese / Chinese identity of Taiwanese  », Naci'a Universitat'o Chengchi, Taipejo, 30- a de januar'o 2019.

[7] Vd. «  Taïwan en quête de souveraineté économique  », jam cit.


Akcept'ej'o >> 1 a juni'o 2019

La art'o provok'i


de  Serge HALIMI

ĈU ŜTAT'O kiu, sen real'a motiv'o, nul'ig'as si'a'n sub'skrib'o'n al inter'naci'a traktat'o de mal'arm'ad'o, pri kiu ĝi est'is long'temp'e inter'trakt'int'a, pov'as post'e milit'e minac'i ali'a'n sub'skrib'int'a'n ŝtat'o'n ? Ĉu ĝi pov'as ordon'i al ĉiu'j land'o'j al'iĝ'i al ĝi'a'j kapric'a'j kaj milit'em'a'j pozici'o'j kaj ali'kaz'e sub'met'i ankaŭ ili'n al ekster'ordinar'a'j sankci'o'j ? Kiam tem'as pri Uson'o, la respond'o est'as „jes”.

Resum'e, est'as tut'e sen'util'a perd'i si'a'n temp'o'n por esplor'i la kial'o'j'n nom'it'a'j'n de la Blank'a Dom'o por prav'ig'i si'a'n akr'ig'a'n politik'o'n kontraŭ Iran'o. Imag'ebl'as, ke s - ro John Bolt'o'n, konsil'ist'o pri naci'a sekur'ec'o de la prezid'ant'o Donald Trump, kaj s - ro Michael Pompe'o, ŝtat'sekretari'o, konfid'is al la uson'a'j diplomat'o'j kaj sekur'ec'o-serv'o'j tia'spec'a'n misi'o'n : „Serĉ'u pretekst'o'j'n, mi zorg'os pri la milit'o.”

Al s - ro Bolt'o'n mank'as nek spert'o nek konstant'ec'o de li'a'j ide'o'j. En Mart'o de 2015, kiam li'a fanatik'ec'o favor'e al la invad'o de Irak'o mal'pli'ig'is li'a'n influ'o'n, li publik'ig'is en la New York Times pamflet'o'n kun la titol'o : „Por halt'ig'i la iran'a'n bomb'o'n neces'as bomb'i Iran'o'n”. Asert'int'e, ke Teĥrano neniam trakt'ad'os pri ĉes'ig'o de si'a atom'program'o, li konklud'is : „Uson'o pov'us far'i bon'e cel'at'a'n labor'o'n de detru'ad'o, sed nur Israel'o pov'as far'i tio'n, kio neces'as. (…) La cel'o est'os reĝim'ŝanĝ'o en Teĥrano.” [1]

Kelk'a'j'n monat'o'j'n post'e, atom'trakt'at'o kun Iran'o est'is sub'skrib'it'a de ĉiu'j grand'a'j potenc'land'o'j, inkluziv'e de Uson'o. Laŭ la Inter'naci'a Agent'ej'o pri Atom'energi'o, Teĥrano skrupul'e respekt'is la traktat'o'n. Tamen s - ro Bolt'o'n insist'as. En 2018, super'ant'e la milit'em'a'j'n pozici'o'j'n de la israel'a reg'ist'ar'o kaj de la saud-arab'a monarĥi'o, li daŭr'e insist'as pri si'a „reĝim'ŝanĝ'o” : „La oficial'a politik'o de Uson'o, li skrib'is, dev'us est'i la fin'o de la iran'a islam'a revoluci'o antaŭ ties kvar'dek'a dat're'ven'o. Tio for'lav'us la hont'o'n ke ni'a'j diplomat'o'j est'is ostaĝ'e re'ten'at'a'j dum kvar'cent kvar'dek kvar tag'o'j. Kaj tiu'j iam'a'j ostaĝ'o'j pov'us tranĉ'i la ruband'o'n dum la solen'a mal'ferm'o de nov'a ambasad'ej'o en Teĥrano.” [2]

La aktual'a prezid'ant'o de Uson'o far'is si'a'n elekt'o'kampanj'o'n kontraŭ la politik'o de „reĝim'ŝanĝ'o'j”, do kontraŭ la uson'a'j agres-milit'o'j. La plej mal'bon'a moment'o do ankoraŭ ne est'as cert'a. Sed ŝajn'as, ke la pac'o est'as tre romp'iĝ'em'a, se ĝi tiom de'pend'as de la kapabl'o de s - ro Trump re'ten'i la furioz'a'j'n konsil'ist'o'j'n, kiu'j'n li est'is nom'um'int'a. Per tio, ke ĝi ekonomi'e strangol'as Iran'o'n help'e de la okcident'a'j reg'ist'ar'o'j kaj grand'a'j entrepren'o'j (dev'ig'at'a'j kaj sub'met'it'a'j), Vaŝington'o asert'as, ke ĝi'a embarg'o dev'ig'os Teĥranon kapitulac'i. En la real'o s -roj Bolt'o'n kaj Pompe'o bon'e sci'as, ke tiu sam'a strategi'o fiask'is en Nord-Kore'uj'o kaj en Kub'o. Ili do atend'as iran'a'n re'ag'o'n, kiu'n ili post'e triumf'e prezent'os kiel agres'o'n, kiu provok'os uson'a'n „re'bat'o'n”.

Fals'a'j inform'o'j, manipul'ad'o'j, provok'o'j : post Irak'o, Libi'o kaj Jemen'o, la nov'konservativ'ul'o'j nom'is si'a'n pred'o'n.

Serge HALIMI.



La aŭtor'o

Serge HALIMI


La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Por la kriz'o de la merkat'o, rimed'o'j de merkat'o ...

La por'uson'a obsed'o

Ide'o'j ek'de nun konsider'at'a'j "natur'a'j"

Kript'a kot'o



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a

[1] John Bolt'o'n, „ To stop Ir'a'n’ s bomb, bomb Ir'a'n”, The New York Times , 26-an de Mart'o 2015.

[2] John Bolt'o'n, „ Beyond the Ir'a'n nuclear deal ”, TheWall Street Journal , Novjork'o, 15-an de Januar'o 2018.


Akcept'ej'o >> 1 a maj'o 2019

Hero'o far'iĝ'int'a mort'bat'end'a


La ne'dres'ebl'a Juli'a'n Assange

Politik'a rifuĝ'int'o ek'de la jar'o 2013 en la ambasad'ej'o de Ekvador'o en London'o, Juli'a'n Assange, la 11-an de April'o, est'is trans'don'it'a al la brit'a'j instanc'o'j. Se li est'os trans'don'it'a al Uson'o, la fond'int'o de Vikiliko ( WikiLeaks ) est'os en grand'a danĝer'o. Per tio, ke li mal'kaŝ'is milion'o'j'n da tikl'a'j dokument'o'j, li far'is tiu'n labor'o'n, kiu'n oni atend'as de la ĵurnal'ist'o'j ; ĉu ĝust'e pro tio tiom da koleg'o'j for'las'is li'n ?



de  Ju'a'n BRANCO

EN LONDON'O, tiu'n ĉi 9-an de Novembr'o 2016, antaŭ la maten'a krepusk'o. 45-jar'a aŭstrali'an'o, metr'o'n ok'dek ok alt'a, koncentr'iĝ'as sur si'a komput'il'o. En la ter'etaĝ'o de brik'a dom'o, kares'ant'e si'a'n barb'o'n kaj si'a'n blank'e-griz'a'n har'ar'o'n, li sci'as, kiel ĉiu'tag'e jam de kvar jar'o'j, ke li est'as ĉirkaŭ'at'a de kvin'dek'o da polic'an'o'j kaj de ne'kon'at'a nombr'o de la sekret'a'j serv'o'j, kiu'j observ'as li'n, pret'a'j inter'ven'i ĉe la plej et'a mov'iĝ'o. Ĉi-maten'e s - ro Donald Trump ĵus est'is elekt'it'a kiel la 45- a prezid'ont'o de Uson'o. La mond'o ŝajn'as est'i kapt'it'a de et'a mal'cert'ec'o. La ekster'aĵ'o'j de la ekvador'a ambasad'ej'o si'a'vic'e trem'as en sen'ŝanĝ'a ĉiu'tag'aĵ'o.

Kelk'a'j'n monat'o'j'n antaŭ'e, mez'e de la somer'o, Juli'a'n Assange spit'is la super'rigard'o'n de si'a'j prizon'ist'o'j kaj publik'ig'is mil'o'j'n da ret'mesaĝ'o'j, kiu'j mal'kaŝ'is, kiel la direkt'ej'o de la Demokrat'a Parti'o est'is manipul'int'a si'a'j'n pra'elekt'o'j'n por favor'ig'i s -in'o'n Hillary Clinton mal'favor'e al ŝi'a mal'dekstr'a konkur'ant'o Bernie Sanders . La plej super'rigard'at'a hom'o de la mond'o, konstern'it'e tra'paŝ'ad'is la mal'larĝ'a'j'n koridor'o'j'n de la mal'freŝ'a loĝ'ej'o, kiu serv'is por diplomat'a uz'ad'o de la ekvador'a ambasad'ej'o, sukces'is tromp'i la kontrol-atent'o'n de ĉiu'j si'a'j mal'amik'o'j. Subit'e li'a sort'o trov'iĝ'is en la centr'o de la mond'a geopolitik'a lud'o. La plej kon'at'a politik'a rifuĝ'int'o de la planed'o, kulp'a est'i publik'ig'int'a inform'o'j'n pruv'it'a'j'n kiel ver'a'j'n, demonstr'is si'a'n kapabl'o'n ne kolaps'i. En Februar'o de 2016 la Unu'iĝ'int'a Naci'ar'o (UN), per'e de ĝi'a laŭ'okaz'a labor'grup'o, kondamn'is Brit'uj'o'n kaj Sved'uj'o'n (de tiu ĉi de'ven'is la eŭrop'a arest-postul'o), taks'ant'e la arest'o'n de Assange arbitr'a kaj postulat'e li'a'n liber'ig'o'n. Ĉio ŝajn'is anonc'i feliĉ'a'n solv'o'n. Tamen la publik'ig'o de la ret'mesaĝ'o'j de s - ro John Podesta, la kampanj'o-direktor'o de s -in'o Clinton, est'ig'is komunik'il'a'n ŝok-ond'o'n, kiu ig'is ne aŭd'ebl'a ĉia'n ajn raci'a'n vort'o'n, eĉ la konklud'o'j'n de s - ro Barack Obama favor'a'j'n al Vikiliko. [1]

La dek-naŭ'a'n de Maj'o 2017. S - ro Baltasar Garzón, direktor'o de la defend'o-skip'o de Assange, dezir'as proced'i si'n'gard'e. Sved'uj'o ĵus for'las'is si'a'j'n persekut'o'j kontraŭ si'a klient'o suspekt'at'a je seks'a agres'o. Sed la hom'o, kiu arest'ig'is Augusto - n Pinochet kaj kiu batal'is kontraŭ Al- Kajdo kaj kontraŭ s - ro Georg'e W. Bush, sci'as, ke la plej mal'facil'a part'o est'as antaŭ li. La situaci'o de la ekvador'a ŝtat'o, kies jar'a en'spez'o ating'as eĉ ne sep'on'o'n de la uson'a milit'a buĝet'o, est'as tikl'a.

Jar'o'j da rezist'ad'o al la prem'o'j de Vaŝington'o fin'e lamigs la batal'em'o'n de ĝi'a administraci'o. S - ro Lenin Moren'o, kiam li est'is prezid'ont'o anstataŭ s - ro Rafael Correa , rifuz'is renkont'i Assange. Kaj Vikiliko ĵus publik'ig'is la cifer'ec'a'n arm'il'ar'o'n de la Central Intelligence Agency (CI'A) kaj per tio fak'e mal'aktiv'ig'is ĉiu'j'n arm'il'o'j'n uz'at'a'j'n de tiu agent'ej'o por pirat'i si'a'j'n cel'o'j'n. La reg'ist'ar'o Trump, koler'eg'e, fin'e kompren'is, ke ĝi hav'is kontraŭ si disident'o'n kaj ne sorb'ebl'a'n alianc'an'o'n.

Kiam en 2006 Assange kre'is io'n radikal'a'n, kio'n li ig'is nom'i Vikiliko, li jam est'is grav'a figur'o en la rond'o'j de la komput'ik'a'j special'ist'o'j ( hackers ). Sed neniu supoz'is, ke tiu vir'o kun ankoraŭ jun'ec'a vizaĝ'o est'ig'os la plej amas'a'j'n lik'o'j'n de la histori'o kaj ig'os si'a'j'n leg'ant'o'j'n si'n'sekv'e en'profund'iĝ'i en la artifik'o'j'n de proksim-orient'a'j ambasad'ej'o'j, en la mister'o'j'n de la reĝim'o de s - ro Bachar Al- Assad aŭ en la oligarĥ'a'j'n lud'o'j'n de afrik'a'j ĉef'urb'o'j, sen forges'i la endogami'a'n korupt'o'n de la uson'a alt'a soci'o aŭ la rilat'o'j'n de la rus'a Federaci'a Sekur'ec'o-Serv'o ( FSB) kun si'a'j komisi'it'o'j. De la man'libr'o de la scientologi'o tra la intern'a regul'ar'o de la mal'liber'ej'o en Guantánamo [Tem'as pri la uson'e okup'at'a golf'distrikt'o apud la kub'a urb'o Guantánamo, fam'a i. a. ĝust'e pro la tortur'o'j tie far'it'a'j de uson'a'j milit'ist'o'j, sen'pun'e ĉar ekster uson'a teritori'o kaj do ekster la uson'a leĝ'o. - vl ]] ĝis grav'a svis'a bank'o, la unu'a'j publik'ig'aĵ'o'j de Vikiliko kaŭz'is serioz'a'j'n kirl'iĝ'o'j'n. Kaj instig'is la uson'a'n defend-ministr'ej'o'n est'ig'i enket'o'n pri la organiz'aĵ'o …, kiu'n Vikiliko sukces'is publik'ig'i. Grav'a'j malversaci'o'j est'is mal'kaŝ'it'a'j en Island'o ; en Kenj'o la prezid'ant-elekt'o de 2007 ŝanĝ'iĝ'is post publik'ig'o de sekret'a raport'o pri la favor'at'a kandidat'o. Sed al la organiz'aĵ'o ankoraŭ mank'is glor'aĵ'o, kiu definitiv'e kron'is ĝi'a'n reputaci'o'n.

En April'o de 2010, tiu'n rol'o'n lud'is film'et'o de apart'a spec'o. Ĝi'a titol'o est'is Collateral Murder . Fon'e de nenio'n dir'a'j koment'o'j oni tie spekt'as, nigr'e-blank'e, murd'o'n de civil'ul'o'j kaj de ĵurnal'ist'o'j de Reuters far'e de uson'a'j milit'ist'o'j en Irak'o. La buĉ'ad'o, film'it'a kvazaŭ film'e-lud'o, kun fon'e la rid'o'j de la murd'ist'o'j, kaŭz'is ŝok-ond'o'n en'e de la okcident'a'j redakt'ej'o'j. Ĉar ili vid'is si'n cel'at'a'j, ili nun ŝajn'ig'is mal'kovr'i la ver'a'n vizaĝ'o'n de la “milit'o'j pur'a'j” de Uson'o en la Proksim-Orient'o ek'de 2001, konflikt'o'j, kiu'j'n ili en si'a grand'a pli'mult'o ĝis tiam est'is sub'ten'it'a'j. La pruv'o'j de mil'o'j da milit'krim'o'j kaj da krim'o'j kontraŭ la hom'ar'o , publik'ig'it'a'j en la sekv'a'j monat'o'j de Vikiliko kadr'e de la „ Afghanistan War Logs ” kaj de la „ Iraq War Logs ” en partner'ec'o kun la plej grand'a'j okcident'a'j redakt'ej'o'j, port'is Assange -on sur la pint'o'n de kriz'a komunik'il'a spac'o.

„Sang'o ĉe la man'o'j”

DUM grup'o de organiz'aĵ'o'j atribu'is al li premi'o'j'n, de Amnesti'o Inter'naci'o tra The Economist kaj Le Mond'e ĝis Tim'e, Vikiliko publik'ig'is dek'mil'o'j'n da milit-raport'o'j kaj post'e 243270 uson'a'j'n diplomati'a'j'n mesaĝ'o'j'n. Ili mal'kaŝ'is la ampleks'o'n de la korupt'o de la arab'a'j reĝim'o'j proksim'a'j de Vaŝington'o, kaj la tunizi'a'j manifestaci'o'j sving'is ili'n kelk'a'j'n tag'o'j'n antaŭ la fal'o de s - ro Zine El- Abidin Ben Al'i, en la jar'o 2011. S -in'o Clinton, tiam ŝtat'sekretari'o de la prezid'ant'o Obama, vid'is si'n dev'ig'at'a al rond'vojaĝ'o, dum kiu ŝi pet'is pardon'o'n al la alianc'an'o'j de Uson'o.

Universitat'an'o'j kaj komunik'il'o'j de la tut'a mond'o sturm'is tiu'j'n arĥiv'o'j'n por retro'rigard'e klar'ig'i kelk'a'j'n el la grav'a'j okaz'aĵ'o'j de la last'a'j jar'o'j. Est'iĝ'is mil'o'j da tribunal'a'j proces'o'j, kiu'j apog'is si'n sur la publik'ig'aĵ'o'j de Vikiliko. Tiam, redakt'ej'o'j partner'a'j kun la organiz'aĵ'o, komenc'is mal'trankvil'iĝ'i. Ili montr'iĝ'is tro ŝarĝ'it'a de funkci-manier'o kiu spit'is la lig'o'j'n de sam'pens'ad'o, kiu unu'ig'is la ĵurnal'ist'o'j'n kun si'a'j font'o'j. Se ili sekv'is tiu'n, kiu'n oni prezent'is kiel la nov'a'n Hermes'o'n, tiam ĉe ili est'iĝ'is kresk'ant'a streĉ'it'ec'o, kiu konduk'is al definitiv'a romp'o.

Ek'de la 30- a de Juli'o 2010 aper'is la unu'a'j artikol'o'j, kiu'j akuz'is Assange -on, ke li hav'as „sang'o'n ĉe la man'o'j”, ankaŭ ĉe gazet'o'j lig'it'a'j kun la organiz'aĵ'o. [2] Dum la uson'a ŝtat-departement'o star'ig'is skip'o'n de pli ol du'cent diplomat'o'j task'it'a'j sufok'i Vikilikon, kulp'ig'o kontraŭ Assange de seks'a agres'o aper'is en Sved'uj'o. Ĝi mal'ferm'is la voj'o'n al pli ol ses'jar'a jur'a implik'aĵ'o, en kiu'n la gazet'ar'o profund'iĝ'is. La romp'o okaz'is, kiam Vikiliko mal'solidar'iĝ'is dis'de la metod'o'j de cenzur'o, kiu'j'n la komunik'il'o'j prov'is aplik'i al la diplomati'a'j mesaĝ'o'j. En la uson'a'j inform-televid'o'j inter'ven'ant'o'j si'n sekv'is por al'vok'i al arest'ad'o „je ĉia ajn kost'o” de ĝi'a fond'int'o, kaj eĉ, kiel s - ro Trump en 2010, al li'a ekzekut'ad'o. [3] Kiam, en Decembr'o de 2010, Assange arest'iĝ'is en London'o, li jam ne pov'is kalkul'i sur la sub'ten'o de tiu'j, kiu'j est'is li'n celebr'int'a'j.

Sep jar'o'j'n kaj du'on'o post'e, la 28-an de Juni'o 2018, s - ro Michael Penc'e, vic'prezid'ant'o de Uson'o, renkont'is la prezid'ant'o'n Moren'o en Kit'o. La romp'o inter Assange kaj Ekvador'o perfekt'iĝ'is. Kontraŭ ĉia atend'o la post'e'ul'o de s - ro Correa perfid'is si'a'n hered'aĵ'o'n [4] kaj postul'is financ'a'n help'o'n de Uson'o. S - ro Penc'e frot'is al si la man'o'j'n. Kelk'a'j'n monat'o'j'n antaŭ'e, la uson'a justic-ministr'o, s - ro Jefferson („ Jeff ”) Sessions, far'is la arest'o'n de Assange prioritat'o. Jam en April'o de 2017 la est'ont'a ŝtat'sekretari'o Michael Pompe'o, tiam direktor'o de la CI'A, kvalifik'is Vikilikon „mal'amik'a ne ŝtat'a inform-agent'ej'o”. Assange efektiv'e risk'is rekt'a'n al'front'iĝ'o'n kun s - ro Trump, sam'e kiel li far'is kun s -in'o Clinton, kiam tiu tamen est'is en favor'it'a pozici'o.

Dum la izol'ism'o de la uson'a prezid'ant'o oft'e ig'as li'n kontraŭ'i diplomat'o'j'n kaj milit'ist'o'j'n, kiu'j tim'as pri si'a'j prerogativ'o'j kaj si'a'j buĝet'o'j, Assange ŝajn'as al li kvazaŭ komfort'a inter'ŝanĝ-mon'o en si'a el'uz'iĝ'a milit'o kun la „profund'a ŝtat'o”. Ĉu s - ro Moren'o, si'a'vic'e mem mal'trankvil'a pro la vikilikaj mal'kaŝ'o'j pri kontraŭ'leĝ'a riĉ'iĝ'o, deklar'is si'n pret'a por konced'o'j ? Komerc'a'j, ekonomi'a'j kaj arme'a'j traktat'o'j est'is rapid'e inter'trakt'it'a'j, kaj la sort'o de Assange decid'it'a. Ekvador'o ricev'os prunt'o'n de 10,2 miliard'o'j da eŭr'o'j de la inter'naci'a'j financ-instituci'o'j influ'at'a'j de Uson'o (Mond'a Bank'o, Inter'naci'a Mon-Fondus'o). Assange tiam kompren'is, ke li'a'j tag'o'j en la ambasad'ej'o est'as nombr'it'a'j. Respond'e al mi'a pet'o, la franc'a prezid'ant'ej'o rifuz'is inter'ven'i por akcept'i tiu'n, kiu hav'as infan'o'n sur la franc'a teritori'o kaj kiu far'is grav'a'j'n serv'o'j'n al Franc'uj'o, nom'e per la mal'kaŝ'o, en 2015, de la sistem'a spion'ad'o far'e de la uson'a'j sekret'a'j serv'o'j kontraŭ franc'a'j prezid'ant'o'j kaj kontraŭ franc'a'j entrepren'o'j, kiu'j part'o'pren'is en adjudik'ad'o'j super'a'j al 200 milion'o'j de dolar'o'j.

Kiam la arest'o de Assange en la ambasad'ej'o de Ekvador'o okaz'is, la 11-an de April'o 2019, kun romp'o de ĉia'j inter'naci'a'j konvenci'o'j pri azil-rajt'o, la okcident'a'j redakt'ej'o'j, de la Washington Post tra la Guardian ĝis la New York Times ,montr'iĝ'is tim'em'a'j kaj eĉ mal'amik'a'j. La sort'o de ĵurnal'ist'o dum preskaŭ sep jar'o'j en'ferm'it'a en du'dek kvadrat'metr'o'j, sen al'ir'o al la liber'a aer'o nek al la sun'o, sub'met'it'a al monat'o'j da komplet'a izol'it'ec'o, en viv'kondiĉ'o'j proksim'a'j de tortur'o, kaj ĉio pro tio ke li far'is si'a'n labor'o'n, tio ne emoci'as ili'n. Van'e Assange aper'as mal'fort'ig'it'a, kun vizaĝ'o ronĝ'it'a de sol'ec'o, li ne est'as plu ili'a koleg'o.

Naiv'ul'o pov'us opini'i strang'a, ke tiu, kiu publik'ig'is la plej grav'a'j'n fi'aĵ'o'j'n de la 21- a jar'cent'o, trov'iĝ'as en stat'o tiom sol'a, dum solidar'ec'o est'as neces'a. Li, kiu paŝ'o'n post paŝ'o kaj en ekstrem'a sen'hav'ec'o konstru'is la plej grand'a'n bibliotek'o'n de la potenc-aparat'o'j de la histori'o, krom'e far'is io'n ekster'ordinar'e grand'a'n, kio'n neniu el li'a'j koleg'o'j pov'as pretend'i : neniam, en dek tri jar'o'j, kaj dum publik'ig'ad'o de milion'o'j da dokument'o'j, li aper'ig'is eĉ nur la plej et'a'n mal'ĝust'a'n inform'o'n ! Tio ne mal'ebl'ig'is la gazet'o'n Le Mond'e taks'i, ke „Juli'a'n Assange ne est'as amik'o de la hom'rajt'o'j” [5] aŭ The Economist ĝoj'i ke li est'as mal'liber'ig'it'a. [6]

Por kompren'i tiu'n romp'o'n kun la komunik'il'a mond'o neces'as konsider'i, ke la modern'a ĵurnal'ism'o funkci'as en burĝ'a kadr'o, si'n'e de inform-merkat'o, kie la proksim'ec'o kun la potenc'o'j est'as kondiĉ'o por plu'viv'ad'o en konkurenc'a spac'o. Divers'a'j model'o'j ekzist'as kun'e. Organ'o'j kiel Mediapart en Franc'uj'o, laŭ'ŝajn'e pli mal'observ'em'a'j, praktik'as „ĵurnal'ism'o'n de mal'kaŝ'ad'o”, kiu re'cikl'ig'as fi'aĵ'o'j'n kaj perfid'aĵ'o'j'n sen dub'ind'ig'i la sistem'o'n, en kiu tiu'j komunik'il'o'j en'met'iĝ'as. En tio ili ne disting'iĝ'as de la referenc'a ĵurnal'ism'o en'karn'iĝ'int'a en instituci'o'j kiel Le Mond'e, la Guardian aŭ la New York Times .

Assange romp'is kun tiu'j du model'o'j. Kiel aŭtor'o de teori'o pri la „scienc'a ĵurnal'ism'o” li distanc'iĝ'is de la praktik'o'j, kiu'j'n li konsider'as kiel meti'o'n de sekret'a inter'konsent'o kaj, tiom kiom li mal'kaŝ'is pli grav'a'j'n inform'o'j'n, li lern'is ten'i si'n distanc'e de ĉia potenc-aparat'o. Li kontent'iĝ'is publik'ig'i don'it'aĵ'o'j'n rigor'e baz'it'a'j'n sur font'o'j, kribr'it'a'j'n kaj analiz'it'a'j'n post filtr'i ili'n tra platform'o de anonim'ig'o, kies ŝlos'il'o hav'as nur li. Ĉia inform'o, kiu aper'as sur li'a platform'o, est'as akompan'at'a de maln'et'a font'o, kiu ebl'ig'as al ĉiu kontrol'i la ver'ec'o'n kaj akir'i ĝi'n, kio for'ig'as la privilegi'o'j'n, kiu'j'n la ĵurnal'ist'a kast'o star'ig'is por si.

Tia vet'o je la kolektiv'a inteligent'o renvers'as la princip'o'j'n de ni'a epok'o. Trans la efik'o de tuj'a mal'kaŝ'o ĝi ebl'ig'as la aper'o'n de kun'e far'at'a kritik'a rigard'o mal'proksim'a de ĉia form'o de sekret'a inter'konsent'o. Vikiliko, kiu far'iĝ'is ia meta'komunik'il'o, for'ig'as ĉia'n konkurenc'o'n kaj vek'as intens'a'j'n ĵaluz'o'j'n.

La radikal'ec'o de la metod'o de Assange permes'as nenia'n form'o'n de kompromis'o kun ekzist'ant'a'j instituci'o'j. Ĝi do minac'as komunik'il'a'n spac'o'n, kiu kutim'iĝ'is al la komfort'o, kiu'n proviz'as ĝi'a proksim'ec'o kun la domin'ant'o'j. Kaj ĝi mal'trankvil'ig'as la tradici'a'j'n potenc-aparat'o'j'n, kiu'j tim'as ĉiu'moment'e ke ili'a'j fi'aĵ'o'j est'as publik'e el'met'it'a'j. La aŭstrali'a escept'ul'o, kiu malgraŭ'vol'e far'iĝ'is disident'o en la okcident'a spac'o, logik'e vid'is si'n el'met'it'a al akuz'o'j de seks'per'fort'o, de kontraŭ'jud'ism'o, de komplot'ism'o kaj eĉ de sub'met'iĝ'o al la rus'a'j sekret'a'j serv'o'j. Ok jar'o'j'n post si'a brusk'a aper'o, tiu kiu est'is hero'o, do aper'is, en la moment'o de si'a arest'o, kiel „absolut'ist'o de tra'vid'ebl'o” [7] por la unu'a'j kaj, por la ali'a'j, kiel „mal'amik'o de la liber'ec'o'j” [8]

Ju'a'n BRANCO.

   


La aŭtor'o

Ju'a'n BRANCO
Scienc'a esplor'ist'o, eks'a special'a adjunkt'o de la prokuror'o en la Inter'naci'a Pun-Kort'um'o.
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Kiu ver'e vol'as pac'o'n en Kivuo  ?



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a

[1] Last'a gazet'ar'a konferenc'o de s - ro Obama en la Blank'a Dom'o, la 18-an de Januar'o 2017.

[2] David Leigh, „ WikiLeaks «  has blood on its hands  » over Afghan war logs, claim US officials ”, The Guardian , London'o, 30-an de Juli'o 2010. KpThe Guardians war on Assange ”, https :// theguardian. fivefilters. org La brit'a gazet'o ankaŭ prov'is akuz'i Assange -on per la asert'o, sen pruv'o, ke li en London'o renkont'is la direktor'o'n de la elekt'o'kampanj'o de s - ro Trump, inform'o mal'ĝust'a, kiu'n ĝi tamen neniam plu menci'is.

[3] Nick Collins, „ WikiLeaks  : Guilty parties «  should fac'e death penalty  »”, The Telegraph , London'o, 1-an de Decembr'o 2010.

[4] Vd Frank'li'n Ramirez Gallegos, „En Ekvador'o, surpriz'e la nov'liberal'ism'o”, Le Mond'e diplomatique en Esperant'o, Decembr'o 2018.

[5] Jérôme Hourdeaux, „Juli'a'n Assange, l’histoire d ’un'e déchéance ”, Mediapart, 11-an de April'o 2019, www. mediapart. fr .

[6] „Juli'a'n Assange  : journalistic her'o or enemy agent ?” The Economist , London'o, 12-an de April'o 2019.

[7] „La trajectoire am'bi'valent'e de Juli'a'n Assange ”, v. c.

[8] „ Profession journaliste ”, rencontre avec Fabrice Arfi, Bibliothèqe publique dinformation, Pariz'o, 17-an de April'o 2019.


Akcept'ej'o >> 1 a maj'o 2019

Komunik'il'a Ĉernobilo


Ek'de la elekt'o de s - ro Donald Trump la mond'a ĵurnal'ist'a elit'o dis'vast'ig'as komplot-teori'o'n laŭ kiu Kreml'o reg'as la Blank'a'n Dom'o'n. Enket'o frakas'is tiu'n el'kov'aĵ'o'n. Ĉu la rond'o de la raci'o far'iĝ'i paranoj'a ?



de  Serge HALIMI, Pierre RIMBERT

La 24-AN de Mart'o 2019 : tag'o, kiu dev'us en'ir'i la histori'o'n kiel la nigr'a dimanĉ'o de la komunik'il'o'j. Sur kvar konciz'a'j paĝ'o'j la uson'a ministr'o pri justic'o resum'is la ĉef'a'j'n konklud'o'j'n de la special'a prokuror'o Robert Mueller. Tiu ĉi, de pli ol du jar'o'j, kun konsider'ind'a'j rimed'o'j, enket'ad'as pri la supoz'at'a sekret'a inter'konsent'o – kun'ord'ig'ad'o, koluzi'o aŭ komplot'o – inter s - ro Donald Trump kaj li'a rus'a koleg'o Vladimir Putin por fals'i la uson'a'j'n prezid'ant-elekt'o'j'n de 2016 profit'e al la unu'a. La verdikt'o : “Definitiv'e la enket'o'j ne konfirm'is, ke la grup'o de la elekt'o'kampanj'o [de s - ro Trump] kun'ord'iĝ'is aŭ konspir'is kun la rus'a reg'ist'ar'o en la kadr'o de ag'ad'o'j cel'ant'a'j interfer'i en la elekt'o” (vid'u la artikol'o'n de Aaron Maté).

Ne suspekt'ebl'a je komplez'o al la novjork'a miliard'ul'o, tiom ke la demokrat'o'j far'is al li ver'a'n kult'o'n (ret'ej'o eĉ vend'as kandel'o'j'n kun bild'o de “Sankt'ul'o Robert Mueller ”, por po 12,85 eŭr'o'j), s - ro Mueller, en temp'o de klak'o sur la “send'o”-klav'o, mal'konfirm'is la plej grandioz'a'j'n fals'nov'aĵ'o'j'n de la jar'dek'o, laŭ kiu'j la uson'a prezid'ant'o est'as sub ĉantaĝ'o de Kreml'o, kaj eĉ far'iĝ'is la “marionet'o de Putin” pro kompromit'a'j registr'aĵ'o'j de si'a'j seks'a'j strang'aĵ'o'j en luks'a moskv'a hotel'o en la jar'o 2013 – la nobl'a'j gazet'o'j maŝ'e ripet'ad'is, ĉarm'it'e, la rus'a'n termin'o'n kompromat. Ek'de la komenc'o de la jar'o 2017 tiu supoz'at'a “ Russiagate ” bol'ig'as la plej prestiĝ'a'j'n ĉef'artikol'a'j'n kaldron'o'j'n de la planed'o. [1]

“Oni ne pov'as eksklud'i ke la prezid'ant'o de Uson'o est'as la agent'o, konsci'e aŭ ne, de mal'amik'a ekster'land'a potenc'o”, klar'ig'as ekzempl'e la fak'ul'o Michael Fuchs en US News and World Re'port (la 28-an de Decembr'o 2017). Ses monat'o'j'n post'e la New York Magazin'e (la 9-an de Juli'o 2018) pri'skrib'is la pint'kun'ven'o'n Trump-Putin en Helsink'o kiel la “renkont'iĝ'o'n inter rekrut'o de la rus'a'j sekret'a'j serv'o'j kaj li'a ord'o-don'ant'o”.

En la “mal'dekstr'a” televid'o MSNBC, la tre popular'a prezent'ist'in'o Rachel Maddow interpret'as ĉiu'n decid'o'n de s - ro Trump – la anonc'o'n de re'tir'o de la trup'o'j el Afgan'uj'o aŭ el Siri'o, la inter'parol'ad'o'j'n kun Nord-Kore'uj'o ktp – kiel krom'a'n pruv'o'n de li'a sub'met'it'ec'o al la ordon'o'j de Kreml'o. Mal'long'e post la pint'kun'ven'o de Helsink'o ŝi eĉ instig'as konsider'i “la ebl'ec'o'n, ke iu al'ven'is al la prezid'ant'ec'o de Uson'o por serv'i la interes'o'j'n de ali'a land'o ol la ni'a” (16-an de Juli'o 2018).

Inund'at'a de imag'pov'o, la revu'o Tim'e dediĉ'is si'a'n titol'paĝ'o'n al lud'o de rus'a'j pup'o'j kiu, per si'n'sekv'a inter'met'o, konduk'as de la uson'a prezid'ant'o ĝis li'a kreml'a koleg'o. “Ĉiu'j hom'o'j de la car'o : kiel la oligarĥ'o'j de Putin en'ŝov'iĝ'is en la grup'o'n de Trump” (1-an de Oktobr'o 2018). Kaj en la televid'o ABC (12-an de April'o 2018), la eks'direktor'o de la Federal Bureau of Investigation ( FBI), eks'ig'it'a de s - ro Trump, s - ro James Comey, el'las'is hipotez'o'n kiu ĝoj'trem'ig'is la uson'a'n inteligencija  [2] : Mi ne sci'as, ĉu la aktual'a prezid'ant'o de Uson'o trov'iĝ'is en 2013 en Moskv'o kun prostitu'it'in'o'j kiu'j urin'is unu sur la ali'a'n ; tio ebl'as, sed mi ne sci'as.”

Per karnaval'ec'a invers'iĝ'o la reprezent'ant'o'j de polic'a instituci'o, kiu murd'is dek'o'j'n da kontraŭ'ras'ist'a'j aktiv'ul'o'j en la 1960- aj kaj 1970- aj jar'o'j, parad'as en progres'em'a'j televid'o'j por don'i instru'o'j'n pri kiel konserv'i la demokrati'o'n.

“Se s - ro Trump ne est'as la lake'o de s - ro Putin, est'as pli ol urĝ'a temp'o por ke li tio'n pruv'u”, fulm'as ĉef'artikol'o de la New York Times la 21-an de Mart'o 2018, forges'ant'e ke est'as task'o pli ĝust'e de referenc'a gazet'o pruv'i si'a'j'n asert'o'j'n de perfid'o. Ses monat'o'j'n post'e la sam'a ĵurnal'o aper'ig'is maraton'a'n artikol'o'n ornam'it'a'n per klaroskur'a grafik'aĵ'o kun man'o'j ten'at'a'j de faden'o'j por – sen eksces'a delikat'ec'o – sugesti'i la manipul'ad'o'n. Ĝi'a retor'ik'o memor'ig'as pri tiu de la konspir'teori'ul'o'j konvink'it'a'j ke la Ter'o est'as domin'at'a de reptili'o'j aŭ de la Illuminati  : “Ekzist'as kial'o'j por pens'i ke s - ro Putin sukces'is donac'i la prezid'ant'ec'o'n al si'a admir'ant'o s - ro Trump, eĉ se oni pov'as tio'n nek pruv'i nek mal'konfirm'i.” (la 20-an de Septembr'o 2018). Tia art'o de gazet'a enket'ad'o merit'is Pulitzer -premi'o'n. La gazet'o ricev'is ĝi'n en la sam'a jar'o.

KUN LA “ Russiagate ”, la teori'o de la komplot'o – kiu'n scen'arist'o de James Bond taks'us tro ekstravaganc'a – hav'as si'a'n font'o'n ne en la makedoni'a'j trol'o'j aŭ en la aktiv'ul'o'j de la “alternativ'a dekstr'ul'ar'o” (alt- right , sed en la bat'ant'a kor'o de la liberal'a gazet'ar'o, tie kie puls'as la profesi'a etik'o sam'temp'e pedant'a kaj predik'em'a : la New York Times, The Economist kaj la Washington Post ; la televid'o'j Cable News Network ( CNN), MSNBC, sed ankaŭ Art'e kaj la British Broadcasting Corporation ( BBC) ; sen forges'i Libération, Le Mond'e kaj la Guardian . Mal'long'e, ĵurnal'ist'o, kies klient'o'j est'as la plej kler'a'j soci'a'j tavol'o'j, la plej disting'it'a'j, la plej potenc'a'j. Kaj komunik'il'o'j kiu'j, ek de 2016, de la brit'el'ir'o kaj de la elekt'iĝ'o de s - ro Trump, met'as la denunc'ad'o'n de fals'nov'aĵ'o'j (fak'e news ) en la centr'o'n de si'a el'don'projekt'o. La raport'o Mueller, liber'ig'ant'e s - ron Trump el la suspekt'o de koluzi'o kun la rus'o'j, detru'as la gvid'a'n rakont'o'n, kiu ebl'ig'is al ili ne nur re'konstru'i si'a'n ekzist'o'rajt'o'n front'e al la nov'a'j ag'ant'o'j de inform'ad'o, sed ankaŭ – special'e en Uson'o – en'spez'i ekster'ordinar'e mult'a'n mon'o'n.

Jen do la tromp'ist'o tromp'it'a, kaj task'it'a kon'at'ig'i si'a'n sen'iluzi'iĝ'o'n al la publik'o. En ĉiu ali'a cirkonstanc'o la skandal'o est'us planed'vast'a – fin'e la batal'o kontraŭ la fals'a'j nov'aĵ'o'j est'as ja unu el la oficial'a'j prioritat'o'j de la liberal'a'j demokrati'o'j.

Do, kiel la komunik'il'o'j inform'is pri la konklud'o'j de la prokurator'o Mueller  ? Ĉu ili re'kon'is, ke ond'o da paranoj'o est'is infekt'int'a si'a'j'n prestiĝ'a'j'n redakt'ej'o'j'n ? Escept'e de man'plen'o da mal'dekstr'a'j sen'lig'ul'o'j, kiel Glenn GreenwaldMatt Taibbi, kiu'j ek'de 2016 denunc'as la (oficial'a'j'n) fals'nov'aĵ'o'j'n (fak'e news de la “ Russiagate ” [3], kelk'a'j konservativ'a'j uson'a'j ĵurnal'ist'o'j not'is la fakt'o'n, ke ili'a profesi'o sub'iĝ'is je “kolektiv'a halucin'o kiu detru'is al la uson'a gazet'ar'o ĝi'a'n rest'int'a'n kredit'o'n” (Le'e Smith, Tabl'et, 27-an de Mart'o 2019). Aŭ, pli sobr'e, ke “ĉio ĉi ne valor'is la pen'o'n” ( The Wall Street Journal , la 18-an de April'o 2019).

SED LA pli'mult'o prefer'is ne'i si'a'n fiask'o'n. “Ni sci'as, ke la leter'o [de la justic'ministr'o resum'ant'a la Mueller -raport'o'n] hav'as nenia'n signif'o'n. Tio est'as absolut'e … Tio dir'as nenio'n”, hurl'as la prezent'ist'o de la MSNBC Joe Scarborough (29-an de Mart'o 2019). Post publik'iĝ'o de la raport'o la draŝ'ant'o'j de imag'it'a komplot'o prefer'as re'ten'i de ĝi, ke rus'o'j prov'is influ'i la voĉ'don'ad'o'n. Kaj ke s - ro Trump, tent'at'a mis'uz'i si'a'n aŭtoritat'o'n por mal'help'i enket'o'n, kiu hirt'ig'is li'n, montr'is si'n nek ĉiam sincer'a nek ver'e delikat'a. Konklud'o'j, kiu'j eĉ postul'is du jar'o'j'n da enket'ad'o kaj ĉiu'n ĉi tamtam'o'n : por tio, leg'i li'a'j'n tvitojn est'us sufiĉ'a.

En Franc'uj'o du vort'o'j karakteriz'is la raport'ad'o'n pri la Mueller -raport'o : diskret'ec'o kaj tromp'atak'o. [4] En la radi'o Franc'e Inter, publik'a radi'o tre pint'a en la batal'o kontraŭ la fals'nov'aĵ'o'j, la special'ist'in'o pri komunik'il'o'j Sonia Devillers dediĉ'is al la fiask'o de si'a'j koleg'o'j nek unu el si'a'j ĉiu'tag'a'j “ éditos M ” nek epizod'o'n de si'a el'send'o “La moment'o M ”. Kompens'e ŝi inform'is pri cert'e pli grav'a'j dosier'o'j, kiel la histori'o de la ” Dorote -klub'o” (4-an de April'o), aŭ pli konform'a'j al la el'send'a'j inklin'o'j de la radi'o : “La mal'am'o al ĵurnal'ist'o'j” (19- a de April'o), “La komunik'il'o'j atak'at'a'j en Hungar'uj'o” (12-an de April'o), sen forges'i “La mensog-fabrik'o- n ” (5-an de April'o), seri'o'n de dokument'film'o'j “bon'eg'e konstru'it'a'j” de Franc'e 5 pri la fals'nov'aĵ'o'j (fak'e news ) – do tiu'j, kiu'j'n produkt'as la adept'o'j de s - ro Trump kaj la naci'ist'a'j dekstr'ul'o'j …

Re'e en Franc'e Inter, Pierre Haski, respond'ec'ul'o pri la kronik'o “geopolitik'o” ek'de kiam li'a antaŭ'ul'o Bernard Guetta far'iĝ'is kandidat'o de la reg'ant'a potenc'o por la eŭrop'a'j elekt'o'j, ankaŭ ne ŝajn'is inspir'it'a de la fiask'o de la “ Russiagate ” : kvar semajn'o'j'n post la eksplod'o de la 24- a de Mart'o, la okaz'aĵ'o ankoraŭ ne merit'is ke li sci'ig'u ĝi'n al si'a'j aŭskult'ant'o'j. Haski tamen prezid'as la asoci'o'n Raport'ist'o'j sen lim'o'j.

Le Mond'e si'a'vic'e (la 26-an de Mart'o 2019) dediĉ'as si'a'n titol'paĝ'o'n al la event'o : “Trump triumf'as post la unu'a'j konklud'o'j de la « rus'a enket'o »”. Tamen la ĉef'artikol'o de la sekv'a tag'o far'as strang'a'n bilanc'o'n de tri jar'o'j da uson'a publik'a viv'o gangren'it'a de gigant'a paranoj'o : La instituci'o'j de la land'o'j funkci'as.” En Uson'o, konservativ'a sed klar'vid'a de la New York Times tamen el tiu epizod'o tir'as la invers'a'n konklud'o'n. Ross Douthat konstat'as, ke ĉiu'j person'ar'o'j – politik'a, komunik'il'a, jur'a, sekur'ec'a – kiu'j part'o'pren'as en la ekvilibr'o de la potenc'o'j [“dediĉ'is si'a'n energi'o'n al ĝust'e tiu spec'o de komplot'ist'a alternativ'a real'o, kontraŭ kiu ili imag'is rezist'i” (26-an de Mart'o 2019). Sed, dum la konspir'ist'o'j kaŝ'it'a'j en la profund'aĵ'o'j de Inter'ret'o est'as objekt'o de ĉia'j mok'o'j, la “paranoj'a centr'o” ag'as kun la arm'il'o'j de la potenc'o, si'a legitim'ec'o, si'a'j intelekt'ul'o'j, si'a aŭtoritat'o. Ĝi do minac'as la publik'a'n viv'o'n de la demokrati'o'j sam'e kiel la naci'ist'a dekstr'ul'ar'o, kontraŭ kiu ĝi pretend'as batal'i : “Tiom, al'don'as Douthat, kiom la centr'o kred'as pri la en'nask'it'a bon'ec'o de la uson'a'j kaj okcident'a'j instituci'o'j, pri la fundament'a saĝ'ec'o kaj la patriot'ism'o de tiu'j, kiu'j reprezent'as ili'n, ĝi'a percept'o de la minac'o oft'e est'as sent'em'a pri la grand'a'j ekster'land'a'j mal'amik'o'j kaj pri la intern'a'j radikal'ul'o'j. Kaj ĝi tim'as pli ol ĉio'n ali'a'n, ke tiu'j du grup'o'j ag'as inter'konsent'e.”

KIAM LA mani'o est'as tro grand'a, la saĝ'o est'as sen'pov'a … Ambaŭ'flank'e de Atlantik'o la el'don'a'j direkt'ej'o'j tuj konfirm'is la traf'ec'o'n de la diagnoz'o far'it'a de Douthat. Ok tag'o'j'n post tiu ĉi komunik'il'a Ĉernobilo Le Mond'e publik'ig'is “seri'o'n pri la influ'o kaj ret'o'j de Rus'land'o ekster'land'e'n”, kies ĉef'a artikol'o trakt'as pri la lig'o'j de Moskv'o kun la ekstrem'dekstr'o. Por ne post'rest'i, La Croix (15-an de April'o 2019) lanĉ'as pel'ĉas'ad'o'n kontraŭ la “fals'a'j inform'o'j kapabl'a'j influ'i la voĉ'don'o'n” eŭrop'a'n de la 26- a de Maj'o. La unu'a suspekt'at'o, laŭ la gazet'o, est'as “la rus'o'j”.

Kaj do, kvazaŭ nenio est'us okaz'int'a, la mil ebl'a'j vari'aĵ'o'j de la tem'o “Moskv'o, ĉef'urb'o de la imperi'o de la mal'bon'o” daŭr'e etend'iĝ'as. La 2-an de April'o la inter'naci'a el'don'o de la New York Times titol'as : “Kial Rus'land'o est'us ordon'int'a la murd'o'n al ukrain'a elektr'ist'o ?” Sekv'a'tag'e, daŭr'e sur la titol'paĝ'o, Moskv'o etend'as si'a'n ret'o'n kaj mult'ig'as si'a'j'n fi'aĵ'o'j'n en Venezuel'o, en la post'kort'o de Uson'o. Kvar'dek ok hor'o'j'n post'e oni ir'as al ali'a kontinent'o : “La supr'e'n'ir'o de Rus'land'o en Afrik'o alarm'as la Okcident'o'n”. Tie Moskv'o vend'as arm'il'o'j'n, ver'ŝajn'e mal'pli tener'a'j'n ol la ni'a'j, kaj, kia ne'imag'ebl'a horor'o sub ni'a'j mild'a'j ĉiel'o'j, apog'as … “aŭtokrat'o'j'n” !

Tamen la magazin'o Tim'e (la 15-an de April'o 2019) sukces'as resum'i en titol'o (akompan'at'a de long'a dosier'o) la ven'ont'a'n el'don'a'n Gral'o'n de la liberal'a gazet'ar'o. Ĉar la obsed'o de fi'a inter'konsent'o inter la s -roj Trump kaj Putin provizor'e for'vapor'iĝ'is, ĝi ced'as la lok'o'n al … “La ali'a rus'a komplot'o”.

Serge HALIMI

kaj Pierre RIMBERT.



La aŭtor'o

Serge HALIMI


Pierre RIMBERT


La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Por la kriz'o de la merkat'o, rimed'o'j de merkat'o ...

La por'uson'a obsed'o

Ide'o'j ek'de nun konsider'at'a'j "natur'a'j"

Kript'a kot'o

Konsum'ebl'a kontest'ad'o por la mez'a'j klas'o'j

Konstru'ist'o'j de ruin'o'j

Ĉin'a social'a model'o en la Pire'o-haven'o

Kio'n la afer'o Cahuzac mal'kaŝ'as - La karnaval'o de esplor'ad'o



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a

[1] Vd Serge Halimi, “Rus'a'j marionet'o'j” kaj Aaron Maté, “Rus'a en'miks'iĝ'o, de obsed'o ĝis paranoj'o”, Le Mond'e diplomatique en Esperant'o, respektiv'e de Januar'o 2017 kaj Decembr'o 2017.

[2] Rus'a vort'o por intelekt'ul'ar'o. - vl

[3] Glenn Greenwald, “ Robert Mueller did not merely reject the Trump-Rus'si'a conspiracy theories. He oblitered them ”. The Intercept ], 18-an de April'o 2019, https :// theintercept. com  ; Matt Taibbi, “It’ s official  : Russiagate is this generations WMD ”, Hat'e Inc., 23-an de Mart'o 2019, https :// taibbi. substack. com .

[4] Ni dank'as al Malek Ouzerouhane pro la dokument'ad'o.


Akcept'ej'o >> 1 a maj'o 2019

La brit'el'ir'o re'miks'as la kart'o'j'n

Eŭrop'a imperi'o dis'fal'ant'a


Por la unu'a foj'o post la Unu'ec'a Akt'o en 1986 potenc'a'j konservativ'a'j kaj naci'ist'a'j politik'a'j parti'o'j propon'as ne for'las'i la Eŭrop'a'n Uni'o'n, sed sub'met'i ĝi'n al si'a projekt'o. Jen defi'o, kiu al'don'iĝ'as al tiu de la brit'el'ir'o kaj kiu pli'grav'ig'as la streĉ'it'ec'o'j'n en komun'um'o domin'at'a de sen'projekt'a German'uj'o.



de  Wolfgang STREECK

KIO EST'AS la Eŭrop'a Uni'o ? La plej proksim'a koncept'o, kiu ven'as al la mens'o, est'as tiu de liberal'a, aŭ pli bon'e, nov'liberal'a imperi'o : hierarĥi'e struktur'it'a blok'o konsist'ant'a el ŝtat'o'j laŭ'nom'e suveren'a'j, kies stabil'ec'o daŭr'as dank'e al distribu'o de la reg'potenc'o de centr'o al la rand'o. En la centr'o trov'iĝ'as German'uj'o, kiu prov'as, pli aŭ mal'pli sukces'e, kaŝ'iĝ'i en'e de kern'grup'o ( Kerneŭropo), kiu'n ĝi form'as kun Franc'uj'o. Ĝi ne vol'as est'i vid'at'a kiel tio, kio'n la brit'o'j nom'is “unu'ig'ant'o de la kontinent'o”, eĉ kiam, fakt'e, tio est'as ver'a. La fakt'o, ke ĝi kaŝ'iĝ'as mal'antaŭ Franc'uj'o, por ĉi-last'a est'as potenc'o'font'o.

Sam'e kiel la ali'a'j imperi'a'j land'o'j, unu'a'rang'e Uson'o, German'uj'o vid'as si'n – kaj dezir'as, ke la ali'a'j vid'u ĝi'n – kiel hegemoni'a'n potenc'o'n bon'vol'em'a'n, kiu dis'verŝ'as ĉe si'a'j najbar'o'j univer ­sal'a'n saĝ'o'n kaj moral'a'j'n virt'o'j'n, kies kost'o'n ĝi pag'as. Tio est'as el'spez'o, kiu eg'e valor'as por la bon'o de la hom'ar'o [1].

Pri German'uj'o kaj Eŭrop'o, la valor'o'j, kiu'j rajt'ig'as la imperi'o'n, est'as liberal'a demokrati'o, konstituci'a reg'ist'ar'o kaj person'a liber'ec'o, do la valor'o'j de politik'a liberal'ism'o. En'met'it'a'j en la sam'a'n donac'pak'aĵ'o'n, trov'iĝ'as la liber'ec'o'j merkat'a kaj konkurenc'a, emfaz'at'a'j kiam neces'as, kaj, en la nun'a okaz'aĵ'o, nov'liberal'ism'o.

Difin'i la preciz'a'n konsist'o'n kaj la ver'a'n signif'o'n de la imperi'a valor'ar'o kaj la manier'o'n, per kiu ĝi aplik'iĝ'as, est'as prerogativ'o de la hegemoni'a centr'o. Ĝi ebl'ig'as al la centr'o ia'n ĉef'ec'o'n super la rand'o, inter'ŝanĝ'e de ĝi'a bon'vol'em'o.

Konserv'i la imperi'a'j'n mal'simetri'o'j'n en grup'o de ŝtat'o'j efektiv'e suveren'a'j neces'ig'as komplik'a'j'n politik'a'j'n kaj instituci'a'j'n aranĝ'o'j'n. La ekster'centr'a'j ŝtat'o'j dev'as est'i reg'at'a'j de elit'o'j por kiu'j la struktur'o'j kaj apart'a'j valor'o'j de la centr'o aper'as kiel imit'end'a model'o. Ili dev'as em'i organiz'i si'a'n intern'a'n politik'a'n kaj soci'a'n ord'o'n tiel, ke ĝi akord'iĝ'as kun la centr'a'j interes'o'j. La reg'daŭr'ebl'o de tiu'j elit'o'j est'as neces'eg'a por la plu'viv'ad'o de la imperi'o. Kiel instru'as al ni la uson'a spert'o, tiu struktur'o hav'as prez'o'n el demokrati'a'j valor'o'j, ekonomi'a'j rimed'o'j kaj eĉ hom'a'j viv'o'j.

Foj'e la reg'ant'a'j elit'o'j de “mal'grand'a'j land'o'j” aŭ de “mal'fru'iĝ'int'a'j land'o'j” pri ekonomi'a kresk'ad'o serĉ'as status'o'n de du'a'rang'a membr'o en la imperi'o. Ili esper'as, ke la imperi'a reg'ant'ar'o help'os ili'n trud'i al si'a'j soci'o'j projekt'o'j'n de “modern'ig'o”, kiu'j ne ĉiam inspir'as popol'a'n entuziasm'o'n. Laŭd'ant'e ili'a'n sub'met'iĝ'o'n la imperi'o don'os al ili la ideologi'a'j'n, mon'a'j'n aŭ milit'ist'a'j'n rimed'o'j'n por brid'i la opozici'a'j'n parti'o'j'n.

En liberal'a imperi'o, kies koher'ec'o teori'e baz'iĝ'as sur moral'a'j valor'o'j, kaj ne sur arme'a per'fort'o, de la man'o ĝis la buŝ'o oft'e divers'iĝ'as la sup'o. La reg'ant'a'j klas'o'j de la centr'o, sam'e kiel tiu'j de la ekster'centr'o, far'as erar'o'j'n. Ekzempl'e, Germani'o kaj Franci'o kun'e ag'ant'a'j, kun la pli aŭ mal'pli sekret'a help'o de la Eŭrop'a Centr'a Bank'o, ne sukces'is rest'ig'i kiel reg'potenc'o'n la “reform'ant'a'n” reg'ist'ar'o'n de s - ro Matteo Renzi, atak'it'a'n de popol'a rezist'ad'o. Sam'manier'e, sub ni'a'j okul'o'j, Germani'o montr'iĝ'as ne'kapabl'a protekt'i la prezid'ant'o'n Emmanuel Macron el la koler'o de la flav'veŝt'ul'o'j kaj ali'a'j opon'ant'o'j al li'a program'o de ekonomi'a german'ig'o.

La hegemoni'a land'o mem, ne est'as ŝirm'at'a kontraŭ intern'a'j mal'facil'aĵ'o'j. Sub la reĝim'o de liberal'a imperi'o, ĝi'a reg'ist'ar'o dev'as zorg'i, ke la defend'o de si'a'j naci'a'j interes'o'j – aŭ la ide'o, kiu'n ĝi hav'as pri ili – ŝajn'u progres'ig'i la afer'o'n de la liberal'a'j ĝeneral'a'j valor'o'j, de demokrati'o ĝis prosper'o por ĉiu'j. Por tio, ĝi ebl'e bezon'as help'o'n de si'a'j klient'o'land'o'j. Ĝi ne pov'is profit'i de tio en 2015, kiam s -in'o Angel'a Merkel prov'is solv'i sam'temp'e la demografi'a'n kriz'o'n kaj la problem'o'n pri la bild'o de German'uj'o anstataŭ'ig'ant'e la kresk'ad'o'n de kontrol'at'a en'migr'ad'o – kiu'n rifuz'is la krist'an'demokrat'a'j deput'it'o'j – per efektiv'ig'o de sen'kondiĉ'a azil'rajt'o.

Konserv'i la imperi'a'n disciplin'o'n

LA MAL'FERM'O de la german'a'j land'lim'o'j sub la pretekst'o, ke ili ne plu est'as kontrol'ebl'a'j aŭ ĉar tem'as pri postul'o de la inter'naci'a jur'o, bezon'is fakt'e, ke la tut'a Eŭrop'a Uni'o sekv'u Berlin'o'n. Nu, neniu el la membr'o'ŝtat'o'j sekv'is. Iu'j, kiel Franc'uj'o, silent'is, ali'a'j, kiel Hungar'uj'o kaj Pol'land'o, publik'e postul'is si'a'n naci'a'n suveren'ec'o'n. Romp'int'e, pro intern'a'j politik'a'j afer'o'j, kun la ne'skrib'it'a liberal'imperi'a regul'o, laŭ kiu oni neniam embaras'as ali'a'n reg'ist'ar'o'n, des mal'pli kiam tem'as pri la hegemoni'a potenc'o, ili kre'is por s -in'o Merkel intern'a'n mal'facil'aĵ'o'n, el kiu ŝi neniam el'ir'is. Ili ankaŭ star'ig'is daŭr'a'n fend'o'n inter la centr'o kaj la eŭrop'a orient'o pri la imperi'a'j politik'o'j ekster'a'j kaj intern'a'j. Tiu okaz'aĵ'o nur al'don'is nov'a'j'n disk'o'n­sent'o'j'n al tiu'j, kiu'j jam ekzist'as en Eŭrop'o : okcident'e Unu'iĝ'int'a Reĝ'land'o, kaj sud'e laŭ la mediterane'a fend'lini'o, kiu pli'larĝ'iĝ'is pro la efektiv'ig'o de la unu'ec'a mon'o.

Pli ol ali'a'j imperi'a'j form'o'j, liberal'a imperi'o sufer'as de sen'ĉes'a mal'stabil'ec'o kaj sen'ĉes'e est'as prem'at'a de'mal'supr'e kaj de'flank'e. Pro mank'ant'a kapabl'o por arme'a inter'ven'o en la membr'o­ŝtat'o'j'n, ĝi ne pov'as uz'i per'fort'o'n por mal'help'i secesi'o'n. Kiam la Unu'iĝ'int'a Reĝ'land'o decid'is el'ir'i el la Eŭrop'a Uni'o, nek Germani'o nek Franci'o eĉ moment'et'o'n konsider'is invad'i la brit'a'j'n insul'o'j'n por en'ten'i ili'n. Ĝis nun fakt'e la Eŭrop'a Uni'o est'as pac'fort'o. Tamen, laŭ german'a aŭ franc-german'a vid'punkt'o, sen'konflikt'a dis'iĝ'o damaĝ'us la imperi'a'n disciplin'o'n, ĉar ali'a'j ribel'em'a'j land'o'j pov'us met'i la demand'o'n pri si'a el'ir'o.

Eĉ pli mal'bon'e, se la brit'a'n el'ir'o'n oni evit'us per grav'a'j konced'o'j, ali'a'j land'o'j pov'us pet'i re'trakt'ad'o'n de la komun'a akir'it'aĵ'o verk'it'a por rest'i definitiv'e ne'diskut'ebl'a. La Unu'iĝ'int'a Reĝ'land'o do dev'is elekt'i : ĉu rest'i en la Eŭrop'a Uni'o sen akir'i ced'o'j'n – sen'kondiĉ'a'n kapitulac'o'n – ĉu el'ir'i per alt'eg'a kost'o. Tio malgraŭ la fakt'o, ke London'o oft'e help'is Germani'o'n kontraŭ'star'i la franc'a'n prem'o'n kompens'ant'e la franc'a'n ŝtat'ism'o'n per san'a (laŭ german'a'j okul'o'j) lig'it'ec'o al merkat'a ekonomi'o. Pro la brit'el'ir'o tiu ekvilibr'o romp'iĝ'as.

Franc'uj'o, perfekt'e konsci'a pri tio, pled'is por tre akr'a si'n'ten'o en la inter'trakt'ad'o'j kun London'o, apenaŭ kaŝ'ant'e si'a'n cel'o'n : ke la brit'o'j rest'u ĉe si'a decid'o el'ir'i. Profit'ant'e la german'a'j'n mal'trankvil'o'j'n pri la imperi'a disciplin'o, ĝi evident'e akir'is tio'n, kio'n ĝi dezir'is, spit'e al la tim'o'j de Berlin'o, kiu, unu'flank'e tim'as perd'i unu el si'a'j grav'a'j eksport-merkat'o'j kaj ali'flank'e dev'os nun brems'i la franc'a'j'n ambici'o'j'n sen la brit'a sub'ten'o. Ĉu German'uj'o ced'ant'e al Franc'uj'o, far'is oportun'ism'a'n kaj mal'long'vid'a'n decid'o'n – en la plej pur'a stil'o de s -in'o Merkel –, kiu en la ven'ont'a'j jar'o'j pov'as al ĝi tre alt'e kost'i ? Tio'n dir'os la est'ont'ec'o.

Brit'uj'o si'a'flank'e, tiom kiom la decid'o for'las'i la Uni'o'n obe'is al konsider'o'j naci'ism'a'j kaj ne kontraŭ-“social'ism'a'j”, ebl'e ja far'is histori'a'n erar'o'n. La brit'el'ir'o far'as Franc'uj'o'n la sol'a atom'potenc'o en la Uni'o kaj sam'e la sol'a, kiu dispon'as pri seĝ'o de konstant'a membr'o en la Konsil'ant'ar'o pri sekur'ec'o de la Unu'iĝ'int'a Naci'ar'o (UN).

La dis'a'j sent'o'j, kiu'j'n al Berlin'o inspir'as la ambici'o de Franc'uj'o est'i unu'a'rang'a en Uni'o pli dens'e integr'it'a – kio pov'us hav'i la efik'o'n ke la ekonomi'a potenc'o de German'uj'o met'iĝ'os en la serv'o'n de la franc'a'j interes'o'j – est'os net'e mal'pli sub'ten'at'a'j de la ceter'a'j membr'o'ŝtat'o'j. Post la brit'el'ir'o Franc'uj'o pov'us aspir'i al status'o de unu'ig'ant'o de Eŭrop'o, per prem'ad'o al German'uj'o por ke tiu engaĝ'iĝ'u en franc-stil'a'n projekt'o'n de eŭrop'a ŝtat'o, tiu'n de suveren'a Franc'uj'o en suveren'a Eŭrop'o. Por la brit'o'j, blok'i tiu'n evolu'o'n de'ekster'e pov'us montr'iĝ'i pli mal'facil'a ol sabot'i ĝi'n de'intern'e. Oni memor'as pri la klopod'o'j, kiu'j'n en la 1960- aj jar'o'j far'is la general'o de Gaulle por mal'ebl'ig'i Brit'uj'o'n en'ir'i tio'n, kio tiam est'is la Eŭrop'a Ekonomi'a Komun'um'o ( EEK), argument'ant'e, ke tiu land'o ne est'as sufiĉ'e “eŭrop'a”.

La reg'o'pov'o de imperi'o ne'evit'ebl'e obe'as al konsider'o'j ne nur ekonomi'a'j kaj ideologi'a'j, sed ankaŭ geo'strategi'a'j, tut'e special'e en la rand'o'j de si'a'j teritori'o'j. La stabil'ig'o de la ŝtat'o'j en la ekstrem'a periferi'o neces'as por la ekonomi'a ekspansi'o, antaŭ ĉio en la kaz'o de imperi'o kapital'ism'a.Tie, kie imperi'o najbar'as ali'a'n imperi'o'n, ĉu ekspansi'em'a'n aŭ ne, ĝi tendenc'as est'i pret'a pag'i pli alt'a'n prez'o'n por konserv'i en si'a reg'ad'o kun'labor'em'a'j'n reg'ist'ar'o'j'n aŭ el'pel'i reg'ist'ar'o'j'n ne kun'labor'em'a'j'n.

La naci'a'j elit'o'j, kiu'j, en tia'j kondiĉ'o'j, pov'as minac'i for'ir'i aŭ ŝanĝ'i la tend'ar'o'n, montr'iĝ'as kapabl'a'j akir'i pli kost'a'j'n konced'o'j'n, eĉ kiam ili'a'j intern'a'j politik'o'j montr'iĝ'as mal'pli agrabl'a'j ; jen la kaz'o'j de Kroat'uj'o kaj Ruman'uj'o. Ĉi tie, last'instanc'e sur'scen'iĝ'as la milit'a potenc'o – kiu'n oni dev'as disting'i de la mol'a fort'o (“soft power), la pov'o de influ'o, de la valor'o'j. Dum liberal'a imperi'o mal'facil'e pov'us uz'i per'fort'o'n kontraŭ loĝ'ant'ar'o sen disciplin'o, ĝi pov'as protekt'i amik'a'j'n reg'ist'ar'o'j'n don'ant'e al ili la rimed'o'j'n por naci'ism'a si'n'ten'o mal'amik'a kontraŭ najbar'a land'o, kiu sent'as si'n minac'at'a de imperi'o, kiu avanc'ig'is si'a'j'n peon'o'j'n. Ali'flank'e hegemoni'a potenc'o pov'as postul'i konced'o'j'n, ekzempl'e en la form'o de sub'ten'o en demand'o'j, kiu'j est'as debat'at'a'j inter membr'o'ŝtat'o'j de la Uni'o. Tiel la balt'a'j land'o'j silent'is pri la akcept'o kaj dis'met'o de la rifuĝ'int'o'j, inter'ŝanĝ'e kun potenc'o'kresk'o de la german'a arme'o kaj kun ties lok'ad'o ĝis minac'i Rus'land'o'n.

La minac'o de la universal'a voĉ'don'rajt'o

EN LA CENTR'O de liberal'a imperi'o la ŝtat'o'j kaj ili'a'j civit'an'o'j pov'as esper'i ke ili trud'os si'a'n vol'o'n sen uz'i milit'a'n potenc'o'n. Sed last'instanc'e tem'as pri iluzi'o : hegemoni'o ne ebl'as sen kanon'o'j. Neces'as vid'i en tiu ĉi kun'tekst'o kaj kompren'i la decid'o'n de la Merkel -reg'ist'ar'o ced'i al la postul'o'j de Uson'o kaj de la Nord-Atlantik'a Trakt'ad-Organiz'aĵ'o ( NATO) promes'ant'e preskaŭ du'obl'ig'o'n de la arm'e-buĝet'o de la land'o por kresk'ig'i ĝi'n al 2 el'cent'o'j de la maln'et'a en'land'a produkt'o ( MEP). Se tiu cel'o est'us efektiv'e ating'it'a, tiam la milit'a'j el'spez'o'j de German'uj'o super'us 40-el'cent'e tiu'j'n de Rus'land'o, ĉio koncern'e aĉet'o'n kaj dis'volv'ad'o'n de konvenci'a arm'ad'o. Tio kontribu'as al solid'a ankr'ad'o en la Uni'o de ŝtat'o'j kiel la balt'a'j aŭ Pol'land'o, por kiu'j la uson'a alternativ'o est'us mal'pli log'a. Tia scen'ar'o sen'dub'e ebl'ig'us al German'uj'o akir'i de la orient'a'j membr'o'ŝtat'o'j de la Uni'o, ke ili for'las'u aŭ moder'ig'u si'a'n opon'o'n kontraŭ valor'o'j – ekzempl'e tiu'j pri la rifuĝ'int'o'j aŭ pri la “(ge)edz'iĝ'o por ĉiu'j”, sed ĝi ankaŭ don'us al Rus'land'o argument'o'j'n por modern'ig'i si'a'n atom'a'n arm'il'ar'o'n, kio'n ĝi cert'e komenc'is far'i. Tio ankaŭ kuraĝ'ig'us land'o'j'n kiel Ukrain'uj'o'n al'pren'i si'n'ten'o'n pli provok'a'n kontraŭ Moskv'o.

Franc'uj'o, kies defend'buĝet'o jam proksim'as la magi'a'n cifer'o'n de 2 el'cent'o'j de la MEP, pov'us esper'i, ke la du'obl'ig'o de la arm'e-el'spez'o'j de German'uj'o mal'util'os al ties ekonomi'a efik'ec'o (kvankam ĝi fervor'us franc-german'a'n kun'labor'ad'o'n pri produkt'ad'o kaj eksport'ad'o de arm'il'o'j). Eĉ pli grav'e, en eŭrop'a arme'o tia, kia'n s - ro Macron koncept'as, kun la sub'ten'o de la german'a'j eŭrop'ist'o'j, signif'a alt'iĝ'o de la konvenci'a'j kapacit'o'j de German'uj'o kompens'us la franc'a'n mal'fort'ec'o'n de sur'grund'a'j trup'o'j. Tiu klar'iĝ'as per la disproporci'a part'o de la arme'a buĝet'o dediĉ'it'a al la atom'arm'ad'o (“forc'e de frappe), instrument'o mal'facil'e uz'ebl'a kontraŭ islam'ist'a'j batal'ant'o'j de Okcident'afrik'o, kiu'j prov'as for'tranĉ'i la al'ir'o'n de Franc'uj'o al urani'o kaj al mal'oft'a'j mineral'o'j.

Kiel oni vid'is, la eŭrop'a imperi'o – ĉu german'a aŭ franc'a-german'a – est'as ne nur liberal'a ; ĝi est'as nov'liberal'a. La imperi'o'j trud'as al si'a'j membr'o'ŝtat'o'j unu'ec'a'n soci'a'n ord'o'n, paŭs'it'a'n laŭ tiu, kiu reg'as en ili'a centr'o. En la kaz'o de la Eŭrop'a Uni'o la naci'a'j ekonomi'o'j est'as reg'at'a'j de la “kvar liber'ec'o'j” de la intern'a merkat'o (tiu'j de la var'o'j, de la kapital'o'j, de la serv'o'j kaj de la person'o'j), kaj de german'ec'a unu'ec'a mon'o, la eŭr'o, kiu, laŭ la traktat'o de Mastriĥto, est'as al'vok'it'a far'iĝ'i tiu de ĉiu'j membr'o'ŝtat'o'j. Tiu'rilat'e la Uni'o strikt'e konform'iĝ'as al la recept'o de la nov'liberal'a inter'naci'ism'o tia, kia ĝi est'is koncept'it'a kaj histori'e aktual'ig'it'a de Friedrich Hayek. Li'a centr'a ide'o est'as la “ isonomio ” : leĝ'a'j sistem'o'j ident'a'j por naci-ŝtat'o'j ankoraŭ formal'e suveren'a'j kaj star'ig'it'a'j laŭ la princip'o, ke ili est'as nepr'a'j por harmoni'a funkci'ad'o de la inter'naci'a'j merkat'o'j. [2]

La aĥil'a kalkan'o de la nov'liberal'ism'o nom'iĝ'as “demokrati'o”, kiel bon'e montr'as al ni Hayek sam'e kiel Polanyi. La isonomio kaj ĝi'a mon'a reĝim'o implic'as strikt'e lim'ig'i la inter'ven'o'n de demokrati'o popol'e baz'it'a kaj funkci'ant'a laŭ la vol'o de la pli'mult'o pri la ekonomi'a politik'o. La naci'a'j reg'ist'ar'o'j, kies ŝtat'o'j est'as part'o'j de nov'liberal'a imperi'o, dev'as ne tim'i voĉ'don'a'n pun'o'n, kiam ili el'met'as si'a'j'n civit'an'o'j'n al la prem'o de inter'naci'e integr'it'a'j merkat'o'j. Por la bon'o de tiu'j civit'an'o'j, tio est'as mem'kompren'ebl'a – eĉ se ili ne vid'as la afer'o'n sam'e – kaj tut'cert'e ĉia'kaz'e por la bon'o de la akumul'ad'o de la kapital'o. Pro tio la imperi'o dev'as proviz'i ili'n per naci'a'j kaj inter'naci'a'j instituci'o'j, kiu'j help'os ili'n met'i si'n ekster la ating'o'pov'o de la universal'a voĉ'don'rajt'o. Per ali'a'j vort'o'j, nov'liberal'a ŝtat'o, se ĝi vol'as montr'iĝ'i mal'fort'a en si'a rilat'o kun la merkat'o, dev'as montr'iĝ'i krud'a en si'a'j rilat'o'j kun la soci'a'j fort'o'j, kiu'j postul'as politik'a'n korekt'o'n de la liber'a lud'o de la merkat'o'j. La taŭg'a esprim'o por karakteriz'i tiu'n situaci'o'n est'as “aŭtoritat'a liberal'ism'o”, politik'a doktrin'o, kies origin'o'j de'ven'as el la Vajmar'a Respublik'o kaj el la amik'a renkont'iĝ'o inter la nov'liberal'a'j ekonomik'ist'o'j kaj la “kron'a jur'ist'o” de la [nazi'a] 3- a Regn'o, Carl Schmitt. [3]

La aŭtoritat'a liberal'ism'o uz'as fort'a'n ŝtat'o'n por protekt'i liber'merkat'a'n ekonomi'o'n kontraŭ la danĝer'o'j de la politik'a demokrati'o. [4] En la Uni'o tio est'as antaŭ ĉio la rezult'o de la inter'naci'ig'o : la konstru'ad'o de instituci'a organ'o, kiu ebl'ig'as al la reg'ist'ar'o'j re'send'i la naci'a'j'n ekonomi'o'j'n al inter'naci'a'j instanc'o'j produkt'ant'a'j norm'o'j'n, kiel la ministr'a'j konsil'ant'ar'o'j, la super'naci'a'j jurisdikci'o'j aŭ la centr'a'j bank'o'j. Tiel ili pov'as sen'iĝ'i je si'a'j respond'ec'o'j per la argument'o de naci'a suveren'ec'o, kiu'n ili ne vol'as aŭ kiu'n ili jam ne kapabl'as praktik'i.

La inter'naci'ism'o don'as al ili instrument'o'n, kiu'n la ortodoks'a politik'o nom'is “mult'nivel'a diplomati'o” [5] : la inter'trakt'ad'o'n de inter'naci'a'j mandat'o'j, kiu'j'n la naci'a'j reg'ist'ar'o'j pov'as import'i en si'a'j'n intern'a'j'n politik'o'j'n kun la argument'o, ke ili est'as ne'tuŝ'ebl'a'j pro si'a inter'naci'a de'ven'o. Tio est'as unu el la log'a'j flank'o'j de la (nov)liberal'a imperi'o por la naci'a'j elit'o'j, kiu'j pov'as apog'i si'n sur tia'j instrument'o'j, tut'e special'e en moment'o, dum kiu, pro si'a stagn'ad'o, la financ'ism'a kapital'ism'o jam ne kapabl'as respond'i al la esper'o'j, de kiu'j ĝi'a ekzist'o'rajt'o de'pend'as. “Anstataŭ rigard'i en la profund'o'j'n de la naci'o, tiu'j elit'o'j uz'as super'naci'a'j'n aŭ inter'reg'ist'ar'a'j'n aranĝ'o'j'n por komfort'ig'i si'a'n aŭtoritat'o'n”, observ'as la jur'ist'o Peter Ramsay por klar'ig'i la obstin'a'n batal'o'n de la kontraŭ'ant'o'j al la brit'el'ir'o de'ven'a'j el la brit'a gvid'a klas'o. “La Uni'o est'as mem'vol'a imperi'o konsist'ant'a el ŝtat'o'j, kiu'j ne'as si'a'n naci'a'n karakter'o'n kaj ne'as la fakt'o'n ke la aŭtoritat'o de la ŝtat'o de'ven'as el la politik'a naci'o”. [6]

Okup'i la pozici'o'n de hegemoni'a potenc'o en liberal'a imperi'o ne facil'as. Ŝajn'as pli kaj pli klar'e, ke German'uj'o – kun aŭ sen Franc'uj'o – jam ne pov'os pli long'temp'e lud'i tiu'n rol'o'n. La teritori'a ekspansi'o est'is tendenc'o ĉiam mort'ig'a por la imperi'o'j, kio'n montr'is sam'temp'e Soveti'o kaj Uson'o. Pri defend'o la german'a publik'a opini'o rest'as fundament'e pac'ism'a, kaj la konstituci'a prerogativ'o, kiu'n la parlament'o dispon'as por regul'ig'i la plej et'a'n detal'o'n pri la lok'ad'o de trup'o'j, ne est'os for'las'it'a. Eĉ ne profit'e al s - ro Macron, la ideal'a bo'fil'o de la german'a politik'a klas'o.

Oni pov'as ankaŭ atend'i kresk'ant'a'j'n bezon'o'j'n de kompens'a'j imperi'a'j financ'ad'o'j por la mediterane'a'j land'o'j viktim'a'j de la german'a politik'o de fort'a mon'o, sam'e por la struktur-fondus'o'j, kiu'j sub'ten'as la centr'eŭrop'a'j'n ŝtat'o'j'n kaj ties por'eŭrop'uni'a'j'n gvid'ant'o'j'n. Ĉar Franc'uj'o sufer'as mal'fort'a'n kresk'o'n kaj alt'a'j'n deficit'o'j'n, German'uj'o dev'os pag'i sol'e, kvankam la neces'a'j trans'ig'o'j larĝ'e super'as ĝi'a'j'n kapabl'o'j'n.

Ankaŭ not'ind'as, ke, ek'de la epizod'o de la rifuĝ'int'o'j en 2015, la Alternativ'o por German'uj'o ( AfD) est'as la plej grand'a opozici'a parti'o. Ĝi est'as naci'ism'a, sed antaŭ ĉio pro si'a izol'ism'a kaj kontraŭ'imperi'ism'a si'n'ten'o. La german'a'j liberal'a'j imperi'ist'o'j strang'e katalog'as ĝi'n kiel “kontraŭ'eŭrop'a'n”. Se oni por moment'o preter'las'as ĝi'a'j'n fi'a'j'n esprim'o'j'n de ras'ism'o kaj de histori'a revizi'ism'o, la naci'ism'o de la AfD montr'iĝ'as per rifuz'o pag'i por la imperi'o, kaj sub'kompren'ig'as ke la ceter'a'j land'o'j hav'as ankaŭ ĉia'n spac'o'n por ag'i laŭ si'a bon'trov'o. Tio'n pruv'as ankaŭ la pozici'o de la parti'o favor'a al pac'iĝ'o kun Rus'land'o anstataŭ la al'front'iĝ'o, pozici'o komun'a kun la mal'dekstr'a al'o de la parti'o Di'e Link'e [La Mal'dekstr'o]. Ekzist'as ne neglekt'ind'a'j simil'ec'o'j kun la trump'ist'a sent'o de “Uson'o unu'e”, kiu, komenc'e, est'is pli izol'ism'a ol imperi'ism'a, romp'ant'e kun la liberal'a imperi'ism'o predikat'a de s -in'o Hillary Clinton kaj s - ro Barack Obama.

Wolfgang STREECK.



La aŭtor'o

Wolfgang STREECK
Emerit'a direktor'o de la Maks-Plank-Institut'o de stud'ad'o de soci'o'j en Kolonj'o, aŭtor'o de Du temps acheté. La crise sans cesse ajournée du capitalisme démocratique [Temp'o aĉet'at'a. (...)
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Ne atend'it'a hegemoni'o



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
Thierry TAILHADES
el la franc'a.

[1] Pri la demand'o de la hegemoni'o kp Perry Anderson, The H - Wod  : The Peripeteia of Hegemony , Vers'o, London'o kaj Novjork'o, 2017.

[2] Kp Quinn Slobodia, Globalists  : The End of Empir'e and the Birth of Neoliberalism . Harvard University Press, Kambriĝo (Masaĉusec'o), 2018.

[3] KpHeller, Schmidt and he Euro ”, European Law Journal , vol. 21, n - ro 3, Hoboken (Nov- Ĝersejo), Maj'o 2015.

[4] Andrew Gamble, The Free Economy and the Strong Stat'e : The Politics of Thatcherism , Palgrave Macmillan, London'o, 1988.

[5] Robert D. Putnam, “ Diplomacy and dom'est'ic politics  : The logic of two - level games ”, International Organization , vol. 42, n - ro 3, Kambriĝo, somer'o de 1988.

[6] Kp Peter Ramsay, “ The EU is a default empir'e of nations in denia  !”, blog'o de la London School of Economics, 14-an de Mart'o 2019, https :// blogs. lse.ac. uk .


Akcept'ej'o >> 1 a maj'o 2019

La arme'o sub prem'o post la fal'o de Omar al- Baŝir

Demokrati'a obstin'o en Sudan'o


Sen'ig'it'a je petrol-rent'o de'post la secesi'o de ĝi'a sud'a part'o en 2011, ruin'ig'it'a de tro grand'a'j arme'a'j el'spez'o'j, Sudan'o est'as sub'met'at'a al la rigor'ec'a kurator'ad'o de la Inter'naci'a Mon-Fondus'o. La land'o, kiu rev'is est'i la gren'ej'o de la arab'a mond'o, ne plu pov'as eĉ nutr'i si'a'j'n loĝ'ant'o'j'n. Koler'ig'it'a, la loĝ'ant'ar'o for'pel'is la diktator'o'n Omar al- Baŝir. Sed ĉu la arme'o las'os la reg'ad'o'n ?



de  Giovanna LELLI

LA 19-an de decembr'o 2018, la sudan'a reg'ist'ar'o anonc'as, inter ali'a'j'n alt'iĝ'o'j'n, tri'obl'iĝ'o'n de la prez'o de pan'o, de 1 ĝis 3 sudan'a'j pund'o'j (de 2 ĝis 6 centim'o'j de eŭr'o'j). La decid'o'n motiv'as la vol'o de la reg'ant'o'j pli'fort'ig'i la rigor-politik'o'n star'ig'it'a'n en 2013 por front'i rapid'eg'a'n inflaci'o'n (70 % en decembr'o 2018) kaj dis'fal'o'n de la naci'a valut'o (1 sudan'a pund'o valor'is 0,42 dolar'o'n en 2009 kaj 0,02 dolar'o'n fin'e de 2018). Jam afekci'it'a'j de la efik'o'j de la rigor-plan'o adopt'it'a de Ĥartumo en 2017, sub egid'o de la Inter'naci'a Mon-Fondus'o ( IMF) kaj de konstant'a mank'o de baz'produkt'o'j kaj brul'aĵ'o'j, la loĝ'ant'ar'o re'ag'as jam la morgaŭ'o'n, okup'ant'e la strat'o'j'n de la ĉef'a'j urb'o'j de la land'o. La frap'fraz'o'j est'as simpl'a'j kaj klar'a'j : "For'fal'u, jen ĉio !" ( tasqout bass) ; "Liber'ec'o, pac'o kaj justic'o !" ; "La Revoluci'o est'as la elekt'o de la popol'o" ; "La popol'o vol'as renvers'i la reĝim'o'n" ; aŭ simpl'e "Revoluci'o !".

De 2011 kaj la "arab'a'j printemp'o'j", en Sudan'o neniam ĉes'is protest'o-ond'o'j, oft'e lok'a'j kaj preskaŭ ĉiam sub'prem'it'a'j. La mov'ad'o nask'it'a en decembr'o 2018, - revoluci'a ĉar cel'ant'a fal'ig'i la reĝim'o'n -, disting'iĝ'as per si'a naci'a kaj unu'ec'a karakter'o, kaj pro la konverĝ'o en'e de ĝi de plur'a'j grup'o'j hav'ant'a'j fort'a'n popol'a'n legitim'ec'o'n.

De la komenc'o, la Alianc'o por Liber'ec'o kaj Ŝanĝ'o ( ALŜ) tiel lud'is ĉef'a'n rol'o'n en la kontest'ad'o, kiu jam ating'is, la 11-an de april'o, la dis'fal'o'n de s - ro Omar al- Baŝir. La ALŜ est'as la daŭr'ig'o de la Naci'a Demokrati'a Alianc'o ( NDA), fond'it'a en Eritre'o en 1995. Tiu ĉi tiam ar'ig'is la organiz'o'j'n for'pel'it'a'j'n de la reĝim'o de la prezid'ant'o Al- Baŝir, kiu kapt'is la reg'pov'o'n en 1989 dank'e al arme'a puĉ'o organiz'it'a de la teologi'ist'o kaj politik'ist'o Hassan Al- Turabi. Tiam ministr'o pri justic'o kaj pri ekster'land'a'j afer'o'j, tiu last'a, mort'int'a en 2016, ankaŭ gvid'is la naci'a'n islam'a'n Front'o'n, kiu est'is sub'ten'ant'o de la Islam'a Frat'ar'o.

Nun'temp'e la ALŜ en'hav'as plur'a'j'n grup'o'j'n, inter kiu'j la tre aktiv'a Asoci'o de la sudan'a'j profesi'ul'o'j ( ASP), kiu ar'ig'as ok meti'o'j'n, inter kiu'j inĝenier'o'j, advokat'o'j, kurac'ist'o'j kaj instru'ist'o'j de universitat'o'j, kaj kiu si'n distanc'ig'as de la oficial'a'j sindikat'o'j sub'met'at'a'j al la reĝim'o. Ĉe la komenc'o de la protest'o kontraŭ la alt'iĝ'o de la pan'o-prez'o, al la ASP al'iĝ'is plur'a'j laŭ'leĝ'a'j opozici'a'j koalici'o'j kaj politik'a'j parti'o'j. Inter ili, Nidaa Al-Sud'a'n ("la al'vok'o de Sudan'o") al kiu aparten'as apart'e la (centr'ist'a) Parti'o Umma de la emblem'a Sadek Al- Mahdi - ĉef'ministr'o dum la demokrati'a parentez'o de 1985 ĝis 1989 -, sed ankaŭ la Naci'a'j Fort'o'j de la inter'konsent'o, grup'iĝ'o de mal'dekstr'a'j mov'ad'o'j, inkluziv'e de la sudan'a Komun'ist'a Parti'o.

Ni ĉiu'j est'as Darfuro

EK'DE LA 1- a de januar'o, tra si'a Deklar'o de Liber'ec'o kaj Ŝanĝ'o ( DLŜ), la ALŜ pren'is kiel si'a'j'n la postul'o'j'n de la ASP. La politik'a program'o skiz'it'a en tiu tekst'o esenc'e plan'as la star'ig'o'n de trans'ir'a civil'a kaj demokrati'a reg'ist'ar'o por daŭr'o de kvar jar'o'j [1]. La 11-an de april'o, la arest'o de s - ro Al- Baŝir far'e de la arme'o, kun'e kun la nul'ig'o de la Parlament'o kaj la star'ig'o de du'jar'a trans'ir'a arme'a reĝim'o, ne konvink'is la ALŜ, kiu tuj denunc'is "puĉ'o'n intern'e de la reĝim'o" kaj re'e esprim'is si'a'n postul'o'n de ver'a trans'ir'o. Ĉar la firm'ec'o de la manifestaci'ant'o'j grup'ig'it'a'j antaŭ la arme'a stab'o ne mal'fort'iĝ'is, la arme'a trans'ir'a Konsili'o far'is plur'a'j'n konced'o'j'n. General'o Awad Ibn Uf, efemer'a gvid'ant'o de ĉi tiu instanc'o, kaj s - ro Salah Gosh, potenc'a ĉef'o de la naci'a serv'o pri sekret'a'j inform'o'j kaj sekur'ec'o ( NSSIS), est'is eks'ig'it'a'j mez'e de april'o. De post tiam, la lukt'o plu daŭr'as inter la ALŜ kaj la arme'a estr'ar'o, dum la unu'a daŭr'e kapabl'as mobiliz'i cent'mil'o'j'n da pac'a'j manifestaci'ant'o'j.

La profund'a'j'n kaŭz'o'j'n de la nun'a sudan'a revoluci'a ond'o oni serĉ'u en la damaĝ'o'j est'ig'it'a'j de la tri'dek jar'o'j da arm'e-islam'ist'a diktatur'o de la prezid'ant'o Al- Baŝir, kaj en la pli long'a nun'temp'a histori'o de Sudan'o. La unu'a element'o konsider'end'a est'as la mult'form'a mal'progres'o trud'it'a al la land'o de post la puĉ'o de 1989. Sur la politik'a kaj kultur'a teren'o, la reĝim'o de s - ro Al- Baŝir praktik'is ĝeneral'ig'it'a'n kaj konstant'a'n sub'prem'o'n si'n'e de la soci'o. La liber'a'j parti'o'j kaj sindikat'o'j est'is mal'permes'it'a'j, kaj la du'a'j est'is eĉ post'e per leĝ'o - la Trad'e Unions Act , adopt'it'a en 1992 – sub'prem'at'a'j. Tamen, la liber'a'j parti'o'j kaj sindikat'o'j rest'is tre aktiv'a'j kaŝ'it'e aŭ en ekzil'o (precip'e en Franc'uj'o kaj Brit'uj'o). La sub'prem'o traf'is ankaŭ la intelekt'a'j'n rond'o'j'n, la amas'inform'il'o'j'n, kaj ne domaĝ'is la arme'o'n, frap'it'a'n de plur'a'j « el'pur'ig'o'j ».

Al tio al'don'iĝ'as pli kaj pli per'fort'a kaj liber'ec-mort'ig'a aplik'ad'o de la ŝari'o. La jur- kaj pun-kod'o jam ekzist'ant'a'j dum la diktatur'o (1969-1985) de la prezid'ant'o Gaafar Al- Nemeiry, ankaŭ eks'ig'it'a de popol'a mov'ad'o [2], est'is akr'ig'it'a de s - ro Al- Baŝir. La sudan'a leĝ'o ja ordon'as strikt'a'j'n korp'a'j'n pun'o'j'n ( hudud), kiu'j ne pov'as est'i adapt'it'a'j de la juĝ'ist'o'j, ĉar preskrib'it'a'j de la Koran'o aŭ la Suna'o. Tiel est'as pri amput'ad'o por la ŝtel'ist'o'j kaj mort'o'pun'o por la apostat'o'j. La leĝ'o ankaŭ star'ig'as diskriminaci'o'n por la vir'in'o'j kaj la ne-islam'an'o'j, kiu'j est'as almenaŭ tri'on'o de la civit'an'o'j, kaj apart'e tiu'j, kiu'j praktik'as anim'ism'o'n en la sud'a part'o de la land'o [3]. Mal'e, la ALŜ hodiaŭ pled'as por star'ig'o de konstituci'a asemble'o («  transitional civil statutory council  ») , kies membr'o'j spegul'u la kultur'a'n, etn'a'n kaj religi'a'n divers'ec'o'n de Sudan'o, kun rezerv'it'a kvorum'o por vir'in'o'j - almenaŭ 40 % - , cel'e fond'i jur'a'n sistem'o'n « neŭtral'a'n » kaj « naci'a'n » (deklar'o de la 15- a kaj 18- a de april'o 2019).

En trud'a kaj sub'prem'a kun'tekst'o, la sudan'an'o'j est'is ankaŭ al'front'it'a'j al grav'a'j ekonomi'a'j problem'o'j, kiu'n simbol'as la mal'rapid'a sen'valor'iĝ'o de ili'a mon'o kaj konstant'a'j buĝet'a'j mal'facil'aĵ'o'j, kiu'j dev'ig'is la reg'ist'ar'o'n si'n turn'i al inter'naci'a'j invest'ist'o'j. Sam'e kiel mult'a'j arab'a'j land'o'j, Sudan'o est'is, ĝis la secesi'o de la Sud'o en 2011, karakteriz'at'a de ne'produkt'iv'a rent'o-ekonomi'o, kaj apart'e de la petrol'a rent'o, kiu kre'is efemer'a'n ekonomi'a'n kresk'eg'o'n inter 2000 kaj 2008. Dum ĉi tiu period'o la land'o al'log'is petrol'kompani'o'j'n el la Golf'o kaj Azi'o, kio sekv'ig'is kresk'o-pint'o'n en 2008 – 11,5 %-alt'iĝ'o de la maln'et'a en'land'a produkt'o ( MEP) dank'e al la profit'o'j ven'ant'a'j el petrol'o, kiu'j est'is la sam'a'n jar'o'n 21,5 % de la MEP laŭ la Mond'a Bank'o. Ĉi tiu ne'atend'it'a mana'o profit'is al et'a riĉ'ul'a grup'o kaj tre mal'mult'e al la ceter'a loĝ'ant'ar'o. De post 2011 sen'labor'ec'o traf'as mez'e 18 % de la aktiv'ul'o'j, sed 33,8 % de la jun'ul'o'j, kaj 57,9 % de la 15-24-jar'a'j vir'in'o'j. Preskaŭ 50 % de la loĝ'ant'ar'o est'as sub la mal'riĉ'o-lim'o [4].

Trans la ekonomi'a'j mal'facil'aĵ'o'j, mult'a'j konflikt'o'j vund'is la land'o'n, de preskaŭ kvar jar'dek'o'j. De 1983 ĝis 2005, milit'o okaz'is inter la reg'ist'ar'o de Ĥartumo kaj la mov'ad'o Popol'a Arme'o de Liber'ig'o de Sudan'o, de John Garang. Dum tiu'j 22 jar'o'j, kvin milion'o'j da loĝ'ant'o'j fuĝ'is el si'a'j loĝ'ej'o'j kaj pli ol du milion'o'j da sud-sudan'an'o'j mort'is. Garang, sam'e kiel la progres'em'ul'o'j de la Nord'o, est'is ĉiam konvink'it'a, ke la nur'a ebl'o fin'i la konflikt'o'n est'as la naci'a unu'ec'o, en demokrati'a kaj laik'a kadr'o. Li mort'is en helikopter'a akcident'o en 2005, sub'skrib'int'e kelk'a'j'n monat'o'j'n antaŭ'e, pac-inter'konsent'o'n kun la Nord'o. Tiu kompromis'o ne preter'viv'is li'n : s - ro Salv'a Kiir, li'a post'e'ul'o, sub'ten'at'a de Uson'o kaj Israel'o, elekt'is la secesi'o'n de la Sud'o, konfirm'it'a'n en 2011 per la mem'decid'a referendum'o de januar'o, kiam 98,83 % de la voĉ'don'ant'o'j elekt'is sen'de'pend'ec'o'n [5]. Grand'part'e trud'it'a de Vaŝington'o, tiu dis'tranĉ'o nask'is sent'o'n de humil'ig'o kaj frustr'iĝ'o ĉe la nord-sudan'an'o'j. Hodiaŭ tamen la DLŜ implic'e agnosk'as tiu'n dis'iĝ'o'n. Ĝi rekomend'as respekt'i la rajt'o'j'n de la rifuĝ'int'o'j kaj sub'strek'as la grav'ec'o'n de la rilat'o'j kun sud-sudan'an'o'j, kiu'j est'u baz'it'a'j sur reciprok'a respekt'o kaj pri'zorg'ad'o de komun'a'j interes'o'j.

Sam'e kiel la konflikt'o kun la Sud'o, la milit'o en Darfuro est'as analiz'end'a kiel « naci'a demand'o ». La en'land'a milit'o inter ribel'a'j grup'o'j en Darfuro kaj la centr'a reg'ist'ar'o, kaj kun lok'a'j milici'o'j ( janjawid) arm'it'a'j de la reĝim'o, hav'as si'a'n origin'o'n en la sub'evolu'o de tiu region'o, for'las'it'a de la reg'ant'o'j. En 2009 kaj 2010 la Inter'naci'a Pun-Kort'um'o ( IPK) el'send'is du arest'o-mandat'o'j'n kontraŭ s - ro Al- Baŝir pro krim'o'j kontraŭ la hom'ar'o, milit-krim'o'j plen'um'it'a'j en Darfuro de 2003 ĝis 2008, sed ĝi fin'fin'e suspend'is ili'n en 2014 pro la ne'ag'ad'o de la Sekur'ec-Konsili'o de la Unu'iĝ'int'a'j Naci'o'j. La revoluci'a ond'o de 2018-2019 ankaŭ efik'is per dis'kon'ig'o de sent'o pri naci'a unu'ec'o tra la tut'a land'o. Tiu'senc'e, unu el la frap'fraz'o'j de la manifestaci'ant'o'j en la ĉef'urb'o, « Ni ĉiu'j est'as Darfuro  », est'as tre signif'o'plen'a, sam'e kiel la unu'a cel'o de la trans'ir'a reg'ist'ar'o konsider'at'a de la DLŜ  : ek'lukt'i kontraŭ la « profund'a'j kaŭz'o'j » de la en'land'a'j milit'o'j kaj trov'i por ili daŭr'a'n solv'o'n.

Ripet'iĝ'ant'a'j politik'a'j batal'o'j

TAMEN, la politik'o-ekonomi'a mal'progres'o de la land'o kaj la konflikt'o'j ne sufiĉ'as por klar'ig'i la mov'ad'o'n nask'iĝ'int'a'n en decembr'o 2018. Tiu mov'ad'o aper'is dank'e al la histori'a memor'o de la sudan'a popol'o, mark'it'a de persist'a serĉ'ad'o de liber'ec'o. De si'a sen'de'pend'iĝ'o el Brit'uj'o kaj si'a dis'iĝ'o de Egipt'uj'o en 1956, la land'o spert'is altern'o'n de (long'a'j) arme'a'j diktatur'o'j kaj pac'em'a'j popol'a'j revoluci'o'j, kiu'j ili'n renvers'is por star'ig'i (efemer'a'j'n) demokrati'a'j'n reĝim'o'j'n. En 1964, la « oktobr'a revoluci'o » fal'ig'is la arme'a'n diktatur'o'n de Ibrahim Abboud, establ'it'a'n en 1958 kaj sub'ten'at'a'n de Brit'uj'o, ĝi'n anstataŭ'ig'is de demokrati'a reg'ist'ar'o, kiu daŭr'is apenaŭ kvin jar'o'j'n. En 1985, la « april'a revoluci'o » ĉes'ig'is la arm'e-islam'ist'a'n diktatur'o'n de Al- Nemeiry, apog'it'a'n ĉi-foj'e de Uson'o, sed ankaŭ Egipt'uj'o kaj Libi'o. La demokrati'a reg'ist'ar'o kiu sekv'is est'is renvers'it'a en 1989 de la arme'a puĉ'o de s - ro Al- Baŝir. En 1964 sam'e kiel en 1985, la venk'o'n de la pac'a'j revoluci'o'j ebl'ig'is la rifuz'o de la arme'o sub'prem'i la popol'o'n.. Tiu rifuz'o ĉi-jar'e, mez'e de april'o 2019, ankoraŭ ekzist'as.

Tiu'j si'n'sekv'a'j amas'mov'ad'o'j, inkluziv'e de la nun'a, pov'is nask'iĝ'i dank'e al ripet'iĝ'ant'a'j politik'a'j lukt'o'j kaj al la spert'o pri la klas'batal'o de mult'a'j ag'ant'o'j, tia'j kia'j la labor'ist'o'j de la fer'voj'o, la agr'o'kultur'ist'o'j de la Jazirah – la agr'o'kultur'a provinc'o de centr'o-orient'a Sudan'o -, la uni'o de sudan'a'j vir'in'o'j -, organiz'aĵ'o por defend'o de la vir'in'a'j civit'an'a'j rajt'o'j kun'fond'it'a de la social'ist'a kaj femin'ist'a aktiv'ul'in'o Fatima Ahmed Ibrahim (1928-2017) -, sen forges'i Komun'ist'a'n Parti'o'n, kiu est'is, de si'a kre'ad'o en1946, ĝis la fin'o de la 1960- aj jar'o'j, unu el la plej potenc'a'j en la islam-arab'a mond'o, tiom'grad'e, ke ĝi'a influ'o daŭr'as, kvankam ĝi plu lud'as nur marĝen'a'n rol'o'n. Al'don'iĝ'as kler'a naci'a intelekt'ul'ar'o, kiel montr'as la unu'rang'a rol'o de la ASP dum la last'a'j monat'o'j.

Se la popol'a kontest'ad'o triumf'os, la nov'a'j gvid'ant'o'j dev'os nepr'e konstru'i histori'a'n kompromis'o'n inter la tradici'a'j parti'o'j, la religi'a'j frat'ar'o'j kaj la modern'a'j progres'em'a'j segment'o'j de la soci'o. En'land'e, la konjunktur'o ŝajn'as favor'a, eĉ se rest'as mal'cert'ec'o'j pri la definitiv'a pozici'o de la arme'o. Sed, ekster'land'e, mult'a'j arab'a'j land'o'j, inter kiu'j la monarĥi'o'j de la Golf'o, mal'ŝat'os la dis'volv'ad'o'n de ver'a demokrati'o en Sudan'o, pro tim'o de ĝi'a mal'stabil'ig'a efik'o al si'a'j propr'a'j soci'o'j. La re'ag'o'j de la okcident'a'j diplomati'o'j kaj de la Unu'iĝ'int'a'j Naci'o'j est'is tre si'n'gard'a'j.Neniu el ili jam re'kon'as la ALŜ kiel legitim'a'n reprezent'ant'o'n de la popol'a'j fort'o'j. Sam'e pri Rus'land'o kaj Ĉin'uj'o, kiu'j hav'is bon'a'j'n rilat'o'j'n kun la reĝim'o de s - ro Al- Baŝir. En Sudan'o, la revoluci'a elan'o dev'as kalkul'i nur pri si mem.

Giovanna LELLI



La aŭtor'o

Giovanna LELLI
Doktoriĝinta pri iran'a'j stud'o'j, kaj nun'temp'e invit'it'a profesor'in'o pri arab'a'j kaj islam'a'j stud'o'j ĉe la Katolik'a universitat'o de Loven'o (Belg'uj'o).
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:



Traduk'it'a de:
Jeanne -Mari'e Cash
el la franc'a.

[1] Vd. la tekst'o kaj la list'o de la sub'skrib'int'o'j de la DLŜ  : www. sudaneseprofessionals. org

[2] Vd. Alain Gresh, « Le Soudan après la dictature  », Le Mond'e diplomatique , oktobr'o 1985.

[3] Vd. Robert O. Collins, A History of Moder'n Sud'a'n, Cambridge University Press, 2008.

[4] Naci'a enket'o pri dung'ad'o, 2011, cit'it'a en «  Profils de pays  », 2017, Ekonomi'a Komision'o por Afrik'o de la Unu'iĝ'int'a'j Naci'o'j, www. uneca. org

[5] ( Vd. Je'a'n-Baptist'e Gallopin, «  Amer divorc'e des deux Soudans  », Le Mond'e diplomatique , juni'o 2012. Vd ankaŭ Michel Raimbaud, Le Soudan dans tous ses États. l’espace soudanais à l’épreuve du temps , Karthala, kol. «  Hommes et sociétés  », Pariz'o, 2012.


Akcept'ej'o >> 1 a maj'o 2019

Komerc'o por trud'i si'a'n potenc'o'n

Ali'a histori'o de la merkantilism'o


Ĉu la tem'o emfaz'at'a de s - ro Donald Trump, de la „Uson'o unu'e” montr'as la vol'o'n re'ven'i al la merkantilism'o de la 16- a kaj 17- a jar'cent'o'j, kiu cel'is sub'met'i la komerc'a'j'n rilat'o'j'n al la klopod'o'j de la ŝtat'o akir'i potenc'o'n ? Tiu hipotez'o sub'taks'as la lig'o'j'n, kiu'j unu'ig'as la merkantilism'o'n kaj la liber'komerc'o'n ĉirkaŭ sam'a strategi'o : konker'i la mond'merkat'o'n.



de  Alain BIHR

LA MERKANTILISM'O, politik'a ekonomi'o de la fru'a aĝ'o de la kapital'ism'o, est'as ordinar'e prezent'at'a kiel ekonomi'a doktrin'o, laŭ kiu la nobl'a'j metal'o'j konsist'ig'as la ĉef'a'n riĉ'aĵ'o'n de la ŝtat'o'j. Sed tiu difin'o invit'as al du mal'sam'a'j interpret'o'j. Unu'flank'e ĝi kompren'ebl'as kiel esprim'o de la absolut'ism'a karakter'o de la ŝtat'o'j, kiu'j lev'iĝ'is dum la 16- a kaj 17- a jar'cent'o'j en la okcident'a Eŭrop'o kaj kiu'j vol'is cert'ig'i si'a'n suveren'ec'o'n en la ekonomi'a, jur'a, diplomati'a kaj milit'ism'a kamp'o'j. Do laŭ tio tem'us pri politik'a ekonomi'o kaj sam'temp'e pri ekonomi'a politik'o de la absolut'ism'o. Ali'flank'e ĝi ankaŭ interpret'ebl'as kiel la esprim'o, en'e de tiu'j sam'a'j ŝtat'o'j, de la kresk'ant'a domin'ad'o de la kapital'ism'a'j ekonomi'a'j interes'o'j. Komerc'a kapital'o unu'e, sed ankaŭ industri'a kapital'o.

Fakt'e la merkantilism'o est'is ambaŭ sam'temp'e. Ĝi sam'temp'e cel'is fort'ig'i la potenc'o'n de la princ'o (potenc'o esenc'e milit'ism'a kaj kiu do bezon'is sufiĉ'a'n kaj konstant'e nutr'at'a'n publik'a'n buĝet'o'n) kaj kontent'ig'i la interes'o'j'n de la kapital'ist'a'j entrepren'ist'o'j. Ĉar la unu'a pov'as tir'i si'a'j'n resurs'o'j'n el la dis'volv'ad'o de la komerc'o (precip'e de la ekster'a komerc'o) ; kaj tiu komerc'o mem dev'as apog'i si'n sur prosper'a kamp'kultur'o kaj sur etend'it'a kaj vigl'a industri'o. Per tiu dispon'o mem la merkantilism'o esprim'as la larĝ'a'n kongru'ec'o'n de la interes'o'j inter modern'a'j suveren'o'j kaj kapital'ist'o'j, unu el la fundament'a'j karakter'a'j trajt'o'j de la „naci'a'j” ŝtat'o'j. La merkantilism'o sam'temp'e real'ig'as kaj teori'ig'as tiu'n kongru'o'n de interes'o'j sur la baz'o kaj en la kadr'o de la geopolitik'a komerc'a kaj koloni'a ekspansi'o ekster Eŭrop'o, kio konduk'is al konstant'a kaj kresk'ant'a rival'ec'o (ekonomi'a kaj politik'a, komerc'a kaj milit'ism'a) inter eŭrop'a'j potenc'o'j. Tio tamen okaz'e ne eksklud'is kelk'a'j'n opini-diferenc'o'j'n kaj eĉ kolizi'o'j'n, inter la interes'o'j de la princ'o kaj tiu'j de la kapital'ist'o'j, precip'e ek'de kiam tiu last'a'j tro drast'e kolizi'as kun tiu'j de la grund'a aristokrat'ar'o, kiu'j'n tiu'j sam'a'j ŝtat'o'j ankaŭ reprezent'as kaj defend'as.

La unu'a cel'o de ĉia ekonomi'a politik'o merkantilism'e inspir'it'a est'as akir'i or'o'n kaj arĝent'o'n, sam'e por plen'ig'i la ŝtat'a'j'n kas'o'j'n kiel por proviz'i la mon'uj'o'j'n de la komerc'a burĝ'ar'o (kiu est'as la ĉef'a proviz'ant'o de la princ'a'j fondus'o'j) kaj, eĉ pli larĝ'e, por cert'ig'i al si la rimed'o'j'n por cirkul'ad'o en neces'a kvant'o kaj kun la neces'a kvalit'o por la funkci'ad'o de la komerc'o.

Sed, escept'e se la koncern'a ŝtat'o dispon'as pri min'ej'o'j por produkt'i mon'a'n metal'o'n (arĝent'o'n kaj or'o'n) – kio, en la modern'a epok'o, okaz'is nur al Hispan'uj'o kaj Portugal'uj'o (pro si'a'j amerik'a'j koloni'o'j) kaj, en mal'pli grand'a mezur'o, al Aŭstr'uj'o kaj al kelk'a'j german'a'j princ'land'o'j –, ŝtat'o pov'as cert'ig'i regul'a'n en'ir'o'n de mon'o nur per trans'ig'o de valor'o mal'profit'e al la ekster'land'o. Tio far'ebl'as nur per du manier'o'j sam'temp'e kontraŭ'a'j kaj komplement'a'j kaj ambaŭ postulat'a'j de la merkantilist'o'j : rab'ad'o kaj ekster'a komerc'o.

La rab'ad'o evident'e est'as unu'e tiu far'at'a mal'profit'e al la ekster'eŭrop'a'j popol'o'j (amerik'a'j, afrik'a'j, azi'a'j), mal'kaŝ'e aŭ mask'it'a per per'fort'a komerc'o kaj per'e de trud'labor'o en la kadr'o de koloni'ad'o. Sed ĝi post'e implic'is ankaŭ la pri'rab'ad'o'n de eŭrop'a'j konkur'ant'o'j, ek'de kiam ili trans'form'iĝ'is en mal'amik'o'j'n, kio oft'e okaz'as dum period'o de oft'a'j al'front'iĝ'o'j de ŝtat'o'j.

Tiel Angl'uj'o kaj Franc'uj'o, la du precip'a'j merkantilism'a'j ŝtat'o'j, est'is ankaŭ tiu'j, kiu'j plej oft'e uz'is korsar'ad'o'n [1] ; ambaŭ fleg'is ver'a'j'n korsar-haven'o'j'n ( Dunkerko kaj Saint -Mal'o ĉe la franc'a flank'o, Bristol, Plymouth kaj Guernesey ĉe la angl'a), kies ŝip'o'j pov'is atak'i la inter'eŭrop'a'n mar'komerc'o'n (en la Nord'a Mar'o, en la Manik'o, la proksim'a Atlantik'o kaj en la Mediterane'o) aŭ far'i pli pli mal'proksim'a'j'n ekspedici'o'j'n al la Antil'o'j kaj nord'a kaj sud'a Amerik'o. Ne neglekt'ind'as la kontribu'aĵ'o'n de la korsar'o'j al la „naci'a” riĉ'ig'ad'o, se oni sci'as, ke, nur dum la milit'o de la Aŭgsburg'a Lig'o (1688 – 1697), dum kiu la Franc'uj'o de Ludovik'o la 14- a batal'is kontraŭ grand'a eŭrop'a koalici'o, la korsar'o'j de Saint -Mal'o sukces'is 1283 pren'o'j'n kaj tiu'j de Dunkerko 2269, mal'profit'e al la nederland'an'o'j, angl'o'j kaj hispan'o'j, dum la angl'o'j si'a'flank'e far'is 630 pren'o'j'n mal'profit'e al la franc'o'j. [2] Kaj, dum la hispan'a tron'hered'a milit'o (1701 – 1713) la franc'a'j korsar'o'j far'is 4543 pren'o'j'n kontraŭ si'a'j mal'amik'o'j ! [3]

Tamen la merkantilist'o'j kalkul'as precip'e sur la ekster'a komerc'o : vend'i ekster'land'e'n pli ol oni aĉet'as de tie, kaj tiel akumul'i la mon'a'n riĉ'aĵ'o'n ĉe si. Pro tio ili'a plej grand'a zorg'o por far'i ĉio'n ebl'a'n por far'i tiu'n komerc'o'n kiom ebl'e plej plus'a : sub'ten'i la eksport'ad'o'n per subvenci'o'j kaj mal'alt'ig'i la impost'o'j'n por ili ; brems'i la import'ad'o'j'n per mal'permes'o'j (precip'e kiam ili est'as ne produkt'iv'a'j, ekzempl'e kiam tem'as pri var'o'j luks'a'j) aŭ per ili'a lim'ig'o al la plej neces'a kaj per pag'ig'o de alt'a'j dog'a'n aĵ'o'j (kio krom'e en'spez'ig'as io'n por la ŝtat'a buĝet'o) ; cert'ig'i la monopol'o'n pri la koloni'a komerc'o kaj pri la ekster'a komerc'o ; special'ig'i pri la produkt'ad'o de var'o'j kun plej alt'a al'don'valor'o ; dev'ig'i la „naci'a'j'n” komerc'ist'o'j'n ag'ant'a'j'n ekster'land'e hejm'ig'i ĉiu'j'n aŭ almenaŭ la plej grand'a'n part'o'n de ili'a'j profit'o'j en form'o de mon'o kaj, invers'e, mal'permes'i al la ekster'land'a'j komerc'ist'o'j ĉe si far'i sam'e, per tio ke oni dev'ig'as ili'n inter'ŝanĝ'i si'a'j'n profit'o'j'n kontraŭ „naci'a'j” var'o'j, ktp. Leg'ant'e tiu'n list'o'n de dispon'o'j oni vid'as, kiom por la merkantilist'o'j la cel'o est'as maksimum'e el'tir'i riĉ'aĵ'o'n el ekster'land'o por sekv'ant'e kresk'ig'i la „naci'a'n” riĉ'aĵ'o'n. Kiel skrib'as Colbert, ministr'o de Ludovik'o la 14- a, „la komerc'o est'as etern'a kaj pac'a milit'o de spirit'o kaj de industri'o inter ĉiu'j naci'o'j”. [4]

Dis'volv'i la produkt'ad'a'j'n kapabl'o'j'n

SED TIU SAM'A zorg'o por plus'a komerc'a bilanc'o, por flu'ig'i la mon'o'n en la reĝ'land'o'n kaj kresk'ig'i la ŝtat'a'n trezor'o'n konduk'is ankaŭ al rekomend'o far'i seri'o'n da dispon'o'j, kiu'j taŭg'is por cert'ig'i la dis'volv'ad'o'n de la industri'a kapital'o. Ĉar, por lim'ig'i la import'ad'o'j'n kaj spron'i la eksport'ad'o'j'n oni kalkul'u kun la konkurenc'kapabl'o de la „naci'a'j” kamp'kultur'a'j kaj industri'a'j produkt'o'j (kun ili'a pli bon'a kvalit'o kaj ili'a mal'pli alt'a prez'o, do ili'a mal'pli alt'a produkt'ad-kost'o) prefer'e ol kun protekt'ism'a'j leĝ'o'j (kies ating'o'pov'o ĉiam rest'as lim'ig'it'a kaj ne est'as sen pervers'a'j efik'o'j) aŭ kun milit'a'j solv'o'j, ĉiam alt'e kost'a'j kaj kun hazard'a'j rezult'o'j. El la ide'o, ke la ekster'a komerc'o est'as la ĉef'a font'o de ebl'a riĉ'iĝ'o, kelk'a'j merkantilist'o'j konklud'as, ke fakt'e la produkt'ad'a'j kapabl'o'j de „naci'o”, kiu'j last'analiz'e cert'ig'as la prosper'o'n kaj ke sekv'e neces'as antaŭ ĉio zorg'i por ili'a dis'volv'ad'o, sam'e mal'intens'e (per kresk'ig'o de la loĝ'ant'ar'o, kultur'ad'o de nov'a'j grund'o'j, kre'ad'o de nov'a'j manufaktur'o'j kaj fabrik'o'j, temp'a long'ig'o kaj intens'ig'o de la labor'o, pun'ad'o de almoz'pet'ad'o kaj vagabond'ad'o ktp) kiel intens'e (per pli'bon'ig'o de la grund'a fekund'ec'o, intens'a uz'ad'o de la meĥanik'a'j labor'rimed'o'j, eduk'ad'o de kvalifik'it'a labor'fort'o, kiu ebl'ig'as alt'ig'o'n de la labor'produkt'iv'o, ktp) kaj ankaŭ protekt'i ili'n kontraŭ la ekster'land'a konkurenc'o, per tut'a seri'o da dispon'o'j, supr'e menci'it'a'j kaj destin'it'a'j por far'i la komerc'a'n bilanc'o'n kiom ebl'e plej pozitiv'a. Konsekvenc'a merkantilism'o do turn'iĝ'as al produkt'iv'ism'o : ĝi ekzalt'as la entrepren-spirit'o'n kaj atak'ad'as ĉia'j'n form'o'j'n de sen'farad'o, sam'e de alt'rang'ul'o'j kiel de la simpl'a popol'o.

Kaj en tiu'j kondiĉ'o'j la merkantilist'o'j rimark'as, ke, por tiel stimul'i la „naci'a'n” produkt'ad'o'n, neces'as ankaŭ stimul'i la ekster'a'n komerc'o'n, per tio ke oni liber'ig'as ĝi'n el ĝi'a'j mal'help'aĵ'o'j kaj, por tio met'i la mon'o'n en cirkul'ad'o'n, el'spez'i ĝi'n kaj antaŭ'pag'i (invest'i) ĝi'n anstataŭ steril'e konserv'i (trezor'ig'i) ĝi'n. Kaj, daŭr'e por tiu cel'o, favor'i la dis'volv'ad'o'n de komerc'a'j kaj bank'a'j kredit-ag'ad'o'j – sam'e kiel neces'as pli'bon'ig'i la komunik'ad'a'j'n kaj transport'a'j'n rimed'o'j'n. El stat'a koncept'o de la ekonomi'o ili tiam trans'ir'as al dinamik'a koncept'o, tiu de flu'ad'o de riĉ'aĵ'o'j (var'a'j kaj mon'a'j) kapabl'a gener'i eĉ pli da riĉ'aĵ'o, flu'ad'o, ĉe kiu la mon'a cirkul'ad'o est'as la pel'fort'o.

Tiel, el la komenc'a ide'o, ke riĉ'aĵ'o redukt'iĝ'as al mon-akumul'ad'o, la merkantilism'o iom post iom komenc'is favor'i la dis'volv'ad'o'n de la komerc'o, sam'e intern'a'n kiel ekster'a'n, el kiu tiu akumul'ad'o sol'e pov'as rezult'i, kaj definitiv'e koncentr'iĝ'i sur la produkt'ad-kondiĉ'o'j, kiu'j ebl'ig'as al la komerc'o est'i pli profit'ig'a por ĉiu'j. Tio okaz'is je la prez'o de cert'a mal'koher'o, kiu dev'is facil'ig'i la post'a'n kritik'o'n far'e de la liberal'ul'o'j sekv'e al Adam Smith.

Fin'e la grand'a original'ec'o de la merkantilism'o kiel ekonomi'a doktrin'o trov'iĝ'is en la fakt'o, ke ĝi de'komenc'e pens'is en termin'o'j de „naci'a ekonomi'o (la naci'o est'as ĝi'a referenc'a unu'o, ne la individu'o kiel por la liberal'ism'o) kaj de al'front'iĝ'o'j inter la est'iĝ'ant'a'j naci-ŝtat'o'j por divid'i la mond'merkat'o'n. Ĝi'a cel'o kiel ekonomi'a politik'o klar'e est'is est'ig'i kaj dis'volv'i ĉiu'j'n kondiĉ'o'j'n, kiu'j ebl'ig'as al la naci'o konker'i, fin'far'i aŭ defend'i, laŭ la okaz'o, la kiom ebl'e plej bon'a'j'n kondiĉ'o'j'n en la „inter'naci'a” konkur'ad'o.

Alain BIHR.





La aŭtor'o

Alain BIHR
Profesor'o pri soci'ologi'o ĉe la Universitat'o de Franĉkonte'o (Franci'o), aŭtor'o de La Novlangue néolibérale. La rhétorique du fétichisme économique [La nov'liberal'a Nov'lingv'o. La retor'ik'o (...)
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Re'e'n al la font'o'j

For la privat'a'n propriet'o'n !

LA FUNDAMENT'A ERAR'O DE ADAM'O SMITH

Nov'ig'i la mal'nov'a'n art'o'n de rab'ad'o



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a.

[1] Tem'as pri pirat'ad'o far'e de ŝtat'o. - vl

[2] Philippe Norel, l’Invention du marché. Un'e histoire économique de la mondialisation , Seuil, Pariz'o, 2004.

[3] Fernand Braudel, Civilisation matérielle, économie et capitalisme. XVe - XVIIIe siècle , vol. 3, Armand Colin, Pariz'o, 1979.

[4] Cit'it'a de Edmund Sliberner, La Guerre dans la pensée économique du XVIe au XVIIIe siècle , Sirey, Pariz'o, 1939.


Akcept'ej'o >> 1 a maj'o 2019

Post la Mueller -raport'o, la fiask'o de la „ Russiagate

Donac'o de la demokrat'o'j por Donald Trump


La uson'a kampanj'o de la prezid'ant-elekt'o de 2020 komenc'iĝ'is. En la demokrat'a tend'ar'o iu'j obstin'e postul'as la parlament'a'n eks'ig'o'n de s - ro Donald Trump pro mal'help'o al la justic'o. Ali'a'j pens'as, ke la konklud'o'j de la Mueller -raport'o ruin'ig'is tia'n strategi'o'n kaj ili prefer'us ke la demokrat'o'j fin'e atak'u la politik'a'j'n decid'o'j'n de la prezid'ant'o.



de  Aaron MATÉ

LA RAPORT'O de la special'a prokuror'o Robert Mueller est'as sen'ambigu'a : ĝi radikal'e eksklud'as la konspir'teori'o'n, kiu asimil'as s - ron Donald Trump al marionet'o de Rus'land'o. Nenia pruv'o ekzist'as pri koluzi'o inter Moskv'o kaj la respublik'an'a tend'ar'o por pirat'i la ret'mesaĝ'o'j'n de la kampanj'a grup'o de s -in'o Hillary Clinton en la jar'o 2016. Nenio apog'as la akuz'o'j'n pri lig'o'j inter divers'a'j konsil'ant'o'j de s - ro Trump kaj person'o'j, ĉu rus'a'j aŭ ne, prezent'it'a'j kiel relajs'o'j de Kreml'o.

En si'a raport'o s - ro Mueller ne'as ĉia'n signif'o'n de ĉiu el la pruv'a'j dokument'o'j kiu'j dev'is apog'i la tez'o'n de rus'a komplot'o : la renkont'iĝ'o en la Trump-tur'o en Juni'o 2016 ; la klopod'o'j (van'a'j) por konstru'i Trump-tur'o'n en Moskv'o ; la rifuz'o de amend'o pri Ukrain'uj'o en la respublik'an'a platform'o de 2016 ; la kun'labor'ad'o inter s - ro Paul Manafort, la kampanj'o-direktor'o de la miliard'ul'o, kaj s - ro Konstantin Kilimnik, politik'a konsult'ist'o ; la (registr'it'a'j) konversaci'o'j de la eks'a general'o Michael Flynn, sub'ten'o de s - ro Trump, kun la ambasador'o de Rus'land'o ; kaj mult'a'j krom'a'j … Pro tio la konklud'o de s - ro Mueller  : „Definitiv'e la enket'o'j ne pruv'is, ke la kampanj'o-skip'o [de s - ro Trump] kun'ord'iĝ'is aŭ konspir'is kun la rus'a reg'ist'ar'o en la kadr'o de aktiv'ec'o'j kiu'j cel'is interfer'i en la elekt'o.” Tiu scen'ar'o est'is do tut'e invent'it'a ; nenia jur'a persekut'ad'o far'iĝ'os kontraŭ uson'a civit'an'o pro komplot'o kun Rus'land'o okaz'e de la prezid'ant-elekt'o de 2016.

Malgraŭ tio, kio'n pens'as la respond'ec'ul'o'j de la Demokrat'a Parti'o, la enket'o, kiu'n ili lev'is al rang'o de prioritat'o „konstant'a kaj princip'a”, laŭ la vort'o'j de s -in'o Jennifer Palmieri, la eks'a kampanj'o-konsil'ist'in'o de s -in'o Clinton, trans'form'iĝ'is en donac'o'n por la kampanj'o por re'elekt'i s - ron Trump. „Nenia koluzi'o” : la gvid'motiv'o de la prezid'ant'o, long'temp'e pri'mok'at'a de la opozici'o kaj de la demokrat'a'j komunik'il'o'j, pov'as nun serv'i kiel kaŭci'o de la hero'o de la „rezist'ad'o kontraŭ Trump”, s - ro Mueller

Tiu afer'o ceter'e perd'ig'is konsider'ind'a'j'n temp'o'n kaj energi'o'n al la opon'ant'o'j de la prezid'ant'o. La unu'a'j semajn'o'j de li'a mandat'o montr'is iom'et'e da esper'o, kun grav'a'j vir'in'a'j mobiliz'iĝ'o'j kaj ali'a'j kontraŭ li'a dekret'o, kiu mal'permes'is en'ir'o'n en la uson'a'n teritori'o'n al civit'an'o'j de ekster'a'j land'o'j kun islam'a pli'mult'o. Sed la elan'o rapid'e fal'is ; anstataŭ konstru'i mov'ad'o'n kapabl'a'n kontest'i la politik'o'j'n de la ĉef'o de la Blank'a Dom'o, la demokrat'o'j prefer'is munt'i teori'o'n ind'a'n je spion'roman'o.

La aktiv'a rol'o de la sekret'a'j serv'o'j

TIU STRATEGI'O cert'e serv'is al tiu'j inter ili, kiu'j fam'iĝ'is per si'a'j ĉe'est'o'j en televid-scen'ej'o'j. S - ro Adam Schiff, deleg'it'o de Kaliforni'o en la ĉambr'o de reprezent'ant'o'j, mult'foj'e kompren'ig'is, ke s - ro Mueller fin'e kulp'ig'os s - ron Trump. Li nom'e asert'is, ke li person'e vid'is „pli ol mal'rekt'a'j pruv'o'j [de koluzi'o]”. Li'a obstin'o defend'i la tez'o'n de konspir'o kun Rus'land'o far'is, ke cert'a'j ĵurnal'ist'o'j konsider'is li'n kiel la plej grand'a prem'sonĝ'o de Trump” – eĉ kiam li voĉ'don'is favor'e al la alt'ig'o de la arme'a buĝet'o, al la larĝ'ig'o de la kontrol'pov'o'j de la prezid'ant'o kaj dum li sen'rezerv'e sub'ten'as li'a'n politik'o'n pri Venezuel'o.

La demokrat'o'j est'is tiom obsed'at'a'j de la „ Russiagate ”, ke ili mult'nombr'e kaj bru'e protest'is kontraŭ la eks'ig'o de la justic-ministr'o Jefferson („ Jeff ”) Sessions, ekstrem'dekstr'a respublik'an'o kon'at'a pro si'a ras'ist'a pas'int'ec'o, al kiu s - ro Trump riproĉ'is li'a'n mank'o'n de lojal'ec'o en tiu afer'o. Ili mult'e mal'pli protest'is kontraŭ la impost'reform'o de la prezid'ant'o (sen'precedenc'a trans'ig'o de riĉ'aĵ'o'j al la plej-privilegi'it'o'j), kontraŭ la mal'trik'ad'o de la leĝ'o pri la mal'san-asekur'o de s - ro Barack Obama aŭ kontraŭ la re'tir'iĝ'o de Uson'o el la pariz'a inter'konsent'o pri la klimat'o kaj el la iran'a atom-traktat'o. Iu'j antaŭ'dir'as, ke post la eks'ig'o de s - ro Sessions, s - ro Mueller spert'os la sam'a'n sort'o'n. Ili erar'is. Cert'e, s - ro Trump regul'e, sur Twitter , fulm'is kontraŭ la enket'o de la prokuror'o, sed la advokat'o'j de la prezid'ant'o, kiu'j elekt'is strategi'o'n de „kun'labor'ad'o sur sen'precedenc'a nivel'o” – laŭ la vort'o'j de s - ro Kenneth Starr, eks'a special'a prokuror'o task'it'a pri la enket'o pri la mensog'o'j de s - ro William Clinton pri li'a'j seks'a'j aventur'o'j –, liver'is pli ol du'dek mil paĝ'o'j'n da dokument'o'j kaj kun dek'o'j da atest'ant'o'j.

La fiask'o de la „ Russiagate ” prav'ig'as ali'a'n centr'a'n element'o'n de la retor'ik'o de s - ro Trump, kiu prezent'as la grand'a'j'n uson'a'j'n komunik'il'o'j'n kiel unu el la precip'a'j font'o'j de fals'inform'o'j [fak'e news ). En pli ol du jar'o'j la stel'ul'a prezent'ant'in'o de MSNBC Rachel Maddow kapt'is la atent'o'n de la televid-spekt'ant'o'j per fleg'ad'o de paranoj'o ind'a je la plej obskur'a'j ret'ej'o'j, sed kun la rimed'o'j de konstant'a inform-televid'o. En la okul'o'j de la ĵurnal'ist'in'o la potenc'o'j de s - ro Putin etend'iĝ'as eĉ trans la Blank'a'n Dom'o'n : Rus'land'o, tiel ŝi anonc'is dum ond'o de mal'varm'o, minac'is tranĉ'i la kurent'o'n al milion'o'j da uson'an'o'j, risk'ant'e ili'n mort'ig'i.

Tiu politik'a-komunik'il'a dis'venk'iĝ'o frap'e simil'as al la propagand'a kampanj'o, kiu konduk'is al la Irak-milit'o, kiam la grand'eg'a pli'mult'o de la komunik'il'o'j akuz'is, mal'prav'e, la irak'a'n prezid'ant'o'n Saddam Hussein posed'i amas'detru'a'j'n arm'il'o'j'n kaj fleg'i rilat'o'j'n kun Al-Kaid'a.

Ankaŭ ĉi tie la sekret'a'j serv'o'j lud'is aktiv'a'n rol'o'n. En Oktobr'o de 2016 la FBI ekzempl'e postul'is mandat'o'n de super'rigard'o kontraŭ s - ro Car'ter Pag'e, eks'membr'o de la kampanj'o-skip'o de s - ro Trump, kun la motiv'o ke „la klopod'o'j [de Rus'land'o] est'is kun'ord'ig'it'a'j kun s - ro Pag'e kaj ebl'e kun krom'a'j individu'o'j asoci'it'a'j [kun la kampanj'o de s - ro Trump].” [1] La origin'o de tiu asert'o serĉ'end'as en la „ Steele -dosier'o”, terur'a dokument'ar'o kolekt'it'a de la eks'agent'o de la brit'a'j inform'serv'o'j, Christopher Steele, kontraŭ la demokrat'a opozici'o. Por prav'ig'i si'a'n postul'o'n de mandat'o la FBI pri'skrib'is tiu'n raport'o'n kiel „unu'a'nivel'a'n font'o'n”, „kred'ind'a'n”. Atribu'ant'e fid'ind'o'n al tiu tekst'o, kiu defend'is la hipotez'o'n de long'temp'a kaj alt'nivel'a konspir'ad'o inter s - ro Trump kaj Kreml'o, la FBI rid'ind'iĝ'is.

La respond'ec'ul'o'j de la inform'serv'o ankaŭ sub'ten'is la oni'dir'o'j'n pri koluzi'o, per trans'don'o de anonim'a'j inform'o'j, kelk'foj'e fals'a'j, al kred'em'a'j ĵurnal'ist'o'j. La plej frap'a ekzempl'o : en Februar'o 2017 la New York Times skrib'is, ke uson'a'j enket'ist'o'j akir'is „telefon'a'j'n tabel'o'j'n kaj registr'aĵ'o'j'n”, kiu'j pruv'as, ke proksim'ul'o'j de s - ro Trump fleg'is „ripet'a'j'n kontakt'o'j'n kun agent'o'j de la rus'a'j inform'serv'o'j dum la jar'o antaŭ la elekt'o'j”. [2] Kvar monat'o'j'n post'e s - ro James Comey, direktor'o de la FBI en la moment'o de la fakt'o'j, re'kon'is antaŭ la senat'o, ke tio „ne est'is ver'a”. Sed oni daŭr'e atend'as, ke la novjork'a gazet'o korekt'os si'a'n erar'o'n.

Ali'a komun'a punkt'o kun la milit'o en Irak'o : la protagonist'o'j mem. S - ro John Brennan, direktor'o de la Central Intelligence Agency (CI'A) sub la prezid'ant'ec'o de s - ro Obama, jam okup'is grav'a'n posten'o'n en la agent'ej'o mal'long'e antaŭ la invad'o al Irak'o. Kaj li dir'is nenio'n kontraŭ la tromp'ad'o munt'it'a de si'a'j super'ul'o'j por prav'ig'i la ek'milit'ad'o'n. Laŭ si'a propr'a konfes'o s - ro Brennan lud'is grav'a'n rol'o'n en la enket'o pri la lig'o'j inter s - ro Trump kaj Rus'land'o. Eĉ for'las'int'e si'a'n posten'o'n, en Januar'o de 2017, li daŭr'e dis'vast'ig'is la akuz'o'n de koluzi'o, nom'e kiel analiz'ist'o por MSNBC. El tiu profit'ig'a tribun'o li kvalifik'is la uson'a'n prezid'ant'o'n „perfid'ul'o […] ĉe la bot'o de Putin”. Last'a'n Mart'o'n la eks'a direktor'o de la CI'A ankoraŭ sen'hont'e antaŭ'dir'is, ke ond'o da kulp'ig'o'j frap'iĝ'os kontraŭ la intim'a rond'o de s - ro Trump. Ĉar la Mueller -raport'o dis'ŝir'is li'a'j'n profet'aĵ'o'j'n, s - ro Brennan ŝanĝ'is la ton'o'n : „Mi ne sci'as, ĉu mi ricev'is mal'bon'a'j'n inform'o'j'n, li deklar'is en MSNBC (la 26-an de Mart'o 2019), sed mi kred'as, ke mi imag'is pli da afer'o'j ol real'e ekzist'is.”

En Oktobr'o de 2003 la reg'ist'ar'o de s - ro Georg'e W. Bush pen'e klar'ig'is, kial ĝi ankoraŭ ne trov'is la fam'a'j'n amas'detru'a'j'n arm'il'o'j'n. S - ro James Clapper, direktor'o de la Ŝtat'a agent'ej'o pri imag'ad'o kaj map'ad'o ( National Imagery and Mapping Agency), tiam asert'is, ke la satelit'a bild'ig'o en „ne dub'ebl'a” manier'o [3] montr'is la de'lok'ad'o'n de la mal'permes'at'a arm'il'ar'o al Siri'o. Kiam li far'iĝ'is direktor'o de la naci'a inform'serv'o sub la prezid'ant'ec'o de s - ro Obama, li post'e konvert'iĝ'is en analiz'ist'o'n de la „ Russiagate ” por Cable News Network ( CNN). „La rus'o'j, li anonc'is en Maj'o 2017, est'as preskaŭ genetik'e instig'at'a'j al'elekt'i, penetr'ad'i, gajn'i favor'o'j'n, kaj tiel plu ; tio est'as teĥnik'o'j tip'e rus'a'j.” [4]

„Mi abomen'as la rus'o'j'n”

DELIR'A'J koment'o'j, kiu'j dir'as mult'e pri la mens'o, kiu sub'ten'as la mit'o'n Trump-Rus'land'o. „Mi abomen'as la rus'o'j'n, deklar'is s -in'o Lis'a Pag'e, jur'ist'in'o de la FBI, dum si'a'j aŭskult'ad'o'j far'e de la Kongres'o (la 13-an kaj 16-an de Juli'o 2018). Mi kred'as, konsider'ant'e la okcident'a'j'n ideal'o'j'n, ke tio'n kio ni est'as kaj kio'n ni defend'as kiel uson'an'o'j, Rus'land'o reprezent'as grav'a'n minac'o'n por ni'a viv'manier'o.” Dum li lanĉ'is la enket'o'n de la FBI pri la lig'o'j inter la kampanj'o de s - ro Trump kaj Kreml'o, en Juli'o de 2016, la agent'o Peter Strzok send'is al s -in'o Pag'e tekst'o'n redakt'it'a'n en elegant'a stil'o : „Putin'o'j la rus'o'j … Fi'ul'o'j. Mi abomen'as ili'n … Ili est'as ver'ŝajn'e la plej fi'a'j inter ĉiu'j. Putin'o'j de sovaĝ'a'j tromp'ist'o'j kaj intrig'ant'o'j. En politik'o, en atlet'ik'o, ĉie. Bon'ŝanc'e mi est'as en la tend'ar'o de Uson'o.” En la lum'o de tiu incit'ec'o oni kompren'as, kial la bon'vol'a'j taks'aĵ'o'j esprim'it'a'j de s - ro Trump pri s - ro Putin dum la prezid'ant-kampanj'o de 2016 pov'is nur mal'trankvil'ig'i kaj konstern'i mult'a'j'n alt'a'j'n respond'ec'ul'o'j'n, eĉ ĝis mal'ferm'i enket'o'n. La 11-an de Januar'o ĉi-jar'a la New York Times eĉ mal'kaŝ'is, ke la FBI lanĉ'is du'a'n enket'o'n en Maj'o de 2017 por determin'i, ĉu s - ro Trump „ag'is laŭ ordon'o de Rus'land'o kontraŭ la uson'a'j interes'o'j”.

La artikol'o neniel alud'as la element'o'j'n, kiu'j pov'us prav'ig'i la tim'o'j'n de la FBI. Oni simpl'e nur ek'sci'as, ke „plur'a'j cirkonstanc'o'j mal'trankvil'ig'is” ĝi'n : S - ro Trump al'tir'is la atent'o'n de la kontraŭ-spion'ad'o de la FBI, kiam li al'vok'is Rus'land'o'n pirat'i la ret'mesaĝ'o'j'n de si'a rival'in'o dum gazet'ar'a konferenc'o, en Juli'o de 2016. Li rifuz'is kritik'i Rus'land'o'n dum si'a kampanj'o kaj laŭd'eg'is la prezid'ant'o'n Vladimir Putin. La enket'ist'o'j est'is alarm'it'a'j ankaŭ de la fakt'o, ke la Respublik'an'a Parti'o ŝanĝ'is si'a'n program'o'n de inter'trakt'ad'o pri la ukrain'a kriz'o en direkt'o kiu ŝajn'is favor'a al Rus'land'o.” Do, la FBI lanĉ'is ekster'ordinar'a'n enket'o'n pri la prezid'ant'o de Uson'o, baz'iĝ'ant'e sur publik'a'j event'o'j, kiu'j'n ĝi interpret'is mal'bon'intenc'e. La rimark'o lanĉ'it'a de s - ro Trump en Juli'o de 2016 est'is ŝerc'o, kaj la ŝanĝ'o pri la kriz'o en Krime'o ne hav'is sekv'o'n, ĉar, kontrast'e al si'a antaŭ'ul'o, li vend'is arm'il'o'j'n al Ukrain'uj'o. Krom'e, se oni prav'e pov'is enket'i pri li, ĉar li „rifuz'is kritik'i Rus'land'o'n dum si'a kampanj'o” kaj „laŭd'eg'is la prezid'ant'o'n Vladimir Putin”, kial tiam ne far'i sam'e post li'a'j ripet'a'j laŭd'eg'o'j de la gvid'ant'o'j de Israel'o kaj de Saud-Arab'uj'o ?

La fals'ad'o'j far'it'a'j en tiu afer'o tamen prezent'as grav'a'n diferenc'o'n kun tiu'j de la milit'o en Irak'o. La sub'ten'o al tiu konflikt'o est'is decid'e du'parti'a. Sekv'e, neniu politik'a gvid'ant'o, neniu uson'a ĵurnal'ist'o sufer'is la konsekvenc'o'j'n de si'a'j mensog'o'j ; iu'j eĉ akir'is pli alt'a'n grad'o'n. Invers'e, la „ Russiagate ” est'as afer'o decid'e unu'parti'a. Nun, post kiam s - ro Mueller fin'is si'a'n raport'o'n, s - ro Trump re'trov'iĝ'as en la ofensiv'o.

Tamen la du parti'o'j ver'ŝajn'e daŭr'ig'os si'a'n komun'a'n front'o'n por diabl'ig'i Rus'land'o'n. Dum la „ Russiagate ” akapar'is la demokrat'o'j'n, la respublik'an'a'j respond'ec'ul'o'j lig'it'a'j kun la Pentagon'o kaj kun la inform-agent'ej'o'j montr'is akr'a'n rifuz'o'n de ĉia mal'streĉ'iĝ'o en la rilat'o'j kun Moskv'o. Pro tiu afer'o la ĉiu'parti'a'j politik'a'j gvid'ant'o'j prav'ig'as si'a'j'n arme'a'j'n ambici'o'j'n per defend'o de la patr'uj'o. Tiu ĉi nov'a okaz'aĵ'o de mal'varm'a milit'o alt'ig'as je pli'a grad'o la streĉ'it'ec'o'j'n, sen perspektiv'o de solv'o.

Resum'e, la „ Russiagate ” propr'a'dir'e ne est'as skandal'o ; pli ĝust'e ĝi esprim'as la interes'o'j'n de la potenc'a'j rond'o'j, kiu'j nutr'is ĝi'n. Ĝi est'as la natur'a produkt'o de politik'a-komunik'il'a sistem'o, en kiu kun'iĝ'as la prioritat'o'j de la du precip'a'j parti'o'j : la demokrat'o'j kaj la respublik'an'o'j, aŭ, pli larĝ'e, la mem'deklar'it'a'j progres'em'ul'o'j kaj la ver'a'j konservativ'ul'o'j. Tem'as do pri patologi'o propr'a al la privilegi'ul'o'j.

La fiask'o de la „ Russiagate ” est'as simptom'a de du'obl'a fiask'o : megalo'mani'a prezid'ant'o kontest'at'a de monomani'a [5] opozici'o, kiu'j, ĉiu si'a'manier'e, erar'ig'is la civit'an'o'j'n por si'a'j parti'a'j cel'o'j. Front'e al s - ro Trump la opozici'o sci'as far'i nur unu afer'o'n. „rezist'i” al la real'o de li'a elekt'o. Tiu ne'ad'o mal'ebl'ig'as dis'volv'i efik'a'n mobiliz'iĝ'o'n de la civit'an'o'j, kiu'j sufer'as la politik'o'j'n de la Blank'a Dom'o kaj kiu'j tre grand'part'e tut'e ne interes'iĝ'as pri tiu'j akuz'o'j de koluzi'o. Sed tiu demokrat'a obsed'o ankaŭ fort'ig'is la baz'o'n de la trump'ist'o'j : la parti'ec'a uz'ad'o de la federaci'a enket'o don'is al la prezid'ant'o mult'a'j'n okaz'o'j'n por ekspluat'i la tradici'a'j'n respublik'an'a'j'n plend'o'j'n kontraŭ elit'o'j, kiu'j est'as sen kontakt'o kun la popol'o kaj vol'as renvers'i ties vol'o'n.

Tiel la „ Russiagate ” akr'ig'is la kriz'o'n de demokrati'a engaĝ'iĝ'o, kiu'n Uson'o spert'as. Ĝi spron'is la ŝovinism'o'n, fort'ig'is la parti'a'j'n divid'o'j'n, laŭd'eg'is cert'a'j'n mal'util'a'j'n ag'ant'o'j'n de la uson'a sistem'o – special'e la inform-agent'ej'o'j'n, kiu'j pov'is prezent'i si'n kiel la garanti'o'j'n de la liber'ec'o'j. La dis'fal'o de la teori'o de rus'a komplot'o el'rev'ig'as la mal'amik'o'j'n de s - ro Trump, sed ĝi ankaŭ al'port'as iom'et'e da esper'o. Nun, kiam la fantazi'o'j de koluzi'o for'vapor'iĝ'is, kaj se ili akcept'as re'kon'i, ke alt'e situ'ant'a'j figur'o'j de si'a propr'a tend'ar'o sci'e mensog'is al la elekt'ant'o'j, la demokrat'o'j pov'us re'e okup'iĝ'i pri cert'a'j real'aĵ'o'j de la uson'a soci'o, kiu'j'n ili de pli ol du jar'o'j mal'atent'as.

Aaron MATÉ.



La aŭtor'o

Aaron MATÉ
Ĵurnal'ist'o, korespond'ant'o kaj produkt'ist'o por ’ The Real News ’.
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Rus'a en'trud'iĝ'o, de obsed'o ĝis paranoj'o



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a.

[1] Cit'it'a en David Shepardson, „ FBI releases documents on former Trump adviser surveillance ”, Reuters, 22-an de Juli'o 2018.

[2] Michael S. Schmidt, Mark Mazzetti kaj Matt Apuzzo, „Trump campaign aides had repeated contacts with Rus'si'a'n intelligence ”, The New York Times , 14-an de Februar'o 2017.

[3] Douglas Jehl, „ The struggle for Iraq  : Weapons search  ; Iraquis removed arms aerial, US aide says ”, The New York Times , 29-an de Oktobr'o 2003.

[4] „ Meet the press ”, NBC News, 28-an de Maj'o 2017.

[5] „La noci'o monomani'o de'ven'as el psikiatri'a mal'san'koncept'o de la fru'a 19- a jar'cent'o. Ĝi signif'is proksim'um'e „unu'op'a mani'o” kontrast'e al ampleks'a, komplet'a „frenez'o”. La noci'o cel'is izol'it'a'n, „part'a'n” perturb'o'n de psiĥ'a'j funkci'o'j, do psiĥ'a'j'n mal'san'iĝ'o'j'n, kiu'j ne est'as akompan'at'a'j de komplet'a frenez'ec'o, de „delir'o”, sed esprim'iĝ'as nur en part'a'j kamp'o'j, dum la ceter'a'j psiĥ'a'j kamp'o'j est'as ne tuŝ'it'a'j. Hodiaŭ ĝi hav'as nur histori'a'n signif'o'n kaj en la psikiatri'o de la 20- a kaj 21- a jar'cent'o'j ĝi ne est'as plu uz'at'a. […] Tamen trov'iĝ'as rest'aĵ'o'j de la monomani-koncept'o, i. a. en la noci'o'j kleptomani'o kaj piromanio.” Cit'aĵ'o traduk'it'a el : https :// educalingo. com /de/ dic -de/ mo.... - vl


Akcept'ej'o >> 1 a maj'o 2019

La eŭrop'a industri'a politik'o ne funkci'os

Galile'o, du'dek jar'o'j da fuŝ'o'j ĉe la rival'o de GPS


Galile'o, kiu dev'us est'i plen'e funkci'ant'a ĝis 2023, ebl'ig'as tre preciz'a'n geo'lokaliz'o'n sen'de'pend'a'n de la uson'a GPS. Ek'de si'a lanĉ'o en 2001, ĉi tiu ambici'a projekt'o uz'ant'a ar'o'n de tri'dek satelit'o'j dev'is super'i mult'a'j'n mal'help'o'j'n. Ĝi'a tumult'a histori'o ilustr'as la mal'facil'aĵ'o'j'n de la Eŭrop'a Uni'o pri la plen'um'o de grand'a'j industri'a'j projekt'o'j. Enket'o de Charles Perragin kaj Guillaume Renouard.



de  Charles PERRAGIN kaj Guillaume RENOUARD

Marsejl'o, en vintr'a tag'iĝ'o. Je hor'o kiam la Mal'nov'a Haven'o ankoraŭ rest'as sub la ombr'o de la grand'a'j mont'ar'masiv'o'j ĉirkaŭ la urb'o, la promontor'o de la Palais du Pharo est'as lum'ig'at'a ambaŭ'flank'e. Amas'o, varm'a kaj roz'kolor'a, kiu flos'as super la pac'a'j akv'o'j de la Mediterane'o. Inter la 3 a kaj la 6 a de decembr'o 2018, ĉi tiu monument'o de la Du'a Imperi'o far'iĝ'is la ekspozici'ej'o de la kosm'a politik'o de Eŭrop'o, kaj precip'e de la grand'a satelit'a program'o de geo'lokaliz'o Galile'o. Dum la Eŭrop'a Semajn'o de la Kosm'o, oni ankoraŭ reklam'as la baldaŭ'a'n al'ven'o'n de la "Eŭrop'a GPS ", projekt'o lanĉ'it'a de la Eŭrop'a Komision'o antaŭ preskaŭ du'dek jar'o'j.

La unu'a'j serv'o'j komenc'is funkci'i en 2016, kaj pov'us est'i ke eŭrop'an'o'j baldaŭ hav'os la plej evolu'int'a'n sistem'o'n en la mond'o : oni antaŭ'vid'as horizontal'a'n preciz'ec'o'n de 1,8 metr'o [1] (altitud'e 2,9 metr'o'j) por la ĝeneral'a publik'o, kompar'e kun 4,9 de la nun'a GPS  [2] ; por specif'a'j aplik'o'j, ĝi hav'os preciz'ec'o'n de unu centi'metr'o. Kiel en horloĝ'fabrik'ad'o aŭ optik'o, preciz'ec'o pov'as mult'e pli'bon'ig'i serv'o'j'n en kresk'ant'a nombr'o de fak'o'j : navig'ad'o aviad'il'e, ŝose'e, mar'e kaj fer'voj'e, gvid'ad'o kaj kontrol'ad'o de divers'a'j vetur'il'o'j (aŭtonom'a'j aŭt'o'j, agrikultur'a'j maŝin'o'j, misil'o'j), map'ad'o, sam'temp'ig'o de tele'komunik'a'j ret'o'j kaj bank'ad'o kaj financ'a'j sistem'o'j, precip'e por alt'frekvenc'a'j transakci'o'j. Sekv'e, kiam la ar'o de tri'dek satelit'o'j est'os komplet'ig'it'a, en 2020 aŭ 2021, Galile'o propon'os kelk'a'j'n aplik'o'j'n : sen'pag'a'n kaj mal'ferm'a'n al'ir'o'n por la ĝeneral'a publik'o - la sol'a tia serv'o aktual'e operaci'ebl'a, kun baz'a preciz'ec'o de mal'pli ol 5 metr'o'j -, "komerc'a'n" serv'o'n sed sen'pag'a'n kaj pli specif'a'n por firma'o'j, serĉ-sav'a'n serv'o'n por la civil'a defend'o tut'mond'a, kaj milit'ist'a'n serv'o'n ĝis 2023.

Tri'obl'iĝ'o de la buĝet'o

Dum la Eŭrop'a Kosm'o-Semajn'o, la Eŭrop'a Komision'o relief'ig'as la komun'um'a'n kaj civil'a'n natur'o'n de la program'o, mal'kiel ali'a'j sistem'o'j de satelit'a navig'ad'o kaj geo'lokaliz'o ( GNSS) real'ig'it'a'j de arme'o'j, kiel la uson'a GPS , la rus'a Glonass kaj la ĉin'a Bejdou  [3]. Ĝi laŭd'as la projekt'o'n kiel scienc'a'n kaj human'ism'a'n kun'labor'o'n kiu est'as vehikl'o de politik'a ident'ec'o kaj de kolos'a'j merkat'o'j el dek'o'j da miliard'o'j da eŭr'o'j. Sekv'e, anstataŭ parol'i pri misil'o'j kaj financ'a'j merkat'o'j, oni invit'is ĵurnal'ist'o'j'n al sur'mar'a ekskurs'o por plen'skal'a test'o de la administr'ad'o de alarm-al'vok'o per la satelit'ar'o Galile'o.

Sed malgraŭ la lanĉ'o de du'dek du operaci'ebl'a'j satelit'o'j, Galile'o ankoraŭ kaŭz'as mal'trankvil'o'n post la kulis'o'j. Problem'o'j pri sekv'ad'o de la kurs'o, mal'lert'e redakt'it'a plan'o de negoc'o'j, risk'a'j elekt'o'j de la Komision'o, industri'a konflikt'o. Plur'foj'e, la eŭrop'a sistem'o de geo'navig'ad'o est'is for'las'ot'a. Ĝi jam mal'fru'iĝ'as je dek jar'o'j, kaj ĝi'a buĝet'o tri'obl'iĝ'is ĝis almenaŭ 13 miliard'o'j da eŭr'o'j [4]. Je la temp'o de la eŭrop'a elekt'ad'o kaj de politik'a mal'stabil'ec'o, "regul'e, ni tim'as ke ni post'temp'iĝ'as" dir'is David Comby, unu el la reprezent'ant'o'j de la franc'a reg'ist'ar'o en Brusel'o pri geo'lokaliz'a'j program'o'j.

Ni elekt'is ne akcept'i la gvid'at'a'n vizit'o'n per boat'o sed ating'is la grand'a'n aŭditori'o'n kiu trov'iĝ'as en la sub'etaĝ'o de la konstru'aĵ'o. Prezid'is Pierre Delsaux, vic-ĝeneral'a direktor'o de la Komision'o, kiu esprim'is mild'a'n optimism'o'n. En juni'o 2018, la Komision'o destin'is 16 miliard'o'j'n da eŭr'o'j por la kosm'o'industri'o inter 2021 kaj 2027, kun pli ol du'on'o de tiu sum'o por Galile'o. Sed est'as ankoraŭ neces'e konvink'i la Konsili'o'n de la Eŭrop'a Uni'o kaj la Eŭrop'a'n Parlament'o'n. "La tut'a industri'o konsent'as, sed ne est'as la industri'o kiu sub'skrib'as la ĉek'o'n. Sen ĉi tiu mon'o, nenio ebl'as, kaj ni ne pov'os proviz'i la plej bon'a'n GNSS -an serv'o'n en la mond'o." Prezent'it'a kiel tro alt'e'kost'a por unu land'o, Galile'o est'as tro sen'ŝirm'a kontraŭ konflikt'o'j de interes'o'j kaj naci'a mal'si'n'don'em'o. Ĉi tiu program'o ilustr'as la mal'facil'aĵ'o'j'n, kiu'j'n la Uni'o hav'as, kiel struktur'o por plen'um'i grand'skal'a'n industri'a'n kaj strategi'a'n politik'o'n, dum inter'reg'ist'ar'a'j projekt'o'j (sen'rilat'a'j al la struktur'o de la Uni'o), kiel Airbus Arianespace , est'as tre sukces'a'j.

La rol'o de Galile'o neniam est'as klar'e difin'it'a. Por iu'j, ĝi est'as il'o por la geo'strategi'a sen'de'pend'ec'o de Eŭrop'o, por ali'a'j ĝi rest'u simpl'a ekonomi'a program'o. Ĉio komenc'iĝ'is en 1996, kiam la ĵus re'elekt'it'a prezid'ant'o de Uson'o Bill Clinton ordon'is al la Pentagon'o mal'ferm'i en la daŭr'o de kvar jar'o'j la milit'ist'a'n GPS - la plej preciz'a'n versi'o'n - al civil'a'j aplik'o'j sen kompromit'i la naci'a'n sekur'ec'o'n. Tiu'temp'e, la ĝeneral'a publik'o nur pov'us ricev'i signal'o'n kies kvalit'o est'is intenc'e mal'pli'ig'it'a de la federaci'a reg'ist'ar'o. Sekv'e, en maj'o 2000, la preciz'ec'o de la publik'a geo'lokaliz'a serv'o kresk'is de 100 metr'o'j ĝis proksim'um'e 10 metr'o'j ; ĉi tio radikal'e trans'form'is la geo'lokaliz'o'n, kiu far'iĝ'is rekt'e util'a al la publik'o por geografi'a orient'iĝ'o kaj por ir'i de lok'o al lok'o pied'e, aŭtomobil'e, boat'e, ktp.

La instig'o por ĉi tiu iniciat'o est'is la ide'o de "inform'ŝose'o'j", metafor'o invent'it'a de vic'prezid'ant'o Al Gore . En mond'o karakteriz'at'a de la lev'iĝ'o de Inter'ret'o, cifer'ec'a'j inform'o'j nun dev'as cirkul'i alt'rapid'e kaj long'distanc'e, por gener'i grav'a'j'n komerc'a'j'n util'o'j'n. Dev'ig'at'a de industri'ist'o'j avid'a'j profit'i de la util'ec'o'j de GPS, precip'e aviad'o, la reg'ist'ar'o de prezid'ant'o Clinton intenc'is trans'form'i la potenc'a'n (kaj alt'e'kost'a'n) milit'ist'a'n sistem'o'n dis'volv'it'a'n en la kun'tekst'o de la mal'varm'a milit'o en aparat'o'n kiu pov'as firm'ig'i ekonomi'a'n kaj industri'a'n potenc'o'n sen-egal'a'n en la mond'o. La merkat'o kre'it'a de per'satelit'a geo'lokaliz'o ne nur inkluziv'as divers'a'j'n ricev'il'o'j'n trov'ebl'a'j'n ĉie (aŭt'o'j, boat'o'j, telefon'o'j, fot'il'o'j, ktp.), sed ankaŭ la mult'a'j'n aplik'o'j'n kiu'j ekspluat'as la kapabl'o'n rekt'e geo'lokaliz'i kaj objekt'o'j'n kaj viv'est'ul'o'j'n. La merkat'o por ĉi tiu'j aparat'o'j jam super'is 23 miliard'o'j'n da eŭr'o'j en 2016 kaj pov'us ating'i 84 miliard'o'j'n ĝis 2022 [5].

Eŭrop'o rapid'e ek'envi'is Uson'o'n. La kresk'ant'a de'pend'ec'o je la uson'a signal'o ĉagren'is precip'e la franc'o'j'n. Tiel fru'e kiel 1999, en raport'o de la Naci'a Asemble'o pri la Kosov'a Milit'o, deput'it'o'j esprim'is mal'trankvil'o'n pri la kresk'ant'a proporci'o de arme'a'j ekip'aĵ'o'j (misil'o'j, aviad'il'o'j) kiu'j de'pend'is de GPS, kaj tial est'is "tut'e sub la reg'ad'o de Uson'o" [6]. La Eŭrop'a Uni'o decid'is en 2001 lanĉ'i unu'ig'it'a'n program'o'n kiu ne neces'ig'is inter'naci'a'n kun'labor'o'n.

Ek'de la komenc'o, Briti'o kontraŭ'is ĝi'n. Pro si'a "special'a rilat'o" kun la uson'an'o'j, la brit'o'j ne vid'is la valor'o'n de la koncept'ad'o de rival'a sistem'o, kaj ili tim'is mal'ŝpar'i ŝtat'mon'o'n. Ankaŭ Vaŝington'o est'is ne'kontent'a. La risk'o ke mal'amik'a land'o util'ig'us ĉi tiu'n tre'eg'e preciz'a'n signal'o'n, kaj pov'us uz'i ĝi'n por gvid'i lanĉ'o'j'n de misil'o'j, mal'trankvil'ig'is la Pentagon'o'n, ĉar ĝi ĉiam hav'is la pov'o'n laŭ'vol'e mal'pli'ig'i la kvalit'o'n de la signal'o de la civil'a GPS, kiel ĝi far'is dum la Golf'a Milit'o kaj Kosov'a Milit'o [7].

Galile'o al'front'is tut'fort'a'n kampanj'o'n de kalumni'o far'e de Uson'o. En decembr'o 2001, kelk'a'j'n tag'o'j'n antaŭ grav'a kun'sid'o de la Eŭrop'a Konsili'o, Paul Wolfowitz , la vic'ministr'o pri defend'o, skrib'is minac'a'n leter'o'n por mal'instig'i al eŭrop'a'j reg'ist'ar'o'j mal'blok'i la unu'a'n financ'o'n por la projekt'o. Li mal'laŭd'is la fakt'o'n ke la projekt'o est'os sub civil'a administr'ad'o ne'taŭg'a al la sekur'ec'a dimensi'o de geo'lokaliz'a program'o, kaj ĉagren'iĝ'is pro tio, ke Galile'o est'os deploj'it'a ĝust'e en la sam'a spektr'o de ond'o'long'o'j kiel la milit'ist'a signal'o de la GPS. Pro la teknik'a'j danĝer'o'j de ĉi tiu elektro'magnet'a implik'aĵ'o, la vic'estr'o de la Pentagon'o deklar'is : "Mal'help'i, ke la est'ont'a signal'o de Galile'o est'u port'at'a en la spektr'o uz'at'a de la GPS, serv'as al la interes'o de NATO ( Nord-Atlantik'a Traktat-Organiz'o) ’’ [8]. Sekv'e de ĉi tiu leter'o, Vaŝington'o dis'send'is memorand'o'n kiu deklar'is sen'signif'a raport'o'n de la konsult'a firma'o PricewaterhouseCoopers far'it'a'n laŭ la pet'o de la Eŭrop'a Komision'o kaj cel'ant'a'n konvink'i la land'o'j'n de La Eŭrop'a Uni'o pri la ekscit'a'j financ'a'j perspektiv'o'j de Galile'o [9]. Komenc'e, la uson'a prem'o sukces'is. Al'don'e al Briti'o, ankaŭ Germani'o, Nederland'o, Dani'o, Svedi'o kaj Aŭstri'o kontraŭ'is al la projekt'o. "Galile'o est'as preskaŭ mort'int'a" dir'is Gilles Gantelet, la tiam'a pro'parol'ant'o por Loyola de Palacio, la direktor'o de la projekt'o ĉe la Komision'o [10].

La Uni'o mal'observ'as si'a'j'n propr'a'j'n regul'o'j'n

Esenc'e, la Uni'o nur sci'pov'as dis'volv'i ekonomi'a'j'n kaj komerc'a'j'n kun'labor'o'j'n, kaj dev'is hast'e improviz'i al'log'a'n ofert'o'n por la merkat'o : "Est'is neces'e konstant'e dir'i, kio Galile'o ne est'as. Dir'i al la brit'o'j kaj la uson'an'o'j ke ĝi ne est'is milit'ist'a program'o, kaj sam'temp'e asert'i al la franc'o'j ke ĝi ne est'as nur projekt'o komerc'a. Oni dev'is al'log'i la industri'ist'o'j'n per la argument'o ke ĝi ne est'is nur program'o de suveren'ec'o kaj ke ekzist'as ver'a plan'o de negoc'o'j, kaj ripet'i la mal'o'n al la membr'o'ŝtat'o'j", klar'ig'is Xavier Pasco, direktor'o de la Fondus'o por Strategi'a'j Esplor'o'j. En 2003, laŭ la pet'o de Uson'o, la EU decid'is ŝanĝ'i la frekvenc'o'n de dis'send'o. Tiel, la Pentagon'o pov'is blok'i Galile'o'n se neces'e sen kripl'ig'i la GPS -on, kaj tio help'is "mol'ig'i la pozici'o'n de Vaŝington'o" laŭ Bleddyn Bowen, fak'ul'o pri kosm'a'j afer'o'j ĉe la Universitat'o de Leicester.

Post'e, la EU elekt'is publik'a'n-privat'a'n partner'ec'o'n ( PPP) por kiu unu tri'on'o de la financ'o est'os garanti'it'a de ŝtat'a mon'o kaj la ceter'o de privat'a kapital'o. Por al'log'i tiu'n last'a'n, la Komision'o propon'is instal'i pli preciz'a'n signal'o'n por firma'o'j kaj pag'ant'a'j klient'o'j. "La Komision'o mend'is kelk'a'j'n esplor'o'j'n por montr'i ke Galile'o potencial'e al'port'os grand'eg'a'n ekonomi'a'n bon'ŝanc'aĵ'o'n" dir'is Pasco. Sed la industri'ist'o'j ne hav'is iluzi'o'j'n pri la grand'eg'a'j komerc'a'j ŝanc'o'j prezent'it'a'j. La program'o est'is tro kompleks'a. Neces'as sur'ter'a'j staci'o'j ĉie en la ter'glob'o, atom'a'j horloĝ'o'j en la kosm'o, afer'o'j neniam antaŭ'e far'it'a'j. Industri'a'j gigant'o'j kiel Thales kaj EADS post'e far'iĝ'is partner'o'j en la projekt'o dum sam'temp'e ili prokrast'is kaj ne kontribu'is unu groŝ'o'n al ĝi.

"Est'is ne'kred'ebl'e" lament'is Je'a'n- Yves Le Gall, prezid'ant'o de la Naci'a Centr'o de Kosm'a'j Esplor'o'j ( CNES). Est'is ne'real'ism'e imag'i ke oni pov'os postul'i pag'o'n por serv'o de Galile'o, eĉ de super'a kvalit'o, kiam sen'pag'a al'ir'o al la GPS jam est'as hav'ebl'a. La PPP dis'fal'is en 2007 : "La Komision'o trov'is ke ĝi dev'as don'i tiel mult'e da garanti'o'j al privat'a'j partner'o'j, por kompens'i la financ'a'j'n ne'cert'ec'o'j'n, ke la partner'ec'o jam ne est'is prudent'a" dir'is Frans von der Dunk, kiu labor'is kiel komerc'a konsult'ist'o dum ĉi tiu period'o. En 2009, la Eŭrop'a Tribunal'o de Kont'revizor'o'j kritik'is la PPP -on kiel "ne'real'ism'a'n", program'o'n "sen respond'ec'ul'o" [11]. Kvankam test'a satelit'o ĵus est'is send'it'a en la kosm'o'n, la for'las'o de la projekt'o est'is de'nov'e diskut'at'a.

En si'a raport'o, la Tribunal'o de Kont'revizor'o'j kritik'is la membr'o'ŝtat'o'j'n pro tio, ke ili nur favor'as la interes'o'n de si'a'j naci'a'j industri'o'j, kaj pro tio, ke ili "blok'is la decid'o'j'n", kaŭz'ant'e "problem'o'j'n de efektiv'ig'o, prokrast'o'j'n kaj eksces'a'j'n kost'o'j'n." Galile'o rivel'is la mal'facil'aĵ'o'j'n, kiu'j'n la Uni'o hav'as, kiam tem'as pri inter'konsent'o'j pri komun'a'j politik'o'j, kaj la ne'akord'ig'ebl'ec'o'n inter ĝi'a'j liberal'a'j regul'o'j kaj la konduk'o de strategi'a'j projekt'o'j. La ĉef'a diferenc'o inter iu projekt'o de la EU kaj iu inter'naci'a kun'labor'o est'as tio, ke la kun'labor'o re'don'as "just'a'n rendiment'o'n" el la invest'o, kiel en la program'o'j de la Eŭrop'a Kosm'o-Agent'ej'o ( ESA), kio ebl'ig'as al ĉiu land'o ricev'i mend'o'j'n proporci'e al si'a invest'o. La regul'o'j de la Eŭrop'a Komun'um'o, ali'flank'e, trud'as "liber'a'n kaj ne'distord'it'a'n konkurenc'o'n". Sed la grand'a'j donac'ant'o'j de La Eŭrop'a Uni'o, kiel Germani'o aŭ Franci'o, kiu'j proviz'is en 2004 respektiv'e 22,8% kaj 17,6% de la buĝet'o, evident'e ne pret'as risk'i perd'i la suk'a'j'n industri'a'j'n kontrakt'o'j'n lig'it'a'j'n al Galile'o.

Tiel, la EU dev'is plur'foj'e mal'observ'i si'a'j'n propr'a'j'n regul'o'j'n por ne perd'i la ĉef'a'j'n kontribu'ant'o'j'n. Antaŭ la mal'sukces'o de la PPP en Decembr'o 2005, la eks'a Eŭrop'a Komision'an'o pri Konkurenc'o Karel Van Miert inter'trakt'is inter'konsent'o'j'n kiu'j est'is apenaŭ raport'it'a'j en la amas'komunik'il'o'j. Sen adjudik'o'j, grav'a'j infra'struktur'a'j projekt'o'j est'as distribu'it'a'j en tio, kio'n oni nom'as post la kulis'o'j de la eŭrop'a'j instituci'o'j, "Jalt'o en la kosm'o", aranĝ'o kiu ne konform'as al liberal'a ortodoks'ism'o. Inter ali'a'j, Germani'o kaj Itali'o ĉiu akir'is centr'o'n de reg'ad'o kiu supoz'e administr'os la plej grav'a'j'n operaci'o'j'n, Briti'o akir'is sekur'ec'a'n centr'o'n, kaj Hispani'o sur'ter'a'n staci'o'n kiu respond'ec'as pri specif'a signal'o util'a por aviad'il'a sekur'ec'o. Fortun'o ne favor'is Franci'o'n, kiu ricev'is la sid'ej'o'n de la fru'e nul'ig'it'a'n PPP.

Kiam Eŭrop'o prov'is re'komenc'i la program'o'n sol'e per ŝtat'a mon'o post 2007, la batal'o daŭr'is inter land'o'j por akir'i la maksimum'a'j'n avantaĝ'o'j'n por ili'a'j industri'o'j, kio kaŭz'is grand'a'j'n prokrast'o'j'n. Por pac'ig'i Berlin'o'n, la Komision'o dev'is el'pens'i komplik'a'n sistem'o'n de adjudik'ad'o por ke iu'j grav'a'j land'o'j ne ofend'iĝ'u. "Ĉi tiu divid'o est'is decid'a por la ceter'a program'o" dir'is eks'a kadr'ul'o de Thales kiu hodiaŭ okup'iĝ'as pri la projekt'o. "Ek'de la komenc'o, tial, ni konsent'is ne ekspluat'i la industri'a'n potenc'o'n de Eŭrop'o rilat'e al iu'j kontrakt'o'j por plaĉ'i al Germani'o. Thales kapabl'is far'i ofert'o'j'n por tri adjudik'o'j, sed dev'is lim'ig'i la nombr'o'n de si'a'j ofert'o'j, rezign'ant'e la konstru'o'n de satelit'o'j ekzempl'e."

Komplik'aĵ'o'j kaj kverel'o'j.

Rezult'e, OHB , mal'grand'a german'a firma'o, gajn'is la adjudik'o'n por la konstru'o de la satelit'o'j en 2010. "La ofert'o de OHB ŝajn'is est'i tre bon'a. Ali'flank'e, ĉiu'j sci'is ke ĝi'a temp'o'plan'o est'as ne'real'ism'a, ne'plen'um'ebl'a" dir'is Michel Iagolnitzer, eks'a prezid'ant'o de la Konsili'o pri Sekur'ec'a Akredit'o, organiz'aĵ'o kre'it'a specif'e por reprezent'i la reg'ist'ar'o'j'n de la EU kiam tem'as pri sekur'ec'a'j afer'o'j. Paradoks'e, en 2013 la Eŭrop'a Komision'o kaj ESA dev'is pet'i al ali'a'j fabrik'ist'o'j, inter ili Thales , help'i OHB . Kontrast'e, pur'e milit'ist'a'j program'o'j kiel la uson'a GPS kaj la rus'a Glonass ne dev'is si'n miks'i en tia'j komplik'aĵ'o'j kaj kverel'o'j.

"La Komision'o ne hav'as spert'o'n pri la liver'o de publik'a'j kaj komerc'a'j serv'o'j. Tradici'e, ĝi fiks'as norm'o'j'n kaj regul'ar'o'j'n, ne serv'o'j'n" dir'is Serge Plattard, fond'int'o de la Eŭrop'a Institut'o pri la Kosm'a Politik'o ( ESPI). "Neniu en Brusel'o sci'as kiel Galile'o funkci'as. Administr'i program'o'n de teknologi'a dis'volv'o est'as task'o por special'ist'o'j. Oni dev'as akir'i teknik'a'j'n kompetent'ec'o'j'n aŭ komisi'i la administr'ad'o'n al kompetent'a ent'o" al'don'is eks'a kadr'ul'o de ESA.

Al'don'e, Galile'o rest'as sub'met'at'a al la postul'o'j de buĝet'a'j konced'o'j. En 2007-2008, en la mez'o de la ekonomi'a kriz'o, la program'o de kosm'o'esplor'o est'is re'viv'ig'it'a dank'e al financ'o de la komun'a agr'ar'a politik'o. Sed la mal'o pov'us okaz'i morgaŭ se okaz'us grav'a agrikultur'a kriz'o. "Inter'temp'e, la Eŭrop'a Komision'o sukces'is re'ten'i la person'ar'o'n, sed ĝi ne mult'e pli'ig'is ĝi'n prepar'e por la operaci'ebl'a faz'o (2021-2027)" dir'as last'a'temp'a raport'o [12]. Por konserv'i si'a'n rev'o'n hav'i grav'a'n rol'o'n en la kosm'o, la Eŭrop'a Komision'o dev'as hav'ig'i rezult'o'j'n, je kiu ajn kost'o. "Ekzempl'e, ĝi dezir'is lanĉ'i la unu'a'j'n satelit'o'j'n kiam ĉio ne est'is teknik'e pret'a. La politik'ist'o'j, kiu'j respond'ec'is pri la program'o, est'is sub'met'at'a'j al prem'ad'o kaj dev'is montr'i progres'o'n" memor'is s - ro Iagolnitzer, kiu klopod'is por mal'ard'ig'i la fervor'o'n de Brusel'o.

Kelk'a'j okaz'int'aĵ'o'j montr'as, ke la Komision'o hav'as long'a'temp'a'n perspektiv'o'n pri Galile'o. Ekzempl'e, antaŭ 2016 la satelit'o'j est'is lanĉ'it'a'j el la Gviana Kosm'o-Centr'o, sed per'e de la rus'a raket'o Sojuz kiu tiu'temp'e est'is pli mal'kar'a ol la Ari'an'e 5. "Ni dev'is al'don'i proced'o'j'n por sekur'ig'i la lanĉ'o'n. Sed, pli grav'e, la rus'o'j tiam profit'is de si'a monopol'o per alt'ig'o de si'a'j prez'o'j" dir'is Iagolnitzer.

Front'e al tia mank'o de strategi'o, reprezent'ant'o'j de eŭrop'a'j kadr'ul'o'j plur'foj'e inter'ven'is por mal'help'i la progres'o'n de la Komision'o. En 2010, ekzempl'e, la german'a firma'o OHB , kiu respond'ec'is pri la konstru'o de satelit'o'j, intenc'is komisi'i la fabrik'ad'o'n de sun'energi'a'j panel'o'j al ĉin'a sub'kontrakt'ist'o kiu est'is ne'spert'a sed mal'kar'a. Belg'a industri'ist'o kun spert'o pri la fak'o, kaj kiu kred'is ke li est'as ricev'ont'a ĉi tiu'n kontrakt'o'n, registr'is protest'o'n kun la sub'ten'o de si'a reg'ist'ar'o. Komenc'e, la Komision'o prov'is arbitraci'i la disput'o'n, sed post'e re'tir'iĝ'is kiam ĝi ek'sci'is ke la produkt'o'j de la ĉin'a kontrakt'ist'o ne est'is plej alt'kvalit'a'j. Ali'a ekzempl'o koncern'as la instal'o'n de la tut'mond'a ret'o de sur'ter'a'j staci'o'j konstant'e lig'it'a'j al la satelit'ar'o. Unu'a'foj'e en si'a histori'o, la Konsili'o de la Uni'o eĉ ne hezit'is deklar'i la Eŭrop'a'n Komision'o'n kondamn'ind'a por mal'help'i la instal'o'n de staci'o'j ekster la land'lim'o'j de Eŭrop'o. "Iu'j land'o'j postul'is tuj'a'n mal'ĉifr'it'a'n al'ir'o'n al konfidenc'a'j kaj ĉifr'it'a'j eŭrop'a'j datum'o'j transit'ant'a'j tra ili'a teritori'o. Ni rifuz'is", memor'is s - ro Iagolnitzer.

Eĉ pli problem'e, la Eŭrop'a Komision'o al'front'is fort'a'n politik'a'n prem'o'n post la kulis'o'j. En 2015, ĝi decid'is lanĉ'i adjudik'o'j'n : unu por fabrik'i la tri'a'n satelit'ar'o'n, kaj la ali'a'n por la administr'ad'o de la du operaci'ej'o'j propon'it'a'j de la Komision'o en 2005 al Germani'o kaj Itali'o per la akord'o'j Van Miert . Je la 30 a de juli'o 2015, la german'a ministr'o pri transport'o Michael Odenwald send'is apenaŭ kaŝ'it'a'n avert'o'n. Ĝi pet'is al la Komision'o re'konsider'i "por evit'i mal'util'a'n publik'a'n debat'o'n" pri satelit'o'j, kaj inform'is ke, se Germani'o ne administr'os la operaci'ej'o'n instal'it'a'n sur si'a teritori'o, lok'o de tiu por fremd'a konkurenc'ant'o "ne est'os sen'pag'a".

"Leg'i tio'n est'as ŝok'e" dir'is inform'int'o proksim'a al la jur'a'j-politik'a'j petol'aĵ'o'j lig'it'a'j al Galile'o. "La Komision'o dev'as konserv'i la politik'a'n koher'ec'o'n de la Uni'o. En program'o de ĉi tia grand'ec'o est'as tial normal'e ke dev'us est'i aranĝ'o'j por ating'i en'tut'a'n politik'a'n kaj industri'a'n ekvilibr'o'n. Tiu ekvilibr'o est'as la kern'o de la afer'o. La problem'o est'as tio, ke per tia'j metod'o'j la ekvilibr'o em'as erozi'iĝ'i kaj eĉ pli da politik'a prem'o kre'iĝ'as kiu'n la Komision'o ne pov'as el'port'i." Fin'e de 2016, ne surpriz'e, OHB gajn'is la tri'a'n kontrakt'o'n por konstru'i la satelit'o'j'n (kontraŭ pli ol 300 milion'o'j da eŭr'o'j). Germani'o kaj Itali'o ankaŭ gajn'is la kontrakt'o'n por la administr'ad'o de la infra'struktur'o instal'it'a sur ili'a'j teritori'o'j per'e de la german'a-ital'a firma'o Spaceopal , kontraŭ sum'o de proksim'um'e 1,5 miliard'o da eŭr'o'j. Koncern'e la last'a'n kontrakt'o'n, Eutelsat , rival'a eŭrop'a konsorci'o, iniciat'is reviz'o'pet'o'n ĉe la Justic'a Kort'um'o de la Eŭrop'a Uni'o, cit'ant'e mult'a'j'n strang'aĵ'o'j'n en la adjudik'o. La kaz'o daŭr'as.

La mank'o de kompetent'ec'o ĉe la Komision'o, kaj ankaŭ la ekvilibr'o de potenc'o inter la land'o'j de la Uni'o kaj la instituci'o'j, logik'e est'ig'is la efektiv'ig'o'n de ekstrem'e komplik'a sistem'o de reg'ad'o. Teori'e, la Komision'o sur'pren'is la politik'a'n gvid'ant'ec'o'n de la program'o, kaj ESA la teknik'a'n flank'o'n, dum la Eŭrop'a GNSS -Agent'ej'o ( GSA), specif'e kre'it'a por Galile'o, respond'ec'is pri la operaci'ebl'a part'o. Efektiv'e, tamen, ĉiu nov'a faz'o de la program'o provok'is profund'a'j'n mal'konsent'o'j'n. En novembr'o 2018, Germani'o postul'is ke pli da pez'o est'u don'it'a al la ESA kaj ĝi'a operaci'a manier'o de "just'a rendiment'o". Last'a'n februar'o'n, ven'is la vic'o de la Komision'o minac'i re'tir'i la tekst'o'n pro mal'konsent'o kun la Konsili'o de Eŭrop'o kaj la Eŭrop'a Parlament'o pri la propon'at'a sistem'o de estrad'o. Por evit'i ĉi tiu'j'n ŝtop'aĵ'o'j'n, la Uni'o prefer'is regul'ig'i pli nebul'e, kaj tiel mal'ferm'is la projekt'o'n al post'kulis'a'j aranĝ'o'j kaj sen'fin'a'j diskut'o'j. Ekzempl'e, mank'as klar'a'j regul'o'j por gvid'i la neces'a'n kun'labor'o'n inter la Komision'o kaj ESA.

Ekstrem'e preciz'a geo'lokaliz'o

La mank'o de iu respond'ec'ul'o pov'us mal'help'i la konkret'a'j'n uz'o'j'n de la signal'o. "Se firma'o uz'ant'a la signal'o'n de Galile'o rimark'as erar'o'n, la raport'o dev'os long'e retro'ir'i tra si'n'sekv'o da paŝ'o'j, kiu'j inklud'as ESA -on, la Komision'o'n, special'a'n sekur'ec'a'n instanc'o'n ... Est'as tre mal'simpl'e kaj tre re'ag'e" resum'is s - ro Plattard. Kvankam fabrik'ist'o'j ĝeneral'e ekip'as si'a'j'n aparat'o'j'n per ricev'il'o'j kiu'j est'as reciprok'e kongru'a'j, kaj la signal'o est'as mal'ferm'a al la publik'o, la administr'ad'o de la serv'o jam prezent'as problem'o'j'n por uz'ant'o'j, kiel atest'as kadr'ul'o de la Ĝeneral'a Administr'ej'o de Civil'a Aviad'o, sub kondiĉ'o de anonim'ec'o : "Last'a'temp'e ni rimark'is mis'funkci'o'n, risk'o'n de pane'o en la signal'o'j hav'ebl'a'j al ni. La problem'o ankoraŭ ne est'as pri'trakt'it'a ! ESA est'is inform'it'a kaj far'is nenio'n. Ĝi si'n ŝirm'is mal'antaŭ la fakt'o, ke ĝi ne est'is specif'e pet'it'a pri'trakt'i ĉi tia'j'n mis'funkci'o'j'n. Tio est'as ŝok'a far'e de agent'ej'o kiu ĉiam plend'as ke ĝi ne hav'as sufiĉ'a'n reg'ad'o'n !".

Malgraŭ la lanĉ'o en ne'bon'a'n orbit'o'n de du satelit'o'j en 2014, kaj si'n'sekv'o de mal'sukces'o'j influ'ant'a'j la atom'a'j'n horloĝ'o'j'n je la fin'o de 2016, Galile'o est'as komplet'ig'ot'a kaj est'as ne'disput'ebl'a teknik'a sukces'o. CNES taks'as ke hodiaŭ jam est'as pli ol 700 milion'o'j da uz'ant'o'j de la mal'ferm'a serv'o. Mult'a'j individu'o'j ne sci'as ke ili'a'j vetur'il'o'j kaj telefon'o'j gvid'as ili'n per ĉi tiu ret'o. Kaj eĉ se la signal'o ankoraŭ ne est'as optimum'a, "ĝi jam est'as pli preciz'a ol GPS " laŭ s - ro Gall. "Per Galile'o, vi ne nur sci'os sur kiu strat'o vi est'as, sed sur kiu flank'o de la strat'o" li em'as dir'i. Ĉi tiu mal'grand'a luks'o, kiu kost'is 13 miliard'o'j'n, ebl'e ŝajn'as rid'ind'a. Sed kvankam la preciz'ec'o de Galile'o ne hav'os rimark'ind'a'n efik'o'n al tip'a aŭt'ist'o, ĝi pov'us est'ig'i pozitiv'a'n ŝanĝ'o'n en serv'o'j de fabrik'ad'o en la fak'o de avanc'int'a'j teknik'ar'o'j, kiel la aŭtonom'a aŭtomobil'o. La merkat'o de aplik'aĵ'o'j, kiu ne ekzist'is antaŭ du'dek jar'o'j kaj kresk'as je du'obl'a'j cifer'o'j, serĉ'as ekstrem'e preciz'a'n geo'lokaliz'o'n por la dis'volv'ad'o de lud'o'j, la pli'ig'it'a real'ec'o, help'o al sport'ist'o'j, soci'a'j ret'o'j, geo'merkat'um'ad'o, ktp. Ceter'e, la uson'an'o'j ne intenc'as est'i post'las'it'a'j tiel facil'e, kaj ili profit'as de la regres'o'j de la projekt'o kiu dev'us pas'ig'i la eŭrop'an'o'j'n al la avan'gard'o. La GPS 3 a, rekt'a konkur'ant'o de Galile'o kun kompar'ebl'a preciz'ec'o, komenc'as est'i deploj'it'a, kaj dev'us est'i operaci'ebl'a ĝis mart'o 2023.

En ĉi tiu vet'kur'o por la plej bon'a signal'o, nov'a grand'a defi'o nun al'proksim'iĝ'as : la Brit'el'ir'o. Post si'a komenc'a ne'vol'em'o, la brit'o'j invest'is grand'a'n sum'o'n je la projekt'o Galile'o, financ'is 12% de la buĝet'o kaj ricev'is 15% de mend'o'j, precip'e je la konstru'o de la util'ŝarĝ'o (la inteligent'a part'o de la satelit'o). Ili ankaŭ est'as tre okup'at'a'j pri ĉifr'it'a'j kaj ekstrem'e preciz'a'j signal'serv'o'j por milit'ist'a'j cel'o'j. Pro la Brit'el'ir'o, konform'e al la regul'o'j reg'ant'a'j adjudik'o'j'n por Galile'o, kiu'j'n la brit'o'j mem aprob'is, ili perd'us la kontrakt'o'j'n rilat'e al ĉi tiu serv'o. David Davis, la respond'ec'a ministr'o pri la Brit'el'ir'o ĝis la pas'int'a juli'o, dir'is amar'e : "La Komision'o paf'as si'n tra la pied'o". Sen brit'a'j firma'o'j, Galile'o risk'us "ĝis tri jar'o'j'n da pli'a prokrast'o" kaj kost'us "kelk'a'j'n pli'a'j'n miliard'o'j'n" [13].

Ali'ul'o'j jam antaŭ'gard'as si'n. Laŭ Bleddyn Bowen, " SSTL, la brit'a fabrik'ant'o de la util'ŝarĝ'o, est'as posed'at'a de Airbus, kaj la grup'o jam komenc'is trans'lok'i part'o'n de si'a Galile'o-rilat'a'j afer'o'j al la Eŭrop'a Uni'o. Thales kaj OHB dezir'as trans'pren'i al si la kontrakt'o'n, kaj varb'as dung'it'o'j'n de SSTL. Oni atend'as prokrast'o'j'n kaj ekstr'a'j'n kost'o'j'n". London'o kondamn'is ĉi tiu'n latent'a'n komerc'a'n milit'o'n. Antaŭ unu jar'o, Richard Peckham, prezid'ant'o de UKspace , la organiz'aĵ'o reprezent'ant'a la brit'a'n sektor'o'n, asert'is ke "la kvot'o de la merkat'o posed'at'a de Briti'o est'as atak'at'a, ĉiu'j de'mord'as al ĝi hien'e" [14]. Unu el la du plej grand'a'j arme'o'j en Eŭrop'o (post tiu de Franci'o) pov'us est'i eksklud'it'a de ĉi tiu preciz'a signal'o ! Front'e al ebl'a el'pel'o, la brit'o'j eĉ menci'is la ide'o'n konstru'i si'a'n propr'a'n sistem'o'n. En la aŭtun'o, post la eŭrop'a elekt'ad'o, est'os neces'e inter'konsent'i pri la buĝet'o de Galile'o por 2021-2027, ver'ŝajn'e kun unu mal'pli'a ĉef'a kontribu'ant'o kaj kun nov'a parlament'o kiu ebl'e jam ne far'os la kosm'a'n strategi'o'n prioritat'o.


La aŭtor'o

Charles PERRAGIN kaj Guillaume RENOUARD
Charles Perragin kaj Guillaume Renouard est'as membr'o'j de Collectif Singulier, kolektiv'o de sen'de'pend'a'j ĵurnal'ist'o'j.
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Kio'n cel'as la mit'o de trans'human'ism'o ?



Traduk'it'a de:
Mike Le'o'n
el la franc'a

[1] ’Galile'o Initial Servic'e - Op'e'n Servic'e - Servic'e Definition Document Issue 1.0’, Agence du GNSS européen, Prag'o, decembr'o 2016. Ĉi tiu oficial'a dokument'o don'as ĝeneral'a'n koncept'o'n pri la projekt'o, sed la preciz'ec'o de la signal'o pov'as mal'pli'iĝ'i en iu'j cirkonstanc'o'j (eĥ'o'j de krut'aĵ'o'j aŭ konstru'aĵ'o'j, ekzempl'e) aŭ pov'as pli'iĝ'i, util'ig'ant'e ter'surfac'a'j'n koordinat'o'j'n per alt'grad'a'j instrument'o'j.

[2] Glob'al Positioning System, www. gps. gov

[3] Ankaŭ Barat'o kaj Japani'o est'as dis'volv'int'a'j si'a'j'n sistem'o'j'n, sed tiu'j kovr'as sol'e ili'a'j'n propr'a'j'n region'o'j'n.

[4] Didier Migaud, ’La contribution de la Franc'e aux programmes européens Galile'o et Egnos de radionavigation par satellite ’, Cour des comptes, Pariz'o, la 19 a de oktobr'o 2015.

[5] ’Glob'al GPS mark'et, company profiles, share, trends, analysis, opportunities, segmentation and forecast 2017-2023’, Research and Markets, Dublin'o, januar'o 2017.

[6] Rapport dinformation no 2022 de MMPaul Quilès et François Lamy, Assemblée nationale, Pariz'o, la 15 a de decembr'o 1999.

[7] TIC, commerce électronique et économie de l’information, Éditions de l’OCDE, Pariz'o, la 8 a de mart'o 2000.

[8] Arnaud Leparmentier kaj Laurent Zecchini, ’ Les États -Un'is multiplient les pressions contre le projet européen ’Galile'o’, Le Mond'e, la 20 a de decembr'o 2001.

[9] ’ Inception study to support the development of a business plan for the Galile'o programme ’, PricewaterhouseCoopers, London'o, la 20 a de novembr'o 2001.

[10] Steve Kettmann, ’ Europe GPS plan shelved ’, Wired , San-Francisk'o, la 17 a de januar'o 2002.

[11] ’Not'e dinformation de la Cour des comptes européenne concernant le rapport spécial no 7/2009 relatif à la gestion de la phase de développement et de validation du programme Galile'o’, Commission européenne, Brusel'o, la 29 a de juni'o 2009.

[12] Amiel Sitruk kaj Serge Plattard, ’ The governance of Galile'o’, Institut européen de la politique spatiale, Vien'o, januar'o 2017.

[13] Philippe Bernard, ’ Brexit  : querelle ouverte au sommet de l’exécutif britannique ’, Le Mond'e, la 7 a de juni'o 2018.

[14] Éric Albert, ’ Brexit  : les Britanniques, écartés de Galile'o, envisagent de lancer un projet concurrent ’, Le Mond'e, la 8 a de maj'o 2018.


Akcept'ej'o >> 1 a maj'o 2019

La politik'o sen'politik'ig'it'a

La era'o de la entrepren-ŝtat'o


Laŭ kliŝ'o, dum la elekt'o-kampanj'o'j en Eŭrop'o kaj Uson'o, la liberal'ul'o'j kontraŭ'as la popol'ist'o'j'n. Laŭ tio, du hom'o'j simbol'as tiu'n antagonism'o'n : la franc'a prezid'ant'o Emmanuel Macron kaj li'a uson'a koleg'o Donald Trump. Tamen, trans ili'a'j dis'opini'o'j, oft'e teatr'e prezent'at'a'j, tiu'j du person'o'j en'karn'ig'as la sam'a'n reg'ad'o'n de la entrepren-mastr'um'ad'o super la politik'o.



de  Pierre MUSSO

SINJOR'O Silvi'o Berlusconi en 1994, s - ro Donald Trump en 2016 kaj s - ro Emmanuel Macron en 2017 : ĉiu per romp'a en'ir'o ven'is al la pint'o de grand'a okcident'a regn'o post elekt'o-venk'o akir'it'a ĉe la unu'a prov'o. Tiu'j tri „romp'a'j” politik'a'j person'o'j sent'ebl'e mal'sam'as en si'a person'ec'o, si'a'j psiĥ'a'j trajt'o'j, si'a aĝ'o kaj en la kun'tekst'o de si'a inter'ven'o. Sed unu punkt'o kun'ig'as ili'n : ili import'as la entrepren-mastr'um'ad'o'n en la politik'a'n kamp'o'n kaj muzik'e aŭd'ig'as la glor'a'n raport'o'n pri si'a entrepren'a spert'o. Ili est'as la ĉef'o'j de la „entrepren-ŝtat'o”. Ili ne est'as la sol'a'j gvid'ant'o'j, kiu'j aplik'as tia'n model'o'n, kiu ŝajn'as etend'iĝ'i : oni pov'us cit'i s - ron Mauricio Macri en Argentin'o, s - ron Andre'j Babiš en Ĉeĥ'uj'o – kiu dir'as „mastr'um'i la ŝtat'o'n kiel famili'a'n entrepren'o'n” – aŭ ekzempl'e s - ron Recep Tayyip Erdoğan – kiu vol'as „gvid'i Turk'uj'o'n kiel entrepren'o'n”. [1]

Kiel oft'e, Ital'uj'o est'is laboratori'o kaj s - ro Berlusconi la pionir'a figur'o ; li la unu'a en'konduk'is la figur'o'n de la entrepren-prezid'ant'o, de la mem'deklar'it'a spec'o. Ek'de la komenc'o de la 1990- aj jar'o'j, Ital'uj'o invent'is respond'o'n al la nov'a inter'naci'a situaci'o, kiu jam ne al'front'ig'is la orient'a'n blok'o'n kun la mond'o nom'at'a „liber'a”. En la politik'o'n penetr'is hom'o „nov'a”, de'ven'a el la sektor'o de komerc'a televid'o kaj de ne'mov'ebl'aĵ'o'j.

Kelk'a'j'n jar'o'j'n post'e, ali'a'j element'o'j forĝ'it'a'j en la entrepren'o, kiel la mark'o, cirkul'as de unu mond'o al la ali'a : tiel, la mark'o Trump, kiu pas'is de la Trump Organization al la Blank'a Dom'o. Kaj, kvankam s - ro Macron ne de'ven'as el la entrepren-mond'o, sed el la financ-inspekt'ad'o, do grup'o de alt'a'j funkci'ul'o'j destin'it'a'j al centr'a administr'ad'o – nom'e en la ministr'ej'o de ekonomi'o kaj de financ'o'j – li'a mal'long'a profesi'a karier'o konduk'is li'n dum kvar jar'o'j en la bank'a'n sektor'o'n [2] : ankaŭ li etend'as la import'ad'o'n-eksport'ad'o'n – de la vort'proviz'o, de la parol'ad'o'j kaj de la imag'o – de la entrepren'o al la ŝtat'o, kaj ident'ig'as si'a'n ag'ad'o'n kun tiu de gvid'ant'o de grand'a grup'o decid'em'a kaj efik'a.

Kultur'a hegemoni'o

LA EFIK'EC'O, sam'e kiel la util'o, est'as ide'o, kiu de'ven'as el la inĝenieri'o, patr'in'o de la entrepren-reg'ad'o, kiu cel'as neŭtral'ig'i la politik'o'n. Nom'e de la efik'ec'o la politik'o adopt'as la potenc-teĥnik'o'j'n de la entrepren'o kaj de la entrepren-reg'ad'o ; ĝi jam ne est'as „afer'o de kred'o kaj de valid'ig'it'a'j memor'o'j, per ali'a'j vort'o'j, de simbol'o'j”, laŭ la vort'o'j de la politik'scienc'ist'o Luci'e'n Sfez. [3] Tiel la politik'o redukt'iĝ'as al la karism'o de la manaĝer'a prezid'ant'o port'ant'o de la promes'o de efik'a ag'ad'o. La ŝtat'o, vid'at'a kiel aparat'o, komenc'as konkurenc'i kaj sam'temp'e konverĝ'i kun la entrepren'o. Ek'de tiu moment'o la politik'o, iĝ'int'a teĥnologi'a, redukt'iĝ'as al la „decid'ism'o”, vort'o kre'it'a de la german'a jur'ist'o Carl Schmitt en Politik'a teologi'o (1922) por nom'i cert'a'n manier'o'n decid'i : kun aŭtoritat'o kaj decid'em'o, sen zorg'i pri la konsekvenc'o'j.. La politik'o, redukt'it'a al la nur'a „decid-moment'o”, fin'e „for'ig'as la ide'o'n de legitim'ec'o”. Tiu sen'simbol'ig'o kre'as seri'o'n da redukt'ism'a'j sekv'o'j, de la politik'o ĝis la ŝtat'o, post'e de la ŝtat'o al ĝi'a estr'o, kiu decid'as. Ĉio okaz'as kvazaŭ, unu'flank'e, la ŝtat'o est'us redukt'it'a al teĥnik'a raci'ec'o kaj kvazaŭ , ali'flank'e, la grand'a entrepren'o, al kiu oni atribu'as nov'a'n legitim'ec'o'n, produkt'us la hegemoni'o'n kaj la norm'ar'o'n, kiu'j ebl'ig'us ŝtop'i la breĉ'o'j'n de la politik'o. La sankt'o de la ŝtat'potenc'o rest'as, sed ĝi est'as dis'ig'it'a, dis'pec'ig'it'a ekster la ŝtat'o, dis'sem'it'a en mult'ec'a'j fikci'o'j, nom'e teĥnik'ism'a'j, produkt'it'a'j de la komunik'ad'a'j fak'ul'o'j, de la entrepren-mastr'um'ant'ar'o kaj de la sektor'o teĥnik'o-scienc'o-ekonomi'o.

La al'ven'o de la entrepren'ŝtat'a'j estr'o'j mark'as kriz'a'n moment'o'n en la long'a histori'a procez'o de la liberal'a reg'ad'sistem'o komenc'it'a mez'e de la 18- a jar'cent'o kaj kiu'n la filozof'o Michel Foucault nom'is la „grand'a'n ŝtat'fobi'o” [4]. Mal'long'e post la triumf'o de la absolut'ism'a ŝtat'o, en la 17- a jar'cent'o, la kontraŭ'ŝtat'a re'ag'o komenc'is si'a'n labor'o'n, paralel'e kun la potenc'a supr'e'n'ir'o de la industri'iĝ'o. La du invers'a'j mov'ad'o'j – la fobi'o kontraŭ'u la ŝtat'o kaj la triumf'o de la entrepren'eg'o, aŭ [laŭ la angl'a :] „korporaci'o” – dum long'a temp'o kov'iĝ'is ĝis kiam ambaŭ si'a'vic'e ating'is si'a'n apoge'o'n en la 1980- aj jar'o'j. La aktual'a „kriz'o de politik'a reprezent'ad'o”, gurd'at'a kliŝ'o, fakt'e nom'as fenomen'o'n profund'a'n, nom'e sistem'ec'a'n trans'ig'ad'o'n inter la mal'fort'iĝ'o de la naci'ŝtat'o kaj la fort'iĝ'o de la entrepren'eg'o, fort'a pro si'a teĥnik'a-ekonomi'a kaj manaĝer'a raci'ec'o. En tiu ĉi apart'a moment'o la du instituci'o'j inter'plekt'iĝ'as, ĉar la entrepren'o al'port'as al la taŭz'it'a ŝtat'o tri'obl'a'n kontribu'aĵ'o'n : la manaĝer'a'n dogm'o'n, la rakont'o'n de efik'a ag'ad'o kaj la figur'o'n de la entrepren-ĉef'o. Tiel form'iĝ'as instituci'o hibrid'a. Tiu ĉi trans'ig'ad'o konduk'as, unu'flank'e, al mal'plen'ig'o, al mem'lim'ig'o aŭ al la sen'politik'ig'o de la ŝtat'o, redukt'it'a al administr'ad'o kaj mastr'um'ad'o ; ali'flank'e al politik'ig'ad'o de la entrepren'o, kiu larĝ'ig'as la sfer'o'n de ĝi'a potenc'o mult'e trans ĝi'a'n klasik'a'n ag'ad'o'n de produkt'ad'o.

Por kompren'i tio'n, kio okaz'as, neces'as met'i la al'ven'o'n de la entrepren-prezid'ant'o en histori'a'n perspektiv'o'n, por tiel kapt'i la profund'a'n mutaci'o'n de la politik'o. Nur la genealogi'o ebl'ig'as pas'i de la nun'temp'o de la politik'o al la mal'rapid'a labor'o de la politik'o al la mal'rapid'a labor'o de la politik'a sektor'o. La instituci'a temp'o de la entrepren-ŝtat'o est'as mal'proksim'a eĥ'o de la mez'epok'a eklezi-ŝtat'o. La ŝtat'o kaj la entrepren'o efektiv'e reprezent'as „du deriv'it'a'j'n produkt'o'j'n” en la 12- a kaj 13- a jar'cent'o'j de la sam'a instituci'a matric'o, tiu de la eklezi'o. [5] Post'e, histori'e, oni observ'is tri grand'a'j'n form'o'j'n en la metamorfoz'o'j de la ŝtat'o : unu'e, la eklezi-ŝtat'o'n de'ven'a'n el la Gregori'a revoluci'o (11- a kaj 12- a jar'cent'o'j), kiu dis'ig'is kaj hierarĥi'ig'is la spirit'a'n potenc'o'n de la pap'o kaj la profan'a'n potenc'o'n de la imperi'estr'o ; post'e, la suveren-ŝtat'o'n, asoci'it'a'n al la revoluci'o'j de la 16- a – 17- a jar'cent'o'j, al la german'a Reformaci'o kaj al la angl'a revoluci'o ; kaj fin'e, la entrepren-ŝtat'o'n, produkt'o'n de la industri'a kaj entrepren-gvid'a [manaĝer'a] revoluci'o'j de la 19- a kaj 20- a jar'cent'o'j.

Fin'e de la 19- a jar'cent'o, kaj nom'e kun la entrepren-gvid'a revoluci'o, la grand'a entrepren'o etend'is si'a'n ag'o-sfer'o'n kaj en'ir'is la politik'a'n kamp'o'n por tie konker'i la kultur'a'n hegemoni'o'n, sam'e kiel la publik'a instanc'o est'is sub'met'int'a la teologi'a'n-religi'a'n kamp'o'n por ating'i la suveren'ec'o'n. La ŝtat'o, kiu origin'e ĝu'is la sankt'ec'o'n de la eklezi'o, si'a'vic'e trov'iĝ'is sen'sankt'ig'it'a kaj redukt'it'a al simpl'a teĥnik'a-administr'a aparat'o. La soci'scienc'ist'o Thorstein Veblen opini'as, ke ek'de la komenc'o de la 20- a jar'cent'o la entrepren'o est'as la ĉef'a ekonomi'a instituci'o de la kapital'ism'o. [6] Nu, tiu'j du instituci'o'j, la ŝtat'o kaj la entrepren'o, est'as ne nur ekonomi'a'j-teĥnik'a'j potenc'o'j, sed potenc'o'j ankaŭ kultur'a kaj soci'a'j. „La instituci'o'j, memor'ig'as la filozof'o Vincent Descombes, est'as pens'manier'o'j sam'e kiel ag'manier'o'j.” [7] Pro tio, kun la intens'iĝ'o de la industri'a'j revoluci'o'j, la intelekt'a produkt'ad'o de la soci'o'j dek'lok'iĝ'as de unu instituci'o al la ali'a : „La politik'a konstelaci'o de la industri'a'j soci'o'j far'iĝ'is sen'politik'a, dum tio, kio est'is sen'politik'a en la industri'iĝ'o, far'iĝ'is politik'a”, resum'as la soci'scienc'ist'o Ulrich Beck. [8]

Post la du'a mond'milit'o, por evit'i nov'a'j'n krim'a'j'n kaj katastrof'a'j'n erar'o'j'n de la politik'a'j gvid'ant'o'j, la kibernetik'o kaj la entrepren-mastr'um'ant'ar'o'j kun'e defend'is la projekt'o'n de aŭtomat'a potenc'o, eĉ pli „efik'a”. Laŭ tio, nun la hom'ar'o est'as „organiz'it'a scienc'e”, kiel en 1848 anonc'is la jun'a Ernest Ren'a'n. [9] Reg'i la soci'o'j'n kvazaŭ maŝin'o'j, tio signif'as asert'i, ke la hom'o'j fin'e far'iĝ'as eĉ pli program'ebl'a'j. En 1948 la dominik'an'a pastr'o Dominique Dubarle skrib'is pri kibernetik'o : „Ni pov'as rev'i pri temp'o, kiam reg-maŝin'o anstataŭ'os […] la hodiaŭ evident'e ne'sufiĉ'a'j'n kap'o'j'n kaj la kutim'a'j'n aparat'o'j'n de la politik'o.” [10]. Tio, kio'n la pastr'o Dubarle imag'is kiel ŝtat'a kibernetik'a Leviatano nun'temp'e tendenc'as real'iĝ'i en la form'o de la grand'a grup'o, ekz - e Google, Am'az'o'n, Facebook, Apple Microsoft . Tia est'us eĉ la projekt'o mem de Silic'o'n Valley, kiel resum'as la ĵurnal'ist'o Philippe Vi'o'n- Dury  : „Kio est'as propon'at'a en la kaliforni'a pens'o-kliŝ'o, tio est'as soci'o aŭtomat'e stir'at'a, kiu regul'ig'as si'n mem dank'e al algoritm'aĵ'o'j.” [11] Unu el la ĉef'a'j kap'o'j de Silic'o'n Valley, Tim OReilly, anonc'as, ke la temp'o de la „algoritm'a regul'ad'o” al'ven'is kaj ke la reg'ist'ar'o dev'as „en'ir'i la epok'o'n de la big dat'a”. [12]

La teĥnik'ig'o de la politik'a sfer'o konduk'as al neŭtral'ig'o kaj sen'politik'ig'o de la ŝtat'o far'e de la grand'a entrepren'o, kiu sen'arm'ig'as ĝi'n, sam'e kiel ĝi mem far'is al la eklezi'o. En la voj'kruc'iĝ'o de la kibernetik'o, de la entrepren-gvid'ad'o kaj de la liberal'ism'o, la entrepren-ŝtat'o trud'iĝ'as post la fal'o de la berlin'a mur'o, kiu mark'as la apoge'o'n de la kritik'o al la ŝtat'ism'o. De tiam ĝi evolu'as kombin'ant'e tri dimensi'o'j'n : teĥnologi'a'n, profit'e al la reg'ad'o per'e de nombr'o'j kaj al la algoritm'a reg'ec'o ; [13] nov-manaĝer'a'n, nom'e de la efik'a ag'ad'o ; kaj nov'liberal'a, propagand'ant'e la ŝtat-fobi'o'n, daŭr'ig'ant'e la la labor'o'j de Friedrich Hayek, de la Societ'o de la Mont- Pèlerin kaj de la ĉikag'a skol'o. Hayek jam instig'is „de'tron'ig'i la politik'o'n” nom'e de la ord'o nom'at'a „spontane'a” de la merkat'o : „La politik'o al'pren'is tro grav'a'n spac'o'n, ĝi far'iĝ'is tro mult'e'kost'a kaj mal'util'a, sorb'at'e mult'e tro da mens'a energi'o kaj da materi'a'j resurs'o'j” [14] – kio pov'is nur kron'i la entrepren'o'n. David Rockefeller, fond'int'o de la grup'o Bilderberg kaj de la Tri'flank'a Komision'o, konstat'is en 1999 : „En la last'a'j jar'o'j okaz'is tendenc'o al demokrati'o kaj al la merkat'ekonomi'o en mult'a'j part'o'j de la mond'o. Tio redukt'is la rol'o'n de la reg'ist'ar'o'j, kio'n la afer-hom'o'j favor'as […]. Sed ali'flank'e iu ja dev'as trans'pren'i la lok'o'n de la reg'ist'ar'o'j, kaj la komerc'o [ business ] ŝajn'as al mi la logik'a ent'o por tio'n far'i.” [15]

En la hor'o de la hiper'industri'iĝ'o kaj de la mond'percept'o, kiu kongru'as kun ĝi, do, ver'a industri'a religi'o, la korporaci'o tendenc'as far'iĝ'i la nov'a politik'a-kultur'a potenc'o. La al'ven'o de la entrepren-ŝtat'o est'as la fend'iĝ'o de la politik'a sfer'o. Pro tio la politik'a sistem'o produkt'as si'a'n propr'a'n negativ'ec'o'n per tio, ke ĝi mal'centr'iĝ'as al la entrepren'o. En tiu ĉi moment'o la kontraŭ'politik'a'j politik'ist'o'j ja konduk'as pasiv'a'n revoluci'o'n (Anton'o Gramŝo  [16], t. e. revoluci'o'n-mal'revoluci'o'n cel'e al reform'ad'o por pli bon'e konserv'i. Ili far'as tio'n per tio, ke ili re'turn'as la kritik'o'n de la politik'o kontraŭ ĝi'n mem. La sen'politik'ig'o de la politik'o kaj la neŭtral'ig'o de la ŝtat'o mal'ferm'as la voj'o'n al politik'ig'o de la entrepren'o, eĉ al „ korpokratio ”. Laŭ la soci'scienc'ist'o Colin Crouch tio est'as „la progres'ad'o de la post-demokrati'o”, kiu est'as la baz'o por la kresk'ant'a politik'a potenc'o, kiu'n la entrepren'o'j akir'is.” [17] Ĝust'e pro tio, re'politik'ig'o de la politik'o pov'as okaz'i nur per etend'ad'o de la civit'an'ec'o trans la publik'a'n sfer'o'n, nom'e al la entrepren'o.

Pierre MUSSO.


La aŭtor'o

Pierre MUSSO
Profesor'o pri inform'ad'a'j kaj komunik'ad'a'j scienc'o'j ĉe la universitat'o Rennes II. Li publik'ig'is Berlusconi, le nouveau Princ'e [ Berlusconi, la nov'a princ'o] ( Editions de l’Aube, La (...)
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Instituci'a konflikt'o pri la komunik'il'o'j en Itali'o

De la gregori'a reform'o ĝis Silik'o'n-val'o



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a

[1] „Andre'j Babiš  : «  l’Europe à deux vitesses, ça me fait rigoler  »”, Le Mond'e, 6-an de Decembr'o 2017 ; vort'o'j de s - ro Erdoğan raport'it'a'j de la turk'a politksciencisto Ismet Akça, Franc'e 24, 14-an de Juli'o 2018.

[2] Vd François De'nord kaj Paul Lagneau - Ymonet, „ Les vieux habits de l’homme neuf ”, Le Mond'e diplomatique , Mart'o 2017.

[3] Luci'e'n Sfez, La Symbolique politique , Presses universitaires de Franc'e, kol. „ Quadrige ”, Pariz'o, 1988.

[4] Michel Foucault, Naissance de la biopolitique. Cours au Collège de Franc'e, 1978-1979, EESS - Gallimard - Seuil, ol. „ Hautes études ”, Pariz'o, 2004.

[5] Pierre Legendre, Argument'a & amp ; dogmatica , Mille et unu'e nuits, Pariz'o, 2012.

[6] Thorstein Veblen, The Theory of Business Enterprise , C. Scribners Sons, Novjork'o, 1904.

[7] Vincent Descombes, Les Institutions du sens, Éditions de Minuit, kol. „ Critique ”, Pariz'o 1996.

[8] Ulrich Beck, The Reinvention of Politics  : Rethinking Modernity in the Glob'al Social Order , Polity Press, Kambriĝo, 1997.

[9] Ernest Ren'a'n, l’Avenir de la scienc'e. Pensées de 1848, Calmann - Lévy, Pariz'o, 1890.

[10] Dominique Dubarle, „Vers la machine à gouverner ”, Le Mond'e, 28-an de Decembr'o 1948.

[11] Philippe Vi'o'n- Dry, La Nouvelle Servitud'e volontaire. Enquête sur le projet politique de la Silic'o'n Valley . FYP Éditions, Limoges, 2016.

[12] Tim OReilly, „Op'e'n dat'a and algorithmic regulation ”, en Beyond Transparency  : Op'e'n Dat'a and the Futur'e of Civic Innovation , https :// beyond - transparency. org .

[13] Vd Alain Supiot  ; „Le rêve de l ’harmoni'e par le calcul ”, Le Mond'e diplomatique , Februar'o 2015 ; Antoinette Rouvroy kaj Thomas Berns, „ Gouvernementalité algorithmique et perpectives démancipation ”, Réseaux , n - ro 177, Pariz'o, 2013.

[14] Friedrich Hayek, Droit, législation et liberté , Presses universitaires de Franc'e, kol. „ Quadrige ”, 2013 (1- a eld. 179).

[15] „David Rockefeller  : «  Looking for new leadership  »”, Newsweek , Novjork'o, 1-an de Februar'o 1999.

[16] Ital'e : Antonio Gramsci [ antónjo grámŝi ] (1891-1937), ital'a filozof'o kaj politik'ist'o. Kun Palmiro Togliatti li en 1919 kre'is la gazet'o'n Ordin'e nuovo . Sekretari'o de la Ital'a Komun'ist'a Parti'o en 1924, sub la faŝism'o en mal'liber'ej'o de 1929-1935. Li anstataŭ'ig'is la noci'o'n diktator'ec'o de la prolet'ar'o per hegemoni'o de la prolet'ar'o, tiel emfaz'ant'e la intelekt'a'n kaj moral'a'n flank'o'n. - vl

[17] Colin Crouch, Post- démocratie , Diaphanes, Zurik'o-Berlin'o, 2005.


Akcept'ej'o >> 1 a april'o 2019

Laŭd'o al la kosmopolit'ism'o


Kontraŭ histori'o-forges'em'o kaj mal'sprit'ec'o

Kiel foj'e okaz'as en Hispani'o, ek'aper'is nun ankaŭ en Germani'o period'aĵ'o kun Esperant'a nom'o. "Mal'dekstr'a" (kun tiu E - a nom'o) aper'as ĉe la Ros'a- Luxemburg -Fond'aĵ'o ( apudpartia kler'ig'cel'a organiz'aĵ'o lig'it'a kun la Mal'dekstr'a Parti'o Di'e Link'e). Oni ĉe'met'as ĝi'n kiel suplement'o'n al Neues Deutschland , al Freitag kaj supoz'ebl'e ankaŭ al ali'a'j ĵurnal'o'j.

La klar'ig'o, kial tiu nom'o : "La nom'o est'as ĉe tio program'o : Mal'dekstr'a signif'as "mal'dekstr'a" en la mond'lingv'o Esperant'o kaj cel'as antaŭ ĉio vid'i aktual'a'j'n demand'o'j'n en la tut'ter'a kadr'o, serĉ'i mond'soci'a'j'n solv'o'j'n por problem'o'j, kiu'j en ekonomi'e, politik'e kaj kultur'e ĉiam pli kun'tir'iĝ'ant'a kaj tamen tiom dis'ŝir'it'a mond'o nur ankoraŭ sur planed'a nivel'o pov'as est'i trakt'it'a'j." ( https :// www. rosalux.de/ publikation /... ) Sign'o, ke Esperant'o ĝu'as aprez'o'n almenaŭ kiel mal'dekstr'a'n, soci'egal'ism'a'n simbol'o'n.

En mal'dekstr'a n - ro 3 (2019 mart'o) aper'is artikol'o, kiu defend'as la noci'o'n "kosmopolit'ism'o" kontraŭ foj'e aper'ant'a'j mal'valor'ig'a'j pri'trakt'o'j en mal'dekstr'a'j rond'o'j. (Ĉe dekstr'a'j kaj naci'ism'a'j rond'o'j ĉiu'kaz'e klar'as, ke oni mal'aprez'as ĝi'n.) Mi rapid'e traduk'is ĝi'n kaj en'kopi'is la traduk'o'n sub'e.

amik'e salut'as Gary



de  Tom STROHSCHNEIDER

El la german'a gazet'o „mal'dekstr'a”, n - ro 3, 2019 mart'o

En la debat'o'j pri aŭtoritat'ism'a'j evolu'tendenc'o'j kaj naci'ism'a regres'ad'o ek'est'is mod'o pli'bel'ig'e bild'ig'i la al'konsent'o'n al dekstr'a'j parti'o'j ĉe salajr'ul'o'j kiel spec'o'n de urĝ'a mem'defend'o. Laŭ tiu interpret'o, mal'dekstr'ul'o'j-liberal'ul'o'j tro'ig'is per si'a laŭ'dir'a moral'ism'o rilat'e demand'o'j'n de migr'ad'o, ident'ec'politik'o kaj klimat'protekt'o.

Al'fund'iĝ'as tia mond'rigard'o, kie tiu'koneks'e oni parol'as pri “kosmopolit'ism'o”. Kio prezent'as si'n kiel kritik'a'n interpret'o'n de soci'a'j kaj politik'a'j kontraŭ'dir'o'j, est'as oft'e mem nur part'o de la publik'a'j interpret'batal'o'j, do pli star'punkt'o ol analiz'o. Kaj la re'ĵet'o de kosmopolit'ism'o serv'as ĉi tie ne mal'oft'e por sen'kredit'ig'i ali'ul'a'n star'punkt'o'n – riĉ'ig'ant'e tio'n per la volont'e far'at'a atent'ig'o, ke tem'as pri “progres'em'a nov'liberal'ism'o”.

Kio far'as ĉi tiu'j'n parol'o'j'n tiom ne'el'ten'ebl'a'j, est'as la histori'o-forges'em'o kaj mal'sprit'ec'o de tiu'j, kiu'j parol'as. Kiu hodiaŭ parol'ad'as pri la fi'a'j kosmopolit'o'j, vol'as evident'e mal'konsci'i pri la plej terur'a spec'o de “kontraŭ'kosmopolit'ism'o”. Kiu ek'trov'iĝ'is en la paf'direkt'o de tia propagand'o, prezent'iĝ'is kiel sen'patr'uj'a hom'o ; la kampanj'o'j kontraŭ kosmopolit'ism'o en la stalin'a temp'o lig'is tio'n kun fort'a'j antisemit'ism'a'j akcent'o'j, nom'is la kosmopolit'ism'o'n “reakci'a ideologi'o de la imperi'ism'a burĝ'ar'o”. En la Slánský -proces'o de 1952 parti'intern'a'j konkurenc'ant'o'j est'as brul'mark'it'a'j kiel “cion'ism'a'j konspir'ant'o'j” kaj “kosmopolit'o'j”.

Krom'a afer'o, kiu'n la sen're'memor'a uz'ad'o de la kosmopolit'ism'o-noci'o plej oft'e las'as ne'menci'it'a, est'as, ke last'a'temp'e okaz'is en la post'sekv'o de Kant debat'o, ĉe kiu tem'is pri just'a politik'o de mond'civit'an'ec'o inter egal'ul'o'j, pri la perspektiv'o de kosmopoleco, do pri pli bon'a'j mond'kondiĉ'o'j kaj ties norm'ig'a prav'ig'ad'o kaj jur'a sekur'ig'o.

Tio hav'as neniu'n rilat'o'n kun laŭ'dir'a “moral'a super'ec-arog'o de la privilegi'it'o'j” tem'ig'at'a'j, kiam iu'j nun'temp'e parol'as pri kosmopolit'ism'o. Des pli ĝi hav'as rilat'o'n kun inter'naci'ism'a perspektiv'o.

Kiu pret'as ek'kon'i la ver'a'n mond'o'n, ne pov'as preter'vid'i la mal'simetri'o'n inter la tut'ter'a spac'o de la ekonomi'o kaj la politik'a mal'larĝ'o de naci'ŝtat'a'j regul'ad'kompetent'o'j. La kapital'ism'o far'is la tut'a'n mond'o'n unu ekonomi'a spac'o. Per tio la histori'o “ne nur kre'is la ekonomi'a'j'n antaŭ'premis'o'j'n por venk'i super la naci-ŝtat'o, sed far'is ili'n ankaŭ neces'a'j” ( Jörn Schulz). Rest'as la demand'o, kiel aranĝ'i tiu'n super'venk'ad'o'n.

Ne tem'as dum tio pri preter'vid'ad'o de ĉiu'j mal'facil'aĵ'o'j. Kompren'ebl'e, por'parol'i mond'soci'a'n trakt'ad'o'n de soci'a'j problem'o'j – re'distribu'ad'o, hom'a'j rajt'o'j, klimat'protekt'o, evolu'ŝanc'o'j – ne signif'as rifuz'i la ekzist'ant'a'j'n ebl'o'j'n de naci'ŝtat'a regul'ad'o. Oni ne dev'os rezign'i je unu afer'o por fin'fin'e antaŭ'e'n'ir'i per la ali'a. Sed direkt'e al kiu cel'o ?

Ekzempl'e tiu de la demokrati'e social'ism'a fin'plen'um'o de antaŭ'kondiĉ'o'j, kiu'j kre'iĝ'is en kapital'ism'o, sed sub ĝi'a reg'o ne pov'as est'i fin'plen'um'it'a'j. Inter'naci'ism'a perspektiv'o sam'nivel'e aktual'a kiel la ekonomi'a evolu'o ĝust'e en epok'o de tut'ter'a valor'al'don'ad'o organiz'os land'lim'trans'paŝ'e la solidar'ec'o'n de salajr'o'de'pend'ul'o'j. En epok'o, en kiu migr'ad'o est'as normal'aĵ'o, ĝi lukt'os por rajt'o je mov'iĝ'liber'ec'o, kiu far'as la feliĉ'o'n io ali'a ol demand'o de hazard'a nask'iĝ'lok'o. En epok'o de tut'planed'a'j defi'o'j ĝi dev'os al'streb'i ili'a'n tut'ter'a'n solv'ad'o'n.

Tiel kompren'at'a, kosmopolit'ism'o est'as, se parol'i per la vort'o'j de Bertolt Brecht, “la plej'simpl'o, kiu'n oni dev'as prezent'i mal'facil'a”. Sed tio'n ja ankaŭ neniu pri'disput'as. La riproĉ'o de utopi'um'ad'o, kontraŭ'e, est'as kutim'e far'at'a de tiu'j, kiu'j tut'e komfort'e aranĝ'iĝ'is sub la reg'ant'a'j – ĉi-kaz'e naci'ŝtat'a'j – kondiĉ'o'j. Ceter'e, ke oni nun'temp'e oft'e garn'as la polemik'o'n kontraŭ la kosmopolit'ism'o per klas'batal'a'j slogan'o'j, ne mal'grand'ig'as la en'est'ant'a'n erar'o'n : En la Manifest'o de la komun'ist'a parti'o ja ne est'as skrib'it'e, ke la hom'o'j per la de'met'o de la fam'a'j ĉen'o'j hav'as “land'o'n” por gajn'i. Tem'as – kiel est'as skrib'it'e tie – pri “mond'o”.

Tom Strohschneider (trad. de G. Mickle)


La aŭtor'o

Tom STROHSCHNEIDER


La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:



Traduk'it'a de:
MICKLE Gary
el la german'a


Akcept'ej'o >> 1 a april'o 2019

La sanitar'a kordon'o


de  Serge HALIMI

JAM DUM jar'dek'o'j la elekt'a pov'o de la ekstrem'dekstr'o serv'is kiel asekur'o al la mal'dekstr'a'j kaj dekstr'a'j liberal'ul'o'j : ĉia ajn moder'a azen'o sen'pen'e gajn'is, ek'de kiam li trov'iĝ'is kontraŭ politik'a parti'o ne'akcept'ebl'a, ne frekvent'ebl'a, ne spir'ebl'a. Dum la franc'a prezid'ant-elekt'o de 2002, la rezult'o de s - ro Je'a'n-Mari'e Le Pen stagn'is inter la du balot'o'j, kaj pas'is de 16,8 al 17,8 el'cent'o'j. Sam'temp'e tiu de li'a rival'o Jacques Chirac kresk'eg'is de 19,8 al 82,2 el'cent'o'j de la esprim'it'a'j voĉ'o'j. La sam'a operaci'o ebl'ig'is al S - ro Emmanuel Macron venk'i en 2017, kvankam kun mal'pli impres'a diferenc'o.

Kio sukces'is kontraŭ la ekstrem'dekstr'o, tio'n la liberal'ul'o'j vol'as re'far'i kontraŭ la mal'dekstr'o. Ili do prov'as konstru'i kontraŭ ĝi'a eventual'a progres'o mur'o'n de valor'o'j, kiu far'os ĝi'n si'a'vic'e suspekt'ind'a. Kaj tiel dev'ig'i tiu'j'n, kiu'j ne plu el'ten'as la politik'o'n de la potenc'o, malgraŭ ĉio kontent'iĝ'i per ĝi, ĉar tiom fi'a'j est'us ĝi'a'j plej potenc'a'j kontraŭ'ant'o'j.

Ĉar la hazard'o aranĝ'as mult'a'j'n afer'o'j'n, la kalumni'o kontraŭ mal'dekstr'o, kiu far'iĝ'is kontraŭ'jud'a, burĝon'as sam'temp'e en Franc'uj'o, en Brit'uj'o kaj en Uson'o. Ek'de kiam la cel'tabul'o est'as fiks'it'a, sufiĉ'as trov'i mal'lert'a'n, eksces'a'n aŭ abomen'ind'a'n taks'aĵ'o'n en la paĝ'o Facebook aŭ en la kont'o de Twitter de iu el la membr'o'j de la politik'a tendenc'o, kiu'n oni vol'as mal'honor'i (la brit'a labor'ist-parti'o hav'as pli ol 500 000 membr'o'j'n). Post'e la komunik'il'o'j dis'vast'ig'as tio'n. Tiel ebl'as ag'i por detru'i kontraŭ'ul'o'n per tio, ke oni atribu'as al li kontraŭ'jud'a'n fantasm'o'n, kiu'n li tut'e ne hav'as – de la spec'o : la demokrati'o, la ĵurnal'ism'o kaj la financ'o est'as en la serv'o de la jud'o'j – ek'de kiam tiu kontraŭ'ul'o formul'as kritik'o'n de la oligarĥi'o, de la komunik'il'o'j aŭ de la bank'o.

Kaj jen. „Se [ Jeremy ] Corbyn instal'iĝ'us en Downing Street, oni pov'us dir'i ke, por la unu'a foj'o post Hitler'o, kontraŭ'jud'ist'o reg'as eŭrop'a'n land'o'n”, asert'as la akademi'an'o Alain Finkielkraut. [1] Situaci'o tut'e sam'e minac'a en Uson'o, ĉar, laŭ la prezid'ant'o Donald Trump, kun la elekt'o en la Kongres'o'n de plur'a'j mal'dekstr'a'j parlament'an'o'j, „la Demokrat'a Parti'o far'iĝ'is kontraŭ'israel'a parti'o, parti'o kontraŭ'jud'a”. „La demokrat'o'j abomen'as la jud'a'n popol'o'n”, li al'don'as. Bernard-Henr'i Lévy si'a'vic'e ĵus asimil'is la franc'a'n deput'it'o'n kaj ĵurnal'ist'o'n François Ruffin sam'temp'e kun Luci'e'n Rabatet, aŭtor'o de la kontraŭ'jud'a pamflet'o La rub'aĵ'o'j, kun Xavier Vallat, ĝeneral'a komisar'o pri jud'a'j demand'o'j sub la reĝim'o de Vichy, kaj kun Robert Brasillach, kun'labor'int'o kun la nazi'o'j mort'paf'it'a ĉe la Liber'iĝ'o. Ŝajn'as, ke la prefer'at'a fabel'ist'o de la komunik'il'o'j eĉ mal'kovr'is ĉe Ruffin „konsci'a'n aŭ incid'a'n parenc'ec'o'n kun la proz'o de Gringoire [2], semajn'gazet'o tremp'it'a de kontraŭ'jud'a mal'am'o ; unu el ties plej fam'a'j fi'fam'ig'a'j kampanj'o'j pel'is ministr'o'n de la Popol'front'o al mem'mort'ig'o.

Jud'o'j est'is murd'it'a'j en Franc'uj'o kaj en Uson'o far'e de kontraŭ'jud'ist'o'j. Tia dram'o dev'us ne serv'i kiel ideologi'a arm'il'o al s - ro Trump, al la israel'a reg'ist'ar'o kaj al fals'ist'a'j intelekt'ul'o'j. Se neces'as konstru'i sanitar'a'n kordon'o'n, tiam tiu protekt'u ni'n prefer'e kontraŭ tiu'j, kiu'j, kontraŭ la ver'o kaj kontraŭ si'a sci'o, atribu'as al si'a'j kontraŭ'ant'o'j fi'aĵ'o'n.

Serge HALIMI.


La aŭtor'o

Serge HALIMI


La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Por la kriz'o de la merkat'o, rimed'o'j de merkat'o ...

La por'uson'a obsed'o

Ide'o'j ek'de nun konsider'at'a'j "natur'a'j"

Kript'a kot'o



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a

[1] „ Alain Finkielkraut  : «  Ich bi'n kein Opfer  »”, Di'e Zeit , Hamburg'o, 21-an de Februar'o 2019.

[2] Bernard-Henr'i Lévy, „Il faut franchir le «  point Godwin  », Le Point , Pariz'o, 7-an de Mart'o 2019.


Akcept'ej'o >> 1 a april'o 2019

Batal'o inter klan'o'j ĉe la pint'o

En Alĝeri'o, la post'kulis'a'j decid'ant'o'j


Tag'o'n post tag'o, la Alĝeri'a'j manifestaci'ant'o'j mal'akcept'as la ide'o'n de rest'ad'o de S - ro Abdelaziz Buteflika kiel ŝtat'estr'o. La proksim'ul'o'j de la prezid'ant'o mult'obl'ig'as prokrast'a'j'n manovr'o'j'n por konserv'i la antaŭ'stat'o'n. La popol'a kontest'ad'o relief'ig'as la mal'klar'ec'o'n de reg'ad'o part'ig'it'a inter plur'a'j klan'o'j.



de  Akram BELKAID, Lakhdar BENCHIBA

Ek'de la 22- a de februar'o, en Alĝeri'o ripet'ad'e okaz'as grand'eg'a'j popol'a'j manifestaci'o'j kontraŭ la reg'ant'o'j. Tiu mov'ad'o est'as histori'a : neniam, de'post la sen'de'pend'iĝ'o en 1962, okaz'is tia kontest'ad'o, sam'temp'e kviet'a kaj dis'volv'iĝ'int'a en la tut'a teritori'o, inkluziv'e la sud'a'j'n urb'o'j'n.

Ĉiu'n vendred'o'n, unu'a'n tag'o'n de la semajn'fin'o, manifestaci'o'j de plur'a'j cent'o'j de mil'o'j da hom'o'j form'iĝ'as en la strat'o'j ar'ig'ant'e ĉiu'j'n aĝ'klas'o'j'n, not'ind'e la jun'ul'ar'o'n, kiu, ĝis nun, mal'interes'iĝ'is pri politik'o. La ali'a'j'n tag'o'j'n, la impet'o daŭr'as per sid'ad'o'j kaj profesi'a'j manifestaci'o'j (advokat'o'j, student'o'j, universitat'an'o'j, ĵurnal'ist'o'j, ŝtat'ofic'ist'a'j pensi'ul'o'j, ktp.). La unu'voĉ'a laŭt'parol'o est'as, antaŭ ĉio, la rifuz'o de plu'reg'ad'o de prezid'ant'o Abdelaziz Buteflika, 82-jar'a, kies mandat'o fin'iĝ'as la 28-an de april'o. Sed la manifestaci'ant'o'j, kiu'j marŝ'as kun la kri'o " Silmija " ("kviet'a (manifestaci'o)"), ankaŭ atak'as li'a'n proksim'ul'ar'o'n, ĉef'e li'a'j'n du frat'o'j'n, S - rojn Said kaj Naser Buteflika. Ili postul'as la fin'o'n de la reĝim'o kaj la star'ig'o'n de du'a respublik'o, iu'j postul'ant'e konstituci'a'n asemble'o'n. Front'e al ili, la polic'taĉment'o'j hav'is dum la unu'a'j semajn'o'j ced'em'a'n si'n'ten'o'n, iu'j polic'an'o'j kaj ĝendarm'o'j eĉ frat'iĝ'is kun la hom'amas'o.

Pri S - ro Buteflika, li silent'as. Kripl'a kaj afazi'a, la okup'ant'o de la hospital'ig'it'a ŝtat'palac'o de Zeralda neniam publik'e esprim'iĝ'is de'post 2014, kaj la konfidenc'o'j de plur'a'j alt'rang'ul'o'j konfirm'as li'a'n sen'kapabl'ec'o'n por reg'i [1].

Re'ven'int'e el Svis'land'o, kie'n li ir'is komenc'e de februar'o por "period'a'j san'kontrol'o'j", li tamen al'parol'is la Alĝeri'an'o'j'n per leter'o, dev'ont'ig'ant'e si'n ne kandidat'iĝ'i por kvin'a mandat'o dum li nul'ig'is la prezid'ant'a'n balot'ad'o'n de la 18- a de april'o. Nul'ig'o, kiu fakt'e pli'long'ig'as, por ne'difin'it'a daŭr'o, li'a'n kvar'a'n mandat'o'n, atend'ant'e organiz'o'n de "naci'a inkluziv'a konferenc'o", ne'preciz'a rendevu'o en kiu la "civil'a soci'o" est'as jam pet'at'a "far'i propon'o'j'n" [2]. Kon'ant'e la grav'ec'o'n de la san'stat'o de la prezid'ant'o, la Alĝeri'an'o'j perpleks'iĝ'as. Kiu, mal'antaŭ la kurten'o de la reg'ant'o'j, decid'as kaj ag'as anstataŭ li ? Kiu skrib'as la leter'o'j'n send'it'a'j'n al li'a popol'o ? Kiu nom'um'as aŭ eks'ig'as li'a'j'n ĉef'ministr'o'j'n ? Kiu ver'e hav'is la ide'o'n de tiu naci'a konferenc'o ?

Tiu'j demand'o'j tem'as pri la ident'ec'o de tiu'j, kiu'j'n oni nom'as la "decid'ant'o'j". Tiu termin'o est'is unu'a'foj'e uz'at'a de Mohamed Budiaf, kiam li re'ven'is el ekzil'o, la 16-an de januar'o 1992. Tiam la land'o est'is tra'viv'ant'a grav'a'n politik'a'n kriz'o'n post la eks'iĝ'o, trud'it'a de la arme'o, de prezid'ant'o Ŝadli Benĝedid kaj la nul'ig'o far'e de la Super'a Konsili'o pri Sekur'ec'o ( SKS) de la parlament'a balot'ad'o, kies unu'a raŭnd'o aper'ig'is la venk'o'n de Front'o Islam'a de Sav'ad'o ( FIS) [3]. "Mi parol'is kun la decid'ant'o'j kaj mi akcept'is respond'i al la al'vok'o de Alĝeri'o", deklar'is la histori'a figur'o de Front'o por Liber'iĝ'o Naci'a ( FLN) por prav'ig'i si'a'n al'ir'o'n al Super'a Ŝtat'a Komitat'o ( SŜK), por'temp'a aŭtoritat'o kre'it'a por plen'ig'i la konstituci'a'n vaku'o'n las'it'a'n de la for'ir'o de prezid'ant'o Benĝedid. Budiaf, kiu est'os murd'it'a nur ses monat'o'j'n post'e de oficir'o membr'o de li'a apud'a protekt'ant'ar'o, tamen evit'is rivel'i tiu'j'n, kiu'j est'is la "decid'ant'o'j", kiu'j konvink'is li'n, ja ĉiam'a'n opon'ant'o'n, liver'i histori'a'n rajt'ec'o'n al reĝim'o, kiu'n li dum'long'e mal'laŭd'eg'is antaŭ ol for'las'i politik'ad'o'n [4].

"Tri kvar'on'o'j de prezid'ant'o"

Konvink'it'a'j, ke la prezid'ant'o de SŜK util'is, kiel kaŝ'il'o, grand'a pli'mult'o de Alĝeri'an'o'j ne surpriz'iĝ'is pri tia si'n'gard'em'o. En april'o 1992 Budiaf mem konfes'is al kelk'a'j ĵurnal'ist'o'j, ke li ne kon'is "ĉiu'j'n decid'ant'o'j'n". Post'e, la nom'o'j de la general'o'j Larbi Belĥeir, Ĥaled Nezzar, Mohamed Medi'e'n (krom'nom'it'a " Tufik ") kaj Mohamed Lamari est'is ankaŭ cit'it'a'j. Sed, eĉ nun, neniu ver'e sci'as kiel, kaj per kia intern'a trakt'ad'o'procez'o, la "januar'ist'o'j" decid'is ĉes'ig'i la "Alĝeri'a'n printemp'o'n", tio est'as la demokrat'a trans'ir'o aper'int'a post la sang'a'j ribel'o'j en oktobr'o 1988. Tiam, post paf'ig'i al cent'o'j da jun'a'j manifestaci'ant'o'j (mal'oficial'a bilanc'o kalkul'is ses'cent mort'ig'it'o'j'n), la Alĝeri'a'j reg'ant'o'j efektiv'ig'is plur'a'j'n reform'o'j'n, inter ili permes'o'n de mult'parti'ism'o kaj liber'ig'o'n de skrib'at'a'j ĵurnal'o'j [5].

Kvankam tiu'j okaz'aĵ'o'j hav'as mal'simil'a'n natur'o'n, la nun'a kriz'o montr'as la sam'a'n mal'klar'ec'o'n. "Kiu'j est'as la faden'ten'ant'o'j de la mumi'o Buteflika  ?" demand'is sving'at'a tabul'o en la alĝer'a manifestaci'o vendred'o'n la 15-an de mart'o. "Kial la decid'ant'o'j kaŝ'iĝ'as ?" demand'is ali'a. Tiu'j demand'o'j ne est'as nov'a'j, ili esprim'iĝ'as jam de jar'o'j. Por respond'i, neces'as re'memor'ig'i kiel S - ro Buteflika pli'fort'ig'is si'a'n propr'a'n potenc'o'n en'e de la reĝim'o.

Huari Bumedien, ŝtat'estr'o de 1965 ĝis 1978, hav'is la precip'o'n de la reg'potenc'o kun si'a'j egal'rang'a'j membr'o'j de la revoluci'a konsili'o, kiu eks'ig'is la prezid'ant'o'n Ben Bella en juni'o 1965. La decid'struktur'o evolu'is sub Benĝedid (1979-1992) por organiz'iĝ'i ĉirkaŭ tri polus'o'j : la stab'o de Popol'a Naci'a Arme'o ( PNA), la sekur'ec'serv'o'j (inter ili la arme'a sekur'ec'o) kaj la prezid'ant'ej'o, kun ĝi'a'j ekonomi'a'j kaj sekur'ec'a'j konsil'ist'o'j. Pri la strategi'a'j afer'o'j, tiu'j tri ent'o'j, rival'a'j sed ĉiam konsci'a'j pri la viv'protekt'a neces'o ne en'danĝer'ig'i la stabil'ec'o'n de la reĝim'o, send'is si'a'j'n raport'o'j'n, rimark'o'j'n aŭ pet'o'j'n. Decid'ant'e last'instanc'e Benĝedid favor'is inter'konsent'o'n : kiam du polus'o'j rekomend'is afer'o'n, ĝi est'is elekt'it'a kaj efektiv'ig'it'a de la reg'ist'ar'o. Tio okaz'is, ekzempl'e, en 1983, kiam la "serv'o'j" kaj la stab'o opon'is leĝer'a'n projekt'o'n pri politik'a'j reform'o'j propon'it'a'j de la prezid'ant'ej'o, la du unu'a'j polus'o'j ne vol'is, ke FLN perd'u si'a'n statut'o'n de unik'a parti'o.

Mal'e al komun'a ide'o laŭ kiu FLN reg'as Alĝeri'o'n ek'de 1962, tiu parti'o, kvankam hav'ant'a, kun la arme'o, histori'a'n rajt'ec'o'n akir'it'a'n en la batal'o por sen'de'pend'iĝ'o, neniam est'is kvar'a decid'polus'o. Ĝi'a'j kacik'o'j ne pov'is ver'e influ'i la serv'o'j'n aŭ la stab'o'n, dum la prezid'ant'ej'o reg'is ĝi'a'n politik'a'n buro'o'n.

En 1999, tuj antaŭ la unu'a elekt'o de S - ro Buteflika, la arme'o kaj la sekur'ec'a'j serv'o'j jam de'long'e super'is la prezid'ant'ej'o'n. Post la for'puŝ'o de S - ro Benĝedid en 1992, ili est'is ankaŭ trud'int'a'j la eks'iĝ'o'n de prezid'ant'o Lami'n Zerual (1994-1999), kiu est'is rifuz'int'a valid'ig'i la konsent'o'n far'it'a'n en 1997 inter la serv'o'j kaj Arme'o Islam'a de Sav'ad'o ( AIS), la arme'a branĉ'o de FIS. Elekt'it'a kaj instal'it'a en la palac'o de El- Muradia, ĉe la alt'ej'o de Alĝer'o, S - ro Buteflika rapid'e klopod'is por re'don'i fort'o'n al la prezid'ant'ej'a polus'o, laŭt'dir'ant'e, foj'e per teatr'a manier'o, ke li neniam est'os "tri kvar'on'o'j de prezid'ant'o".

Tiu asert'o montr'is du ambici'o'j'n. Unu'e, la prezid'ant'o ne intenc'is facil'ig'i nov'a'n "Alĝeri'a'n printemp'o'n". Por li, la cel'o est'is re'star'ig'i la original'a'n pur'ec'o'n de la sistem'o, kiam la person'ar'o de la arme'o, de la sekur'ec'a'j serv'o'j kaj de la ŝtat'o obe'is al ne'kontest'ebl'a ĉef'o : Bumedien, mort'int'a en 1978, kaj kies post'e'ul'o li ne sukces'is iĝ'i. Tiu rifuz'o pri ĉia politik'a mal'ferm'o est'is ankaŭ afer'o pri politik'a kultur'o. La eks'ĉef'o de la Alĝeri'a diplomati'o (1963-1979) aparten'is al generaci'o por kiu, la reg'potenc'o ne dev'is renkont'i mal'help'aĵ'o'j'n. Li'a'j mal'oft'a'j parol'ad'o'j pri demokrati'o ne ver'e konvink'is, eĉ kiam li deklar'is en Setif, la 8-an de maj'o 2012, ke la revoluci'a generaci'o est'as "fin'it'a", kaj la temp'o ven'is por "trans'don'i la reg'ad'o'n". Parol'o'j, kiu'j ne mal'help'is li'n kandidat'iĝ'i por kvar'a mandat'o, nek daŭr'ig'i kontrol'o'n de la politik'a kamp'o.

Pli'e, S - ro Buteflika rifuz'is est'i nur marionet'o de la arme'o. Malgraŭ ĉio'potenc'o, kiu'n oni supoz'as pri PNA, tiu cel'o ne est'is mal'ebl'a. La milit'ist'o'j, inkluziv'e tiu'j'n de la serv'o'j, ĉiam vol'is respekt'i minimum'o'n de formal'a laŭ'leĝ'ec'o. Kaj pri tio, la sub'skrib'o de la prezid'ant'o (tiu, kiu ebl'ig'as nom'um'i, eks'ig'i aŭ emerit'ig'i iu'n ajn alt'rang'ul'o'n, eĉ milit'ist'a'n) est'as efik'eg'a il'o, kiu'n S - ro Buteflika oft'e uz'is dum la last'a'j du'dek jar'o'j.

Li'a'j tri unu'a'j mandat'o'j (1999-2014) est'is tiel mark'it'a'j per la trans'form'ad'o kaj la pli'fort'ig'o de la prezid'ant'ej'a polus'o mal'favor'e al la du ali'a'j. Fort'o pro li'a supoz'it'a diplomati'a rilat'ar'o, li promes'is al la milit'ist'o'j kaj sekur'ec'a'j serv'o'j normal'ig'i la inter'naci'a'n bild'o'n de Alĝeri'o kaj for'ig'i la ebl'ec'o'n de persekut'o'j pro ili'a'j ag'o'j dum la "nigr'a jar'dek'o" (1991-2000) : per'fort'a'j mal'aper'ig'o'j, arme'a implik'iĝ'o en amas'murd'o'j de civil'ul'o'j... Pretend'ant'e, en'land'e kaj ekster'land'e, est'i la vir'o, kiu re'far'is pac'o'n (kiu fakt'e est'is jam trakt'it'a antaŭ li'a elekt'o) li neniam ĉes'is re'memor'ig'i al la milit'ist'o'j tio'n, kio'n ili ŝuld'is al li, kaj tio'n, kio'n ili perd'us, se ili for'pel'us li'n. Tiel, kiam li emerit'ig'is tiu'n aŭ ali'a'n general'o'n aŭ kiam li, en 2004, trud'is eks'iĝ'o'n de "januar'ist'o" tiel grav'a kiel Mohamed Lamari, tiam'a stab'estr'o kaj arkitekt'o de la lukt'o kontraŭ la arm'it'a'j grup'o'j, la ali'a'j "decid'ant'a'j general'o'j" ne kapabl'is kontraŭ'star'i tio'n aŭ trud'i kompens'aĵ'o'j'n, kiel nom'um'o'n de ili'a'j membr'o'j en la prezid'ant'ej'o aŭ en la reg'ist'ar'o.

Lert'a manovr'ant'o, S - ro Buteflika ankaŭ streb'is por ekspluat'i la rival'ec'o'n inter la stab'o (la polus'o de uniform'a'j milit'ist'o'j) kaj la sekur'a'j serv'o'j (tiu de civil'vest'aĵ'a'j milit'ist'o'j). La kriz'o de la jar'o'j 1990- aj pli'fort'ig'int'e la kontrol'ad'o'n de la inform'serv'o'j kaj de la sekur'ec'a'j serv'o'j ( DRS) pri la politik'a kamp'o, la prezid'ant'o efektiv'ig'is long'daŭr'a'n alianc'o'n kun general'o Ahmed Gajd Salah, nun 79 jar'a, stab'estr'o ek'de 2004 kaj vic'ministr'o pri defend'o ek'de 2013. La "plej aĝ'a soldat'o daŭr'e aktiv'a en la mond'o", kiel krom'nom'as li'n la popol'a voĉ'o, de tiam person'ig'as la venĝ'o'n de la uniform'a'j milit'ist'o'j al si'a'j sam'rang'ul'o'j de la serv'o'j. La mult'a'j eks'iĝ'o'j el la arme'a alt'rang'ul'ar'o, ĉiu'j decid'it'a'j de la prezid'ant'ej'o, pli'fort'ig'is li'a'n pozici'o'n kaj ig'is li'n pilier'o de la sistem'o de Buteflika. "General'o Ahmed Gajd Salah mult'e ŝuld'as al Abdelaziz Buteflika , konfidenc'as al ni aktiv'a alt'oficir'o. Li dev'is emerit'iĝ'i komenc'e de la jar'o'j 2000- aj kadr'e de pli'jun'iĝ'o de la arme'a direktor'ej'o. La prezid'ant'o donac'is al li karier'a'n pli'long'ig'o'n en ne'esper'ebl'a komand'rang'o. Ne util'as serĉ'i ali'lok'e la kial'o'n pro kiu la stab'estr'o sub'ten'is la projekt'o'n de kvin'a mandat'o".

Re'organiz'o de la inform'serv'o

La re'kontrol'ad'o de la sekur'ec'a'j serv'o'j far'e de la prezid'ant'ej'o ne est'is simpl'a task'o. DRS pren'is iom post iom pli da influ'o ek'de 2010, profit'ant'e de mult'a'j afer'o'j pri korupt'ad'o, kiu'j implik'is proksim'ul'o'j'n de la prezid'ant'o. Tio okaz'is, ekzempl'e, kiam ĝi vast'e sen'kap'ig'is la estr'ar'o'n de la publik'a petrol'a kompani'o Sonatrach, kaj sam'temp'e publik'e akuz'is la ministr'o'n pri energi'o kaj min'ej'o'j, S - ron Ŝakib Ĥelil, supoz'it'a'n est'ont'a post'e'ul'o de la prezid'ant'o.

En januar'o 2013, la atak'o kontraŭ gas'el'ter'ig'ej'o en In Amen'as far'e de ĝihad'ism'a grup'o, Per'sang'a'j Sub'skrib'ant'o'j, don'is okaz'o'n al S - ro Buteflika kaj al la uniform'a'j milit'ist'o'j por halt'ig'i la elan'o'n de DRS. Grav'a mal'sukces'o de la inform'serv'o, tiu ostaĝ'o'pren'o mal'ferm'is la voj'o'n al re'organiz'o de la inform'serv'o kaj al for'pel'o, en septembr'o 2015, de la ĉio'potenc'a general'o Medi'e'n. DSS (Departement'o por kontrol'ad'o kaj sekur'ec'o) anstataŭ'is DRS -on kaj, jen ŝanĝ'o'sign'o, est'is aneks'it'a al la prezid'ant'ej'o. Si'a'flank'e, la stab'o pren'is part'o'n de funkci'o'j de eks- DSS. Printemp'o'n de 2013, S - ro Buteflika preskaŭ gajn'is si'a'n vet'o'n est'i "kvar'kvar'on'a" prezid'ant'o. Sed li'a san'stat'o mal'help'is li'n ating'i si'a'n cel'o'n. Traf'it'a de apopleksi'o la 27-an de april'o en la sam'a jar'o, li ne kapabl'is kampanj'i por si'a kvar'a mandat'o.

De'post tiu dat'o, la real'o de la Alĝeri'a reg'ant'ar'o est'as eĉ pli mal'klar'a. Sed oni pov'as konstat'i iu'j'n ŝanĝ'o'j'n en'e de la prezid'ant'ej'a polus'o. Ek'de la komenc'o de si'a unu'a mandat'o, dum li klopod'is por mal'pli'ig'i la influ'o'n de la milit'ist'o'j, la prezid'ant'o nom'um'is si'a'j'n hom'o'j'n, oft'e de'ven'ant'a'j'n de la Alĝeri'a okcident'o, kiel ĉef'o'j'n de civil'a'j instituci'o'j (Konstituci'a konsili'o, Kont'a kort'um'o, ktp.). Li manovr'is por, ke la reprezent'ant'a'j instanc'o'j (Parlament'o, mastr'ar'o, sindikat'o'j,) est'u tut'e si'n'don'em'a'j al li, eĉ ĝis ili al'kur'u por laŭd'eg'i kaj flat'aĉ'i li'n, sam'e kiel en Arabgolfa monarki'o. El tio rezult'is person'a kult'o neniam vid'it'a en la histori'o de sen'de'pend'a Alĝeri'o. La prezid'ant'o, kies gigant'a'j portret'o'j est'is ĉie vid'ebl'a'j, est'is sistem'e nom'at'a faĥamatuhu ("Li'a ekscelenc'a moŝt'o").

Por pli bon'e firm'ig'i si'a'n potenc'o'n, S - ro Buteflika ankaŭ elekt'is proksim'ul'a'n akompan'ant'ar'o'n, not'ind'e li'a'j'n frat'o'j'n, inter ili, Said, universitat'an'o du'dek'jar'e pli jun'a. Ne tem'as pri simpl'a'j konsil'ist'o'j, sed hom'o'j sen preciz'a'j funkci'o'j, kiu'j hav'as total'a'n fid'o'n de la rais (ĉef'o). Tiu'j proksim'ul'o'j rekt'e inter'ven'as je li'a nom'o ĉe la ministr'o'j, kaj ankaŭ ĉe la uali (prefekt'o'j), eĉ ĉe la okcident'a'j ambasador'o'j en Alĝer'o. Mult'a'j ministr'o'j ŝuld'as si'a'n posten'o'n al S - ro Said Buteflika, kaj ne pov'as io'n rifuz'i al li. Pri la ĉef'ministr'o, li est'as ĉu la obe'em'a efektiv'ig'ant'o de la ordon'o'j de la prezid'ant'a klan'o, ĉu, kiel S - ro Ahmed Ujahia, ia per'ant'o inter la tri potenc'a'j polus'o'j. Kiu ajn li'a figur'o est'is, neniu ĉef'ministr'o de la epok'o de Buteflika ĝu'is ag'liber'o'n de la prezid'ant'o aŭ, de'post 2013, de li'a klan'o.

Pli'fort'iĝ'o de la afer'ist'o'j

Jen nov'a fakt'o, ja en'e de la prezid'ant'a klan'o mem aper'as nov'a polus'o. Tem'as pri la afer'ist'o'j proksim'a'j de S - ro Said Buteflika, inter ili mal'grand'a'j entrepren'ist'o'j en la jar'o'j 2000- aj, kies riĉ'ec'o dik'iĝ'is laŭ la ritm'o de infra'struktur'a'j kontrakt'o'j ricev'it'a'j de la ŝtat'o. Help'e de la mon'o de hidrokarbon'o'j (Alĝeri'o en'spez'is pli ol 1000 miliard'o'j'n da dolar'o'j inter 2000 kaj 2015) la rent'o est'is re'dis'don'it'a por nutr'i inter'kun'ul'a'n kapital'ism'o'n. S - ro Al'i Haddad, prezid'ant'o de Forum'o de Entrepren'estr'o'j ( FCE), ĉef'a mastr'ar'a organiz'aĵ'o, simbol'as tiu'n ek'aper'o'n de "oligark'o'j" politik'e influ'a'j.

Ĉi last'a'j ekzempl'e sukces'is, en la somer'o 2017, eks'ig'i la ĉef'ministr'o'n Abdelmaĝid Tebbun, tamen ĵus en'posten'ig'it'a'n, pro li'a vol'o mal'alt'ig'i la valut'sum'o'j'n atribu'it'a'j'n al la privat'a'j import'ist'o'j. Kaj tiu sam'a klan'o insist'as pri la neces'o re'aktiv'ig'i la program'o'n de privat'ig'o'j, inkluziv'e en la energi'a sektor'o. Kompren'int'e, ke la vent'o turn'iĝ'is, mult'a'j mastr'o'j romp'is kun FCE, kaj laŭ'dir'e S - ro Haddad eĉ intenc'us for'las'i ties prezid'ant'ec'o'n por evit'i pli grav'a'n kriz'o'n.

De'post la last'a 22- a de februar'o, dat'o de la unu'a grand'a popol'a manifestaci'o kontraŭ la kvin'a mandat'o, evident'iĝ'is la regent'ec'o de la decid'ant'o'j. S - ro Buteflika est'as mal'san'a mal'ĉe'est'ant'a monark'o, sed li'a sub'skrib'o daŭr'e neces'as. Li'a'j du ĉef'a'j sub'ten'ant'o'j, la prezid'ant'a klan'o kaj la stab'estr'o, viv'ig'as la mit'o'n de normal'a funkci'ad'o de la instituci'o'j. Mal'hav'ant'a revoluci'a'n rajt'ec'o'n, ĉar li ne part'o'pren'is la sen'de'pend'iĝ'a'n milit'o'n (antaŭ ses'dek'o da jar'o'j), S - ro Said Buteflika sci'as, ke li hav'as neniu'n ŝanc'o'n post'sekv'i si'a'n frat'o'n en la reg'ad'o sen est'ig'i popol'a'n koler'o'n. Kaj pri S - ro Gajd Salah, li'a aĝ'o kaj li'a status'o de aktiv'a milit'ist'o bar'as li'a'n kandidat'ec'o'n. Sum'e, la sistem'o Buteflika est'as en sak'strat'o, mank'e de anstataŭ'a solv'o inter'konsent'it'a.

La pas'int'a'n aŭtun'o'n, la ĉirkaŭ'ant'ar'o de S - ro Buteflika prov'is konvink'i la stab'estr'o'n kaj la serv'o'j'n pri la ide'o de pli'long'ig'o de la kvar'a mandat'o por trans'form'i la aktual'a'n jar'kvin'o'n al jar'sep'o, post kiu S - ro Buteflika eks'iĝ'os. Laŭ la mal'nov'a strategi'o de la Alĝeri'a'j reg'ant'o'j, kiu konsist'as en gajn'i temp'o'n per ajn'a manier'o, la prezid'ant'a klan'o esper'is profit'i tiu'j'n du pli'a'j'n jar'o'j'n por cert'ig'i, tiel aŭ iel, si'a'n kontrol'o'n sur la ŝtat'o. La ide'o pri jar'sep'o est'is for'las'it'a jar'fin'e, ĉar neniu serioz'a kial'o est'is trov'it'a por prav'ig'i tia'n ŝanĝ'eg'o'n, kiu neces'us konstituci'a'n modif'o'n. Profit'int'e la popol'a'n kontest'ad'o'n por re'sur'tabl'ig'i la ide'o'n de pli'long'ig'o de la kvar'a mandat'o, la ĉirkaŭ'ant'ar'o de S - ro Buteflika el'montr'as, ke ĝi hav'as neniu'n nov'a'n ide'o'n. Nek la stab'o, nek la serv'o'j ŝajn'as vol'em'a'j help'i ĝi'n, krom ebl'e se ili akir'us grav'a'j'n ced'o'j'n, inter ili mal'pli'ig'o'n de la prezid'ant'ej'a influ'o.

Tamen, la popol'a mov'ad'o de la 22- a de februar'o de nun vigl'eg'e met'as la demand'o'n pri reĝim'ŝanĝ'o, kiu preter'os la for'ir'o'n de la prezid'ant'a klan'o. La frap'fraz'o " Jatnahaŭ ga ’" ("Ili for'ir'u ĉiu'j") flor'as ĉie. La manifestaci'o'j el'montr'is, ke la parti'o'j de la prezid'ant'a alianc'o, inter ili FLN, la oligark'o'j kaj la amas'organiz'aĵ'o'j sub'met'iĝ'int'a'j al la reĝim'o, ne kapabl'as mal'help'i la popol'o'n marŝ'i en la strat'o'j, eĉ pag'ant'e fripon'o'j'n por perturb'i la manifestaci'o'j'n (metod'o uz'it'a en Egipti'o kaj Siri'o en 2011). Pri la fantom'o de "mal'stabil'ig'o de'fremd'e ven'int'a", not'ind'e alud'it'a en Moskv'o de la vic'ĉef'ministr'o Ramtan Lamamra, ĝi ne impres'as publik'a'n opini'o'n tamen tre sent'em'a'n pri la suveren'ec'a demand'o.

Nov'a'n foj'o'n, la milit'ist'o'j kaj la serv'o'j ten'as la ŝlos'il'o'j'n. Ili pov'as ajn'a'n moment'o'n decid'i uz'i si'a'j'n arm'il'o'j'n kontraŭ la protest'ant'ar'o'j. Post kiam li opini'is, ke la manifestaci'o'j est'as "far'at'a'j de iu'j parti'o'j, kiu'j dezir'as re'ven'ig'i la land'o'n al la milit'a'j jar'o'j" (6-an de mart'o), general'o Gajd Salah ŝanĝ'is si'a'n ton'o'n. La 10-an de mart'o li deklar'is : "Alĝeri'o est'as bon'ŝanc'a pri si'a popol'o, kaj la arme'o bon'ŝanc'a pri si'a popol'o."

Dek tag'o'j'n post'e, tiu super'a oficir'o laŭd'is la "grand'a'n popol'a'n konsci'o'n de la manifestaci'ant'o'j", opini'ant'e, ke "por ĉiu problem'o ekzist'as solv'o, eĉ plur'a'j". La Alĝeri'a'j amas'komunik'il'o'j traf'e not'is, ke S - ro Gajd Salah ne plu cit'is la nom'o'n de la prezid'ant'o, kaj ili pri'demand'as si'n pri la ver'a'j intenc'o'j de la stab'estr'o. Ĉu la milit'ist'o'j, uniform'a'j aŭ civil'vest'aĵ'a'j, akcept'os fundament'a'n politik'a'n ŝanĝ'o'n rezign'ant'e kun'elekt'i la reg'ant'ar'o'n ? "La arme'o tim'as dev'i raport'i kaj perd'i si'a'j'n financ'a'j'n avantaĝ'o'j'n, kaj ĝi mal'kviet'iĝ'as pri sub'met'o al civil'ul'o'j", klar'ig'as al ni la jam cit'it'a super'a oficir'o. Dum la popol'o, kiu'n oni dir'is rezignaci'int'a, montr'as impres'a'n matur'ec'o'n, rest'as por la arme'o far'i si'a'n revoluci'o'n el'ir'ant'e el la politik'a kamp'o.

Akram Belkaïd kaj Lakhdar Benchiba


La aŭtor'o

Akram BELKAID
Ĵurnal'ist'o.
(vid'u)

Lakhdar BENCHIBA
Alĝeri'a ĵurnal'ist'o.
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Mal'antaŭ la ekologi'a ekspon'ej'o de la Golf'o

De Mozart'o ĝis Hitler'o, kio okaz'is ?

Libi'o : Inter'trakt'ad'o aŭ ekster'land'a inter'ven'o, la najbar'o'j mal'sam'opini'as

En Siri'o, tre mal'cert'a politik'a solv'o

Kio'n opini'as Alĝer'o pri la mali'a situaci'o ?



Traduk'it'a de:
Thierry TAILHADES
el la franc'a

[1] Leg'u : " Les gérontocrates et le dilettante ", Le Mond'e diplomatique , decembr'o 2018.

[2] Gazet'ar'a konferenc'o de ĉef'ministr'o Nureddin Bedui, Alĝer'o, 14- a de mart'o 2019.

[3] Abed Charef, Algérie. Le grand dérapage , l’Aube, La Tour - dAigues, 1994.

[4] Mohamed Boudiaf, va l’Algérie  ? Notre révolution. Éditions Libr'air'ie de l’Étoile, Pariz'o, 1964.

[5] Leg'u Ignacia Ramonet, " l’Algérie sous le choc ", Le Mond'e diplomatique , novembr'o 1988.


Akcept'ej'o >> 1 a april'o 2019

Soci'ologi'o de la ret'a'j renkont'iĝ'o'j

Am'o kaj seks'o je la cifer'ec'a hor'o


Ĉe la lern'ej'o, ĉe la labor'ej'o aŭ ĉe amik'o'j trov'as plej'part'e la franc'o'j si'a'n kor'amik'o'n. Al tiu list'o nun al'don'iĝ'as la renkont'iĝ'ret'ej'o'j. Akuz'it'a'j pri de'voj'ig'o de la am'o en la mal'varm'eg'a'n akv'o'n de la ekonomi'a kalkul'o, tiu'j ret'a'j par'ig'ant'o'j ĉef'e ebl'ig'as serĉ'i par'ul'o'n, kaŝ'e de la rigard'o de si'a'j famili'an'o'j. Diskret'ec'o kiu ŝanĝ'as la seks'viv'manier'o'n.



de  Mari'e BERGSTRÖM

Ĝi nom'iĝ'as Dating . En'konduk'it'a de la societ'o Fejsbuk'o aŭtun'e de 2018, ĝi al'don'iĝ'is al long'a list'o de aplik'aĵ'o'j, fak'a'j je renkont'ig'o de am'par'ul'o'j kaj seks'par'ul'o'j. « Fejsbuk'o, kiel funkci'os ĝi'a renkont'iĝ'il'o » (Le Mond'e, 2018-05-02) ; « Jen, Dating fin'e est'as uz'ebl'a » (20 Minutes , 2018-09-22) : la gazet'ar'o raport'is ĝi'a'n komenc'o'n kiel felieton'o'n, kiel ĝi far'as pri ĉiu aper'o de tia il'o. Post la pionir'a'j ret'ej'o'j, Match , Meetic , AdopteUnMec , nun est'as la hor'o de la lok'um'ant'a'j telefon-aplik'aĵ'o'j : Grindr , Tinder , Happn Bumble .

Aper'int'a'j en Uson'o mez'e de la 1990- aj jar'o'j, tiu'j program'ar'o'j rapid'e dis'vast'iĝ'is en ali'a'j land'o'j, inter ili Franc'uj'o. La unu'a'j ret'ej'o'j el'pens'it'a'j por franc'a klient'ar'o nom'iĝ'is Netclub. fr (1997) kaj Amoureux. com (1998). Ali'a'j rapid'e sekv'is : 2008- a nombr'ad'o kalkul'is ne mal'pli ol 1045 franc'lingv'a'j'n renkont'iĝ'il'o'j'n. Tiu mult'iĝ'o de la propon'ar'o atest'as ĝi'a'n sukces'o'n. Opini'enket'o de 2013 dir'is ke 18 el'cent'o'j de la hom'o'j inter 18- kaj 65- jar'a'j jam uz'is unu el tiu'j ret'ej'o'j, kio est'as tri'on'o de la fraŭl'o'j, eks'edz'o'j aŭ vidv'o'j [1]. Post'e, tiu'j nombr'o'j cert'e pli'alt'iĝ'is kun la kresk'ant'a popular'ec'o de la telefon-aplik'aĵ'o'j. La sam'a enket'o indik'as, ke el la hom'o'j (inter 26- kaj 65-jar'a'j), kiu'j renkont'is si'a'j'n viv'kun'ul'o'j'n inter 2005 kaj 2013, trov'iĝ'as iom mal'pli ol 9 el'cent'o'j kiu'j ek'kon'is ili'n per fak'a ret'ej'o. Tio met'as tiu'j'n il'o'j'n en la kvin'a'n pozici'o'n de la renkont'iĝ'lok'o'j, post stud'ej'o'j aŭ labor'ej'o'j (24 el'cent'o'j), amik'a'j vesper'o'j (15 el'cent'o'j), publik'a'j lok'o'j (13 el'cent'o'j) kaj hejm'o (9 el'cent'o'j). Kvankam ne est'ant'e la plej grand'a par'ig'il'o, la uz'ad'o de tiu'j program'ar'o'j nun est'as komun'a manier'o kre'i rilat'o'j'n.

De "Le Chasseur français " [2] ĝis Tinder

La ek'est'o de tiu'j il'o'j kaŭz'is akr'a'j'n re'ag'o'j'n. Ili est'is akuz'at'a'j instig'i al "sen'ĉes'a rilat'a ŝanĝ'aĉ'o [3]", eĉ nutr'i "tim'o'n engaĝ'iĝ'i [4]". Sub'met'it'a'j al grand'a propon'ar'o de ebl'a'j par'ul'o'j, la uz'ant'o'j est'as, laŭ la re'ag'o'j, instig'at'a'j al konsum'ism'a kondut'o, kaj sen'ĉes'e tent'at'a'j serĉ'i « pli bon'e » prefer'e ol konstru'i rilat'o'n. La ret'a'j renkont'iĝ'o'j tiel, laŭ ili, nask'is ver'a'n seks'a'n kaj afekci'a'n merkat'o'n.

Tiu'j kritik'o'j ja ne mir'ig'as la histori'ist'o'j'n. Fin'e de la 19- a jar'cent'o, la aper'o de la edz'ec'a'j kontor'o'j kaj anonc'o'j kre'is simil'a'j'n koncern'o'j'n. La tiam'a'j koment'ist'o'j akuz'is ili'n ig'i edz'ec'o'n mon'don'a komerc'o, kaj cerb'um'is pri la "laŭ'leĝ'ec'o kaj laŭ'moral'ec'o de "prostitu'o pro bon'a motiv'o" [5]". Le Chasseur français publik'ig'is si'a'n unu'a'n edz'iĝ'propon'a'n anonc'o'n en 1892. Tiu monat'a gazet'o, publik'ig'it'a por la kamp'ar'a mond'o, en la sekv'o est'is la unu'a, kiu mal'ferm'is si'a'j'n paĝ'o'j'n al la fraŭl'o'j serĉ'ant'a'j kor'amik'o'n. La mal'estim'o don'at'a al tiu nov'a renkont'iĝ'manier'o dum'e kondamn'is ĝi'n al marĝen'ec'o. Mez'e de la 1980- aj jar'o'j, mal'pli ol unu el'cent'o de la franc'o'j est'is kon'int'a'j si'a'n par'ul'o'n per tiu rimed'o, kaj tre grand'a pli'mult'o de la hom'o'j tut'e mal'akcept'is uz'i ili'n [6].

Tiu'j il'o'j hodiaŭ konsist'ig'as flor'ant'a'n merkat'o'n. Kiel en mult'a'j ali'a'j kresk'ant'a'j sektor'o'j, la nov'a'j ag'ant'o'j rapid'e est'as aĉet'it'a'j de la plej fort'a'j grup'o'j. Est'as la kaz'o de Meetic kaj Tinder , ambaŭ posed'aĵ'o'j de Match , kiu mem aparten'as al grand'a konglomer'aĵ'o de entrepren'o'j, Interactive Corp ( IAC), kiu kun'ig'as grand'a'n amas'o'n da supoz'ebl'e rival'a'j mark'o'j. Bors'e komerc'at'a, tiu grup'o hav'is en la jar'o 2018 vend'o'sum'o'n de 800 milion'o'j da eŭr'o'j, el kiu'j 400 milion'o'j ven'is el la nur'a fili'o Match , kun kresk'o de 36 el'cent'o'j kompar'e kun la pas'int'a jar'o.

La en'ir'ant'o'j en la merkat'o'n re'uz'is la teĥnik'a'j'n elekt'o'j'n adopt'it'a'j'n de la pionir'o'j, sen ver'e re'nov'ig'i ili'n. Oni ekzempl'e konstat'as grand'a'n sam'ec'o'n inter la telefon-aplik'aĵ'o'j : la plej'mult'o grand'e montr'as la fot'o'j'n de la profil'o, kiu'j'n la uz'ant'o mov'as, jen mal'dekstr'e'n (por rifuz'i ili'n), jen dekstr'e'n (por pet'i kontakt'ig'o'n). Match crush avert'as li'n ke la interes'o est'as reciprok'a.

Tiu merkat'o karakteriz'iĝ'as per fort'a dis'ec'o, kun cel'ad'o de niĉ'o'j, kiel la pli'aĝ'ul'o'j, la eminent'ul'o'j (kompren'u : la riĉ'ul'o'j), la magreb'an'o'j aŭ la jud'o'j. Tiu fenomen'o laŭ'dir'e montr'as dezir'o'n pri "inter si" kaj kresk'ad'o'n de komun'um'ism'o. Fakt'e, ĝi pli ĝust'e kongru'as kun spert'at'a'j entrepren'a'j strategi'o'j, kiu'j konsist'as el tio, atak'i la super'ant'a'j'n ag'ant'o'j'n per rival'o flank'a (per okup'o de merkat'pec'o'j) kaj ne front'a (per cel'ad'o de la tut'klient'ar'o). Kiel klar'ig'as la estr'o de nord'amerik'a ret'ej'o, "est'as afer'o ekonomi'a, oni dev'as rigard'i tio'n el la vid'punkt'o de la entrepren'ul'o : vi pli bon'e sukces'as se vi en'fokus'iĝ'as". Rezult'as el tio mult'iĝ'o de il'o'j, foj'e surpriz'a'j (por gikoj  [7], ekologi'ist'o'j, mal'dekstr'em'ul'o'j aŭ dekstr'em'ul'o'j ...), kies plej'mult'o est'as dediĉ'it'a al mal'aper'o. Nur plej'mal'mult'o, kiu fid'as al antaŭ'ekzist'ant'a'j "inter si" teĥnik'o'j, ricev'as mult'nombr'a'n publik'o'n ; tiel est'as ĉe la religi'a'j ret'ej'o'j, aŭ ĉe tiu'j, kiu'j cel'as la super'a'j'n klas'o'j'n.

Ĉu tiu kapital'ism'o, tra'viv'at'a kiel ĉie'est'a kaj kiu laŭ'dir'e ĉiu'tag'e pli'vast'ig'as si'a'j'n kapt'il'o'j'n, ŝanĝ'as ni'a'j'n praktik'o'j'n ? Tio ne ver'e cert'as. Dum la koncept'ant'o'j propon'as elekt'o-kriteri'o'j'n, foj'e tre laŭ'cel'a'j'n, kiu'j pov'us pli'fort'ig'i la sam'tavol'a'n ge'edz'ec'o'n, kaj malgraŭ la klar'e vid'ebl'a soci'a miks'aĵ'o sur Inter'ret'o, kiu kontraŭ'e pov'us mal'pli'ig'i tiu'n em'o'n, la ret'e kre'it'a'j par'o'j est'as, dum ĉio ceter'a sam'as, tiom sam'tavol'a kiom tiu'j kre'it'a'j ali'lok'e. Ali'vort'e, oni vid'as pri ili la sam'a'n probabl'o'n par'iĝ'i kun par'ul'o el la sam'a soci'a klas'o [8]. La kutim'a'j logik'o'j de par'kre'ad'o do ne est'is sabot'it'a'j.

Ali'a montr'o de stabil'ec'o : la edz'ec'a norm'o daŭr'e est'as fort'a, malgraŭ la alarm'o de la gazet'ar'o, kiu pov'as titol'i artikol'o'n "Kia'manier'e la renkont'iĝ'ret'ej'o'j mort'ig'is la am'o'n", Huffington Post Kebek'o, 13-an de Januar'o, 2015). La jun'ul'o'j daŭr'e konsider'as par'o'n kiel viv'ideal'o'n, kvankam la unu'a'j kun'iĝ'o'j kre'iĝ'as je pli grand'a'j aĝ'o'j ol est'int'e. Kaj kvankam la romp'o'j far'iĝ'is pli kutim'a'j, tiel ankaŭ la re'par'iĝ'o'j. La am'o ne mort'is, la am'sent'a'j itiner'o'j far'iĝ'is nur mal'pli sen'romp'a'j. La fakt'o est'i kon'int'a du am'rilat'o'j'n aŭ pli en la aĝ'o de 25 jar'o'j est'as nun kutim'a : 36 el'cent'o'j el la in'o'j kaj 29 el'cent'o'j el la iĉoj kiu'j nask'iĝ'is inter 1978 kaj 1982 kongru'as kun tiu, dum est'is tre mal'pli'mult'a situaci'o en la 1950- aj jar'o'j (6% kaj 9%) [9].

La nov'ec'o est'as ali'lok'e. La atent'o al la plej impres'a'j aspekt'o'j de la ret'ej'o'j kaj aplik'aĵ'o'j − kiel la mult'eg'o de en'skrib'int'o'j, la norm'ig'o de la profil'o'j aŭ la elekt'kondiĉ'o'j − ig'as preter'pas'i mult'e pli grav'a'n karakter'o'n : ili'a'n insul'ec'o'n. La ret'a'j renkont'iĝ'o'j okaz'as ekster'e, kaj oft'e sen'sci'e de la soci'a'j grup'o'j. Tial ili permes'as romp'o'n. Tradici'e, la intim'a'j rilat'o'j kre'iĝ'as en viv'spac'o'j, kiel ej'o'j de labor'o, stud'o, el'ir'o aŭ liber'temp'o. Kun la ret'ej'o'j kaj aplik'aĵ'o'j, la serĉ'o de par'ul'o'j ek'est'as privat'a afer'o, kiu'n oni far'as en diskret'a vid'al'vid'o kun si'a poŝ'telefon'o, kaŝ'it'a el la ĉirkaŭ'a'j rigard'o'j.

Evit'i la soci'a'n kontrol'o'n

Tiu privat'ig'o de la renkont'iĝ'o est'as grav'a faktor'o, kvankam mal'oft'e emfaz'it'a, de la sukces'o de la ret'ej'o'j kaj aplik'aĵ'o'j. Por la plej'jun'ul'o'j, unu'e, al kiu'j tiu'j il'o'j permes'as tio'n, koket'i, el'prov'i kaj trov'i par'ul'o'j'n, for de la rigard'o'j de la sam'rang'ul'o'j kaj ge'patr'o'j. Kontraŭ'e al tiu'j kiu'j okaz'as en soci'a'j kondiĉ'o'j, kiel vesper'o'j aŭ stud'o'j, la ret'a'j renkont'iĝ'o'j ne kaŭz'as "histori'o'j'n". Tial Alix, 21-jar'a, student'in'o, klar'ig'as ke ŝi ne vol'as "rendevu'i kun iĉo el la fakultat'o" ĉar ŝi ne vol'as "li'n ĉiu'tag'e re'vid'i se ne okaz'as bon'e" : "Tial mi ver'e pli'ŝat'as ke ĝi est'u ekster ĉio" ŝi dir'as.

La tiel kre'at'a'j rilat'o'j pli rapid'e erotik'a'j ek'est'as ol tiu'j kiu'j komenc'as en ali'a'j kondiĉ'o'j, kaj oft'e pli mal'long'e daŭr'as. La diskret'ec'o ja facil'ig'as la ating'o'n de seks'um'ad'o, ceter'e ne'edz'ec'a. Ek'de la mal'fort'ig'o de la ekster'a soci'a kontrol'o kaj ek'de la rilat'o'j hav'as mal'pli mult'a'j'n konsekvenc'o'j'n, la par'ul'o'j engaĝ'iĝ'as pli facil'e je ili. Tio ĝust'as special'e pri in'o'j, kies korp'o'j daŭr'e est'as pli fort'e kontrol'at'a'j ol tiu'j de la iĉoj.

Tiu dis'ig'o inter la amik'a'j kaj labor'a'j ret'o'j unu'flank'e, kaj la seks'par'ul'o'j ali'flank'e ankaŭ est'as tent'o por pli mal'jun'a'j hom'o'j, sed pro part'e mal'sam'a'j kial'o'j. Kun la pli alt'a aĝ'o, la okaz'o'j je renkont'iĝ'o'j mal'pli'iĝ'as. Ne nur iĝ'as la ĉirkaŭ'o mal'pli fraŭl'abund'a (la plej'mult'o de la hom'o'j jam est'as en par'o), sed la soci'em'o fokus'iĝ'as en pli mal'vast'a'j grup'o'j. Kiel klar'ig'as Brun'o, 44-jar'a, veldistiĉo, "kiam oni iom aĝ'as, hav'as labor'a'n viv'o'n (…), ne ĉiam facil'as renkont'i iu'n, post demand'i al ĉiu'j si'a'j amik'o'j". Tial la ret'ej'o'j favor'as ĉef'e re'par'ig'o'j'n : la am'rilat'o'j kre'it'a'j per ili plej'mult'e est'as du'a'j kun'ig'o'j.

Malgraŭ ke ĝi est'as freŝ'a, tiu renkont'iĝ'manier'o en'skrib'iĝ'as en long'a ŝanĝ'iĝ'ad'o. Ek'de la du'a du'on'o de la 20- a jar'cent'o, oni konstat'as trans'ir'o'n de la soci'a'j praktik'o'j, de la publik'a'j lok'o'j al privat'a'j spac'o'j kal al pli mal'vast'a'j grup'o'j. La tiam'a'j bal'o'j ekzempl'e ced'is si'a'j'n lok'o'j'n al vesper'o'j ĉe privat'ul'o'j [10]. Sam'a em'o est'is bon'e pri'skrib'it'a en popol'a'j klas'o'j [11] kaj observ'ebl'as ankaŭ ĉe la jun'ul'o'j ĉiu'klas'a'j, kun la tendenc'a trans'ir'ad'o de "strat'a kultur'o" al "dorm'ĉambr'a kultur'o" [12]. Anstataŭ en'korp'ig'i nov'a'n "cifer'ec'a'n bal'o'n", la ret'a'j renkont'iĝ'o'j pli'fort'ig'as tiu'n mov'ad'o'n.

Mari'e BERGSTRÖM.



La aŭtor'o

Mari'e BERGSTRÖM


La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:



Traduk'it'a de:
Lud'o
el la franc'a

[1] " Étude des parcours individuels et conjugaux " [Esplor'o de la person'a'j kaj edz'ec'a'j itiner'o'j] ( EPIC), Institut national détudes démographiques - Institut national de la statistique et des études économiques, 2013-2014.

[2] La revu'o "La franc'a ĉas'ist'o".

[3] Pascal Lardellier, Le Cœur Net. Célibat et amours sur le Web [La Ret'a Kor'o. Fraŭl'ec'o kaj am'o'j sur la Inter'ret'o], Bel'in, coll. " Nouveaux mondes ", Pariz'o, 2004.

[4] Vd. ekzempl'e Ev'a Illouz, Pourquoi l’amour fait mal. l’expérience amoureuse dans la modernité [Kial la am'o dolor'ig'as. La am'eksperiment'o en la modern'ism'o], Seuil, Pariz'o, 2012 :

[5] Claire -Lis'e Gaillard, " Agence matrimoniale " [Edz'ec'a kontor'o], en Louis Faivre dArcier (sub la dir. de), Mariages, Éditions Olivétan, Lion'o, 2017.

[6] Michel Bozon kaj François Héran, "La découverte du conjoint. II. Les scènes de rencontre dans l’espace social" [La mal'kovr'o de la par'ul'o. 2. La lok'o'j de renkont'iĝ'o en la soci'a spac'o], Population, volum'o 43, n - ro 1, Pariz'o, Januar'o-Februar'o de 1988.

[7] laŭ Vikipedio, " Giko est'as ul'o (plej'oft'e vir'a) kiu frenez'e ŝat'eg'as komput'o'scienc'o'n, gaĝetojn, scienc'fikci'o'n, aŭ simil'a'j'n afer'o'j'n kaj oft'e vide'o'lud'o'j'n aŭ liber'a'n program'ar'o'n."

[8] La nur'a escept'o koncern'as la par'o'j'n far'it'a'j'n ĉe la labor'ej'o aŭ ĉe la stud'ej'o, kiu, kompar'at'a'j kun tiu'j far'it'a'j ret'e, pli probabl'e kun'ig'as par'ul'o'j'n hav'ant'a'j'n sam'a'j'n profesi'o'j'n aŭ diplom'nivel'o'n.

[9] Wilfried Rault kaj Arnaud Régnier - Loilier, "La première vi'e en couple. Évolutions récentes " [La unu'a viv'o en par'o. Freŝ'a'j evolu'o'j], Population & amp ; Sociétés , n - ro 521, Pariz'o, April'o de 2015.

[10] Michel Bozon kaj Wilfried Rault, "De la sexualité au couple. l’espace des rencontres amoureuses pend'ant la jeunesse " [De la seks'um'ad'o al la par'o. La spac'o de la am'renkont'iĝ'o'j dum la jun'aĝ'o], Population , volum'o 67, n - ro 3, 2012.

[11] Olivier Schwartz, Le Mond'e privé des ouvriers. Hommes et femmes du Nord [La privat'a mond'o de la labor'ist'o'j. Iĉoj kaj in'o'j de la Nord'o], Presses universitaires de Franc'e, kol. " Quadrige ", Pariz'o, 1990.

[12] Sonia Livingstone, Young People and New Medi'a. Childhood and the Changing Medi'a Environment [Jun'ul'o'j kaj nov'a'j medi'o'j. Infan'ec'o kaj la ŝanĝ'ant'a medi'a ĉirkaŭ'aĵ'o], Sag'e, London'o, 2002.


Akcept'ej'o >> 1 a april'o 2019

Nov'a geopolitik'a ord'o

Ĉu oni dev'as tim'i Ĉin'uj'o'n ?


La batal'o komenc'iĝ'is en Uson'o, antaŭ ol etend'iĝ'i en la pli'mult'a'j okcident'a'j land'o'j : laŭ ili Ĉin'uj'o, kun si'a'j produkt'o'j, spion'o'j kaj arme'a'j ambici'o'j, klopod'as mal'stabil'ig'i la inter'naci'a'n ord'o'n konstru'it'a'n post la du'a mond'milit'o. Pekin'o, kompren'ebl'e ne'as tio'n. S - ro Xi Jinping plan'is al'log-operaci'o'n en Ital'uj'o, Franc'uj'o kaj Monak'o okaz'e de si'a eŭrop'a vojaĝ'o de la 21- a ĝis la 26- a de mart'o. Ĉu la « ĉin'a minac'o » ver'e ekzist'as ?



de  Kishore MAHBUBANI

LA ĈIN'A EKONOMI'O preter'pas'os tiu'n de Uson'o kaj far'iĝ'os la plej potenc'a en la mond'o en'e de dek kvin jar'o'j. Dum la baskul-dat'o al'proksim'iĝ'as, komun'a opini'o instal'iĝ'as en Vaŝington'o : Ĉin'uj'o risk'as grav'e mal'util'i al la interes'o'j kaj la bon'fart'o de la uson'an'o'j. La general'o Joseph Dunford, stab'estr'o de la arme'o'j, klar'e tio'n asert'as : Pekin'o est'os ver'ŝajn'e « la plej grand'a minac'o » en 2025 (parol'o'j antaŭ la senat'o, la 26-an de septembr'o 2017). En la « Strategi'o de naci'a defend'o 2018 », Ĉin'uj'o kaj Rus'uj'o est'as cit'it'a'j kiel « revizi'ist'a'j grand'a'j ŝtat'o'j » klopod'ant'a'j « fason'i mond'o'n kongru'a'n kun ĝi'a aŭtoritat'em'a model'o – akir'ant'e vet'o-rajt'o'n al la ekonomi'a'j, diplomati'a'j kaj sekur'ec'a'j decid'o'j de ali'a'j naci'o'j [1] » « La ĉin'a minac'o, deklar'as la direktor'o de la Federal Bureau of Investigation ( FBI) Christopher Wray, ne nur koncern'as la strategi'a'j'n kaj tut'reg'ist'ar'a'j'n demand'o'j'n : ĝi pez'as sur la tut'a soci'o, kaj mi opini'as ke neces'os respond'o je la skal'o de ni'a tut'a soci'o. » Tiu ide'o est'as tiom dis'vast'ig'it'a, ke, kiam la prezid'ant'o Donald Trump lanĉ'is si'a'n komerc'a'n milit'o'n kontraŭ Pekin'o en januar'o 2018, li ricev'is sub'ten'o'n de moder'a'j grav'ul'o'j tia'j kia la demokrat'a senat'an'o Charles («  Chuck  ») Schumer.

Du ĉef'a'j zorg'o'j nutr'as tiu'n mal'tranvil'o'n. La unu'a est'as ekonomi'a : Ĉin'uj'o laŭ'dir'e mal'fort'ig'is Uson'o'n uz'ant'e mal'lojal'a'j'n komerc'a'j'n praktik'o'j'n, postul'ant'e teknologi'a'j'n trans'don'o'j'n, mal'respekt'ant'e la jur'o'n de intelekt'a propriet'o kaj trud'ant'e ne'tarif'a'j'n bar'il'o'j'n, kiu'j mal'help'as al'ir'o'n al ĝi'a'j merkat'o'j. La du'a est'as politik'a : ĝi'a ekonomi'a dis'volv'ad'o ne est'is akompan'at'a de la demokrat'a'j liberal'a'j reform'o'j, kiu'j'n la okcident'a'j reg'ist'ar'o'j, apart'e Vaŝington'o, antaŭ'vid'is. Pekin'o montr'iĝ'as nun tro agres'em'a en si'a'j rilat'o'j kun la ali'a'j naci'o'j. Konvink'it'a pri tiu'j analiz'o'j, la politik'olog'o Graham Allison esprim'as, en libr'o titol'it'a Al la milit'o [2], la deprim'a'n konklud'o'n, ke arm'it'a konflikt'o inter la du land'o'j est'as pli ol probabl'a. Kaj tamen, Ĉin'uj'o ne hav'ig'as al si arme'o'n cel'ant'a'n minac'i aŭ invad'i Uson'o'n ; ĝi ne prov'as inter'ven'i en la uson'a'j intern'a'j afer'o'j ; kaj ĝi gvid'as neniu'n kampanj'o'n cel'ant'a'n detru'i la uson'a'n ekonomi'o'n.

Malgraŭ la kri'o'j pri la ĉin'a danĝer'o, dev'us est'i ebl'ec'o por Uson'o trov'i pac'a'n manier'o'n trakt'i kun la land'o, kiu far'iĝ'os la unu'a ekonomi'a, ebl'e eĉ geopolitik'a, land'o. Kaj dev'us est'i ebl'e far'i tio'n defend'ant'e la propr'a'j'n interes'o'j'n, eĉ se tio kontraŭ'as tiu'j'n de Pekin'o.

Sed jes ja neces'as for'ig'i unu'e mal'nov'a'n kred'o'n koncern'ant'a'n la ĉin'a'n politik'a'n sistem'o'n. De la dis'fal'o de Sovet'uni'o, la uson'a'j gvid'ant'o'j est'as konvink'it'a'j, ke la Ĉin'a Komun'ist'a Parti'o ( ĈKP) sekv'os la Komun'ist'a'n Parti'o'n de Sovet'uni'o ( KPSU) en la tomb'o. De ekstrem'o al ali'a de la politik'a spektr'o, ili, pli mal'pli eksplic'it'e, akcept'is la tez'o'n de Franc'is Fukuyama en 1992 : « Ni est'as atest'ant'o'j ne nur de la fin'o de la mal'varm'a milit'o, (…), sed de la fin'o de la histori'o, tio est'as : la fin'o de la ideologi'a evolu'o de la hom'ar'o kaj universal'iĝ'o de la okcident'a liberal'a demokrati'o kiel fin'a form'o de hom'a reg'ad-manier'o [3]. »

Kiam, en mart'o 2000, s - ro William Clinton klar'ig'as kial li sub'ten'as la al'iĝ'o'n de Pekin'o al la Mond'a Organiz'o pri Komerc'o (MOK), li asert'as, ke la politik'a liberal'ig'o sekv'os la ekonomi'a'n liberal'ig'o'n, sam'e kiel la vost'o de serpent'o sekv'as ĝi'a'n kap'o'n. Kaj li pled'as front'e al si'a'j sam'rang'ul'o'j : « Se vi kred'as je est'ont'ec'o pli mal'ferm'a kaj pli liber'a por la ĉin'a popol'o, vi dev'as aprob'i tiu'n inter'konsent'o'n. » Li'a post'e'ul'o Georg'e W. Bush divid'as la sam'a'n konvink'o'n. En la « Strategi'o de Naci'a Defend'o 2002 », li asert'as, ke « Kun la temp'o Ĉin'uj'o mal'kovr'os, ke la soci'a'j kaj politik'a'j liber'ec'o'j est'as la nur'a'j font'o'j de grand'ec'o de naci'o ». En 2011 s -in'o Hillary Clinton montr'iĝ'as eĉ pli eksplic'it'a. Pli'long'ig'ant'e la reg'ad'o'n de la ĈKP, la ĉin'o'j klopod'as, laŭ ŝi, « mal'help'i la kurs'o'n de la afer'o'j ; van'e. Ili ne sukces'os ; sed ili klopod'os laŭ'ebl'e mal'rapid'ig'i ĝi'n ».

Plutokrati'o kontraŭ merit'o'krati'o

EBL'AS PRI'DUB'I la cert'ec'o'n de la uson'a'j decid'ant'o'j, kiu'j opini'as si'n prav'a'j far'i politik'a'j'n rekomend'o'j'n al Pekin'o. Kvankam neniu imperi'o akumul'is tiom da ekonomi'a, politik'a kaj arme'a potenc'o, kiom Uson'o, la sub'skrib'o de ili'a Deklaraci'o pri Sen'de'pend'o (1776) dat'iĝ'as de mal'pli ol du'cent kvin'dek jar'o'j. La histori'o de Ĉin'uj'o komenc'iĝ'is mult'e antaŭ'e. Tra la jar'mil'o'j, ĝi'a loĝ'ant'ar'o lern'is, ke ĝi plej sufer'is kiam la centr'a reg'ist'ar'o est'is mal'fort'a kaj divid'it'a, kiel dum la jar'cent'o sekv'ant'a la opi'o-milit'o'n (1839-1842), kiam ĝi est'is ruin'ig'it'a de ekster'land'a'j invad'o'j, intern'a'j milit'o'j, mal'sat'eg'o'j kaj mult'a'j ali'a'j plag'o'j. Sed, de'post 1978, la reĝim'o el'ig'is ok'cent milion'o'j'n da hom'o'j el mal'riĉ'ec'o kaj kre'is la plej vast'a'n mez'klas'o'n en la mond'o. Tiel, kiel Allison skrib'is en ĉef'artikol'o de China Daily , tag'gazet'o aparten'ant'a al la ĉin'a ŝtat'o, « Oni pov'us asert'i, ke est'is, en'e de kvar'dek jar'o'j da mirakl'a kresk'o, pli'bon'iĝ'o de la hom'a viv'o pli rapid'a ol dum la kvar mil jar'o'j de la ĉin'a histori'o. » Tio okaz'is dum la ĈKP est'is reg'ant'a. Kaj la ĉin'o'j ne preter'vid'is, ke la dis'fal'o de la KPSU kaŭz'is mal'kresk'o'n de la mez'a viv'daŭr'o, kresk'o'n de la infan'a mort'o'kvot'o kaj fal'o'n de en'spez'o'j en Rus'uj'o.

En la okul'o'j de uson'an'o'j, la lukt'o inter ili'a politik'a sistem'o kaj tiu de Ĉin'uj'o redukt'iĝ'as je al'front'iĝ'o inter demokrati'o - kie la popol'o liber'e elekt'as si'a'n reg'ist'ar'o'n, pov'as si'n esprim'i laŭ'dezir'e kaj praktik'i si'a'n elekt'it'a'n religi'o'n – kaj aŭtokrati'o – kie mank'as tiu'j liber'ec'o'j. Sed por mal'pli aktiv'ul'a'j observ'ant'o'j, la diferenc'o prezent'iĝ'as ali'e : ĝi opon'ig'as uson'a'n plutokrati'o'n – kie la politik'a'j decid'o'j fin'e favor'as la riĉ'ul'o'j'n mal'avantaĝ'e al la amas'o'j – kaj ĉin'a'n merit'o'krati'o'n – kie la politik'a'j decid'o'j, far'it'a'j de respond'ec'ul'o'j elekt'it'a'j de la Parti'o sur'baz'e de ili'a'j kompetent'o'j, ebl'ig'is mir'ind'e redukt'i mal'riĉ'ec'o'n. Dum la tri'dek last'a'j jar'o'j, la mez'a en'spez'o de uson'a labor'ist'o stagn'is : inter 1979 kaj 2013, la mez'a real'a hor'a salajr'o kresk'is je nur 6 % - tio est'as mal'pli ol 0,2 % jar'e [4].

Tio ne signif'as, ke la ĉin'a politik'a sistem'o plu'daŭr'u laŭ si'a nun'a form'o. La per'fort'o'j al la hom'rajt'o'j, apart'e la mal'liber'ig'o de cent'mil'o'j da Ujgur'o'j [5], rest'as grav'eg'a problem'o. Mult'a'j voĉ'o'j aŭd'iĝ'as en Ĉin'uj'o por postul'i reform'o'j'n. Inter ili, tiu de la profesor'o Xu Jilin  [6], kiu rezerv'as si'a'j'n plej sever'a'j'n kritik'o'j'n por si'a'j koleg'o'j de la universitat'a mond'o. Li apart'e riproĉ'as al ili ili'a'n tro'a'n re'centr'iĝ'o'n sur la naci-ŝtat'o kaj inklin'o'n sub'strek'i fundament'a'j'n kultur'a'j'n kaj histori'a'j'n diferenc'o'j'n kun la okcident'a'j politik'a'j model'o'j. Li asert'as, ke tiu insist'o pri la apart'ism'o'j fakt'e mark'as romp'o'n kun la tradici'a ĉin'a kultur'o, kiu, kiel ĝi'n ilustr'as la histori'a noci'o tianxia , est'is universal'a kaj mal'ferm'a sistem'o. Kritik'ant'e la radikal'a'n rifuz'o'n, far'e de kelk'a'j el si'a'j sam'rang'ul'o'j « ekstrem'a'j naci'ist'o'j », de ĉio kre'it'a de la okcident'an'o'j » li mal'e asert'as, ke Ĉin'uj'o ĉiam sukces'is ĉar ĝi est'is mal'ferm'a.

Tamen, eĉ progres'em'ul'o kiel Xu ne al'vok'us si'a'n land'o'n kopi'i la uson'a'n politik'a'n sistem'o'n. Mal'e, li opini'as, ke ĝi dev'us « ĉerp'i el si'a'j propr'a'j kultur'a'j tradici'o'j » por antaŭ'e'n'met'i « nov'a'n tianxia  ». Sur la intern'a front'o, « La han'o'j kaj la mult'a'j naci'a'j mal'pli'mult'o'j ĝu'us plen'a'n egal'ec'o'n, jur'e kaj sur la status'a kamp'o ; la kultur'a'j specif'ec'o'j de la divers'a'j naci'o'j dev'us est'i respekt'at'a'j kaj protekt'at'a'j ». Sur la diplomati'a teren'o, la rilat'o'j kun la ali'a'j land'o'j « dev'us est'i difin'it'a'j per la respekt'o al la suveren'a sen'de'pend'o de la ali'a, al egal'ec'a trakt'ad'o kaj al pac'a kun'est'ad'o ». La ĉin'a politik'a sistem'o dev'os evolu'i sam'temp'e kiel la ekonomi'a kaj soci'a situaci'o. Kaj ĝi jam mult'rilat'e mult'e trans'form'iĝ'is – mal'ferm'iĝ'ant'e. Tiel, en 1980, neniu ĉin'a civit'an'o hav'is permes'o'n vojaĝ'i ekster'land'e'n kiel turist'o. Pas'int'a'n jar'o'n, preskaŭ 134 milion'o'j da ĉin'o'j ir'is ekster'land'e'n kaj re'ven'is hejm'e'n propr'a'vol'e. Simil'e, milion'o'j da jun'a'j bril'a'j cerb'o'j gust'um'is la liber'ec'o'n de uson'a'j universitat'o'j. En 2017, ok student'o'j el dek tamen elekt'is re'ven'i hejm'e'n.

Neniu paf'o en tri'dek jar'o'j

REST'AS TAMEN demand'o : se ĉio glat'as, kial s - ro Xi Jinping trud'as pli strikt'a'n disciplin'o'n al la komun'ist'o'j, kaj kial li for'ig'is la lim'ig'o'n de la prezid'ant'a'j mandat'o'j [7] ? Oni pov'as kredit'i li'a'n antaŭ'ul'o'n, s - ron Hu Jintao , per impres'a ekonomi'a kresk'o. Sed li'a mandat'o est'is ankaŭ mark'it'a de kresk'o de korupt'o kaj frakci'ism'o, apart'e flank'e de s - ro Bo Xilai, gvid'ant'o de Chongqing (tri'dek milion'o'j kaj du'on'o da loĝ'ant'o'j), kaj de s - ro Zhou Yongkang, tre potenc'a eks'ĉef'o de la intern'a sekur'ec'o. S - ro Xi est'as konvink'it'a ke tiu'j tendenc'o'j kapabl'as mal'legitim'i la ĈKP kaj halt'ig'i la re'vigl'iĝ'o'n de la land'o. Por akcept'i tiu'j'n grav'a'j'n defi'o'j'n, li opini'as neces'e re'star'ig'i fort'a'n centr'a'n pov'o'n. Malgraŭ (aŭ dank'e al) tio, li rest'as eg'e popular'a.

Mult'a'j, en Okcident'o, mal'trankvil'iĝ'is pro li'a enorm'a potenc'o kaj vid'is en ĝi antaŭ'sign'o'n de milit'o. Sed tiu evolu'o ĉe la kap'o de la land'o ne fund'e ŝanĝ'is la long'daŭr'a'n geopolitik'a'n strategi'o'n de Ĉin'uj'o. Ĉi tiu ĉiam evit'is sen'util'a'j'n milit'o'j'n. Mal'e al Uson'o, kiu bon'ŝanc'as hav'i du pac'a'j'n najbar'o'j'n, - Kanad'o kaj Meksik'o -, ĝi hav'as mal'facil'a'j'n rilat'o'j'n kun plur'a'j potenc'a'j kaj tre naci'ist'a'j najbar'o'j, inter kiu'j Barat'o, Japan'uj'o kaj Sud-Kore'uj'o. Inter la kvin konstant'a'j membr'o'j de la Sekur'ec-Konsili'o de la Unu'iĝ'int'a'j Naci'o'j (UN), ĝi est'as la sol'a, kiu neniu'n paf'o'n far'is ekster si'a'j land'lim'o'j, en tri'dek jar'o'j, de'post si'a mal'long'a mar'batal'o kun Vjetnam'uj'o en 1988. Mal'e, eĉ sub la administr'ad'o, laŭ'dir'e pac'em'a, de la prezid'ant'o Barack Obama, la uson'a arme'o fal'ig'is en unu'sol'a jar'o (2016) 26 000 bomb'o'j'n sur 7 land'o'j. Est'as evident'e, ke la ĉin'o'j mastr'as la art'o'n de strategi'a si'n're'ten'o.

Kompren'ebl'e, ili kelk'foj'e apenaŭ evit'is milit'o'n. Kun Japan'uj'o, ekzempl'e, pri la insul'o'j Senkaku / Diaoyu  [8]. Oni ankaŭ mult'e parol'is pri ebl'a konflikt'o en la Sud'ĉin'a Mar'o, tra kiu ĉiu'jar'e transit'as plej grand'a part'o de la tut'mond'a mar'a transport'o. En kun'tekst'o de kontest'at'a suveren'ec'o sur kelk'a'j porci'o'j de tiu'j akv'o'j, la ĉin'o'j trans'form'is tie izol'it'a'j'n rif'o'j'n kaj lok'o'j'n, kie la mar'o est'as mal'profund'a, en arme'a'j instal'aĵ'o'j. Sed, mal'e al tio, kio'n kred'ig'as la okcident'a'j analiz'o'j, Pekin'o, kies pozici'o en la region'o est'as pli firm'a politik'e, ne far'iĝ'is milit'e pli agres'em'a. Tio des pli, ke ĝi pov'us facil'e de'lok'i mal'grand'a'j'n rival'o'j'n, kiel Malajzi'o n, Filipin'o'j n kaj Vjetnam'uj'o'n ; sed ĝi ne far'is.

Batal'o por industri'a super'ec'o

LA RUTIN'A RAKONT'O de la « ĉin'a agres'o » en ĉi tiu zon'o ĝeneral'e ne menci'as, ke Uson'o mis'traf'is mult'a'j'n okaz'o'j'n trankvil'ig'i streĉ'a'j'n rilat'o'j'n aŭ evit'i konflikt'o'n. Eks'a ambasador'o en Ĉin'uj'o, s - ro J. Stapleton Roy, konfid'is al ni ke, dum kun'a gazet'ar-konferenc'o kun la prezid'ant'o Obama, la 25-an de septembr'o 2015, s - ro Xi far'is propon'o'j'n pri la sud'a Ĉin'a Mar'o, inkluziv'ant'a'j'n aprob'o'n de deklaraci'o'j sub'ten'it'a'j de la dek membr'o'j de la Asoci'o de Sud-Orient-Azi'a'j Naci'o'j ( ASOAN). Li al'don'is, ke li ne intenc'as arm'i la Spratly -insul'ar'o n, kie gigant'a'j trans'form'ad'o'j est'is far'at'a'j. La Obama -administraci'o neniel klopod'is respond'i al tiu pac'em'a propon'o, sed mal'e intens'ig'is la patrol'ad'o'j'n de si'a mar'arme'o. Respond'e, Ĉin'uj'o akcel'is la konstru'o'n de defend'a'j instal'aĵ'o'j sur tiu'j insul'o'j.

Kaj la ekonomi'a'j demand'o'j, si'a'flank'e, postul'as ne mal'pli da lert'ec'o ol la defend'a'j kaj diplomati'a'j. Tiu'n voj'o'n ne elekt'is s - ro Trump. Spit'e al dub'ind'a'j prav'ig'o'j, la komerc'a milit'o kiu'n li ek'ig'is kontraŭ Pekin'o hav'ig'is al li larĝ'a'n sub'ten'o'n de la publik'o. Fenomen'o, kiu ver'ŝajn'e sub'strek'as ĉin'a'n erar'o'n : ĝi ne konsider'is la kresk'ant'a'j'n kritik'o'j'n est'ig'it'a'j'n de kelk'a'j mal'lojal'a'j praktik'o'j. Ĉu tamen ĉi tiu'j, sol'a'j, motiv'as la si'n'ten'o'n de s - ro Trump ? En Ĉin'uj'o, kiel ali'lok'e, oni dub'as pli kaj pli pri tio. Vaŝington'o ĉef'e klopod'as detru'i la ambici'o'n de Ĉin'uj'o far'iĝ'i teknologi'a gvid'ant'o. Kiel rimark'is Mart'in Feldstein, eks'prezid'ant'o de la Komitat'o de la ekonomi'a'j konsil'ant'o'j de Ronald Re'ag'a'n, Uson'o ja rajt'as aplik'i ekonomi'a'j'n politik'o'j'n cel'ant'a'j'n mal'help'i ŝtel'o'n de ĝi'a'j teknik'ar'o'j, sed tio ne don'as al ĝi permes'o'n mal'help'i la naci'a'n strategi'a'n plan'o'n «  Made in China 2025 ». Plan'o dezajn'it'a por dis'volv'i modern'eg'a'j'n industri'o'j'n, tia'j'n kia'j elektr'a'j vetur'il'o'j, antaŭ'e'n'ig'it'a robot'ik'o kaj art'e'far'it'a inteligent'o.

Por konserv'i si'a'n super'ec'o'n en la alt'teknologi'a'j industri'o'j, tia'j, kia'j la aer'spac'a kaj robot'ik'o, Uson'o ne pov'as nur trud'i al si'a'j partner'o'j dogan'a'j'n bar'il'o'j'n. Ĝi dev'as invest'i en super'a eduk'ad'o, en esplor'o kaj dis'volv'ad'o ; ali'vort'e : el'labor'i propr'a'n long'daŭr'a'n ekonomi'a'n strategi'o'n por respond'i al tiu de Ĉin'uj'o.

Sur la kamp'o'j politik'a sam'e kiel retor'ik'a, la ĉin'a reg'ist'ar'o afiŝ'as klar'a'n vizi'o'n pri la est'ont'ec'o de si'a'j ekonomi'o kaj loĝ'ant'ar'o. Program'o'j kia'j «  Made in China 2025 » aŭ la nov'a'j silk'a'j voj'o'j (Belt and Road Initiative, BRI) kun si'a'j infra'struktur'a'j projekt'o'j, ilustr'as tiu'n vol'o'n far'iĝ'i ag'ant'o en la nov'a'j industri'o'j. La ĉin'a'j gvid'ant'o'j ceter'e insist'as pri la fakt'o, ke ili'a land'o ne pov'as daŭr'ig'i si'a'n kresk'o'streb'o'n ignor'ant'e ĝi'a'n social'a'n kost'o'n : mal'egal'ec'o'j kaj polu'ad'o de la medi'o. S - ro Xi agnosk'is en 2017 la neces'o'n solv'i la streĉ'o'n inter mal'ekvilibr'a kaj ne'adapt'it'a dis'volv'ad'o kaj la ĉiam kresk'ant'a bezon'o de pli bon'a viv'o por la civit'an'o'j » [9]. Neniu sci'as, ĉu la reg'ist'ar'o kapabl'os respond'i al tiu bezon'o. Ĝi almenaŭ ek'konsci'iĝ'is pri ĝi. Nenio mal'permes'as al Uson'o far'i sam'e.

Tamen, por el'labor'i long'daŭr'a'n strategi'o'n, Uson'o dev'as solv'i fundament'a'n kontraŭ'dir'o'n en la propr'a'j princip'o'j. Ties plej lert'a'j ekonomik'ist'o'j opini'as, ke la industri'a'j politik'o'j sub la aŭtoritat'o de la ŝtat'o'j ne funkci'as, kaj ili pled'as por kapital'ism'o de liber'a merkat'o. Se tiu kred'o est'as prav'a, la ĉef'a komerc'a inter'trakt'ant'o de s - ro Trump, s - ro Robert Lighthizer, ne dev'us alarm'iĝ'i pri la klopod'o'j de Pekin'o por pli'bon'ig'i si'a'j'n teknologi'a'j'n kapabl'o'j'n. Li dev'us komfort'e instal'iĝ'i, atend'i, ke tiu industri'a iniciat'o fal'os de si mem, kaj ĝu'i la spektakl'o'n de la ĉin'a mal'sukces'o.

Se, mal'e, s - ro Lighthizer opini'as, ke la plan'o 2025 pov'as sukces'i, li dev'as pled'i por ke li'a'j kun'civit'an'o'j re'ekzamen'u si'a'j'n ideologi'a'j'n postulat'o'j'n. Ili pov'us tiam el'labor'i long'daŭr'a'n strategi'o'n, kiu est'u ekvivalent'a. German'uj'o, ver'ŝajn'e la unu'a industri'a ŝtat'o en la mond'o, ceter'e dispon'as pri tia plan'o, nom'at'a « Industri'o 4.0 ».

Strategi'a donac'o al Pekin'o

Ironi'o de la sort'o : la plej avantaĝ'a kun'labor'ad'o por la uson'an'o'j est'us ver'ŝajn'e tiu, kiu'n ili pov'us nod'i kun Ĉin'uj'o. Tiu last'a volont'e el'spez'us si'a'j'n rezerv'o'j'n – 3 000 miliard'o'j'n da dolar'o'j – por invest'i en Uson'o, kiu pov'us konsider'i si'a'n part'o'pren'o'n en la BRI, je plej grand'a kontent'o de la land'o'j koncern'at'a'j de la projekt'o, zorg'ant'a'j pri lim'ig'o de la ĉin'a hegemoni'o. Unu'vort'e, ekzist'as mult'a'j kapt'ind'a'j ŝanc'o'j. Sam'e kiel Boeing kaj General Electric profit'is el la rapid'eg'a kresk'o de la ĉin'a aviad'a merkat'o, entrepren'o'j tia'j, kia'j Caterpillar kaj Bechtel, pov'us profit'i el la grand'skal'a'j konstru'labor'o'j real'ig'at'a'j en tiu'j land'o'j. Sed, nun, la ideologi'a mal'ŝat'o de Uson'o por la ŝtat'a inter'ven-politik'o en ekonomi'o ig'as tia'j'n scen'ar'o'j'n mal'probabl'a'j.

Est'is logik'e, ke Uson'o dispon'as pri la defend'o-buĝet'o la plej grand'a en la mond'o, kiam ĝi'a ekonomi'a potenc'o super'is tiu'n de ĉiu'j ali'a'j land'o'j. Ĉu est'us logik'e, ke la du'a tut'mond'a ekonomi'o dispon'as ĉiam pri la unu'a tut'mond'a defend'o-buĝet'o ? Ĉu rest'i al'kroĉ'it'a al tiu super'ec'o ne est'as strategi'a donac'o al Ĉin'uj'o ? Ĉi tiu last'a el'tir'is grav'a'n lecion'o'n el la dis'fal'o de la sovet'a blok'o : ekonomi'a kresk'o dev'as ven'i antaŭ la arm'il'a'j el'spez'o'j. En tiu'j kondiĉ'o'j, Pekin'o pov'as nur ĝoj'i, vid'ant'e Vaŝington'o'n mal'ŝpar'i si'a'n mon'o'n por sen'util'a'j arme'a'j el'spez'o'j.

Se Uson'o fin'e modif'us si'a'n vid'ad'o'n de Ĉin'uj'o, ĝi mal'kovr'us, ke ebl'as el'labor'i strategi'o'n, kiu brems'u ĝi'n kaj kiu progres'ig'us uson'a'j'n interes'o'j'n. S - ro Clinton formul'is la filozofi'o'n, kiu gener'as tiu'n strategi'o'n, okaz'e de parol'ad'o en la Yale -Universitat'o en 2003, kie li klar'ig'is, laŭ'substanc'e, ke la nur'a rimed'o por re'ten'i la ven'ont'a'n super'potenc'a'n ŝtat'o'n est'as kre'ad'o de plur'land'a'j regul'o'j kaj partner'ec'o'j, kiu'j trud'u ĝi'n.

Sub la reg'ad'o de s - ro Xi, Ĉin'uj'o plu favor'as la pli'fort'ig'o'n de la tut'mond'a plur'flank'a arĥitektur'o kre'it'a de Uson'o, inkluziv'e de la Inter'naci'a Mon-Fondus'o ( IMF), la Mond'a Bank'o, la Unu'iĝ'int'a'j Naci'o'j kaj la MOK. Pekin'o proviz'as pli da Pac-Trup'o'j ol la kvar ali'a'j konstant'a'j membr'o'j de la Sekur'ec-Konsili'o. Nov'a'j okaz'o'j do prezent'iĝ'os en la plur'land'a'j forum'o'j. Sed, por kapt'i tiu'j'n okaz'o'j'n, la uson'a'j gvid'ant'o'j dev'as akcept'i real'aĵ'o'n : la re'ven'o de Ĉin'uj'o (kaj de Barat'o) sur la inter'naci'a scen'ej'o est'as ne'evit'ebl'a.

Kishore MAHBUBANI

Tiu ĉi artikol'o est'as el'tir'aĵ'o de tekst'o publik'ig'it'a en Harpers en februar'o 2019.


La aŭtor'o

Kishore MAHBUBANI
Eks'a ambasador'o de Singapur'o ĉe la Unu'iĝ'int'a'j Naci'o'j, profesor'o pri publik'a'j politik'o'j ĉe la universitat'o de Singapur'o, li aŭtor'as inter'ali'e Ĉu Okcident'o perd'iĝ'is ?, Fayard, (...)
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:



Traduk'it'a de:
Jeanne -Mari'e Cash
el la franc'a

[1] «  Summary of the National Defens'e Strategy of the United States 2018 », ministr'ej'o pri defend'o, Vaŝington'o, DC, https :// dod.defens'e. gov

[2] Graham Allison, Vers la guerre. l’Amérique et la Chine dans le piège de Thucydide  ?, Odile Jacob, Pariz'o, 2019.

[3] Franc'is Fukuyama, La Fi'n de l’histoire et le Dernier Homme , Flammarion, Pariz'o, 2009 (unu'a eld. : 1992).

[4] Lawrence Mishel, Elise Gould kaj Josh Bivens, «  Wage stagnation in nine charts  », Economic Policy Institut'e, Vaŝington'o, DC, 6- a de januar'o 2015, www. epi. org

[5] Vd. Rémi Castets, « Ujgur'o'j al'front'as la defi'o'n « viv'i kun'e » laŭ ĉin'a'j regul'o'j », Le Mond'e diplomatique en esperant'o, mart'o 2019.

[6] Vd. Xu Jilin, Rethinking Chinas Rise  : A Liberal Critique , Cambridge University Press, 2018.

[7] Ĝis mart'o 2018, ĉin'a prezid'ant'o de la Respublik'o ne pov'is plen'um'i pli ol du mandat'o'j'n.

[8] Vd. Richard McGregor, Asias Reckoning  : China, Japan, and the Fat'e of US Power in the Pacific Century, Viking, Nov-Jork'o, 2017.

[9] Discours au XIX - e Congrès du PCC (Parol'ad'o ĉe la 19- a Kongres'o de la ĈKP), Xinhua, 18- a de oktobr'o 2017.


Akcept'ej'o >> 1 a april'o 2019

La iluzi'o de "inter'ret'a'j komun'um'o'j"

Facebook kontraŭ publik'a'j lok'o'j


Kiel indik'o de si'a sen'brid'a potenc'o, Am'az'o'n opon'ig'is uson'a'j'n urb'o'j'n unu kontraŭ la ali'a'j'n en konkur'o por gast'ig'i ĝi'a'n du'a'n sid'ej'o'n - kaj la labor'posten'o'j'n kiu'j akompan'as ĝi'n - inter'ŝanĝ'e por impost'a'j pag-escept'o'j. Kie'n ir'as la cifer'ec'a industri'o, tie for'pas'as publik'a'j serv'o'j, anstataŭ'ig'it'a'j de inter'ret'a'j platform'o'j kiu'j ne cel'as serv'i al la komun'a bon'o, sed gajn'i mon'o'n.



de  Eric KLINENBERG

En februar'o 2017, Mark Zuckerberg , la fond'int'o kaj ĝeneral'a direktor'o de Facebook , send'is long'a'n publik'a'n leter'o'n al si'a "komun'um'o" - tio est'as, al la proksim'um'e du miliard'o'j da uz'ant'o'j de li'a soci'a ret'o. Komenc'e, li far'is al ili ĉi tiu'n demand'o'n : "Ĉu ni konstru'as la mond'o'n, kiu'n ni ĉiu'j dezir'as ?".

La respond'o est'is mem'evident'a. Laŭ la ide'o de Zuckerberg, la hom'ar'o progres'as kiam ĝi sukces'e bat'fal'ig'as soci'a'j'n kaj geografi'a'j'n divid'o'j'n por form'i ĉiam pli grand'a'j'n moral'a'j'n komun'um'o'j'n. "La histori'o montr'as kiel ni lern'is ar'iĝ'i en ĉiam pli grand'a'j grup'o'j - de trib'o'j, al urb'o'j, al naci'o'j. Je ĉiu stadi'o, ni konstru'is soci'a'n infra'struktur'o'n (komun'um'o'j'n, komunik'il'o'j'n, reg'ist'ar'o'j'n) por don'i al ni la rimed'o'j'n por plen'um'i projekt'o'j'n kiu'j'n ni ne pov'is far'i sol'e."

Kiel la ĝeneral'a direktor'o de unu el la plej profit'o'don'a'j kaj plej rapid'e kresk'ant'a'j kompani'o'j de la mond'o, Zuckerberg kutim'e est'as si'n'gard'a kiam li en'ir'as la politik'a'n aren'o'n. Sed dum la uson'a prezid'ant'elekt'a kampanj'o de 2016, li ne hezit'is kondamn'i "la tim'em'a'j'n voĉ'o'j'n kiu'j al'vok'as por la konstru'o de mur'o'j". En januar'o 2017, li kondamn'is la dekret'o'n de prezid'ant'o Donald Trump kiu mal'permes'is la en'ir'o'n en Uson'o'n de civit'an'o'j de land'o'j kun islam'an'a pli'mult'o en la nom'o de la batal'o kontraŭ teror'ism'o. Li dir'is : "Ni dev'as ten'i ni'a'j'n pord'o'j'n mal'ferm'it'a'j al rifuĝ'int'o'j kaj tiu'j, kiu'j bezon'as help'o'n. Tia'j ni est'as". Publik'ig'it'a en la kun'tekst'o de li'a publik'a konflikt'o kun la prezid'ant'o de Uson'o, li'a leter'o traduk'is la nov'a'n misi'o'n komisi'it'a'n al Facebook de ĝi'a gvid'ant'o : re'konstru'i la soci'o'n en tumult'a'j temp'o'j kiam la absolut'ism'a minac'o kresk'as.

"La plej grav'a afer'o kiu'n ni pov'as far'i per Facebook ," li plu dir'is, "est'os dis'volv'i la soci'a'n infra'struktur'o'n por don'i al la publik'o la pov'o'n konstru'i tut'mond'a'n komun'um'o'n kiu funkci'as por ĉiu'j el ni." Ĉi tial, Zuckerberg intenc'as si'n inspir'i per la de'long'a rol'o de iu'j grup'o'j - kiel eklezi'o'j, labor'sindikat'o'j, sport'a'j klub'o'j, asoci'o'j ... - kiu'j "don'as al ni esper'o'n kaj sent'o'n de cel'o, moral'a'n valid'um'ad'o'n pri tio, ke ni est'as bezon'at'a'j kaj part'o de io pli grand'a ol ni, la konsol'o'n sci'i ke ni ne est'as sol'a'j kaj ke komun'um'o pri'zorg'as ni'n, gvid'ant'ec'o'n kaj propr'a'n plen'um'iĝ'o'n, sav'ret'o'n, valor'o'j'n, kultur'a'j'n norm'o'j'n kaj pri'respond'ec'o'n, societ'a'j'n kun'est'ad'o'j'n, rit'o'j'n, metod'o'n por renkont'i ali'ul'o'j'n ; kaj fin'e, metod'o'n por pas'ig'i la temp'o'n." Front'e al la "frap'ant'a regres'o" de la struktur'o'j hered'it'a'j el la 1970 aj jar'o'j, li vid'as solv'o'n : la "inter'ret'a'j komun'um'o'j", ĉi tiu "ek'lum'o de esper'o".

Du luks'a'j privat'a'j sid'ej'o'j

La nov'a misi'o de Facebook tial est'os "dis'volv'i soci'a'n infra'struktur'o'n por ni'a komun'um'o - por sub'ten'i ni'n, sekur'ig'i ni'n, inform'i ni'n, por la civit'a engaĝ'iĝ'o kaj la inkluziv'o de ĉiu'j". Per art'e'far'it'a inteligent'ec'o la firma'o pov'as "help'i ni'a'n komun'um'o'n ident'ig'i problem'o'j'n antaŭ ol ili lev'iĝ'os." Ceter'e, Facebook jam konstru'is "infra'struktur'o'n por el'send'i alarm'o'n se okaz'os for'kapt'o de infan'o en Nord'amerik'o (...), kaj la sistem'o'n Safety Check por ke ni ĉiu'j pov'u sci'ig'i al ni'a'j amik'o'j ke ni est'as sekur'a'j kaj san'a'j" se okaz'os atak'o aŭ kataklism'o.

La jun'a ĝeneral'a direktor'o vid'as en Facebook la il'o'n kiu kapabl'as re'vigl'ig'i la demokrati'o'n : ĝi dev'as help'i la publik'o'n voĉ'don'i, esprim'i si'a'j'n opini'o'j'n, organiz'i si'n. Pli ĝeneral'e, ĝi pov'us don'i al civit'an'o'j tut'mond'e nov'a'j'n metod'o'j'n por part'o'pren'i kolektiv'a'n estrad'o'n, por est'ig'i pli da mal'kaŝ'em'ec'o kaj sekv'e instig'i al re'nov'ig'it'a si'n'dev'ont'ig'o al la komun'a bon'o.

Li'a grandioz'a retor'ik'o kaŝ'as mank'a'n vizi'o'n pri la soci'a infra'struktur'o. La prioritat'o de la trans'naci'a'j firma'o'j de Silic'o'n Valley ne est'as instig'i al la publik'o kuraĝ'e en'ir'i la mond'o'n de vizaĝ-al-vizaĝ'a'j inter'rilat'o'j, sed instig'i ili'n rest'i antaŭ si'a'j ekran'o'j. Sed por establ'i lig'il'o'j'n kiu'j pov'as est'ig'i rilat'o'j'n de fid'o, kaj re'konstru'i la soci'o'n, ni bezon'as inter'rilat'o'j'n en konkret'a'j lok'o'j - kaj ne nur virtual'a'j'n salut'o'j'n kaj "ŝat'o'j'n" inter'ŝanĝ'it'a'j'n kun en'ret'a'j "amik'o'j".

Malgraŭ si'a obsed'o pri elektron'ik'a'j lig'il'o'j kaj program'ar'inĝenier'ad'o, firma'o'j kiel Facebook, Google kaj Apple bon'e konsci'as la valor'o'n de ver'a soci'a infra'struktur'o, la spac'o kiu form'as ni'a'j'n rilat'o'j'n. Kaj ili pruv'as tio'n : ili'a'j luks'a'j kaliforni'a'j sid'ej'o'j inkluziv'as dens'a'j'n ĝarden'o'j'n, suk'trink'ej'o'j'n kaj gastronomi'a'j'n restoraci'o'j'n, atlet'ik'a'j'n kur'ej'o'j'n kaj plej modern'a'j'n gimnastik'ej'o'j'n, friz'ej'o'j'n, infan'vart'ej'o'j'n, teatr'o'j'n, bibliotek'o'j'n, kaf'ej'o'j'n. Resum'e, mult'a'j lok'o'j por real'a - ne virtual'a - societ'um'ad'o, en'dom'a kaj sub'ĉiel'a. Sed ĉi tiu est'as infra'struktur'o privat'a, cel'ant'a la aprob'o'n kaj komfort'o'n de alt'rang'a'j kadr'ul'o'j kiu'j al'ir'as ĝi'n per insign'o'j kun kolor'kod'o'j. Eksklud'it'a'j est'as por'temp'a'j dung'it'o'j kaj sub'kontrakt'ist'o'j, kiu'j respond'ec'as pri kuir'ad'o kaj pur'ig'ad'o, kiel ankaŭ la loĝ'ant'o'j de la kvartal'o kaj vizit'ant'o'j. Kun ĉi tiu'j pomp'a'j ekip'aĵ'o'j, la virtuoz'o'j de algoritm'o'j kaj merkat'ik'o ne hav'as motiv'o'n por uz'i la serv'o'j'n de et'skal'a'j entrepren'o'j en la kvartal'o kiu'j tial mal'pli'iĝ'as, mal'e ol en la pas'int'ec'o kiam urb'o'j mult'e pli profit'is de la ĉe'est'o de grand'a dung'ant'o.

En Menlo Park, kie Facebook hav'as si'a'n sid'ej'o'n, loĝ'ant'o'j sci'vol'as kial ili'a urb'o aprob'u la pli'vast'ig'o'n de la trans'naci'a firma'o se la urb'o ne ricev'as la rimed'o'j'n por re'nov'ig'i lern'ej'o'j'n, park'o'j'n kaj kaduk'a'j'n sport'kamp'o'j'n. Por la lok'ul'o'j, loĝ'i en la kvartal'o de Facebook signif'as est'i halt'ig'it'a de ĉiu'tag'a'j trafik'ŝtop'iĝ'o'j, oft'e mal'antaŭ privat'a'j aŭtobus'o'j kiu'j naved'as inter la sid'ej'o de la firma'o kaj la hejm'o'j de la dung'it'o'j. Eĉ pli ol la fam'a blu'a kaj blank'a log'o'tip'o, ĉi tiu'j aŭtobus'o'j far'iĝ'is la simbol'o de la mal'util'o kaŭz'at'a de la cifer'ec'a'j gigant'o'j ĉirkaŭ la golf'o de San-Francisk'o kaj ĝi'a kun'urb'aĵ'o : ili kre'as privat'a'j'n soci'a'j'n infra'struktur'o'j'n kiu'j ebl'ig'as al komerc'a'j entrepren'o'j prosper'i, mal'util'e al publik'a'j instal'aĵ'o'j kiu'j urĝ'e bezon'as re'nov'ig'o'n.

Por kaŝ'i ĉi tiu'n histori'o'n, la pro'parol'ant'o'j de Silic'o'n Valley atend'ebl'e lukt'as por persvad'i la publik'o'n ke ili ag'as ne cel'e al si'a komerc'o, sed por konstru'i pli pac'a'n, just'a'n kaj hom'a'n mond'o'n. Jam dum jar'dek'o'j, la estr'o'j de la petrol'a, financ'a kaj aŭtomobil'a sektor'o'j sen'fin'e ripet'as la sam'a'n mesaĝ'o'n. Sed nun la kant'o est'as kon'at'a, kaj kiu pov'as kred'i ke la serv'o'j propon'at'a'j de Facebook hav'as kiel sol'a'n cel'o'n la progres'o'n de la hom'ar'o ?

Pli bon'a'j algoritm'o'j kaj rilat'a'j Facebook -grup'o'j evident'e ne pov'as solv'i nun'temp'a'j'n problem'o'j'n : izol'ec'o, frakci'iĝ'o, kresk'ant'a'j mal'egal'ec'o'j en san'zorg'o kaj eduk'ad'o, la klimat'ŝanĝ'iĝ'o. Malgraŭ - aŭ pli ĝust'e, pro - la temp'o kiu'n ni pas'ig'as antaŭ la ekran'o'j, ni bezon'as kolektiv'a'j'n lok'o'j'n, popol'dom'o'j'n, kie hom'o'j pov'as el'trov'i si'n, forĝ'i konekt'o'j'n.

Nek s - ro Zuckerberg nek li'a'j koleg'o'j en Silic'o'n Valley propr'e respond'ec'as pri la mal'laŭd'ind'a stat'o de la soci'a infra'struktur'o en Uson'o. Sed iam est'is temp'o kiam riĉ'a'j entrepren'ist'o'j foj'e sufiĉ'e zorg'is por konstru'i lok'o'j'n kiu'j util'is al ĉiu'j, kaj ne atend'is gajn'i mon'o'n de ili. Ek'de 1883, dum li klopod'is for'ig'i labor'sindikat'o'j'n kaj batal'is kontraŭ politik'o'j por redukt'i mal'egal'ec'o'n, la ŝtal'industri'a magnat'o Andrew Carnegie financ'is la konstru'o'n de 2 811 publik'a'j bibliotek'o'j, el kiu'j 1 679 est'is en Uson'o. Hodiaŭ, pro motiv'o'j de orgojl'o kaj narcis'ism'o, la cifer'ec'a'j miliard'ul'o'j prefer'as dediĉ'i si'a'n donac'em'o'n al projekt'o'j cel'ant'a'j koloni'ig'i la kosm'o'n aŭ ating'i sen'mort'ec'o'n. Mal'mult'a'j el ili sub'ten'is publik'a'j'n bibliotek'o'j'n, malgraŭ tio, ke bibliotek'o'j est'as grav'a'j instituci'o'j kiu'j antaŭ'e'n'ig'as la leg'o'kapabl'o'n kaj proviz'as sen'pag'a'n ret'al'ir'o'n.

Bibliotek'o'j est'as lok'o'j kie ordinar'ul'o'j el divers'a'j soci'a'j fon'o'j renkont'iĝ'as, instig'at'a'j de pasi'o kaj divers'a'j interes'o'j. Tiel, ili viv'ig'as la demokrati'a'n kultur'o'n. Jam de kelk'a'j jar'dek'o'j, politik'a'j gvid'ant'o'j, inspir'at'a'j de la logik'o de la merkat'o, asert'as ke bibliotek'o'j eks'mod'iĝ'os kaj est'us pli bon'e invest'i je la nov'a'j teknik'ar'o'j. En la pli'mult'o de region'o'j tial, rimed'o'j sever'e mank'as al bibliotek'o'j kiu'j okup'as kaduk'a'j'n konstru'aĵ'o'j'n. Malgraŭ kresk'int'a vizit'ant'ar'o, ili dev'is redukt'i si'a'n mal'ferm'hor'ar'o'n kaj la nombr'o'n de tag'o'j de mal'ferm'iĝ'o. La nombr'o de bibliotek'ist'o'j est'as konstant'e regres'int'a, kiel ankaŭ la buĝet'o'j por la aĉet'o de nov'a'j libr'o'j, ĵurnal'o'j kaj film'o'j.

Ne'mal'proksim'e de la sid'ej'o de Facebook, Google kaj Apple, la urb'a bibliotek'o de San Jose hav'as buĝet'o'n kiu est'as tiel lim'ig'it'a, ke ĝi'a'j respond'ec'ul'o'j mal'permes'is la prunt'e'pren'ad'o'n de libr'o'j far'e de uz'ant'o'j kies mon'pun'o'j pro mal'fru'ec'o super'as 10 dolar'o'j'n. Kiam la sum'o ating'as 50 dolar'o'j'n, la instituci'o komisi'as la kaz'o'n al agent'ej'o de ŝuld'o'pag'ig'o. Ĝis last'a'temp'e, la pli'mult'o de kvartal'a'j bibliotek'o'j mal'ferm'iĝ'is sep tag'o'j'n ĉiu'semajn'e ; nun, mult'a'j el ili ferm'iĝ'as dimanĉ'e, la plej oportun'a tag'o por vizit'o'j de en'migr'int'o'j, labor'ist'o'j kaj famili'o'j.

Simil'e, ĉiam est'is mult'e pli da libr'ej'o'j, mal'grand'a'j kaj grand'a'j, ol nur'a'j komerc'a'j entrepren'o'j. Dum jar'cent'o'j oni est'as uz'int'a ili'n kiel rendevu'ej'o'j'n por diskut'i bel'a'j'n rakont'o'j'n kaj nov'a'j'n ide'o'j'n kun ali'a'j libr'o'am'ant'o'j kaj ankaŭ kun libr'ej'ist'o'j kiu'j ĝoj'as help'i klient'o'j'n trov'i la libr'o'j'n kiu'j'n ili dezir'as. Libr'ej'ist'o'j oft'e propon'as distr'o'n por infan'o'j kaj famili'o'j, organiz'as grup'o'j'n de plen'kresk'ul'a'j libr'o'leg'ant'o'j, prezent'ad'o'j'n kaj sub'skrib'o'j'n de libr'o'j far'e de aŭtor'o'j, kaj engaĝ'as si'n en ĉia'j flank'o'j de la publik'a viv'o.

Kompren'ebl'e, oni nun hav'as pli mal'kar'a'n kaj efik'a'n metod'o'n por aĉet'i libr'o'j'n (kaj ĉio'n ali'a'n, ceter'e). Sed la kresk'ant'a uz'o de inter'ret'a'j vend'ej'o'j ne'evit'ebl'e est'ig'as la mal'aper'o'n de libr'ej'o'j. Fin'e de 2016, la ĉen'o Barnes & amp ; Nobl'e, front'e al tro'a kresk'o de lu'pag'o'j, anonc'is la ferm'iĝ'o'n de libr'ej'o en la kvartal'o Baychester en Bronkso , Novjork'o ; ĝi'n anstataŭ'is butik'o vend'ant'a rabat'it'a'j'n luks'a'j'n var'o'j'n. Pli ol unu milion'o da hom'o'j sekv'e est'is sen'ig'it'a'j je soci'a infra'struktur'o kiu ekzist'is dum mult'a'j generaci'o'j.

Por kvartal'o'j kiu'j ne hav'as nutr'aĵ'vend'ej'o'n, est'as la cifer'ec'a'j vend'ej'o'j Am'az'o'n kaj FreshDirect. Por tiu'j, al kiu'j mank'as super'bazar'et'o'j, du eks'a'j dung'it'o'j de Google kre'is en 2017 la firma'o'n Bodega kiu stok'as var'o'j'n laŭ la lok'a postul'o kaj vend'as ili'n per aŭtomat'o'j el kiu'j klient'o'j elekt'as kaj pag'as la prez'o'n per saĝ'telefon'o. "Iam est'ont'e, oni jam ne bezon'os centraliz'it'a'j'n butik'um'a'j'n spac'o'j'n" fantazi'is unu el la fond'int'o'j de la firma'o, Paul McDonald, "ĉar est'os cent mil vend'ej'o'j Bodega dis'vast'iĝ'int'a'j ĉie-dis'e. Ĉiam est'os unu tia vend'ej'o mal'pli ol tri'dek metr'o'j'n mal'proksim'e de vi [1]." Ĉi tiu bril'eg'a perspektiv'o koler'ig'is negoc'ist'o'j'n, oft'e el latin'amerik'a de'ven'o, kiu'j vid'as si'a'n sektor'o'n minac'at'a de "perturb'o'j" [2]. Ĝi ankaŭ ek'kaŭz'is mal'amik'a'n re'ag'o'n tut'land'e, ĉar la pli'mult'o de la publik'o ŝat'as hav'i apud si butik'et'o'n propriet'at'a'n de hom'o'j kun kiu'j ili pov'as foj'e inter'rilat'i aŭ, se ili dev'as rapid'i, inter'ŝanĝ'i rid'et'o'n kiam ili ricev'as si'a'n apunt'o'n. La mal'bon'a reklam'o trud'dev'ig'is la du fond'int'o'j'n ŝanĝ'i la nom'o'n de si'a firma'o al Stockwell.

Dum ni'a'j sen'fin'a'j inter'rilat'o'j kun ekran'o'j minac'as eklips'i la moment'o'j'n kiu'j'n ni divid'as kun ali'a'j - real'a'j - hom'o'j, komun'um'o'j tra la tut'a mond'o est'as kondamn'ant'a'j la lim'o'j'n de la inter'ret'a viv'o. Kaj re'trov'ant'a'j la em'o'n al popol'dom'o'j kie ili ankoraŭ pov'as trov'i unu la ali'a'n.

Eric KLINENBERG

Eric Klinenberg est'as soci'olog'o ĉe New York University kaj la aŭtor'o de Palaces for the people  : how social infrastructure can help fight inequality, polarization, and the decline of civic life, Penguin Random House, Novjork'o, 2018, el kiu ĉi tiu artikol'o est'as adapt'it'a.



La aŭtor'o

Eric KLINENBERG
Profesor'o ĉe la New York University, aŭtor'o de Heat Wave : A Social Autopsy of Disaster in Chicago, University of Chicago Press, 2002.
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Kontest'o de la uson'a mediat'a ord'o

La grup'o Sinclair, imperi'o de la konservativ'a televid'o en Uson'o

La profit'ant'o'j de la mirakl'o Inter'ret'o

For la poli'stiren'a'j'n glas'o'j'n !



Traduk'it'a de:
Mike Le'o'n
el la franc'a

[1] Elizabeth Segran, ’ Two ex - Googlers want to make bodegas and mom -and-pop corner stores obsolete ’, Fast Company , la 13 a de septembr'o 2017 www. fastcompany. com

[2] Ceter'e, en Amerik'o " bodega " signif'as oportun'a'n butik'o'n kun hom'a person'ar'o, kaj ja ne aŭtomat'ar'o'n - ml


Akcept'ej'o >> 1 a april'o 2019

La plej krud'a mensog'o de la fin'a 20- a jar'cent'o


de  Serge HALIMI, Pierre RIMBERT

Antaŭ du'dek jar'o'j, la 24-an de Mart'o 1999, dek tri ŝtat'o'j, membr'o'j de la Nord-Atlantik'a Traktat-Organiz'aĵ'o ( NATO), inter kiu'j Uson'o, Franci'o kaj Germani'o, bomb'ad'is la Federal'a'n Respublik'o'n Jugoslavi'o. Tiu milit'o daŭr'is ses'dek ok tag'o'j'n kaj fort'iĝ'is pli'e per gazet'a'j mensog'o'j uz'at'a'j por al'ĝust'ig'i la opini'o'n de la okcident'a'j popol'o'j al tiu de la arme'a'j decid'ant'o'j. La serb'o'j far'as « popol'eksterm'o'n », « lud'as futbal'o'n kun tranĉ'it'a'j kap'o'j, sen'haŭt'ig'as kadavr'o'j'n, el'ŝir'as la fet'o'j'n de la mort'ig'it'a'j graved'a'j vir'in'o'j kaj krad'rost'as ili'n », asert'is la german'a ministr'o pri defend'o, la social'demokrat'o Rudolf Scharping, kies vort'o'j'n la ĵurnal'o'j ripet'is ; ili mort'ig'is « inter 100.000 kaj 500.000 hom'o'j'n » ( TF 1, la 20-an de April'o 1999), cindr'ig'is ili'a'j'n viktim'o'j'n en « fornel'o'j, simil'a'j al tiu'j uz'it'a'j en Aŭŝvic'o » ( The Daily Mirror , la 7-an de Juli'o). Unu post unu, tiu'j erar'a'j inform'o'j est'is dis'pec'ig'ot'a'j — sed post la fin'o de la milit'o —, precip'e per la enket'o de la uson'a ĵurnal'ist'o Daniel Pearl ( The Wall Street Journal , la 31-an de Decembr'o 1999). Sam'manier'e mal'ŝvel'is unu el la plej sensaci'a'j manovr'o'j de la fin'a 20- a jar'cent'o : la Plan'o Potkova (« huf'um'o »), dokument'o laŭ'dir'e pruv'ant'e, ke la serb'o'j program'ad'is « etn'a'n pur'ig'ad'o'n » de Kosov'o. Ĝi'a publik'ig'o far'e de Germani'o en April'o 1999, serv'is kiel pretekst'o por intens'ig'i la bomb'ad'o'n. Tiu'j'n mis'inform'ad'o'j'n dis'vast'ig'is tut'e ne inter'ret'a'j paranoj'ul'o'j, sed ĉef'e la okcident'a'j reg'ist'ar'o'j, la NATO kaj la plej respekt'at'a'j amas'inform'il'o'j [1].

Inter ili est'is Le Mond'e, tag'gazet'o kies redakt'a'j vid'punkt'o'j tiam serv'is kiel referenc'o'j al la ceter'a franc'a gazet'ar'a mond'o. Ĝi'a redakt'ist'ar'o, estr'at'a de Edwy Plenel, konced'is ke ĝi « elekt'is sub'ten'i la inter'ven'o'n  [2] ». Sur la front'paĝ'o de la el'don'o de la 8- a de April'o 1999 aper'is artikol'o de Daniel Vernet titol'it'a : « Tiu Plan'o “Huf'um'o” kiu program'ad'is la deport'o'n de la kosov'an'o'j ». La ĵurnal'ist'o ripet'is la inform'o'j'n tag'o'n antaŭ'e revelaci'it'a'j'n de la german'a ministr'o pri ekster'land'a'j afer'o'j, la ekologi'ist'o Joschka Fischer. Tiu « plan'o de la beograd'a reg'ist'ar'o, detal'ant'e la politik'o'n pri etn'a pur'ig'ad'o aplik'at'a en Kosov'o […] nom'iĝ'as la Plan'o “Huf'um'o”, ver'ŝajn'e por simbol'ig'i la kapt'it'ec'o'n de la alban'a'j popol'et'o'j », skrib'is Vernet, laŭ kiu la afer'o « ŝajn'as est'i cert'a ».

Post du tag'o'j, la tag'gazet'o re'far'is sur la tut'a larĝ'o de si'a front'paĝ'o : « Kiel [ Slobodan ] Milošević prepar'is la etn'a'n pur'ig'ad'o'n ». « La serb'a plan'o “Huf'um'o” program'ad'is la dev'ig'a'n ekzil'o'n de la kosov'an'o'j ek'de Oktobr'o 1998. Ĝi ankoraŭ est'as aplik'at'a dum la pac'negoc'ad'o en Rambouillet. » Le Mond'e menci'is « serb'a'n arme'a'n dokument'o'n » kaj ripet'is de'nov'e la akuz'o'j'n de la german'a'j oficial'ul'o'j, kaj eĉ komplet'e re'produkt'is konsil'a'n not'o'n — tiu'n, kiu'n oni nun'temp'e nom'us franc'e «  éléments de langage  » — dis'don'it'a'n al la ĵurnal'ist'o'j de la Ĝeneral'a Inspekt'ist'o de la german'a arme'o. Berlin'o tiu'temp'e vol'is prav'ig'i, al iom pac'em'a publik'a opini'o, la unu'a'n milit'o'n konduk'it'a'n de la Bundeswehr post 1945, al'don'e kontraŭ land'o okup'it'a de la Wehrmacht antaŭ kvin'dek jar'o'j.

Nu, tiu plan'o est'as mal'aŭtentik'a : ĝi ne est'as far'it'a de la serb'a reg'ist'ar'o, sed est'is verk'it'a uz'ant'e inform'o'j'n kompil'it'a'j'n de la bulgar'a'j sekret'a'j serv'o'j, kaj post'e trans'don'it'a'j'n al la german'o'j de la Bulgari'o, kiu tiu'temp'e fervor'e prov'is en'ir'i la NATO - n. La mensog'o est'as mal'kovr'it'a la 10-an de Januar'o 2000 de la semajn'gazet'o Der Spiegel kaj konfirm'it'a post dek du jar'o'j de la bulgar'a eks'ministr'in'o pri ekster'land'a'j afer'o'j. Aposterior'e, la dokument'o dev'int'us instig'i des pli da mal'fid'o, ke « huf'um'o » oni dir'as potkovica en la serb'a, ne potkova , kiel la german'a parlament'an'o Gregor Gysi rimark'ig'is ĝi'n la 15-an de April'o 1999 antaŭ la Bundestag. En Mart'o 2000 la german'a brigad'a general'o Heinz Loquai el'dir'is en libr'o si'a'j'n « dub'o'j'n pri la ekzist'o de tia dokument'o » ; li'a enket'o dev'ig'is s - ron Scharping konfes'i, ke li ne hav'is kopi'o'n de la original'a « plan'o ». Sam'temp'e, la parol'ist'o de la Inter'naci'a Pun-Tribunal'o por Eks'a Jugoslavi'o epitet'is la er'o'j'n de la supoz'it'a plan'o « ne tre konvink'a tekst'o » (Hamburger Abendblatt , la 24-an de Mart'o 2000) ; la prokuror'in'o Carla Del Pont'e eĉ ne menci'is tiu'n dokument'o'n en la akuz'tekst'o kontraŭ Milošević en 1999 kaj post'e en 2001.

« La milit'o, Edwy Plenel est'is klar'ig'int'a mal'long'e post la ek'bomb'ad'o, est'as la plej frenez'a defi'o por la ĵurnal'ism'o. Tie ĝi pruv'as (aŭ ne) si'a'n kred'ind'ec'o'n, si'a'n fid'ind'ec'o'n [3]. » La enket'ist'o neniam re'alud'is, kiom mal'sam'e li ag'ad'is rilat'e al «  [si'a] am'o al la et'a'j ver'a'j fakt'o'j », kiu'n li laŭd'as en si'a pamflet'a libr'o sub'ten'ant'e la inter'ven'o'n de la NATO  [4]. Le Mond'e de'nov'e menci'is la fals'a'n dokument'o'n, sed kvazaŭ ĝi ĉiam est'is konsider'int'a ĝi'n si'n'gard'em'e : « “Huf'um'o” rest'as tre polemik'ind'a dokument'o, kies ver'ec'o neniam est'is pruv'it'a. » (la 16-an de Februar'o 2002). La ĵurnal'ist'o'j Je'a'n- Arnault Dérens kaj Laurent Geslin, special'ist'o'j pri la balkan'a'j land'o'j, nom'is la Plan'o'n Potkova « arketip'o de la fak'e news propagand'it'a'j de la okcident'a'j arme'o'j, ripet'it'a'j de ĉiu'j grand'a'j eŭrop'a'j gazet'o'j [5] ».

La celebr'ad'o de dat're'ven'o ne est'us sufiĉ'a motiv'o por de'nov'e alud'i tiu'n afer'o'n. Sed kelk'a'j el ĝi'a'j konsekvenc'o'j ankoraŭ pez'as sur la inter'naci'a'j afer'o'j. Kiel unu'a milit'o post si'a nask'o en 1949, la NATO elekt'is atak'i ŝtat'o'n, kiu neniam minac'is iu'n ajn el ĝi'a'j membr'o'j. Ĝi pretekst'is hom'help'a'n motiv'o'n kaj ag'is sen mandat'o de la Unu'iĝ'int'a'j Naci'o'j. Tia precedenc'o help'is Uson'o'n en 2003, kiam ĝi invad'is Irak'o'n, re'e kun sub'ten'o de drast'a amas'a mis'inform'ad'kampanj'o. Post kelk'a'j jar'o'j, en Februar'o 2008, la proklam'o far'e de Kosov'o de si'a sen'de'pend'ec'o atenc'is la princip'o'n de la land'lim'a ne'ŝanĝ'ebl'ec'o. Kaj Rusi'o fond'is si'n sur tiu sen'de'pend'ec'o kiam, en Aŭgust'o 2008, ĝi re'kon'is tiu'j'n de la Abĥaza Respublik'o kaj de Sud-Oseti'o, du teritori'o'j kiu'j apart'iĝ'is de Kartveli'o. Kaj post'e, en Mart'o 2014, kiam ĝi aneks'is Krime'o'n.

La kosov'a milit'o est'is konduk'at'a ĉef'e de « mal'dekstr'a'j » reg'ist'ar'o'j, kaj est'is sub'ten'at'a de la plej'part'o de la konservativ'a'j parti'o'j, do neniu hav'is interes'o'n re'menci'i la oficial'a'j'n fals'aĵ'o'j'n. Kaj oni kompren'as sen'pen'e ke la ĵurnal'ist'o'j obsed'at'a'j pri la demand'o de la fak'e news prefer'as ankaŭ rigard'i ali'lok'e'n.




La aŭtor'o

Serge HALIMI


Pierre RIMBERT


La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Por la kriz'o de la merkat'o, rimed'o'j de merkat'o ...

La por'uson'a obsed'o

Ide'o'j ek'de nun konsider'at'a'j "natur'a'j"

Kript'a kot'o

Konsum'ebl'a kontest'ad'o por la mez'a'j klas'o'j

Konstru'ist'o'j de ruin'o'j

Ĉin'a social'a model'o en la Pire'o-haven'o

Kio'n la afer'o Cahuzac mal'kaŝ'as - La karnaval'o de esplor'ad'o



Traduk'it'a de:
Lucas Gierczak
el la franc'a

[1] Vd. Serge Halimi, Henr'i Maler, Mathias Reymond kaj Dominique Vidal, L ’opini'o'n, ça se travaille... Les médias, les «  guerres justes  » et les «  justes causes  », Agone, Marsejl'o, 2014.

[2] Pierre Georges, vic'redakt'estr'o de Le Mond'e, en intervju'o kun Marianne , Pariz'o, la 12-an de April'o 1999.

[3] Cit'it'a en Daniel Junqua, La Lettre , n - ro 32, Pariz'o, April'o 1999, trov'ebl'a ĉe Acrimed. org, Novembr'o 2000.

[4] Edwy Plenel, l’Épreuve , Stock, Pariz'o, 1999.

[5] La Revu'e du crieur , n - ro 12, Pariz'o, Februar'o 2019.


Akcept'ej'o >> 1 a april'o 2019

Fiask'o de la azil-politik'o

Aŭstrali'o eksport'as si'a'j'n rifuĝ'int'o'j'n


Nom'e de la lukt'o kontraŭ la kontraŭ'leĝ'a'j pas'ig'ist'o'j, Canberra sub'trakt'as part'o'n de si'a administr'ad'o de la azil'pet'ant'o'j al ekster'a'j land'o'j. Tiu ekster'ig'a politik'o inspir'as la eŭrop'a'j'n reg'ist'ar'o'j'n kaj indign'ig'as la defend'ant'o'j'n de la hom'rajt'o'j, kiom la rifuĝ'int'o'j est'as redukt'it'a'j al pag-rimed'o.



de  Len'a BJURSTRÖM

Jen et'a restoraci'o en strat'et'o de la sud'o de Pnom -Pen'o, verŝ'o-tabl'o, kelk'a'j tabl'o'j kaj odor'o de falafelo. Mideast Feast propon'as siri'a'j'n kaj liban'a'j'n special'aĵ'o'j'n. Rar'aĵ'o en tiu ĉef'urb'o, ja kosmopolit'a, sed kie la an'o'j de Mez-orient'o ne mult'as. S - ro Abdullah Zalghanah, la propriet'ul'o, sci'is nenio'n pri Kamboĝ'o, ĝis li est'is for'send'it'a tie'n.

S - ro Salghanah est'as siri'an'o. Antaŭ ok jar'o'j, li ankoraŭ est'is pan'ist'o kaj restoraci'ist'o en Deraa, kie li viv'is kun si'a edz'in'o kaj ili'a'j kvar infan'o'j. Kaj, kiel mult'a'j ali'a'j, li fuĝ'is el si'a urb'o, far'iĝ'int'a batal'kamp'o, ĝis Liban'o. Li tie las'is si'a'n famili'o'n por serĉ'i akcept'o-land'o'n. « Mi ne vid'is est'ont'ec'o'n por mi'a'j infan'o'j en Liban'o, kun la milici'o'j de Baŝar al- Asad ĉas'ant'a'j la rifuĝ'int'o'j'n, la ekonomi'a situaci'o kaj la konsekvenc'o'j de la milit'o », li rakont'as. En 2012 komenc'iĝ'as long'a vojaĝ'o, kiu konduk'as li'n ali'flank'e de la mond'o, port'at'a de la esper'o ating'i Aŭstrali'o n, « pac'a'n » land'o'n, kie, oni dir'is al li, « ebl'as re'konstru'i si'a'n viv'o'n en ses monat'o'j ». « En la siri'a komun'um'o, oni dir'is ke Aŭstrali'o est'as pli bon'a opci'o ol Eŭrop'o. Kaj mi hav'is tie frat'o'n, kiu for'ir'is tie'n antaŭ la milit'o », li klar'ig'as. Li kontakt'as pas'ig'ist'o'j'n, kiu'j eksped'as li'n en Indonezi'o n. Tie, li dev'as en'ŝip'iĝ'i kun sep'dek ali'a'j hom'o'j. Simpl'a bark'o kun motor'o por mar'vojaĝ'o de kvar'cent kilo'metr'o'j ĝis la insul'o Christmas, aŭstrali'a teritori'o perd'it'a mez'e de la Hind'a Ocean'o. « La vojaĝ'o est'is terur'a. Post unu tag'o, unu el la du motor'o'j ĉes'is funkci'i. Plur'foj'e, mi kred'is, ke ni mort'os. ». Kvar tag'o'j'n kaj unu nokt'o'n da terur'o, ĝis la indonezi'a'j pas'ig'ist'o'j for'las'is ili'n sur plaĝ'o. Tie, ili est'is kapt'it'a'j de aŭstrali'a'j gard'ist'o'j kaj en'ferm'it'a'j en special'a ej'o por fremd'ul'o'j. En tiu somer'o de 2013, du mil hom'o'j est'as tie koncentr'it'a'j : azil'pet'ant'o'j, atend'ant'a'j si'a'n transport'o'n en unu el la prizon-tend'ar'o'j sur la Naur'a Respublik'o (insul'o) aŭ en Papu'o-Nov-Gvine'o. Neniu el ili iam ajn en'ir'os Aŭstrali'o'n. Ĉar, kelk'a'j'n monat'o'j'n antaŭ'e, Canberra re'aktiv'ig'is kaj akr'ig'is si'a'n radikal'a'n retro'pel'a'n politik'o'n de la boat people – tio, kio'n oni nom'as « la solv'o de Pacifik'o ».

Lanĉ'it'a komenc'e de la 2000- aj jar'o'j, tiu politik'o est'as baz'it'a sur inter'konsent'o'j kun ties du mal'riĉ'a'j najbar'o'j. Inter'ŝanĝ'e kontraŭ financ'a kompens'o, tiu'j ŝtat'o'j konsent'as akcept'i la ne'leĝ'e al'ven'int'a'j'n azil'pet'ant'o'j'n. Dum la temp'o neces'a por ekzamen'i ili'a'n dosier'o'n, ili est'as en'prizon'ig'it'a'j en ekster'teritori'a'j tend'ar'o'j konstru'it'a'j per la mon'o de Canberra kaj mastr'um'at'a'j de privat'a'j societ'o'j kontrakt'int'a'j kun la reg'ist'ar'o. Oficial'e, tem'as pri lukt'o kontraŭ la pas'ig'ist'o-ret'o'j'n, kaj mal'instig'o de ĉiu klopod'o boat'e ating'i Aŭstrali'o'n.

Laŭ la organiz'aĵ'o'j defend'ant'a'j la hom'rajt'o'j'n, Aŭstrali'o ne respekt'as la inter'naci'a'n jur'o'n, apart'e la princip'o'n pri ne'retro'pelad'o trov'iĝ'ant'a en la Ĝenev'a Konvenci'o pri la status'o de la rifuĝ'ant'o'j, kiu'n ĝi sub'skrib'is [1] kaj ĝi'a metod'o est'is imit'at'a de Eŭrop'a Uni'o, kiu el'labor'is politik'o'j'n de « ekster'ig'o de la land'lim'o'j », kiel la inter'konsent'o'n kun Turk'uj'o.

En Aŭstrali'o, la konservativ'ul'o'j, kiu'j plan'is tiu'n sub'trakt'ad-strategi'o'n, not'as klar'a'n mal'pli'iĝ'o'n de la ne'leĝ'a'j al'ven'o'j : mal'pli ol 150 jar'e inter 2002 kaj 2008, kontraŭ 3 000 ĝis 5 500 jar'e inter 1999 kaj 2001 [2]. Tamen, en 2007, raport'o de OXFAM taks'as ĝi'a'n sum'a'n kost'o'n – de la boat'o-kapt'ad'o ĝis la mastr'um'o-kost'o'j de la tend'ar'o'j -, je pli ol 1 miliard'o da aŭstrali'a'j dolar'o'j (625 milion'o'j da eŭr'o'j) en ses jar'o'j [3], por pri'zorg'o de mal'pli ol 1 700 hom'o'j. Sub fajr'o de kritik'o'j, la « solv'o de Pacifik'o » est'is suspend'it'a en 2008 far'e de la Labor'ist'a Parti'o, kiu est'is al'ven'ant'a ĉe la reg'ist'ar'o. La tend'ar'o'j de Naur'o kaj de la insul'o Man'us (Papu'o-Nov-Gvine'o) est'is ferm'it'a'j … kaj re'mal'ferm'it'a'j kvar jar'o'j'n post'e.

Respond'e al nov'a pint'o de ne'leĝ'a'j al'ven'o'j kaj de mort'ig'a'j ŝip'pere'o'j [4], la reg'ist'ar'o re'aktiv'ig'as la kun'labor-inter'konsent'o'j'n kun ambaŭ ŝtat'o'j kaj akr'ig'as si'a'n politik'o'n. Aŭstrali'o ja plu akcept'as plur'mil'o'j'n da azil'pet'ant'o'j laŭ'leĝ'e al'ven'int'a'j sur ĝi'a grund'o [5], sed ĝi de nun montr'as neniu'n toler'o'n por la kontraŭ'leĝ'a'j. « Neniu azil'pet'ant'o ating'int'a Aŭstrali'o'n per'ŝip'e est'os iam ajn al'las'it'a sur la teritori'o kiel rifuĝ'ant'o », martel'as la ĉef'ministr'o Kevin Rudd ( British Broadcasting Corporation, 19-an de juli'o 2013). Sen'konsider'e de la prav'ec'o de li'a protekt'o-pet'o kaj la mal'facil'aĵ'o'j kiu'j'n li hav'is por ĝi'n formul'i. Siri'an'o, kiu depon'as azil'pet'o'n el najbar'a land'o, kie li pov'is fuĝ'i, kiel Turk'uj'o aŭ Liban'o, risk'as rifuz'o'n sub la pretekst'o, ke la pet'o est'as far'it'a el sekur'a land'o. Ricev'i por'temp'a'n viz'o'n est'as sam'e mal'facil'a. La kontraŭ'leĝ'a'j ĉe'est'ant'o'j kapt'it'a'j en la ret'o'j de tiu politik'o pov'os elekt'i inter re'flug'o al si'a origin'a land'o, kaj trans'lok'o al la ekster'teritori'a'j tend'ar'o'j – por ne'difin'it'a daŭr'o.

Ne'probabl'a inter'konsent'o kun Kamboĝ'o

La inter'konsent'o far'it'a kun Papu'o-Nov-Gvine'o antaŭ'vid'as, teori'e, por'ĉiam'a'n instal'iĝ'o'n de la rifuĝ'ant'o'j sur la teritori'o, sed fakt'e « la aŭtoritat'ul'o'j ne don'as al ili leĝ'a'n status'o'n », publik'e kritik'as Amnesti'o Inter'naci'a [6]. La aŭtoritat'ul'o'j de Naur'o oficial'e rifuz'as konstant'a'n instal'iĝ'o'n. La rifuĝ'ant'o'j ricev'as, plej bon'e, kvin'jar'a'n viz'o'n, kaj post'e dek'jar'a'n, pag'at'a'n de Aŭstrali'o. « La ekster'teritori'a'j tend'ar'o'j, kiu'j origin'e est'is trans'ir'a'j tend'ar'o'j, tiel far'iĝ'is konstant'a'j prizon'o'j, sen ali'a el'ir'ebl'o ol la re'ven'o al la origin'a land'o », klar'ig'as al ni s - ro Ia'n Rintoul, pro'parol'ant'o de la Rifugee Action Coalition , aŭstrali'a ne'reg'ist'ar'a organiz'aĵ'o ( NRO).

Kiam s - ro Zalghanah est'as trans'lok'it'a en Naur'o'n, en april'o 2014, tie viv'is ĉirkaŭ 1 200 hom'o'j. « Ni dorm'is kvar'dek'op'e en grand'a'j mal'pur'a'j tend'o'j, sen intim'ec'o. Est'is nur dek neces'ej'o'j, kaj dek duŝ'o'j, sen pord'o'j. Ni ne est'is krim'ul'o'j, sed tiu tend'ar'o est'is mal'liber'ej'o. » Trans tiu'j ne'toler'ebl'a'j viv'kondiĉ'o'j, est'as li'a situaci'o, mal'klar'a kaj sen'el'ir'a, kiu li'n detru'as. « Ni ĉiu'j bezon'is kontraŭ'deprim'il'o'j'n kaj dorm'ig'il'o'j'n por en'dorm'iĝ'i. La etos'o ne ĉes'is mal'bon'iĝ'i, kun kverel'o'j kaj inter'bat'ad'o'j, sed precip'e si'n'mort'ig'o'j. Mi memor'as pri vir'o, kiu en'glut'is tut'a'n skatol'o'n da pilol'o'j, kaj ali'a, kiu si'n'mort'ig'is per fajr'o... » S - ro Zalghanah perd'is la nombr'o'n, sed la mort'int'o'j ankoraŭ est'as en li'a'j inkub'o'j. Spit'e al la al'ir'o-mal'facil'ec'o trud'it'a de la aŭtoritat'ul'o'j, plur'a'j si'n'sekv'a'j enket'o'j publik'e kritik'as la viv'kondiĉ'o'j'n de la mal'liber'ul'o'j. La Alt'a Komisi'it'o pri Rifuĝ'int'o'j de la Unu'iĝ'int'a'j Naci'o'j, el kiu delegaci'o ir'is al Naur'o fin'e de 2013, el'vok'as « sistem'a'n kaj arbitr'a'n mal'liber'ig'o'n » kontraŭ'a'n al la inter'naci'a jur'o, kaj kritik'as la for'est'o'n de long'daŭr'a'j solv'o'j por tiu'j hom'o'j plu'ten'at'a'j en plen'a sen'cert'ec'o [7].

De 2013, la kampanj'o « Suveren'a'j Land'lim'o'j », arme'a operac'o de retro'pel'o de la kontraŭ'leĝ'a'j boat'o'j al ili'a el'ir'punkt'o, lim'ig'as la al'ven'o'j'n. Sed far'iĝ'as urĝ'e trov'i solv'o'n por la tri mil rifuĝ'int'o'j amas'ig'it'a'j en Man'us kaj Naur'o. Nov-Zeland'o ja propon'is akcept'i cent kvin'dek da ili ĉiu'jar'e, sed Aŭstrali'o rifuz'is la propon'o'n, opini'ant'e ke tia perspektiv'o, tro al'log'a, nur prosper'ig'us la komerc'o'n de la pas'ig'ist'o'j. Canberra opini'as, ke ĝi'a sav'iĝ'o est'as en ekster'land'ig'o.

La 26-an de septembr'o 2014, s - ro Scott Morrison, tiam'a ministr'o pri en'migr'ad'o, anonc'as la sub'skrib'o'n de nov'a inter'konsent'o kun Kamboĝ'o. Sekret'e inter'trakt'it'a, ĝi plan'as instal'o'n sur la kamboĝ'a teritori'o de part'o de la rifuĝ'int'o'j park'it'a'j en Naur'o, kun kompens'a pag'o al Pnom -Pen'o de 40 milion'o'j da aŭstrali'a'j dolar'o'j (25 milion'o'j da eŭr'o'j) laŭ form'o de help'o al dis'volv'ad'o. La vojaĝ'o, akcept'ad'o kaj instal'ad'o de la rifuĝ'ant'o'j okaz'os je la kost'o de Aŭstrali'o, kiu antaŭ'vid'as por tio buĝet'o'n de 15 milion'o'j da dolar'o'j (9,4 milion'o'j da eŭr'o'j), sen pli'a preciz'ec'o.

« Unu el la plej riĉ'a'j land'o'j en la mond'o konvink'is unu el la plej mal'riĉ'a'j akcept'i la rifuĝ'ant'o'j'n, kiu'j'n ĝi ne vol'as » resum'as la uson'a magazin'o Foreign Policy  [8], dum s - ro António Guterres, nun'a Ĝeneral'a Sekretari'o de la Unu'iĝ'int'a'j Naci'o'j, tiam'a alt'a komisi'it'o de Unu'iĝ'int'a'j Naci'o'j pri rifuĝ'int'o'j, kritik'as « alarm'a'n escept'o'n al la inter'naci'a'j norm'o'j [9]. » Eĉ se ĝi ne eksplic'it'e per'fort'as la inter'naci'a'n jur'o'n, tiu inter'konsent'o tamen konsist'ig'as « danĝer'a'n precedenc'o'n, kiu mal'respekt'as la integr'ec'o'n de la sistem'o de divid'o de la respond'ec'o'j rilat'e la rifuĝ'int'o'j'n », analiz'as Madeline Gleeson, advokat'in'o kaj esplor'ist'in'o ĉe la universitat'o de Novsudkimrujo  [10].

« Kun tiu inter'konsent'o, Aŭstrali'o esper'as ke ĝi fin'fin'e trov'is la mank'ant'a'n pec'o'n de si'a ekster'teritori'a azil'a politik'o : long'daŭr'a'n solv'o'n », sub'strek'as la esplor'ist'in'o. La inter'konsent'o almenaŭ pri unu punkt'o est'as klar'a : la rifuĝ'ant'o'j dev'as est'i volont'ul'o'j. Sed la mal'liber'ig'it'o'j de Naur'o sen'entuziasm'e akcept'as la nov'aĵ'o'n. Dum la ministr'o'j pri intern'a'j afer'o'j de Aŭstrali'o kaj Kamboĝ'o fest'as, nov'a ond'o de protest'o'j agit'as la tend'ar'o'j'n inter fin'o de septembr'o kaj komenc'o de oktobr'o 2014. Kiam la unu'a'j kamboĝ'a'j deleg'it'ar'o'j al'ven'as, komenc'e de 2015, neniu volont'ul'o si'n prezent'as. « En la post'a'j monat'o'j, oni raport'is al ni pri prem'o'j al la rifuĝ'int'o'j, ĉantaĝ'o kaj fals'a'j promes'o'j », dir'as s - ro Rintoul. Van'e. Nur sep el ili konsent'as fin'e est'i send'it'a'j en Kamboĝ'o'n.

S - ro Zalghanah est'as inter ili. En 2016, li konsent'as est'i re'lok'it'a en Pnom -Pen'o, kondiĉ'e ke Aŭstrali'o tie'n send'u ankaŭ li'a'n famili'o'n, rest'int'a'n en Liban'o.« Komenc'e, ili dir'is ke la famili'a kun'iĝ'o est'as ne'ebl'a. Sed, post unu jar'o, ili fin'fin'e dir'is, ke mi'a famili'o ven'os, post tri aŭ kvar monat'o'j », li rakont'as. Kiam li al'ven'as en la kamboĝ'a ĉef'urb'o, en novembr'o 2016, li est'as sub'ten'at'a de la lok'a agent'ej'o de la Inter'naci'a Organiz'aĵ'o pri Migr'ad'o. Ĝi gvid'as kaj akcept'as li'n dum tri monat'o'j, ĝis li lanĉ'as si'a'n projekt'o'n de restoraci'o, dank'e al mon'sub'ten'o de Aŭstrali'o. Sed, pli ol jar'o'n post li'a al'ven'o, la famili'o-kun'iĝ'o ankoraŭ ne okaz'is. S - ro Zalghanah tim'as est'i forges'it'a, el'ĵet'it'a en la mal'nov'a'j paper'o'j de fiask'int'a inter'konsent'o. Ĉar la inter'konsent'o inter Kamboĝ'o kaj Aŭstrali'o oficial'e fin'iĝ'is en aŭtun'o 2018. Ĝi'a mal'sukces'o est'as tiel dolor'ig'a, ke ĝi ne est'os re'nov'ig'it'a. El la sep rifuĝ'int'o'j trans'lok'it'a'j tie'n, kvar jam for'las'is la land'o'n.

« De la komenc'o, tiu inter'konsent'o est'is nur grand'a ŝerc'o, publik'e kritik'as s - ro Rintoul. La reg'ist'ar'o ne plu esper'is trov'i el'ir'ej'o'n por si'a ekster'teritori'a azil-politik'o. Fin'fin'e, ĝi pag'is pli ol 40 milion'o'j'n da dolar'o'j por de'lok'i sep person'o'j'n. Oni ating'is pint'o'n de absurd'o. » Simil'a'j inter'trakt'ad-prov'o'j kun ali'a'j land'o'j, inter kiu'j Kirgiz'uj'o, neniam konklud'iĝ'is.

Rest'as unu ebl'a el'ir'ej'o : la inter'konsent'o decid'it'a kun Uson'o dum la last'a'j monat'o'j de la prezid'ant'ec'o de s - ro Barack Obama, laŭ kiu Vaŝington'o pri'zorg'os ĝis 1 299 rifuĝ'int'o'j'n de la ekster'teritori'a'j tend'ar'o'j. La klaŭz'o'j de la inter'konsent'o de septembr'o 2016 ne est'is publik'ig'it'a'j. Sed, la sam'a'n monat'o'n, Canberra anonc'is si'a'n intenc'o'n akcept'i ne'difin'it'a'n nombr'o'n da sud'amerik'a'j azil'pet'ant'o'j aktual'e en tend'ar'o'j mastr'um'it'a'j de Uson'o. Tio nutr'as rumor'o'j'n pri « inter'ŝanĝ'o de rifuĝ'ant'o'j », malgraŭ la ne'o'j de la aŭstrali'a reg'ist'ar'o [11]. Kontraŭ ĉiu atend'o, s - ro Donald Trump ne nul'ig'is la aranĝ'o'n. La uson'a prezid'ant'o taks'is la inter'konsent'o'n « stult'a », sed li promes'is plen'um'i ĝi'n. De la aŭtun'o 2016, 445 rifuĝ'int'o'j el Naur'o kaj Man'us ricev'is azil'o'n en Uson'o. Vaŝington'o laŭ iu'j rifuz'is preskaŭ 200 ali'a'j'n person'o'j'n, inter kiu'j mult'a'j iran'an'o'j. Kaj neniu ali'a trans'lok'a procedur'o est'is anonc'it'a.

« Loĝ'ant'ar'o trans mal'esper'iĝ'o »

Laŭ raport'o de la Parlament'o de Aŭstrali'o, inter 2012 kaj 2017, la politik'o de ekster'teritori'a mal'liber'ig'o de la azil'pet'ant'o'j kost'is preskaŭ 5 miliard'o'j'n da dolar'o'j (pli ol 3 miliard'o'j'n da eŭr'o'j) al la ŝtat'o, sen kalkul'i la buĝet'o'n de « help'o al dis'volv'ad'o » antaŭ'vid'it'a en la region'a'j traktat'o'j. Sufiĉ'e bel'a sum'o por la rest'ig'o de 3 127 rifuĝ'int'o'j kaj azil'pet'ant'o'j en'tut'e, de 2012. Mil kvar'cent el ili laŭ'dir'e ankoraŭ est'as blok'it'a'j en Man'us kaj Naur'o. Kvankam la tend'ar'o'j est'as nun mal'ferm'it'a'j, la insul'o'j tamen rest'as prizon'o'j por tiu'j vir'o'j, vir'in'o'j kaj infan'o'j, kiu'j dispon'as fakt'e pri relativ'a cirkul-liber'ec'o. El'pel'it'a last'oktobr'e de la naur'o-aŭtoritat'ul'o'j, post dek-unu-monat'a rest'ad'o ĉe la rifuĝ'int'o'j, la Ne'reg'ist'ar'a Organiz'o Médecins sans frontières pri'skrib'as loĝ'ant'ar'o'n « trans mal'esper'iĝ'o » kaj raport'as « alarm'a'n nombr'o'n da si'n'mort'ig'o-prov'o'j kaj mem'kripl'ig'o'j » [12]. En decembr'o 2018, 1 200 rifuĝ'int'o'j kaj azil'pet'ant'o'j, sub'ten'at'a'j de la asoci'o National Justic'e Project , depon'is plend'o'n ĉe la Alt'a Kort'um'o kontraŭ la ŝtat'o Aŭstrali'o, akuz'it'a pri arbitr'a en'prizon'ig'o, persekut'o, tortur'o kaj krim'o kontraŭ human'ec'o.

S - ro Zalghanah konsider'as si'n mem kiel sav'it'o'n. En last'a januar'o, post du'jar'a atend'o, li'a famili'o fin'fin'e al'ven'is en Kamboĝ'o.

Len'a BJURSTRÖM



La aŭtor'o

Len'a BJURSTRÖM
Ĵurnal'ist'in'o.
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:



Traduk'it'a de:
Jeanne -Mari'e Cash
el la franc'a

[1] La ĝenev'a Konvenci'o de 1951 pri la rifuĝ'ant'o'j dev'ig'as la ŝtat'o'j'n ekzamen'i la protekt'o'pet'o'n de ĉiu hom'o trov'iĝ'ant'a sur ili'a teritori'o aŭ prezent'iĝ'ant'a ĉe ili'a'j land'lim'o'j. La princip'o pri ne-retro'pel'o mal'permes'as el'land'ig'i aŭ retro'pel'i rifuĝ'int'o'n aŭ azil'pet'ant'o'n al la land'lim'o'j de la teritori'o'j kie li'a viv'o aŭ li'a liber'ec'o est'as minac'at'a (artikol'o 33).

[2] «  Boats arrivals in Australia since 1976 », Parlament'o de Aŭstrali'o, Canberra, 23- a de juli'o 2013, www. aph. gov. au

[3] Kazimierz Bem, Nina Field, Nic Maclellan, Sarah Meyer kaj Tony Morris, «  A price too high  : The cost of Australias approach to asylum seekers  », A Just Australia - Oxfam Australia, aŭgust'o 2007, www. oxfam. org. nz

[4] «  Boats arrivals in Australia since 1976 », jam cit.

[5] En 2012-2013, 19 998 rifuĝ'int'o'j kaj port'ant'o'j de human'a'j viz'o'j ; 13 759 la sekv'a'n jar'o'n (font'o : «  Australias humanitarian program : A quick guide to the statistics since 1947 », Parlament'o de Aŭstrali'o, 17- a de janŭaro 2017).

[6] «  Punishment not protection  : Australias treatment of refugees and asylum seekers in Papu'a New Guinea  », Amnesty International, London'o, februar'o 2018.

[7] «  UNHCR monitoring visit to the Republic of Naur'u », region'a ofic'ej'o de la Alt'a Komisi'it'o de Unu'iĝ'int'a'j Naci'o'j pri Rifuĝ'int'o'j, Canberra, 26- a de novembr'o 2013.

[8] Justine Drennan, « … And stay out  ! Australia signs a deal to unload refugees ont'o Cambodia  », Foreign Policy, Vaŝington'o, DC, 26- a de septembr'o 2014.

[9] «  UNHCR statement on Australia - Cambodia agreement on refugee relocation  », Alt'a Komisi'it'o de Unu'iĝ'int'a'j Naci'o'j pri Rifuĝ'int'o'j, Ĝenev'o, 26- a de septembr'o 2014, www. unhcr. org

[10] Madeline Gleeson, «  The Australia - Cambodia refugee relocation agreement is unique, but does little to improve protection  », Migration Policy Institut'e, Vaŝington'o, DC, 21- a de septembroe 2016.

[11] «  Australia - United States resettlement arrangement  », Andrew kaj Renat'a Kaldor, Centr'e for International Refugee Law, Universitat'o de Novsudkimrujo ( UNSW), Sidnej'o, 28- a de januar'o 2018.

[12] (« “ Ce n ’est pas MSF qui doit quitter Naur'u, ce sont les réfugiés ” », Médecins sans frontières , Pariz'o, 11- a de oktobr'o 2018.


Akcept'ej'o >> 1 a mart'o 2019

Sur'voj'e al „Eŭrop'a printemp'o” en maj'o


de  Jan'is VARUFAKIS

La planed'vast'a financ'kriz'o de 2008 – la ni'a'generaci'a 1929 – lanĉ'is ĉen're'ag'o'n en la tut'a Eŭrop'o. Komenc'e de 2010 ĝi est'is jam sub'fos'int'a la fundament'o'j'n de la eŭr'o'zon'o kaj ig'is la membr'o'j'n de la potenc'ul'ar'o romp'i si'a'j'n propr'a'j'n regul'o'j'n por sav'i la vet'aĵ'o'n de si'a'j bank'ist'a'j amik'o'j. En 2013 la nov'liberal'a ideologi'o, kiu'j ĝis tiam prav'ig'is la oligarĥ'a'n teĥnokration de la Eŭrop'a Uni'o, est'is ĉifon'it'a, post kiam ĝi dron'ig'is milion'o'j'n da hom'o'j en mizer'o'n. Kaj ĝi far'is tio'n aplik'ant'e la oficial'a'n politik'o'n : social'ism'o'n por la financ'ist'o'j kaj sen'kompat'a'n konsum'redukt'o'n por la plej mult'a'j hom'o'j. Tiu politik'o est'is far'at'a sam'e de la konservativ'ul'o'j kiel de la social'demokrat'o'j. Dum la somer'o 2015 la kapitulac'o de la reg'ist'ar'o Sirizo en Grek'uj'o divid'is kaj demoraliz'is la mal'dekstr'o'n. Ĝi neni'ig'is la efemer'a'n esper'o'n vid'i la progres'em'ul'o'j'n, kiu'j el'ven'is el la strat'o'j kaj la plac'o'j, modif'i la fort'rilat'o'j'n en Eŭrop'o.

De tiam la koler'o, furioz'a pro la mal'esper'o, las'is la spac'o'n mal'plen'a, kiu'n en ĉiu'j part'o'j de Eŭrop'o rapid'e plen'iĝ'is la hom'mal'am'o organiz'at'a de naci'ist'a inter'naci'o, kiu ĝoj'ig'as la uson'a'n prezid'ant'o'n Donald Trump. Tuŝ'it'a de potenc'ul'ar'o, kiu pli kaj pli memor'ig'as pri tiu de la mal'feliĉ'a Vajmar'a Respublik'o, kaj de la ras'ism'o, kiu'n gener'as la mal'inflaci'ist'a'j fort'o'j, la Uni'o fend'et'iĝ'as. La german'a kancelier'in'o direkt'iĝ'as al la el'ir'ej'o, la eŭrop'a projekt'o de la franc'a prezid'ant'o montr'iĝ'as mort'nask'it'a ; la elekt'o'j'n por la eŭrop'a parlament'o en la ven'ont'a Maj'o don'as la last'a'n okaz'o'n, por la progres'em'ul'o'j, por pez'i sur tut'eŭrop'a nivel'o.

Ek'de si'a nask'iĝ'o, en 2016, la Mov'ad'o por la demokrati'o en Eŭrop'o 2015 ( DiEM 25) cel'as kapt'i tiu'n okaz'o'n. [1] Unu'e ni prepar'is ni'a'n program'o'n, la „ New Deal por Eŭrop'o”. Post'e ni invit'is ali'a'j'n mov'ad'o'j'n kaj parti'o'j'n riĉ'ig'i ĝi'n kaj kre'i kun ni ni'a'n „Eŭrop'a'n printemp'o'n”, la unu'a'n trans'naci'a'n list'o'n de kandidat'o'j, kiu'j eŭrop'skal'e defend'as komun'a'n program'o'n. Por la diskut'ad'o de tiu projekt'o la mal'dekstr'o dev'as front'e al'ir'i du brul'ant'a'j'n dosier'o'j'n, kiu'j divid'as ĝi'n kaj mal'fort'ig'as la progres'em'ul'o'j'n iom ĉie sur la kontinent'o : la problem'o'n de la land'lim'o'j kaj la demand'o'n de la Uni'o.

Io tre strang'a okaz'is en la last'a'j jar'o'j : mult'a'j mal'dekstr'a'j civit'an'o'j est'is pens'ig'it'a'j ke mal'ferm'it'a'j land'lim'o'j mal'util'as al la labor'ist'a klas'o. „Mi est'is neniam favor'a al la liber'ec'o de ek'loĝ'ad'o”, plur'foj'e asert'is s - ro Je'a'n- Luc Mélenchon (Franc'uj'o ne sub'met'it'a). Kiam li inter'ven'is en la Eŭrop'a Parlament'o en Juli'o 2016 pri la demand'o de la „sen'de'pend'a'j labor'ist'o'j”, li deklar'is, ke ĉiam kiam iu el ili al'ven'as, „li ŝtel'as la pan'o'n de la sur'lok'a'j labor'ist'o'j”. Tiu'j'n vort'o'j'n li post'e bedaŭr'is, kvankam li'a analiz'o de la efik'o'j de la migr'ul'o'j al la hejm'a'j'n salajr'o'j ne ŝanĝ'iĝ'is. Tiu debat'o ne est'as nov'a. En1907 Morris Hillquit, la fond'int'o de la Social'ist'a Parti'o de Uson'o, depon'is rezoluci'o'n, kiu cel'is ĉes'ig'i la „intenc'a'n import'ad'o'n de mal'mult'e'kost'a'j ekster'land'a'j labor'fort'o'j” per la argument'o ke „la migr'ul'o'j sen'konsci'e est'as tavol'o de strik'romp'ul'o'j”. Hodiaŭ nov'a est'as, ke grand'a part'o de la mal'dekstr'ul'o'j ŝajn'as est'i forges'int'a la tre vigl'a'n kritik'o'n de Lenin'o, formul'it'a en 1915 laŭ'vort'e jen'e : „Ni pens'as, ke oni ne pov'as est'i inter'naci'ist'o kaj sam'temp'e favor'a al tia'j restrikt'o'j … Tia'j social'ist'o'j en la real'o est'as ŝovinist'o'j.”

En artikol'o de la 29- a de Oktobr'o 1913 Lenin'o liver'is la kun'tekst'o'n : „Est'as nenia dub'o ke nur la ekstrem'a mal'riĉ'ec'o pov'as dev'ig'i la hom'o'j'n for'las'i si'a'n hejm'land'o'n kaj ke la kapital'ist'o'j ekspluat'as la en'migr'int'a'j'n labor'ist'o'j'n en plej sen'hont'a manier'o. Sed nur la reakci'ul'o'j pov'as rifuz'i vid'i la progres'a'n signif'o'n de tiu modern'a migr'ad'o de la naci'o'j. La kapital'ism'o al'tir'as la amas'o'j'n de labor'ist'o'j el la tut'a mond'o. Ĝi romp'as la naci'a'j'n bar'o'j'n kaj antaŭ'juĝ'o'j'n kaj ĝi unu'ig'as la amas'o'j'n de la labor'ist'o'j de ĉiu'j land'o'j.”

La mov'ad'o DiEM 25 al'pren'as la lenin'a'n analiz'o'n : la mur'o'j, kiu'j mal'help'as la liber'a'n cirkul'ad'o'n de person'o'j kaj de var'o'j est'as reakci'a respond'o al la kapital'ism'o. La social'ist'a respond'o est'as for'ig'i la mur'o'j'n, permes'i al la kapital'ism'o mem detru'i si'n, dum ni organiz'as la trans'naci'a'n rezist'ad'o'n al la ekspluat'ad'o. Ne la migr'ul'o'j ŝtel'as la dung'o'j'n de la lok'a'j labor'ist'o'j, sed la politik'o de konsum'redukt'o de la reg'ist'ar'o'j, kiu'j far'as la klas'batal'o'n profit'e al la naci'a burĝ'ar'o.

Pro tio ni ne permes'os, ke „mild'a” form'o de fremd'ul'mal'am'o infekt'u ni'a'n program'o'n. Kiel dir'as Slav'o'j Zizek, la mal'dekstr'a naci'ism'o ne est'as bon'a respond'o al la naci'social'ism'o. Ni'a pozici'o pri la nov'e al'ven'ant'o'j konsist'as el du punkt'o'j : ni rifuz'as elekt'i inter migr'ul'o'j kaj rifuĝ'int'o'j, kaj ni postul'as ke Eŭrop'o las'u ili'n en'ir'i (# LetThemIn). Divers'land'a'j kamarad'o'j konsider'as ni'n utopi'ist'o'j. Laŭ ili, Brusel'o ne est'as reform'ebl'a. Se ili prav'as, ĉu tiam la plej bon'a respond'o de la progres'em'ul'o'j est'as ag'i por la „ Leliro ” [„ Lexit ”, do kampanj'o de la mal'dekstr'ul'ar'o por reg'at'a mal'munt'ad'o de la Uni'o ?

Mi hav'as emoci'a'n memor'o'n pri mi'a'j inter'ven'o'j en German'uj'o antaŭ plen'ŝtop'it'a'j salon'eg'o'j post la kapitulac'o de Sirizo antaŭ s -in'o Angel'a Merkel kaj antaŭ la „tri'op'o” [2]. La ĉe'est'ant'o'j klar'ig'is, ke tio, kio far'iĝ'is al Grek'land'o, ne far'iĝ'is en ili'a nom'o, en la nom'o de la german'a popol'o. Mi memor'as, kiom ili sent'is si'n mal'pez'iĝ'int'a'j, kiam ili ek'sci'is, ke DiEM 25 est'is laĉ'it'a por kre'i trans'naci'a'n mov'ad'o'n por ek'reg'i la instituci'o'j'n de la Uni'o – la Eŭrop'a'n Invest'bank'o'n ( EIB) kaj la Eŭrop'a'n Centr'a'n Bank'o'n ( ECB) – kaj re'difin'i ili'n laŭ la interes'o'j de ĉiu'j civit'an'o'j.

Mi ankoraŭ memor'as la ĝoj'o'n de ni'a'j german'a'j kamarad'o'j, kiam oni sub'met'is al ili la ide'o'n prezent'i en la eŭrop'a'j elekt'o'j grek'a'j'n kandidat'o'j'n en German'uj'o kaj german'a'j'n kandidat'o'j'n en Grek'land'o. Ni vol'is per tio montr'i, ke ni'a mov'ad'o est'as trans'naci'a, ke ĝi vol'as al'propr'ig'i ĉi tie kaj nun la instituci'o'j'n de la nov'liberal'a ord'o. Ne por ili'n detru'i, sed por met'i ili'n en la serv'o'n de la plej grand'a nombr'o en Brusel'o, en Berlin'o, en Aten'o kaj en Pariz'o. Ĉie.

Nun imag'u, kio'n ili, mal'e, est'us sent'int'a'j, se mi far'int'us al ili la jen'a'n parol'ad'o'n : „La Uni'o ne est'as reform'ebl'a kaj est'as mal'fond'ot'a. Ni, la grek'o'j, dev'as re'tir'i ni'n al ni'a naci-ŝtat'o kaj prov'i konstru'i la social'ism'o'n tie. Vi far'u la sam'o'n ĉi tie, en German'uj'o. Post'e, kiam ni est'os gajn'int'a'j, ni'a'j delegaci'o'j renkont'iĝ'os por diskut'i pri la kun'labor'ad'o inter ni'a'j nov'a'j suveren'a'j progres'em'a ŝtat'o'j.” Sen ajn'a dub'o ni'a'j german'a'j kamarad'o'j est'us perd'int'a si'a'n vigl'ec'o'n kaj ir'int'a'j hejm'e'n demoraliz'it'a'j per la perspektiv'o al'front'i la german'a'n potenc'ul'ar'o'n kiel german'o'j kaj ne kiel membr'o'j de trans'naci'a mov'ad'o.

Se mi'a analiz'o est'as ĝust'a, tia ne grav'as sci'i, ĉu la Uni'o est'as aŭ ne est'as reform'ebl'a. Kio grav'as, est'as far'i konkret'a'j'n propon'o'j'n pri tio, kio'n ni far'us el la eŭrop'a'j instituci'o'j. Ne propon'o'j'n amuz'a'j'n aŭ utopi'a'j'n, sed komplet'a'j'n pri'skrib'o'j'n de tio, kio est'us ni'a'j ag'o'j tiu'n ĉi semajn'o'n, la ven'ont'a'n monat'o'n kaj la ven'ont'a'n jar'o'n, en la kadr'o de la aktual'a'j regul'o'j kaj kun la ekzist'ant'a'j instrument'o'j. Ekzempl'e, kiel ni re'difin'us la rol'o'n de la mal'bon'e nom'at'a Eŭrop'a meĥanism'o de stabil'ec'o ( EMS), kiel ni re'orient'us la politik'o'n nom'at'a'n „kvant'a mild'ig'o” ( quantitative easing) de la ECB, kiel ni tuj kaj sen nov'a'j impost'o'j financ'us la ekologi'a'n trans'ir'o'n aŭ kampanj'o'n kontraŭ la mal'riĉ'ec'o.

Kial propon'i tiom detal'a'n program'o'n ? Por montr'i al la elekt'ant'o'j, ke solv'o'j ekzist'as, eĉ intern'e de la regul'o'j star'ig'it'a'j por serv'i la interes'o'j'n de la plej'riĉ'ul'a 1 el'cent'o. Evident'e neniu – kaj ĉef'e ni mem – ne atend'as, ke la instituci'o'j de la Uni'o al'iĝ'os al ni'a'j propon'o'j. Kio'n ni vol'as, est'as ke la elekt'ont'o'j vid'u, kio far'ebl'us anstataŭ tio, kio far'iĝ'is, tiel ke ili sen'mask'ig'u la potenc'ul'ar'o'n sen turn'i si'n al la hom'mal'am'a dekstr'ul'ar'o. Tio est'as la sol'a manier'o, por la mal'dekstr'o, por trans'ir'i la aktual'a'j'n lim'o'j'n kaj por konstru'o larĝ'a'n progres'em'a'n koalici'o'n.

La „ NewDeal por Eŭrop'o” hav'as ĝust'e tiu'n cel'o'n : montr'i, ke la viv'o de la plej mult'a'j civit'an'o'j pli'bon'ig'ebl'as en tre mal'long'a temp'o en la kadr'o de la ekzist'ant'a'j regul'o'j kaj instituci'o'j ; desegn'i la kontur'o'j'n de la trans'form'ad'o de tiu'j instituci'o'j kaj sam'temp'e sur'voj'ig'i procez'o'n kiu, en pli long'a perspektiv'o, konduk'os al demokrati'a eŭrop'a asemble'o, kiu dev'os anstataŭ'ig'i la ekzist'ant'a'j'n traktat'o'j'n. Fin'e ĝi demonstr'as, kiel la meĥanism'o'j, kiu'j'n ni star'ig'os ek'de la unu'a tag'o , pov'us help'i ni'n re'kolekt'i la pec'o'j'n se, malgraŭ ni'a'j klopod'o'j, la Uni'o dis'er'iĝ'us.

Mult'a'j parol'as pri la grav'ec'o de la ekologi'a trans'ir'o. Sed ili ne dir'as, de kie ven'os la mon'o nek kiu plan'os ĝi'a'n uz'ad'o'n. Ni'a respond'o est'as klar'a : inter 2019 kaj 2023 Eŭrop'o dev'as invest'i 2000 miliard'o'j'n da eŭr'o'j en la verd'a'j'n teĥnologi'o'j'n, la verd'a'n energi'o'n ktp. Ni propon'as ke la EIB dum kvar jar'o'j el'don'u krom'a'j'n kupon'o'j'n en la alt'ec'o de 50 miliard'o'j da eŭr'o'j. Sam'temp'e la ECB anonc'os ke, se la valor'o fal'as, ĝi re'aĉet'os ili'n en la sekundar'a merkat'o de obligaci'a'j titol'o'j. Pro tiu anonc'o kaj pro la super'abund'o de ŝpar'aĵ'o'j ĉie en la mond'o, la ECB dev'os el'spez'i ĉe ne unu sol'a'n eŭr'o'n, ĉar ĉiu'j ĝi'a'j titol'o'j est'us tuj sub'skrib'ot'a'j. Laŭ la model'o de la Eŭrop'a organiz'aĵ'o de ekonomi'a kun'labor'ad'o ( EOEK) – la antaŭ'ul'o de la Organiz'aĵ'o de ekonomi'a'j kun'labor'ad'o kaj dis'volv'ad'o ( OEKD) – kre'it'a en 1948 por dis'don'i la kredit'o'j'n de la Marshall -plan'o, nov'a Eŭrop'a agent'ej'o de ekologi'a trans'ir'o konduk'os tiu'j'n sum'o'j'n al „verd'a'j” projekt'o'j en la tut'a kontinent'o.

Not'u, ke tiu ĉi propon'o bezon'as nenia'n nov'a'n impost'o'n, apog'as si'n sur jam ekzist'ant'a eŭrop'a obligaci'a titol'o (ekzempl'e la kupon'o'j de la EIB) kaj est'as plen'e laŭ'leĝ'a laŭ la valid'a'j regul'o'j. Sam'e pri la ceter'a'j propon'o'j de ni'a „ New Deal pri la dispon'o'j tuj far'end'a'j. Ekzempl'e ni'a fondus'o kontraŭ la mal'riĉ'ec'o. Ni propon'as, ke la miliard'o'j da profit'o'j de la Eŭrop'a sistem'o de centr'a'j bank'o'j ( ESCB, nom'e la profit'o'j de la titol'o'j aĉet'it'a'j en la kun'tekst'o de la kvant'a mild'ig'o, est'u uz'at'a'j por garanti'i al ĉiu civit'an'o nutr'aĵ'o'n, tegment'o'n kaj energi'a'n sekur'ec'o'n.

Ali'a ekzempl'o : ni'a plan'o de re'konstru'ad'o de la publik'a ŝuld'o de la eŭr'o-zon'o. La ECB serv'as kiel per'ant'o inter la financ-merkat'o'j kaj la ŝtat'o'j por redukt'i la pez'o'n de ili'a tut'a ŝuld'o sen pres'i nov'a'j'n mon'bilet'o'j'n kaj sen ke German'uj'o pag'u aŭ garanti'u la publik'a'n ŝuld'o'n de la plej en'ŝuld'iĝ'int'a'j land'o'j.

Kiel tiu'j ĉi ekzempl'o'j montr'as, ni'a „ New Deal ” kombin'as dispon'o'j'n, kiu'j bezon'as alt'a'n teĥnik'a'n kompetent'o'n, aplik'ebl'a'j'n en la ekzist'ant'a kadr'o de la Uni'o, kaj radikal'a'n romp'o'n kun la konsumrestikto kaj kun la logik'o de „sav'ad'o” trud'it'a de la fatal'a „tri'op'o”. Krom'e ĝi plan'as instituci'o'j'n, kiu'j prepar'as la teren'o'n por post'kapital'ism'a eŭrop'a est'ont'ec'o. Tio koncern'as la propon'o'n de part'a social'ig'o de la kapital'o kaj de la profit'o'j tir'it'a'j el la aŭtomat'ig'o : la rat'o de la grand'a'j entrepren'o'j ag'ad'i en la Uni'o est'os sub'met'it'a al la trans'ig'o de el'cent'aĵ'o de ili'a'j akci'o'j al nov'a Eŭrop'a akci-fondus'o. La dividend'o'j de tiu'j akci'o'j post'e financ'os universal'a'n baz'a'n en'spez'o'n pag'ot'a'n al ĉiu sen'de'pend'e de ali'a'j soci'a'j help'o'j, sen'labor'ul'a mon'o ktp.

Jen ali'a ekzempl'o de la radikal'ec'o de ni'a'j propon'o'j : la reform'o de la eŭr'o. Antaŭ ol en'ŝlim'iĝ'i en la ŝanĝ'o'j'n far'end'a'j'n al la statut'o'j de la ECB, ni projekt'as kre'i publik'a'n cifer'ec'a'n platform'o'n de pag'ad'o konekt'at'a'n kun tiu'j de la impost'a'j serv'o'j de ĉiu land'o de la eŭr'o'zon'o. La impost'pag'ant'o'j tiam hav'os la ebl'ec'o'n aĉet'i cifer'ec'a'j'n impost-kredit'o'j'n uz'ebl'a'j'n por far'i transakci'o'j'n inter si aŭ por pag'i est'ont'a'j'n impost'o'j'n kun konsider'ind'a minus'o. Tiu'j kredit'o'j est'os formul'at'a'j en eŭr'o'j kaj trans'ig'ebl'as nur inter impost'pag'ant'o'j de la sam'a land'o, kio mal'ebl'ig'os brutal'a'j'n kapital-fuĝ'o'j'n.

Sam'temp'e la reg'ist'ar'o'j pov'us kre'i lim'ig'it'a'n kvant'o'n de tiu'j impost'a'j eŭr'o'j destin'it'a'j al la civit'an'o'j en situaci'o de bezon'o aŭ al financ'ad'o de publik'a'j projekt'o'j. La impost'a'j eŭr'o'j ebl'ig'us al la reg'ist'ar'o'j trov'iĝ'ant'a'j sub prem'o stimul'i la postul'o'n, mal'pli'ig'i si'a'n ŝuld'o'n, redukt'i la ĉio'pov'ec'o'n de la ECB kaj evit'i la kost'o'n de el'ir'o aŭ de dis'er'iĝ'o de la eŭr'o. En long'a perspektiv'o tiu'j publik'a'j cifer'ec'a'j platform'o'j pov'us est'i sistem'o regul'ig'at'a de eŭr'o'j specif'a'j por ĉiu land'o, kiu funkci'us kiel ĉambr'o de inter'naci'a kompens'ad'o. Tio est'us modern'a versi'o de la vizi'o de la Bretton - Woods -sistem'o, kia'n John Maynard Keynes hav'is en la jar'o 1944, sed kiu, mal'feliĉ'e, ne en'mond'iĝ'is.

Por resum'i, ni'a „ New Deal por Eŭrop'o” est'as tut'ec'a projekt'o por a) inteligent'e re'difin'i la ekzist'ant'a'j'n instituci'o'j'n en la interes'o de la pli'mult'o, b) plan'i post'kapital'ism'a'n est'ont'ec'o'n, radikal'a'n kaj verd'a'n, c) est'i pret'a'j por re'kolekt'i la pec'o'j'n se la Eŭrop'a Uni'o dis'fal'as.

La mal'dekstr'o hav'as du mal'amik'o'j'n : la mal'unu'ec'o'n kaj la ne'koher'o'n. La unu'ec'o est'as decid'e grav'eg'a, sed ĝi ne far'iĝ'u kost'e de la koher'o. Ni pren'u ekzempl'o'n, la stat'o'n de la eŭrop'a mal'dekstr'o. Kiel ĝi'a'j membr'o'j pov'as dezir'i la voĉ'o'j'n de la elekt'ont'o'j ven'ont'a'n Maj'o'n, dum ĝi est'as reprezent'at'a en Grek'land'o de parti'o kiu, en la reg'ist'ar'o, real'ig'as la plej brutal'a'n konsum'redukt'a'n program'o'n de la histori'o de la kapital'ism'o, kaj dum en land'o'j kiel Franc'uj'o kaj German'uj'o mult'a'j el ĝi'a'j gvid'ant'o'j est'as skeptik'a'j pri la Eŭrop'a Uni'o ?

Bon'intenc'a'j amik'o'j de la mal'dekstr'o demand'as ni'n, kiel la DiEM 25 ne alianc'as kun la Franc'uj'o ne sub'met'it'a de s - ro Je'a'n- Luc Mélenchon kaj, en German'uj'o, kun la mov'ad'o Aufstehen (Lev'iĝ'u) de s -in'o Sahra Wagenknecht kaj s - ro Oskar Lafontaine. La kial'o est'as simpl'a : ĉar ni'a est'ont'ec'o est'as konstru'i la unu'ec'o'n sur'baz'e de radikal'a, raci'a kaj inter'naci'ism'a human'ism'o. Tio signif'as komun'a'n radikal'a'n program'o'n por ĉiu'j eŭrop'an'o'j kaj politik'o'n favor'a'n al mal'ferm'it'a Eŭrop'o, kiu konsider'as la land'lim'o'j'n kiel cikatr'o'j'n sur la planed'o kaj bon'ven'ig'as la nov'a'j'n al'ven'ant'o'j'n. Tio est'as minimum'a sokl'o. Ni'a al'vok'o al unu'ec'o baz'iĝ'is sur simpl'a ide'o : DiEM 25 invit'is ĉiu'j'n progres'em'ul'o'j'n est'i kun'aŭtor'o'j de la nov'a „ New Deal por Eŭrop'o”. Ni'a al'vok'o est'as aŭd'it'a. Génération - s (Franc'uj'o), Razem („Kun'e”, Pol'land'o), Alternativet (Dan'land'o), Democrazia e Autonomia (Ital'uj'o), [MeR'A25 (Grek'land'o), Demokrati'e in Europa (German'uj'o), Der Wandel („La ŝanĝ'o”, Aŭstr'uj'o), Actúa (Hispan'uj'o, Livre („Liber'a”, Portugal'uj'o) al'iĝ'is al ni. Ali'a'j est'as tio'n far'ant'a'j. Kun'e ni konsist'ig'is la koalici'o'n de la „Eŭrop'a printemp'o”, kiu prezent'os si'a'j'n kandidat'o'j'n por la elekt'o'j de la ven'ont'a Maj'o.

Ni'a mesaĝ'o al la aŭtoritat'a eŭrop'a potenc'ul'ar'o est'as la jen'a : ni rezist'os al vi per'e de radikal'a program'o teĥnik'e mult'e pli inteligent'a ol la vi'a. Ni'a mesaĝ'o al la faŝism'em'a'j fremd'ul'mal'am'ant'o'j : ni kontraŭ'batal'os vi'n ĉie. Ni'a mesaĝ'o al ni'a'j kamarad'o'j de la eŭrop'a mal'dekstr'o, al Franc'uj'o ne'sub'met'it'a ktp  : vi pov'as atend'i de ni sen'mank'a'n solidar'ec'o'n en la esper'o ke iu'n tag'o'n ni'a'j voj'o'j kun'iĝ'os en la serv'o de radikal'a kaj trans'naci'a human'ism'o.

Jan'is Varufakis.



La aŭtor'o

Jan'is VARUFAKIS
Eks'a financ'ministr'o de Grek'uj'o, deput'it'o de Sirizo.
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Raport'o de la eks'a grek'a financ'ministr'o. „Ili'a sol'a cel'o est'is ni'n humil'ig'i”



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a.

[1] Ndlr  : La jar'o 2025 est'as tiu, kiu'n la mov'ad'o por ven'ig'i plen'e demokrati'a'n kaj funkci'kapabl'a'n Eŭrop'o'nmet'is al si kiel cel'o'n.

[2] Ndlr  : Inter'naci'a Mon-Fondus'o ( IMF), Eŭrop'a'j Centr'a Bank'o kaj Komision'o.


Akcept'ej'o >> 1 a mart'o 2019

Re'far'end'a uni'o

El'ir'i el la eŭrop'a sak'strat'o


Anstataŭ trakt'i pri la komun'a'j problem'o'j de la Uni'o, la eŭrop'a'j elekt'o'j en du'dek sep balot'o'j met'as kiel ĉef'a'j'n tem'o'j'n de land-intern'a politik'o. En la plej mult'j ŝtat'o'j la elekt'ant'o'j esprim'as si precip'e por aŭ kontraŭ la grup'o en la potenc'o. Sed la ag'o'spac'o, pri kiu ĉiu el tiu'j naci'a'j reg'ist'ar'o'j disposas, est'as tre mal'grand'a pro la eŭrop'a'j traktat'o'j. En tia'j kondiĉ'o'j, kio'n far'i ? Kaj, por la mal'dekstr'o, kiel el'turn'iĝ'i ?



de  Frédéric LORD'O'N

Fantom'o hant'as la mal'dekstr'o'n : Eŭrop'o. Ĝi hant'os aktual'e la flav'veŝt'ul'o'j'n, ek'de kiam tiu'j konkret'e demand'os si'n pri alternativ'a'j politik'o'j – fakt'e tio jam okaz'as. Ĉar ĉia ide'o far'i „io'n ali'a'n” nepr'e dev'as kolizi'i kontraŭ la mur'o de la traktat'o'j. Mal'firm'ig'i la politik'o'j'n de konsum'redukt'o, kiu'j detru'as la publik'a'j'n serv'o'j'n, ferm'i la demokrati'a'n ne'normal'ec'o'n de sen'de'pend'a centr'a bank'o sen ajn'a politik'a legitim'ec'o, mal'munt'i la struktur'o'j'n, kiu'j ig'as la financ'o'n reg'i la entrepren'o'j'n sam'e kiel la reg'ist'ar'o'j'n, ĉes'ig'i la real'e fals'it'a'n konkurenc'o'n (per social'a kaj medi'a dumping'o) aŭ la sen're'ten'e okaz'ant'a'j'n de'lok'ad'o'j'n, re'konker'i la ebl'ec'o'n de ŝtat'a'j help'o'j : ĉio'n ĉi, tra kio nepr'e pas'as politik'o de soci'a just'ec'o, la traktat'o'j formal'e far'is mal'ebl'a.

„Ni do re'far'u la traktat'o'j'n !” Post „la social'a Eŭrop'o”, la demokrati'a eŭr'o” est'as la iluzi'o de anstataŭ'ig'o, kiu ebl'ig'as al la „mal'konsekvenc'a mal'dekstr'o” daŭr'e prokrast'i la moment'o'n al'front'i la eŭrop'a'n problem'o'n. De s - ro Jan'is Varufakis (vid'u li'a'n artikol'o'n de tiu ĉi Mart'o Sur'voj'e al „Eŭrop'a printemp'o” en maj'o) tra s - ro Raphaël Glucksmann ĝis Benoît Hamon, ĉiu'j vol'as „re'far'i la traktat'o'j'n”. Ni dir'u al ili tuj : oni re'far'os nenio'n.

La traktat'o'j ne est'as „erar'o”, kiu por tiu'j, kiu'j pens'as ke politik'a komun'um'o ne pov'as est'i sufiĉ'e frenez'a por mal'permes'i al si mem re'decid'i pri mon'o, pri buĝet'o, pri ŝuld'o aŭ pri kapital-cirkul'ad'o, do por intenc'e amput'i al si politik'o'j'n kiu'j plej grav'e pez'as sur la ekonomi'a situaci'o de la loĝ'ant'ar'o'j. Sed la traktat'o'j est'as perfekt'e funkci'a'j por la et'a nombr'o de ali'a'j kiu'j, mal'e, sekv'as la apenaŭ kaŝ'it'a'n projekt'o'n sankt'ig'i cert'a'n tip'o'n de ekonomi'a'j politik'o'j, favor'a'j al cert'a tip'o de interes'o'j. Kun al'don'e, por firm'e rigl'i la konstru'aĵ'o'n, la special'a neŭr'oz'a invest'o de land'o, kiu de pli ol du'on'jar'cent'o rakont'as al si ke la mon'a kaj buĝet'a ortodoks'ec'o est'as la sol'a defend'mur'o kontraŭ la nazi'ism'o …

Do, jen kiel prezent'iĝ'as la eŭrop'a sak'strat'o.

1. For'pren'i, kiel la traktat'o'j far'as, la esenc'a'j'n en'hav'o'j'n de kelk'a'j el la plej grav'a'j publik'a'j politik'o'j el la diskut'o'j kaj decid'o'j de ordinar'a asemble'o, por sankt'ig'i ili'n en traktat'o'j sub'met'ebl'a'j nur al ekster'ordinar'a'j procedur'o'j de revizi'o, est'as mal'normal'ec'o kiu radikal'e sen'kvalifik'as ĉia'n demokrati'a'n pretend'o'n.

2. Nur revizi'o de la traktat'o'j taŭg'a por star'ig'i ver'a'n parlament'o'n, al kiu est'us don'it'a la tut'aĵ'o de la decid-kamp'o'j aktual'e ekster ating'o por ĉia nov'a suveren'a diskut'ad'o kaj decid'ad'o, est'as je la alt'ec'o de projekt'o por far'i Eŭrop'o'n demokrati'a.

3. Mal'feliĉ'e, en la nun'a stat'o de la afer'o'j, tia revizi'o est'os tut'cert'e firm'e rifuz'at'a almenaŭ de German'uj'o. Ĉar ĝust'e German'uj'o kondiĉ'is si'a'n part'o'pren'o'n en la eŭr'o al sankt'ig'o de si'a ortodoks'ec'o en la traktat'o'j. Se ĝi'a pozici'o pri tio far'iĝ'us mal'pli'mult'a, tiam ĝi prefer'us la integr'ec'o'n de si'a'j princip'o'j al aparten'o al la Uni'o.

Jen la dilem'o pri kiu la „demokrati'a eŭrop'a mal'dekstr'o” dev'os el'turn'iĝ'i : demokrati'ig'i (real'e) la eŭr'o'n implic'as re'far'i la traktat'o'j'n, sed re'far'i la traktat'o'j'n signif'os vid'i German'uj'o'n el'ir'i … kaj la eŭr'o'n romp'iĝ'i. Kompren'ebl'e, kiam la real'o est'as tro mal'facil'a por al'front'i ĝi'n, tiam rest'as ĉiam la solv'o rifuĝ'i en la fantazi'o'n – do en la lul'il'o'n de „la demokrati'a eŭr'o”.

Ne plu vid'i dezir'o'n de inter'naci'ism'o en la plej mal'util'a'j'n propon'o'j'n de la nov'liberal'ism'o

Por tiu'j, kiu'j akcept'as vid'i la kontraŭ'dir'o'n kaj elekt'as la progres'em'a'j'n politik'o'j'n kontraŭ la eŭr'o-fetiĉ'ism'o, la problem'o tamen ne est'as mal'pli akr'a. Ekzempl'e, por Stefan'o Palombarini  [1], la perspektiv'o el'ir'i el la eŭr'o ne pov'us plan'iĝ'i en la kadr'o de la aktual'e star'ig'it'a mal'dekstr'a elekt'o-blok'o, dum iu'j el li'a'j frakci'o'j hurl'as pri „naci'a re'tir'iĝ'o” ĉe la anonc'o nur de tiu ide'o. El cert'a vid'punkt'o li prav'as. La mal'dekstr'a debat'o pri la eŭr'o ek'de 2010 sufiĉ'e montr'is, kia'j'n divid'o'j'n ĝi tra'ir'is. Pri tiu ĉi supr'aĵ'a refleks'o ja atest'as la persist'a ĥimer'o de „la ali'a eŭr'o”, kiu'n la grek'a katastrof'o ne sufiĉ'is por mort'ig'i – kaj kies obstin'a'j erar'vag'ad'o'j dum serĉ'ad'o de la „parlament'o de la eŭr'o” est'as la plej patos'a esprim'o. Ceter'e, se ekzist'as unu sol'a mal'help'o, kiu kontraŭ'is la re'tir'iĝ'o'n de s - ro Hamon favor'e al s - ro Je'a'n- Luc Mélenchon post la unu'a balot'o de la prezid'ant-elekt'o de 2017, tiom ke ĝi ig'is li'n prefer'i la humil'iĝ'o'n al venk'o de la mal'dekstr'o, tio ja est'as la eŭrop'a demand'o.

Nu, ja ekzist'as tut'a frakci'o de la mal'dekstr'a opini'o kiu, mal'aprob'ant'e, kelk'foj'e akr'e, la apart'a'j'n en'hav'o'j'n de la eŭrop'a'j politik'o'j, kaj la el ili sekv'ant'a'j'n dev'ig'o'j'n por la naci'a'j politik'o'j, tamen ne mal'pli akr'e rifuz'as la ĝeneral'a'n, tamen konsekvenc'a'n ide'o'n romp'i kun la eŭr'o. Tiu'j ja ad'e orator'as kontraŭ „la konsum'redukt'a Eŭrop'o”, sed ek'de kiam oni propon'as al ili for'las'i ĝi'n, ili respond'as „tut'e ne !” Tiom long'e, kiom tiu ĉi sak'strat'o rest'as ne solv'it'a, la mal'dekstr'o ne akir'os la potenc'o'n.

Ĉar ĝi daŭr'e rilat'as kun la klas'o eduk'it'a, kiu est'as la esenc'a punkt'o de tiu situaci'o. Kred'ant'e ke ĝi est'as la progres'int'a punkt'o de raci'ec'o en la soci'o, tiu klas'o fakt'e est'as la punkt'o de perfekt'a mal'koher'o : ĉar ĝust'e ĝi est'as tiu, kiu, pli ol ĉiu ali'a, est'as viktim'o de tim'o'j, sublim'it'a'j en eŭrop'a'n human'ism'o'n kaj en xabstraktajnxx inter'naci'ist'a'j'n pozici'o'j'n, kiu'j ebl'ig'as al ĝi, almenaŭ tio'n ĝi kred'as, ten'i alt'e'n la flag'o'n de la moral'o – je kia ajn ekonomi'a kaj soci'a prez'o (por la ali'a'j). Tamen ĝust'e ĝi sen'ĉes'e serĉ'as en „la demokrati'a eŭr'o” kaj en ĝi'a „parlament'o” fantazi'a'n solv'o'n por si'a'j intim'a'j kontraŭ'dir'o'j. Kaj do ĝust'e kun ĝi, kiel not'as Palombarini, je si'a mal'feliĉ'o, mal'dekstr'a politik'a strategi'o dev'as kalkul'i.

Kiel en tia situaci'o ten'i ark'o'n de fort'o'j, kiu ir'as de la popol'a'j klas'o'j, kiu'j ja la unu'a'j spert'as la detru'o'j'n de la eŭrop'a'j politik'o'j kaj pro tio est'as mal'pli kapt'it'a'j de la precioz'a'j skrupul'o'j de la eŭrop'ism'o, ĝis la mal'dekstr'a eduk'it'a burĝ'ar'o, kies ekstrem'a sent'em'o ĉe la sol'a ide'o romp'i kun la Eŭrop'a Uni'o kaŭz'as al ili kriz'o'n de histeri'o ? Est'as tut'e ekster'dub'e, ke al la unu'a'j oni dev'as don'i la el'ir'o'n el la eŭr'o, ĉar ili tra'viv'as la afer'o'n konkret'e. Al la du'a oni dev'as rezerv'i apart'a'n trakt'ad'o'n – do trov'i io'n, kio taŭg'as por ĝi.

Do, en kio konsist'us la kontribu'aĵ'o de la real'a inter'naci'ism'o al la solv'o de la eŭrop'a dilem'o por la mal'dekstr'o ? Ne las'i la eduk'it'a'n klas'o'n orf'a de Eŭrop'o kaj inter'ŝanĝ'e don'i al ĝi eŭrop'a'n histori'a'n perspektiv'o'n. Tio signif'as, konvink'i ĝi'n, ke de'met'i si'a'n trans'ir'a'n objekt'o'n, la eŭr'o'n, ne for'pren'as de ĝi ĉio'n, ebl'ig'as al ĝi ankoraŭ kred'i tio'n, kio'n ĝi ŝat'as kred'i, kaj je kio kred'i ĝi cert'a'senc'e prav'as, nom'e : tut'e ĝeneral'e, la klopod'o mal'centr'ig'i la naci'a'j'n popol'o'j'n, kiom ebl'e plej proksim'ig'i ili'n, logik'e komenc'ant'e per la eŭrop'a skal'o. Sed ne iel ajn, nek je ajn'a prez'o, do ĉes'ant'e sen'konsider'e fand'i tiu'n tut'e prav'a'n inter'naci'ism'a'n dezir'o'n en la plej mal'bon'a'j'n propon'o'j'n de la nov'liberal'a ekonom'ism'o – inter'naci'ism'o de la mon'o, de la komerc'o kaj de la financ'o.

Dum neces'as sen'lac'e klopod'i por konvink'i ĝi'n ke ne okaz'os „ali'a eŭr'o”, ke la „demokrati'a eŭr'o” ne ekzist'os, oni do dev'as dir'i al la eduk'it'a klas'o, kiu grand'part'e efektiv'e ten'as en si'a'j man'o'j la sort'o'n de mal'dekstr'a hegemoni'o, ke ĝi tamen ne dev'as rezign'i pri la sam'spec'a eŭrop'ism'o, kiu est'as al ĝi tiom kar'a. Kaj do far'i al ĝi nov'a'n propon'o'n pri tiu tem'o. Propon'o'n sufiĉ'e fort'a'n por anstataŭ'i la arĥaik'iĝ'int'a'n promes'o'n de la eŭr'o, al kiu la mal'dekstr'a burĝ'ar'o tamen daŭr'e si'n al'kroĉ'as, ĉar ĝi tro tim'as la mal'plen'o'n. La promes'o de „nov'a eŭrop'a projekt'o”, al kiu neces'as don'i la konsist'o'n de histori'a perspektiv'o.

Por „nov'a eŭrop'a projekt'o”

Ĉar ebl'as proksim'ig'i la eŭrop'a'j'n popol'o'j'n tra tut'e ali'a'j voj'o'j ol tiu'j de la ekonomi'o. Universitat'a'j stud'o'j kaj, kial ne, gimnazi'a'j respektiv'e lice'a'j, art'o, esplor'ad'o, sistem'a'j labor'ej'o'j de inter'kruc'iĝ'ant'a'j traduk'o'j, sen'naci'ig'it'a'j histori'o'grafi'o'j, ĉio bon'as por est'i intens'e „eŭrop'iĝ'int'a” – kaj per tio „eŭrop'ig'ant'a”.

Oni tamen ne est'as dev'ig'at'a rest'i en la registr'o de inter'ven'o'j direkt'e al la „kultur'a Eŭrop'o”, pri kiu oni sufiĉ'e sci'as, kiu'j soci'a'j klas'o'j est'as ĝi'a'j precip'a'j profit'ant'o'j. En la real'o Eŭrop'o hav'as fam'eg'a'n ŝuld'o'n re'pag'ot'a'n al la popol'a'j klas'o'j. Est'as ver'e ĝi'a interes'o memor'i pri ĝi, ceter'e ne nom'e de ekonomi'o de pardon'o aŭ de re'aĉet'o, sed ĉar est'as decid'e en ĝi'a propr'a politik'a interes'o hav'i tiu'j'n klas'o'j'n kun si – ĉu ili'a mal'amik'ec'o, ceter'e absolut'e prav'a, ne est'is ĝi'a turment'a vund'o ek'de la mastriĥta traktat'o ? Do, se tiu nov'a Eŭrop'o, sen'iĝ'int'a je la eŭr'o, vol'as re'star'ig'i ia'n lig'o'n kun tiu'j ĉi klas'o'j, ĝi'a interes'o est'as direkt'i si'n tre rekt'e al ili – kaj unu'e en la lingv'aĵ'o kiu est'as ĝi'a : tiu, konkret'a, de la financ'a inter'ven'o. Ne ekzist'as pli simpl'a manier'o por tiu nov'a Eŭrop'o far'iĝ'i dezir'ind'a ol anstataŭ'i la mis'funkci'ant'a'j'n ŝtat'o'j'n, kiu'j ceter'e far'iĝ'is tia'j far'e de ĝi dum la tut'a reg'ad'o de la unu'sol'a mon'o : vast'a'j program'o'j de valor'ig'o de la antaŭ'urb'o'j, plan'o'j por ebl'ig'i al'ir'o'n al la cifer'ec'a mond'o, fondus'o'j por re'industri'ig'o, financ'ad'o de ret'o'j de popol'a eduk'ad'o, sub'ten'ad'o al la asoci'a'j ret'o'j, la ide'o'j ne mank'as, en kiu'j Eŭrop'o pov'us serioz'e re'far'i al si reputaci'o'n.

Kaj ĉar la ide'o'j ne mank'as, ankaŭ la rimed'o'j ne mank'u. Ĉi tie en'ver'e montr'iĝ'as la diferenc'o inter vant'a'j parol'o'j kaj la solid'ec'o de politik'a projekt'o. Ties ambici'o tre preciz'e mezur'ebl'as laŭ la rimed'o'j, kiu'j'n oni don'as al ĝi. Taks'at'a'j tre simpl'e laŭ sum'e kvant'a cel'o, kiu indik'as por mez'long'a temp'o voj'o'n al buĝet'a cel'o de 3 el'cent'o'j, kaj post'e, kial ne, de 5 el'cent'o'j de la eŭrop'a maln'et'a en'land'a produkt'o ( MEP) – anstataŭ la rid'ind'a 1 el'cent'o de hodiaŭ.

Tio ne signif'as, ke neces'as ek'ir'i de nenio kaj ke neniu el tiu'j afer'o'j jam ekzist'as – Erasm'us, la Eŭrop'a fondus'o de region'a dis'volv'ad'o (Feder), ktp. Sed oni dev'as konsider'ind'e pli'larĝ'ig'i ili'a'n kamp'o'n, ankaŭ la adres'o'j'n, nom'e al klas'o'j de hom'o'j, kiu'j ĝis nun est'is tut'e neglekt'it'a'j, don'i al ĉiu'j ĉi ag'ad'o'j sen'precedenc'a'n ampleks'o'n, kun'ig'i ili'n en retor'ik'o'n de histori'a grav'ec'o, kaj, por far'i ili'n pli kred'ind'a'j, plan'i por ili nov'a'j'n vid'ebl'a'j'n instituci'a'j'n esprim'iĝ'o'j'n. Esprim'iĝ'o'j'n ceter'e neces'a'j'n, ĉar ja neces'as instanc'o, kiu decid'u pri la kamp'o'j, la grand'o kaj la dis'part'ig'o de la inter'ven'o'j. Kio pov'as est'i tio ali'e ol asemble'o ? Nu, io tut'e ali'a ol la ne'trov'ebl'a „parlament'o de la eŭr'o”, demokrati'a ŝajn'o destin'it'a por kovr'i la ne'bon'ig'ebl'a'n ne'demokrati'o'n de la mon'a uni'o.

Ĉe la punkt'o, kie ni pri tio trov'iĝ'as, oni pov'as ek'esper'i, ke eĉ la eduk'it'a burĝ'ar'o, kiu kred'as est'i la unu'a en inteligent'o, dum ĝi plej oft'e est'as politik'e blind'a konfuz'ant'o, pov'u kompren'i, ke urĝ'as sav'i Eŭrop'o'n mem, kaj ke tio far'iĝ'os nur per radikal'a de'lok'iĝ'o. Tamen ne per ia „trans'form'ad'o” de la unu'ec'a mon'o, kiu est'as de'nask'e, kaj ankoraŭ por long'a temp'o, ord'o'liberal'a, sed preciz'e per ĝi'a for'las'o mem. Eŭrop'o re'gajn'os la favor'o'j'n de la popol'o'j nur re'don'ant'e al ili ĉio'n, kio est'is al ili ĝis nun mal'permes'at'a. Kaj nom'e la fundament'a'n demokrati'a'n rajt'o'n eksperiment'i, prov'i, prov'i io'n ali'a'n. Post la for'ig'o de la eŭr'o-frenez'ul'jak'o ĉio de'nov'e ebl'as, kompren'ebl'e laŭ la suveren'a mem'determin'ad'o de ĉiu politik'a korp'o. Kaj ĉar neces'as pens'i nov'a'n strategi'o'n por la mal'dekstr'o : kontrol'ad'o de la merkat-financ'o, soci'ig'o'n de la bank'o'j, regul'ig'i la akci'ul'a'n potenc'o'n, soci'a propriet'o de la produkt'ad-rimed'o'j …

Tre ebl'as klar'ig'i al la plej mal'trankvil'a'j ke, se persist'i en la voj'o de la eŭr'o est'os la tomb'o de ĉia mal'dekstr'a esper'o, la ide'o de eŭrop'a politik'a komun'um'o tamen ne postul'as est'i for'las'int'a la pejzaĝ'o'n, ke ĝi eĉ sav'ebl'us. Kondiĉ'e ke oni pret'as don'i al ĝi ĝi'a'j'n kondiĉ'o'j'n de histori'a ebl'ec'o, kiel kron'ad'o de long'a proksim'iĝ'o, sed ĉi-foj'e real'e „ĉiam pli proksim'a”, inter la popol'o'j de la kontinent'o, al kiu'j la „nov'a eŭrop'a projekt'o”, sen'ig'it'a je la liberal'a venen'o de la nun'a uni'o, fin'e don'os ĝi'a'n temp'o'n, ĝi'a'j'n rimed'o'j'n kaj ĝi'a'n ŝanc'o'n.

Frédéric LORD'O'N.


La aŭtor'o

Frédéric LORD'O'N
Ekonomik'ist'o, aŭtor'o de Et la vert'u sauvera le mond'e... Après la débâcle financière, le salut par l ’" éthique " ? [Kaj la virt'o sav'os la mond'o'n... Post la financ'a katastrof'o, ĉu sav'iĝ'o (...)
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Fin'e dispon'o kontraŭ la eksces'o de la financ'o, la SLAM  !

Kiam la financ'o ostaĝ'ig'as la mond'o'n

Financ'a'j kriz'o'j, kaj nenia instru'o tir'at'a

La tag'o kiam Wall Street far'iĝ'is social'ism'a



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a.

[1] „Fac'e à Macron, la gauche ou le populisme  ?", le blog de Stefan'o Palombarini, 10-an de Juli'o 2017,.


Akcept'ej'o >> 1 a mart'o 2019

La mal'lum'a karier'o de la uson'a special'a send'it'o en Venezuel'o


Kiu est'as Elliott Abrams  ?

de  Eric ALTERMAN

La anonc'o, far'e de la uson'a ŝtat'sekretari'o Michael Pompe'o, pri la nomad'o de la nov'konservativ'ul'o Elliott Abrams al la posten'o de special'a send'it'o en Venezuel'o, la 25-an de Januar'o de la ĵus'a Januar'o, ne pas'is ne'rimark'it'e. La gazet'ar'o interpret'is tiu'n decid'o'n konfid'i al tiu hom'o la misi'o'n ag'o por la renvers'ad'o de la prezid'ant'o Nicolás Maduro kiel deklar'o'n de sen'de'pend'ec'o de s - ro Pompe'o front'e al la prezid'ant'o Donald Trump. Li'a mal'bon'ŝanc'a antaŭ'ul'o, s - ro Rex Tillerson – prezid'int'o-ĝeneral'a direktor'o de ExxonMobil –, efektiv'e esper'is rekrut'i s - ron Abrams. Sed s - ro Trump kontraŭ'is tio'n, spit'e al la prem'grup'o de la ekstrem'dekstr'a donac'ant'o Sheldon Adelson – kiu ceter'e ŝajn'as akir'i kio'n ĝi vol'as de la prezid'ant'o. La kial'o de tiu rifuz'o ? S - ro Abrams asoci'iĝ'is kun ali'a'j nov'konservativ'ul'o'j por kritik'i s - ron Trump dum la respublik'an'a pra'elekt'o de 201. Eĉ la klopod'o'j de la bo'fil'o de la prezid'ant'o, s - ro Jared Kushner, montr'iĝ'is van'a'j, ĉar la tiam'a konsil'ist'o de s - ro Trump, s - ro Stephen Bannon, sukces'is konvink'i la loĝ'ant'o'n de la Blank'a Dom'o, ke la „tut'mond'ist'a” reputaci'o de s - ro Abrams sen'kredit'ig'as li'n.

Laŭ la revu'o Bloomberg , tiu nomad'o mal'kaŝ'as „turn'o'punkt'o'n” : „li'a'j pozici'o'j reprezent'as ekster'land'a'n politik'o'n, kiu'n Trump atak'ad'is du si'a elekt'o'kampanj'o – nom'e la sub'ten'o'n al la milit'o en Irak'o, kiu'n li kritik'ad'as jam de long'a temp'o. Sed s - ro Abrams, tut'e sam'e kiel la prezid'ant'o, ŝajn'as est'i ŝanĝ'iĝ'int'a”. [1] Tiu ide'o, ke „la hom'o'j ŝanĝ'iĝ'as” aper'as ankaŭ inter la klar'ig'o'j de s - ro Abrams por for'bala'i si'a'n rol'o'n en la Irangate -skandal'o – kiam la reg'ist'ar'o de la prezid'ant'o Ronald Re'ag'a'n est'is financ'int'a si'a'n sub'ten'o'n al la kontraŭ'sandin'ist'o'j (contras) en Nikaragv'o per vend'o'j de sekret'a'j arm'il'o'j al Teheran'o –, prezent'it'a kiel sen'signif'a. En'ŝlim'iĝ'int'a en tiu afer'o, s - ro Abrams tamen dev'is konfes'i est'i kulp'a en du ĉef'a'j akuz'o pro kaŝ'ad'o de inform'o'j al la Kongres'o. Li est'is for'ig'it'a el la advokat'o'j de la distrikt'o Kolumb'o, antaŭ ol est'i amnesti'it'a de la prezid'ant'o Georg'e H. W. Bush. „Mi ne pens'as ke tio hav'as eĉ la plej et'a'n grav'ec'o'n, li koment'is. Ni ne interes'iĝ'as pri kio okaz'is en la 1980- aj jar'o'j, sed pri tio, kio okaz'as en 2019.” [2] Se taks'i laŭ la pas'int'ec'o de s - ro Abrams, la jar'o 2019 pov'as far'iĝ'i katastrof'a por la venezuel'a popol'o. Sub'a asist'ant'o en la Kongres'o antaŭ si'a nom'um'o en la reg'ist'ar'o de Re'ag'a'n al seri'o de posten'o'j pri hom'rajt'o'j en Centr'amerik'o, de'nov'e aktiv'a en la du'a reg'ist'ar'o de la prezid'ant'o Georg'e W. Bush, li post'e lud'is aktiv'a'n rol'o'n en pens'fabrik'o, la Council on Foreign Relations (Konsil'ant'ar'o pri inter'naci'a'j rilat'o'j), kaj en plur'a'j konservativ'a'j jud'a'j organiz'aĵ'o'j. Escept'e de la s -roj Henry Kissinger kaj RichardDickCheney, mal'mult'a'j uson'a'j alt'a'j funkci'ul'o'j far'is tiom mult'e por dis'volv'i tortur'ad'o'n kaj amas'mort'ig'ad'o'n nom'e de demokrati'o. Post la Irangate , li'a avanc'ad'o en la alt'a'j'n sfer'o'j'n de la uson'a ekster'a politik'o, la favor'o de komunik'il'a trakt'ad'o kiu prezent'as li'n kiel respekt'ind'a'n person'o'n, klar'ig'as la real'o'n de tiu mond'et'o. Kaj special'e li'a'n for'est'o'n de zorg'em'o pri la valor'o'j, kiu'j'n la uson'a'j politik'ist'o'j regul'e promes'as defend'i.

Komenc'e de si'a karier'o, en la serv'o de la demokrat'a'j senat'an'o'j HenryScoopJackson kaj Daniel Patrick Moynihan, s - ro Abrams kontribu'is al la klopod'o de la nov'konservativ'ul'o'j por konvert'i la Demokrat'a'n Parti'o'n de la 1970- aj jar'o'j al milit'a inter'ven'ism'o. Sed, for'ig'it'a'j el alt'a'j posten'o'j de la reg'ist'ar'o far'e de la prezid'ant'o James Car'ter, ili ŝanĝ'is la tend'ar'o'n. „Ni est'is tut'e eksklud'it'a'j, plend'as s - ro Abrams. Ni ricev'is nur sen'signif'a'n posten'o'n : special'a inter'trakt'ist'o. Ne por Polinezi'o. Nek por Makronezio. Sed por Mikronezi'o.” [3] Post aranĝ'i por si agrabl'a'n nest'o'n en la reg'ist'ar'o de Re'ag'a'n, li rapid'e supr'e'n'grimp'is la ŝtup'o'j'n en la ŝtat'departement'o. Li pas'is tra la post'e'n de vic'a ŝtat'sekretari'o pri inter'naci'a'j organiz'aĵ'o'j , post'e – sufiĉ'e ironi'e – pri la „hom'rajt'o'j ”, kaj fin'e al la inter'amerik'a'j afer'o'j. En tiu ĉi last'a posten'o li protekt'is la ŝtat'sekretari'o'n Georg'e Shultz kontraŭ la fulm'o'j de la Re'ag'a'n-an'o'j, kiu'j dezir'is milit'i kontraŭ la Sovet'uni'o, kaŭz'ant'e seri'o'n da anstataŭ'a'j konflikt'o'j en Centr'amerik'o.

La latin'amerik'a ekstrem'dekstr'o mal'oft'e dispon'is pri tiom energi'a uson'a alianc'an'o kiom s - ro Abrams. Eĉ kiam la polemik'o tem'as pri la masakr'o de cent'o'j, eĉ mil'o'j da sen'kulp'a'j kamp'ul'o'j en Salvador'o, en Nikaragv'o, en Gvatemal'o aŭ eĉ en Panam'o (kiu'n Georg'e H. W. Bush fin'e invad'is), tiu ĉiam sci'is trov'i pro'pek'a'n kapr'o'n por mask'i li'a'n respond'ec'o'n : la ĵurnal'ist'o'j'n, la aktiv'ul'o'j'n por just'ec'o, kaj eĉ la viktim'o'j'n.

En Mart'o 1982 la gvatemal'a general'o Efraín Ríos Montt en'potenc'iĝ'is per puĉ'o. Tiam vic'a ŝtat'sekretari'o pri hom'rajt'o'j, s - ro Abrams urĝ'e gratul'is li'n ĉar li „al'port'is konsider'ind'a'j'n progres'o'j'n” pri la demand'o de la fundament'a'j rajt'o'j. Li insist'is pri la fakt'o ke „la nombr'o de mort'int'a'j sen'kulp'a'j civil'ul'o'j iom post iom mal'alt'iĝ'as”. [4] En la sam'a moment'o, laŭ sen'sekret'ig'it'a dokument'o, la ŝtat'departement'o tamen ricev'is „baz'it'a'j'n asert'o'j'n pri grand'skal'a'j masakr'o'j de indiĝen'a'j vir'o'j, vir'in'o'j kaj infan'o'j far'it'a'j de la arme'o en for'a zon'o”. Tio neniel mal'ebl'ig'as s - ron Abrams pet'i la Kongres'o'n liver'i al la gvatemal'a'j milit'ist'o'j perfekt'ig'it'a'j'n arm'il'o'j'n, ĉar „la progres'o dev'as est'i rekompenc'at'a kaj kuraĝ'ig'at'a”. En 2013 la Komision'o por histori'a klar'ig'o, star'ig'it'a sub la protekt'o de la Unu'iĝ'int'a Naci'ar'o [5], deklar'is la general'o'n Ríos Montt kulp'a pri „ag'o'j de popol'eksterm'o” kontraŭ maja'o'j Ixil de la departement'o Quiché .

En 1985 nom'um'it'a al la posten'o de vic'a ŝtat'sekretari'o pri inter'amerik'a'j afer'o'j, s - ro Abrams ne ĉes'is kondamn'i la organiz'aĵ'o'j'n, kiu'j denunc'as la amas'mort'ig'o'j'n far'it'a'j de la general'o-diktator'o Ríos Montt kaj post'e de li'a'j post'e'ul'o'j, Oscar Mejía Víctores kaj Vinicio Cerezo Arévalo. En April'o de 1985 la gvatemal'a aktiv'ul'in'o Mari'a Rosario Godoy de Cuevas, gvid'ant'in'o de la Grup'o de reciprok'a help'o, organiz'aĵ'o kiu grup'ig'as patr'in'o'j'n de mal'aper'int'o'j, trov'iĝ'is mort'int'a en aŭt'o sufer'int'a akcident'o'n, kun si'a 3-jar'a fil'o kaj si'a frat'o. S - ro Abrams, kiu ne kontent'iĝ'is sub'ten'i la hipotez'o'n (mal'mult'e kred'ind'a'n) de la akcident'o, kiu'n liver'as la reĝim'o, li tribunal'e persekut'is tiu'j'n, kiu'j postul'is est'ig'o'n de enket'o. Kiam la New York Times aper'ig'is mal'ferm'it'a'n leter'o'n, kiu kontest'is la nombr'o'j'n de la ŝtat'departement'o pri la amas'mort'ig'o'j, redakt'it'a'n de vir'in'o, kiu mem est'is atest'ant'o pri am'as-ekzekut'o dum hel'a tag'o en Gvatemalurbo sen ke la gazet'ar'o raport'is pri tio, li send'is leter'o'n al la ĉef'redakt'ist'o kaj impertinent'e mensog'is. Li eĉ cit'is imag'it'a'n artikol'o'n, publik'ig'it'a'n en ne ekzist'ant'a gazet'o, por pruv'i, ke tiu murd'o est'is fakt'e raport'it'a de la komunik'il'o'j.

En 1982 la New York Times kaj la Washington Post aper'ig'is artikol'o'j'n, kiu'j parol'is pri masakr'o far'it'a jar'o'n antaŭ'e de trup'o'j trejn'it'a'j kaj ekip'it'a'j de Uson'o en la region'o de El Mozote, en Salvador'o. Por defend'i la murd'ist'o'j'n, s - ro Abrams deklar'is antaŭ komision'o de la Senat'o, ke la artikol'o'j est'as „ne kred'ind'a” kaj ke, „vid'ebl'e”, tem'as pri „incident'o mis'uz'it'a” de la geril'an'o'j. En 1993 la Komision'o por la ver'o de la Unu'iĝ'int'a Naci'ar'o konklud'is, ke kvin mil civil'ul'o'j est'is „intenc'e kaj sistem'e” murd'it'a'j en El Mozote.

En 1985, dum la panam'a diktator'o Manuel Noriega ordon'is la tortur'o'n kaj murd'o'n per sen'kap'ig'o de la geril'an'o Hug'o Spadafora, s - ro Abrams inter'ven'is ĉe la ŝtat'departement'o kaj antaŭ la Kongres'o por trud'i silent'ad'o'n pri tiu afer'o. „[ S - ro Noriega ] help'as ni'n mult'e, klar'ig'is li (…). Li ne far'as ver'a'n problem'o'n. (…) La panamanoj promes'is, ke ili help'os ni'n batal'i kun la «  contras  ». [6] Si vi persekut'as li'n tribunal'e, tiam ni ne pov'os plu kalkul'i kun ili.” [7]

S - ro Abrams est'is implik'it'a en la Irangate -skandal'o sur plur'a'j nivel'o'j. En 1986 uson'a dung'soldat'a pilot'o est'is de'paf'it'a, kiam li transport'is kontraŭ'leĝ'a'j'n arm'il'o'j'n destin'it'a'j al la nikaragv'a'j „ contras ”. S - ro Abrams tiam aper'is en la televid'o CNN por asert'i, ke la uson'a reg'ist'ar'o est'as neniel asoci'it'a kun tiu'j flug'o'j. „Tio est'us kontraŭ'leĝ'a, li klar'ig'is. Ni ne hav'as la rajt'o'n far'i tio'n kaj ni ne far'as tio'n. Tio neniel est'is operac'o de la uson'a reg'ist'ar'o. (…) Se la afer'o okaz'as tiel, se uson'an'o'j est'as mort'ig'it'a'j kaj ili'a'j aviad'il'o'j de'paf'it'a'j, (…), tiam tio okaz'as, ĉar la Kongres'o ne ag'as [por financ'i la „ contras ”].” Post'e li ripet'is antaŭ du komision'o'j de la Kongres'o, ke la flug'o est'is „nek organiz'it'a, nek ordon'it'a, nek financ'it'a de la uson'a reg'ist'ar'o”. Plur'foj'e li asert'is al la Kongres'o, ke „la funkci'o de la ŝtat'departement'o [pri help'o al la „ contras ] est'is ne serĉ'i mon'help'o'j'n, sed akir'i ili'n de la Kongres'o”. Ĉiu'foj'e li mensog'is. La liver'ad'o'j de arm'il'o'j est'is financ'it'a'j de la leŭtenant'o-kolonel'o Oliver North kaj de la Central Intelligence Agency (CI'A). Kiam li el'dir'is tiu'j'n vort'o'j'n, s - ro Abrams ĵus re'ven'is el Brunej'o, kie li akir'is mon'o'n por la „ contras ”. En 1991, la mal'kaŝ'o de tiu'j fals'aĵ'o'j kaŭz'is li'a'n kondamn'o'n pro kaŝ'ad'o de inform'o'j al la Kongres'o.

Kvankam s - ro Abrams ne sukces'is en'miks'iĝ'i en la reg'ist'ar'o'n de s - ro William Clinton, li ja est'is rekrut'it'a de ties post'e'ul'o, s - ro Georg'e W. Bush, por labor'i en la Naci'a konsil'ant'ar'o de sekur'ec'o pri la demand'o'j koncern'ant'a'j Israel'o'n kaj Palestin'o'n. Li'a plej grand'a sukces'o de tiu epok'o, mal'kaŝ'it'a de David Ros'e en Vanity Fair , est'is, ke li mal'ebl'ig'is, ke la elekt'o'j de 2006 konduk'us al reg'ist'ar'o de koalici'o inter la Hamas kaj la Fatah en Cis'jordani'o kaj en Gaz'o, konspir'ant'e kun la du'a por dev'ig'i la elekt'it'a'n reg'ist'ar'o'n, domin'at'a'n de la Hamaso, ekzil'iĝ'i al Gaz'o. [8] Tiu manovr'o sigel'is divid'o'n inter la du frakci'o'j, kies fin'o ne vid'ebl'as ĉar ili de tiam est'is ne kapabl'a'j inter'trakt'i pri daŭr'em'a pac'o kun Israel'o (se en'tut'e Israel'o est'us dispon'it'a pri tio). Fin'e, laŭ enket'o de la brit'a semajn'ul'o The Guardian  [9], s - ro Abrams en 2002 kuraĝ'ig'is al la milit'ist'a puĉ'o en Venezuel'o kontraŭ la demokrati'e elekt'it'a prezid'ant'o Hug'o Chávez (kiu abort'is post grand'eg'a popol'a mobiliz'iĝ'o).

Neniu el tiu'j milit'a'j hero'aĵ'o'j mal'ebl'ig'is la Council on Foreign Relations akcept'i s - ron Abrams inter si'a'j konstant'a'j membr'o'j en 2009 kaj per tio don'i al li legitim'ec'o'n de „ekspertiz'ist'o”. Tiu prestiĝ'a pens'fabrik'o montr'is nur cert'a'n embaras'o'n, kiam ĝi'a nov'a membr'o atak'is la prezid'ant'o'n Barack Obama, ĉar tiu nom'um'is al la posten'o de ministr'o pri defend'o s - ron Charles Hagel„kontraŭ'jud'ist'o'n” kiu „ŝajn'as hav'i problem'o'j'n kun la jud'o'j”, laŭ li ( National Public Radi'o, 7-an de Januar'o 2013). S - ro Richard Haass, la direktor'o de la organiz'aĵ'o, taks'is tiu'n koment'o'n „absurd'a” ( ABC , 13-an de Januar'o 2013). Ali'flank'e ŝajn'as, ke neniu membr'o sent'is si'n ĝen'at'a per li'a kontribu'aĵ'o al elekt'a'j manipul'ad'o'j, al masakr'o'j aŭ al popol'eksterm'o'j. Li'a nom'um'o kiel membr'o de la Council on Foreign Relations kaj nun, al la posten'o de special'a send'it'o de Uson'o en Venezuel'o, montr'as la trud'iĝ'a'n influ'o'n de la konservativ'ul'o'j al la uson'a ekster'a politik'o.

Eric ALTERMAN.



La aŭtor'o

Eric ALTERMAN
Ĵurnal'ist'o, aŭtor'o de Why We ’re Liberals : A Political Handbook for Post- Bush America, Viking Press, Novjork'o, 2008.
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Uson'a'j jud'o'j kontraŭ la israel'a dekstr'o

Mal'dekstr'a vent'et'o blov'as sur Nov-Jork'o'n

Israel'o mal'amik'ig'as al si la Uson'a'j'n jud'o'j'n



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a.

[1] 1

[2] Cit'it'a en [Grac'e Segers, „ US envoy to Venezuel'a Elliott Abrams says his history with Ir'a'n- Contra isnt an issue ”, CBS News, 30-an de Januar'o 2019→ www. cbsnews. com ].

[3] Cit'it'a en Samuel Blumenthal, The Rise of the Counter - Establishment. The Conservative Ascent to Political Power , Uni'o'n Square Press, Novjork'o, 2008 (1- a eld. : 1986).

[4] Cit'it'a en Samuel Totten (sub la dir. de), Dirty Hands and Vicious Deeds. The US Governments Complicity in Crimes Against Humanity and Genocid'e, University of Toront'o Press, 2018.

[5] Esprim'o pli klar'a ol „Unu'iĝ'int'a'j Naci'o'j”. - vl

[6] En la franc'a original'o, cert'e erar'e : kontraŭ la «  contras  ». - vl

[7] Cit'it'a en Stephen Kinzer, Overthrow  : Americas Century of Regime Change from Hawaii to Iraq , Times Books, Novjork'o, 2006.

[8] David Ros'e, [„ The Gaz'a bombshell ”, The Hive, 3-an de Mart'o 2008,→ www. vanityfair. com ].

[9] Ed Vulliamy, „Venezuel'a coup linked to Bush team”, The Guardian , London'o, 21-an de April'o 2002.


Akcept'ej'o >> 1 a mart'o 2019

Sindikat'a front'o kontraŭ Viktor Orbán


de  Corentin LÉOTARD

En Hungar'uj'o la leĝ'o de „fleks'ig'ebl'o” de la labor'temp'o, ek'valid'a la 1-an de Januar'o 2019, kaŭz'is sen'precedenc'a'n protest'mov'ad'o'n kaj sindikat'a'n vek'iĝ'o'n. Long'temp'e asoci'it'a'j al la epok'o de la unu'sol'a parti'o, antaŭ 1989, kaj kun mal'mult'a'j membr'o'j (9 el'cent'o'j de la salajr'ul'o'j), la organiz'aĵ'o'j de la labor'ist'o'j re'ven'as en la politik'a'n lud'o'n. Nov'a generaci'o de gvid'ant'o'j sukces'is mobiliz'i mil'o'j'n da person'o'j en Budapeŝt'o kontraŭ la aŭtoritat'a potenc'o de la ĉef'ministr'o Viktor Orbán kaj li'a „sklav'ism'a” leĝ'o.

La nov'a leĝ'o don'as al la dung'ist'o'j la ebl'ec'o'n postul'i de si'a'j salajr'ul'o'j, jam sub'met'it'a'j al reĝim'o de kvar'dek semajn'hor'o'j, ĝis kvar'cent krom'a'j'n hor'o'j'n jar'e – kontraŭ du'cent kvin'dek antaŭ'e kaj cent kvar'dek kvar komenc'e de la 1990- aj jar'j. Krom'e, tiu'j hor'o'j „glat'ig'ebl'as” al tri jar'o'j, kontraŭ unu antaŭ'e, kaj pag'ebl'as nur fin'e de tiu temp'o. La plej grav'a sindikat'o de la land'o, la Naci'a konfederaci'o de hungar'a'j sindikat'o'j ( Magyar Szakszervezeti Szövetség , MaSZSZ), denunc'as la leĝ'o'n kiel instrument'o'n, kiu „konduk'os al signif'a mal'bon'iĝ'o de la labor'kondiĉ'o'j kaj al pli alt'a nivel'o de ekspluat'ad'o de la labor'ist'o'j”. Jen io sen'precedenc'a post la re'ven'o en la potenc'o de la Hungar'a civit'an'a alianc'o ( Fidesz) en 2010, kolekt'iĝ'o'j de kelk'cent'o'j da hom'o'j okaz'is en dek'o'j da provinc'a'j urb'o'j, ĉie kun la slogan'o : „Ni ne est'os sklav'o'j !”

S - ro Orban, kiu poz'as kiel defend'ist'o de la popol'o kontraŭ la „nov'liberal'ism'o” kaj cel'as la Eŭrop'a'n Uni'o'n, la Inter'naci'a'n Mon-Fondus'o'n aŭ la Mond'a'n Bank'o'n, urĝ'e re'skrib'is la labor'leĝ'o'n por mal'fort'ig'i la rajt'o'j'n de la salajr'ul'o'j kaj por marĝen'ig'i la sindikat'o'j'n. Li pretend'as „for'ig'i la stult'a'j'n administr'a'j'n mal'help'o'j'n” por tiu'j, kiu'j dezir'as „labor'i pli por gajn'i pli”, laŭ la iam'a gurd'aĵ'o de la franc'a prezid'ant'o Nicolas Sarkozy. Tiu ceter'e est'is akcept'it'a de la hungar'a prezid'ant'o la 15-an de Decembr'o, tri tag'o'j'n post la adopt'o de la leĝ'o, sed sen ke oni sci'is la kial'o'j'n de ili'a renkont'iĝ'o.

Tiu leĝ'o est'as respond'o de la Fidesz al la mank'o de labor'fort'o'j, kiu'n Hungar'uj'o spert'as sam'e kiel la ceter'a'j land'o'j de la regi'o'n. Laŭ la taks'aĵ'o'j de la demografi'ist'o'j, pli ol 600 000 hom'o'j (el tut'a loĝ'ant'ar'o de 9,8 milion'o'j) for'las'is la land'o'n post la komenc'o de la 2010- aj jar'o'j, el kiu'j 350 000 labor'as en Brit'uj'o, en German'uj'o kaj en Aŭstr'uj'o. [1]. Pro la konkurenc'o de land'o'j pli bon'e prepar'it'a'j ol ĝi, kiel Pol'land'o kaj Ĉeĥ'uj'o, aŭ German'uj'o, kiu vol'as mal'ferm'i si'a'n labor'merkat'o'n al la ukrain'o'j, Hungar'uj'o ne sukces'as al'tir'i sufiĉ'e da tiu'j „kultur'e integr'ebl'a'j labor'ist'o'j” de la najbar'a'j land'o'j, kiel ŝat'us la ministr'o pri ekonomi'o.

Tiu ĉi situaci'o re'don'as ag'o'spac'o'n al la salajr'ul'o'j kaj al la sindikat'o'j. [2] Post semajn'o de histori'a strik'o, la dek tri mil dung'it'o'j de Audi la 31-an de Januar'o ating'is 18-el'cent'a'n salajr'o-alt'ig'o'n. Mal'long'e antaŭ'e la kvar mil dung'it'o'j de Mercedes - Benz eĉ ne bezon'is paraliz'i la munt'o'ĉen'o'j'n por akir'i pli ol 20-el'cent'a'n salajr'o-alt'ig'o'n. Kaj la sep mil dung'it'o'j de Bosch bezons nur ses hor'o'j'n da inter'trakt'ad'o por ke ili'a direkt'ej'o konsent'u al ili preskaŭ ĉio'n, kio'n ili postul'is. En la publik'a funkci'o, sub'met'it'a al grand'a nombr'o de krom'a'j hor'o'j, kaj kiu tim'as est'i fort'e tuŝ'ot'a de la nov'a leĝ'o, oni sekv'as tiu'n evolu'o'n tre atent'e kaj sam'temp'e rev'as pri ĝeneral'a strik'o. Plur'a'j sindikat'o'j de instru'ist'o'j kaj de polic'an'o'j star'ig'is strik-komitat'o'j'n …

Corentin LÉOTARD.


La aŭtor'o

Corentin LÉOTARD


La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

La naci'konservativ'ism'o ankr'iĝ'as en la hungar'a soci'o



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a.

[1] Vd Corentin Léotard kaj Lud'o'vic Lepeltier - Kutasi, „Un fonds de commerce po'ur les nationalistes hongrois ”, Le Mond'e diplomatique , Juni'o 2018.

[2] Vd Philippe Descamps, „ Victoire ouvrière chez Volkswagen ” [„Labor'ist'a venk'o ĉe Volkswagen ”], Le Mond'e diplomatique , Septembr'o 2017.


Akcept'ej'o >> 1 a mart'o 2019

Manifestaci'o'j de balkan'a'j land'o'j ĝis Hungar'uj'o


Ribel'a vent'o en la periferi'a Eŭrop'o

Ek'de la 8- a de Decembr'o 2018, dek'o'j da mil'o'j de serb'o'j manifestaci'as ĉiu'n semajn'fin'o'n kontraŭ la reĝim'o de s - ro Aleksandar Vučić. En Alban'uj'o la stud'ant'o'j trem'ig'as la social'demokrat'a'n reg'ist'ar'o'n de s - ro Ed'i Ram'a dum la koler'o grumbl'as en la Hungar'uj'o de s - ro Viktor Orbán. Trans la naci'a'j diferenc'o'j la loĝ'ant'ar'o'j de la centr'a Eŭrop'o mobiliz'iĝ'as kontraŭ la sam'a'j politik'o'j.



de  Je'a'n Arnault DERENS, Sim'o'n RICO

Serb'uj'o regal'as al si nov'a'n printemp'o'n en vintr'o. Sam'e kiel en 1996-1997, kiam dek'o'j de mil'o'j de civit'an'o'j est'is manifestaci'int'a'j kontraŭ la reĝim'o de Slobodan Miloŝeviĉ, kolon'o'j ĉiu'n sabat'o'n plen'ig'as la strat'o'j'n de Beograd'o. Aper'int'a la 8-an de Decembr'o 2018, la kontest'ad'o kontraŭ la aŭtoritat'a kaj mal'social'a politik'o de la prezid'ant'o Aleksandar Vuĉiĉ nun etend'iĝ'as al ĉiu'j urb'o'j de la land'o. En Beograd'o la long'a kolon'o halt'as antaŭ la sid'ej'o de la Radi'o-televid'o de Serb'uj'o ( RTS), simbol'o de la reg'ad'o de la potenc'o super la komunik'il'o'j. Inter la postul'o'j, kiu'j kun'ig'as la mov'ad'o'n : akir'i „kvin minut'o'j'n da send'o temp'o en la ĵurnal'o de la RTS … La manifestaci'ant'o'j postul'as ankaŭ la ver'o'n pri la mort'ig'o de la serb'a opozici'ul'o de Kosov'o Oliver Ivanoviĉ, mort'ig'it'a la 16-an de Januar'o 2018, aŭ la demisi'o'n de la ministr'o pri intern'a'j afer'o'j.

„Jam de tri'dek jar'o'j la civit'an'o'j de Serb'uj'o est'as dev'ig'at'a'j sur'strat'iĝ'i por postul'i liber'ec'o'n kaj just'ec'o'n. Tiu ĉi mov'ad'o est'as ni'a last'a ŝanc'o, ali'e tiu ĉi land'o mal'aper'os”, fin'e de Januar'o dir'is Branislav Trifunoviĉ. La aktor'o al'parol'as la amas'o'n komenc'e de ĉiu beograd'a manifestaci'o, al'don'ant'e sever'a'n avert'o'n al la gvid'ant'o'j de la parti'o'j – divid'it'a'j – de la nun'a parlament'a opozici'o, kiu'j, ceter'e, ne montr'as si'n. „La hom'o'j re'ĵet'as ĉiu'j'n parti'o'j'n kiu'j est'is en la potenc'o, tuŝ'it'a'j de korupt'o-afer'o'j”, re'kon'as s - ro Borko Stefanoviĉ, la ĉef'o de la Mal'dekstr'o de Serb'uj'o ( Levica Srbije), kies atak'iĝ'o per fer'stang'o, la 23-an de Novembr'o, lanĉ'is la mov'ad'o'n.

La mal'aprob'o ir'as eĉ pli antaŭ'e'n : la divers'a'j parti'o'j de la „demokrat'a” opozici'o, en la potenc'o en la 2000- aj jar'o'j, far'is nov'liberal'a'j'n politik'o'j'n simil'a'j'n al tiu'j, kiu'j'n hodiaŭ sekv'as s - ro Vuĉiĉ. Li mem de'ven'a el la ras'ist'a kaj milit'instig'a ekstrem'dekstr'o, antaŭ jar'dek'o far'iĝ'int'a retor'o por la eŭrop'a integr'iĝ'o, la nov'a mastr'o de Beograd'o reg'as la land'o'n apog'ant'e si'n sur mal'grand'a rond'o de dank'ŝuld'ant'o'j kaj de protekt'at'o'j. Sen'ig'it'a'j je ĉia ideologi'a referenc'o, dezir'ant'a'j rapid'e riĉ'iĝ'i, li'a'j administr'ant'o'j regul'e pri'pluk'is la land'o'n, uz'ant'e sam'e sub'prem'ad'o'n kiel klient'ism'o'n.

„Tiu ĉi mov'ad'o ig'as la tim'o'n ced'i. En Serb'uj'o la hom'o'j tim'as perd'i si'a'n dung'o'n se ili kritik'as la reĝim'o'n … Ĝust'e tiu plumb'a tavol'o est'as fend'et'iĝ'ant'a, opini'as la ĵurnal'ist'o Jovana Gligorijeviĉ, de la semajn'ul'o Vreme , unu el la last'a'j gazet'o'j de la opozici'o. La land'o'j de la Eŭrop'a Uni'o, eĉ se ili tre bon'e sci'as, kiel Vučić reg'as Serb'uj'o'n, daŭr'e pens'as, ke sol'e li kapabl'as garanti'i la stabil'ec'o'n de la land'o kaj de la region'o. Ni kompren'is, ke ni ne pov'as kalkul'i kun ili'a sub'ten'o.” El tiu vid'punkt'o la situaci'o ne est'as mult'e ali'a ol tiu, kiu reg'is en 1996 : tiam, ĝust'e post la sub'skrib'o de la pac-inter'konsent'o'j de Dayton, kiu'j, en Decembr'o de 1995 ĉes'ig'is la milit'o'n en Bosni'o-Hercegovin'o, Slobodan Miloŝeviĉ ĝu'is ankaŭ la sub'ten'o'n de la okcident'an'o'j. Tiu'j atend'as de s - ro Vučić, ke li solv'u la demand'o'n de Kosov'o per „histori'a” inter'konsent'o kun si'a koleg'o de Priŝtin'o, s - ro Hashim Thaçi. La serb'a ŝtat'estr'o el'star'as en la art'o alt'ig'i la prez'o'j'n por ili, montr'ant'e si'a'n proksim'ec'o'n kun la Rus'land'o de s - ro Vladimir Putin, kiu'n li mez'e de Januar'o akcept'is kun grand'a pomp'o. Li antaŭ ĉio rapid'ig'is la nov'liberal'a'n ŝanĝ'o'n de la serb'a ekonomi'o, mal'trik'ant'e la labor'leĝ'o'n ek'de si'a en'ofic'iĝ'o kiel vic'prezid'ant'o de la reg'ist'ar'o en 2012.

„Ni vol'as viv'i en land'o normal'a. Hodiaŭ ĉiu'j ir'as for, ĉar mal'ebl'as trov'i dung'o'n aŭ lanĉ'i entrepren'o'n sen hav'i la membr'o'kart'o'n de la Progres'em'a Parti'o”, klar'ig'as al ni stud'ant'o de Beograd'o, kun flav'a veŝt'o de la ord'o'serv'o sur la ŝultr'o'j. Sam'e kiel ĉiu'j land'o'j de Balkani'o, Serb'uj'o est'as frap'at'a de nov'a ond'o de en'migr'ad'o, kiu al'pren'as la form'o'n de el'ir'o. [1] La reg'ist'ar'o kaj la ĉef'ministr'in'o An'a Brnabić tamen ne ĉes'as bombast'e parol'i pri kresk'ant'a kresk'o kaj net'a kre'ad'o de dung'o'j. Sed tiu'j rezult'o'j est'as ating'at'a'j nur per grand'a fort'ig'o de publik'a'j help'o'j al la ekster'land'a'j entrepren'o'j, kiu'j kapt'as tiu'j'n log'donac'o'j'n antaŭ for'ir'i sub ali'a'j'n ĉiel'o'j'n. Last'dat'a ekzempl'o : la sud-kore'a societ'o pri elektr'a'j kabl'o'j Yura, kiu de'lok'is part'o'n de si'a produkt'ad'o en Alban'uj'o'n post en'poŝ'ig'i 7 000 eŭr'o'j'n da rekt'a'j help'o'j por ĉiu dung'o kre'it'a en si'a fabrik'o de Leskovac  [2] … En tia'j labor'ej'o'j, kiu'j mult'iĝ'as en Balkani'o, la labor'leĝ'o est'as ĝeneral'e ne'kon'at'a, la fleks'ebl'o sistem'a kaj la real'a'j en'spez'o'j de la dung'it'o'j apenaŭ super'as 200 ĝis 300 eŭr'o'j'n monat'e.

En Decembr'o, Alban'uj'o spert'is la plej grav'a'j'n stud'ant'a'j'n manifestaci'o'j'n ek'de la fal'o de la komun'ism'o. La alt'ig'o de la lern'ej'a'j kost'o'j, kiu'j fajr'ig'is la pulv'o'n, est'as la konsekvenc'o de leĝ'o – adopt'it'a jar'o'n antaŭ'e de la social'demokrat'a reg'ist'ar'o de s - ro Ed'i Ram'a kaj salut'at'a de la Eŭrop'a Uni'o – kiu plan'as konkurenc'ig'i universitat'o'j'n kaj mal'ferm'i ili'n al la merkat'o. En'potenc'iĝ'int'e en 2013, s - ro Ram'a kon'as nur unu recept'o'n por „modern'ig'i” Alban'uj'o'n : tiu'n de la publik'a-privat'a partner'ec'o, font'o de rapid'a riĉ'iĝ'o por rond'o de entrepren'ist'o'j proksim'a'j de la Social'ist'a Parti'o ( PS).

La koler'o de la stud'ant'o'j eksplic'it'e cel'is tiu'n de'voj'iĝ'o'n kaj sam'e kontraŭ'as la du parti'o'j'n, kiu'j ek'de la fal'o de la stalin'a komun'ist'a reĝim'o en 1991, la Social'ist'a'n Parti'o'n SP kaj ties dekstr'a'n „mal'amik'a'n frat'o'n”, la Demokrati'a'n Parti'o'n ( DP). Post kvar'on'a jar'cent'o da nigr'ig'ad'o de ĉio, kio est'is publik'a, dum al la privat'a sfer'o oni atribu'is ĉia'j'n virt'o'j'n, mult'a'j observ'ant'o'j vid'is en la mov'ad'o de la stud'ant'o'j la aper'o'n de „post-trans'ir'a” generaci'o. S - ro Ram'a dev'is retro'paŝ'i, ced'ant'e al plur'a'j postul'o'j de la stud'ant'o'j kaj, la 28-an de Decembr'o 2018, eks'ig'i la du'on'o'n de si'a reg'ist'ar'o. Dum Alban'uj'o ne ĉes'is vid'i si'a'j'n viv'a'j'n fort'o'j'n for'ir'i – la alban'o'j est'as ĉe'pint'e de la azil-pet'ant'o'j en Franc'uj'o –, la ribel'ant'a'j stud'ant'o'j postul'as, ke ili pov'u viv'i kaj labor'i en si'a land'o.

En la Republika Srpska, la„serb'a ent'o de la daŭr'e divid'it'a Bosni'o-Hercegovin'o, mil'o'j da hom'o'j regul'e defi'as la reĝim'o'n de s - ro Milorad Dodik postul'ant'e just'ec'o'n kaj ver'o'n por David Dragičević, jun'ul'o murd'it'a en mal'lum'a'j cirkonstanc'o'j en la nokt'o de la 17- a al la 18- a de Mart'o 2018. Fin'e de Decembr'o la instanc'o'j mal'permes'is ĉiu'j'n kolekt'iĝ'o'j'n, arest'is dek'o'j'n da person'o'j kaj send'is la special'a'j'n taĉment'o'j'n de la polic'o por de'lok'i tiu'j'n, kiu'j daŭr'e vol'is met'i kandel'o'j'n en la neĝ'o. Long'temp'e sub'ten'at'a de la okcident'an'o'j, s - ro Dodik ne hezit'as kvalifik'i ĉia'n kritik'o'n de si'a potenc'o kiel prov'o'n de „mal'stabil'ig'o” de la serb'a ent'o. Tiu'n strategi'o'n sekv'as ankaŭ la bosni'a'j kaj kroat'a'j naci'ist'a'j parti'o'j : ĉiu'j kun'e incit'as al konstant'a'j konflikt'o'j kaj est'ig'as etos'o'n de tim'o, kies sol'a cel'o est'as marĝen'ig'i ĉia'n kontest'ad'o'n.

La civit'an'o'j de ĉiu'j balkan'a'j land'o'j lac'iĝ'is de tiu naci'ist'a kaj milit-instig'a retor'ik'o. De la plen'kun'sid'a mov'ad'o en Bosni'o-Hercegovin'o en 201 ĝis la ne sukces'int'a „kolor'a revoluci'o” en Makedoni'o en 2016, la profund'a aspir'o esprim'iĝ'as ĉie : ĉes'ig'o de la ekonomi'a kaj soci'a marĝen'iĝ'o en Eŭrop'o kaj ebl'ec'o dec'e viv'i en si'a land'o. Ĉar la el'ir'o daŭr'as. Mult'a'j rev'as pri for'ir'o en Okcident-Eŭrop'o'n, sed dev'as halt'i en Hungar'uj'o, en Sloven'uj'o aŭ en Ĉeĥ'uj'o, land'o'j, kiu'j de kelk'a'j jar'o'j trans'form'iĝ'as en fabrik-periferi'o'j, kun mult'iĝ'o de fabrik'o'j kaj de vic'entrepren'o'j, kiu'j ebl'ig'as al la okcident'a'j entrepren'ist'o'j pag'i mal'pli alt'a'j'n salajr'o'j'n kaj profit'i tre „fleks'iĝ'em'a'n” labor'jur'o'n (vid'u la artikol'o'n de Corentin Léotard  : Sindikat'a front'o kontraŭ Viktor Orbán .) … La ribel'ad'o kontraŭ tiu'j politik'o'j pov'us etend'iĝ'i al la tut'a region'o, kies civit'an'o'j jam ne el'ten'as est'i percept'at'a'j kiel eŭrop'an'o'j de du'a zon'o, arbitr'e labor'eg'ig'ebl'a'j kaj kondamn'it'a'j al kaduk'iĝ'o.

Je'a'n- Arnault DÉRENS kaj Sim'o'n RICO.


La aŭtor'o

Je'a'n Arnault DERENS
publik'ig'is Kosov'o, annee zero, Par'is- Mediterranee, Pariz'o, 2006.
(vid'u)

Sim'o'n RICO
Ĵurnal'ist'o, redakt'ist'o por la ret'ej'o Le Courrier des Balkans.
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

De Hungari'o al Bosni'o-Hercegovin'o

Ĉu anonc'efekt'o ? - Koridor'o'j de evolu'o

Ĉu fat'a'j balkan'a'j milit'o'j ?

SUB DOMIN'AD'O DE LA « GRAND'A'J NACI'ISM'O'J »

Rifuĝ'int'o'j, Eŭrop'o ferm'as la kurten'o'n

La sen'nom'a lingv'o de Balkani'o



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a.

[1] Vd Je'a'n- Arnault Dérens kaj Laurent Geslin, „ Cet exode qui dépeuple les Balkans ”, Le Mond'e diplomatique , Juni'o 2018.

[2] Kp Nikol'a Radić, „Serbi'e : les Sud- Coréens de Yura (re) délocalisent en Albani'e”, Le Courrier des Balkans , 26-an de Septembr'o 2018.


Akcept'ej'o >> 1 a mart'o 2019

La elit'o'j front'e al la flav'veŝt'ul'o'j


Filozofi'o de mal'estim'o

Ek'de si'a en'potenc'iĝ'o kiel prezid'ant'o de la respublik'o, s - ro Emmanuel Macron oft'e asimil'is la popol'a'j'n klas'o'j'n al grup'o de mal'kler'a'j kaj plend'aĉ'a'j mal'labor'em'ul'o'j. Per tio li ĉes'ig'is la du'flank'a'n princip'o'n de la si'n'sekv'a'j ŝtat'estr'o'j rilat'a al la mal'favor'at'a'j tavol'o'j : kompren'i ili'n parol'e, sed neglekt'i ili'a'j'n postul'o'j'n. Kaj antaŭ ĉio : ignor'i ili'a'n situaci'o'n de struktur'a domin'ad'o.



de  Bernard PUDAL

„Je vous ha'is, compris  ?” [1] : unu el la slogan'o'j skrib'it'a'j per felt'krajon'o sur mult'a'j flav'a'j veŝt'o'j dens'ig'as per ŝok'a formul'o la si'n'ten'o'n de s - ro Emmanuel Macron kaj la fam'a'n fraz'o'n de la general'o Charles de Gaulle, model'o de la du'obl'a lingv'aĵ'o de la politik'ist'o'j. Trans la mult'spec'a'j social'a kaj impost'a'j postul'o'j de la flav'veŝt'ul'o'j, io'n konstant'a est'as ili'a konvink'o, ke la „elit'o'j” ne kon'as ili'a'j'n ekzist'ad-kondiĉ'o'j'n, ili'a'n viv'manier'o'n kaj krom'e mal'estim'as ili'n. Oni ne ĉes'as, en la trafik-cirkl'o'j, memor'ig'i la „fraz'et'o'j'n”, per kiu'j s - ro Macron sen'vual'ig'is si'a'n rigard'o'n al la franc'a „popol'o” : salajr'ul'o'j „mal'kler'a'j”, ricev'ant'o'j de social'a'j minimum'o'j, kiu'j kost'as „frenez'a'n mon'o'n”, „mal'labor'em'ul'o'j”, „cinik'ul'o'j”, „ekstrem'ul'o'j”, „ul'o'j kiu'j est'as nenio”, „sufiĉ'as trans'ir'i la strat'o'n por trov'i labor'o'n”, ktp.

Al la etern'a demand'o „Kio est'as la popol'o ?” la prezid'ant'o respond'as : ĝi est'as tiu'j'n, kiu'j'n oni dev'as eduk'i, eĉ re'eduk'i, tiu'j kiu'j est'as mal'obe'em'a, kiu'j'n oni dev'as gvid'i, tiu'j kiu'j plend'as anstataŭ pri'zorg'i si'n kaj respond'ec'iĝ'i, tiu'j kiu'j tro oft'e „est'as nenio”.

Oni ne pov'as sufiĉ'e dank'i li'n, ke li tiom krud'e esprim'is la social'a'n filozofi'o'n de la mond'o, al kiu li aparten'as, de la mond'o kiu eduk'is li'n, social'a'n filozofi'o'n kutim'e eŭfemism'e esprim'at'a aŭ rezerv'at'a al la intim'a'j rond'o'j. Ĝi est'as la sam'a vid'manier'o, kiu'n Cédric Lomba ekzempl'e re'trov'as en si'a stud'aĵ'o pri la fabrik'o'j Cockerill en Belg'uj'o, dum pli ol tri'dek jar'o'j sub'met'it'a'j al si'n'sekv'a'j social'a'j plan'o'j. La manaĝer'a'j kadr'ul'o'j kaj la inĝenier'o'j tie star'as kontraŭ la labor'ist'o'j, kiu'j'n ili est'as task'it'a'j gvid'i, send'i en antaŭ'pensi'iĝ'o'n aŭ de'lok'i. Dum kun'ven'o'j aŭ dum manĝ'o'j ili regul'e el'vok'as la arĥaik'iĝ'int'a'n karakter'o'n de la labor'ist'o'j, ili'a'n mal'ced'em'o'n, ili'a'j'n labor'halt'o'j'n pro bagatel'o'j, ili'a'n agres'em'o'n front'e al re'struktur'ad'o'j, sed ankaŭ ili'a'n ne'matur'ec'o'n kaj ili'a'n sen'moral'ec'o'n, kiam ili „blek'as”, minac'as, park'as si'a'n vetur'il'o'n iel ajn aŭ mal'respekt'as la regul'o'j'n de sekur'ec'o. Ili kondamn'as la praktik'o'j'n kiel ekzempl'e ŝtel'o'n (precip'e de dom'elektr'a'j aparat'o'j en la manĝ'ej'o'j aŭ de material'o), la knab'ec'a'j'n ŝerc'o'j'n) ŝmir'i gras'o'n sur la pord'a'j man'ten'il'o'j, plen'ig'i la kask'o'j'n per akv'o), la mal'pur'ec'o'n (en la lav'ej'o'j kaj neces'ej'o'j), la moral'a'n diboĉ'o'n (afiŝ'ad'o de erotik'a'j fot'aĵ'o'j en la neces'ej'o'j kaj leg'ad'o'n de pornografi'a'j revu'o'j en la manĝ'ej'o'j) kaj la ne'antaŭ'vid'em'o'n (la alt'a proporci'o de labor'ist'o'j kun salajr'a de'pren'o). [2]

Tiu'j kadr'ul'o'j „grand'dent'a'j”, kiel dir'as labor'ist'o, hav'as ĉia'n interes'o'n fleg'i tiu'n sol'e negativ'a'n percept'o'n de la labor'ist'o'j kiel soci'a grup'o kaj tiel mal'ebl'ig'i la konstern'o'n, kiu pov'us est'iĝ'i el pli real'ism'a kompren'o. Ĉia dezir'o kompren'o sub'fos'us ili'a'n kred'o'n je la legitim'ec'o de ili'a aktiv'a part'o'pren'o en la industri'a'j re'struktur'ad'o'j. La mal'estim'o kaj la mis'taks'o tiel kondiĉ'as la soci'e neces'a'n blind'iĝ'o'n pri ili'a task'o. Kaj ĝust'e tiu'n filozofi'o'n de mal'estim'o mal'akcept'as la flav'veŝt'ul'o'j.

Mank'o de politik'a lert'ec'o

LA KRISTAL'IĜ'O de tia rankor'o kontraŭ s - ro Macron part'e rezult'as el la mal'fort'ec'o de li'a propr'a politik'a kapital'o. Li est'is elekt'it'a pro plur'a'j cirkonstanc'o'j : du kandidat'o'j, s -roj François Hollande kaj François Fillon ne kapabl'a'j venk'i ; Naci'a Front'o en la du'a balot'o, kiu aprior'e kondamn'is mult'a'j'n al voĉ'don'o por Macron amas'a si'n'de'ten'o (10,5 milion'o'j da hom'o'j ĉe la unu'a balot'o de la prezid'ant-elekt'o, 24,5 milion'o'j ĉe la unu'a balot'o de la parlament-elekt'o'j) … Li est'as politik'ist'o sen politik'a lert'ec'o, kiu en'potenc'iĝ'is.

Hav'i politik'a'n lert'ec'o'n, tio est'as almenaŭ prov'i, per pli aŭ mal'pli efik'a retor'ik'o „en'kadr'ig'i” la soci'a'j'n humil'ig'o'j'n, kiu'j'n oni al'trud'as, ŝajn'ig'i bedaŭr'i la mal'feliĉ'o'n de la plej mal'riĉ'a'j, la mal'facil'aĵ'o'j'n de mult'a'j. Tio est'as promes'i ĉes'ig'o'n de la „soci'a divid'o”, kiel si'a'temp'e far'is s - ro Jacques Chirac  ; aŭ al'pren'i la vid'punkt'o'n de tiu'j, kiu'j „pov'as kalkul'i nur pri si mem”, tiom mult'a'j en la popol'a'j klas'o'j, kies sub'ten'o'n promes'i est'as oft'e la „honor'sent'o”, laŭ la manier'o de s - ro Nicolas Sarkozy , kiu sen'impost'ig'is la krom'a'j'n labor'hor'o'j'n kaj ne ĉes'is laŭd'i tiu'j'n, kiu'j „lev'iĝ'as fru'e”. „Mi ankaŭ sci'as, ke per mi'a'j vort'o'j mi ofend'is iu'j'n el vi” konced'is s - ro Macron.

Tiu deficit'o de politik'a lert'ec'o karakteriz'as ankaŭ mult'a'j'n deput'it'o'j'n de La Respublik'o Marŝ'ant'a ( LRM). Kiel Christophe Le Digot emfaz'as, el la 521 kandidat'o'j de LRM en la parlament-elekt'o'j de 2017, 281 neniam hav'is tiu'n mandat'o'n. Kiel vojaĝ'proviz'o'n ili dispon'is nur pri soci'a kapital'o, kiu apenaŭ kapabl'ig'is ili'n kompren'i la flav'veŝt'ul'o'j'n : ili aparten'is al la super'a'j soci-profesi'a'j kategori'o'j, kiel entrepren-ĉef'o'j, praktik'is aktiv'ec'o'n de konsil'ist'o [3]… La diskut'o'j inter flav'veŝt'ul'o'j atest'as pri ili'a vigl'a percept'o de tiu soci'a arogant'ec'o. Arogant'ec'o de iu deput'it'in'o, s -in'o Élise Fajgeles,kiu hav'as nenia'n ide'o'n, eĉ ne proksim'um'a'n, pri la alt'ec'o de la minimum'a salajr'o ( CNews , 3-an de Decembr'o 2018). Aŭ de tiu parti'an'in'o, kiu asert'is, ke „oni ne pov'as loĝ'i en ekster'ordinar'a univers'o, kun fleg'at'a herb'ej'o, la mont'o'j, kun ne'kred'ebl'a vid'o, kaj hav'i apud'e mal'san'ul'ej'o'n kaj mal'supr'e apotek'o'n”. [4] Vi hav'as la kamp'ar'o'n, do ne plend'u. Sen lert'ec'o, ili dir'as kio'n ili pens'as.

De la „danĝer'a'j klas'o'j” ĝis la „el'ĉen'iĝ'int'a'j amas'o'j”, de la „mal'bon'a'j mal'riĉ'ul'o'j” ĝis la „feĉ'o”, de la „de'klas'it'o'j” ĝis la S. O. S.-ul'o'j, la koncept'ig'o de la mal'estim'o al la popol'a'j klas'o'j hav'as long'a'n histori'o'n. Sed kvankam ĝi, laŭ la manaĝer'o'j kaj laŭ mult'a'j ali'a'j, prav'ig'as ili'a'j'n mult'spec'a'j'n prov'o'j'n de re'eduk'ad'o kaj de en'kadr'ig'o, ĝi ne est'as sen efik'o pervers'a. Ĝi nom'e mal'permes'as al ili kompren'i la raci'ec'o'n de la princip'o de la popol'a'j viv'manier'o'j. Ceter'e ĝust'e la ne'sent'em'o pri la grav'ec'o de la vetur'il'o en la ĉiu'tag'a viv'o de tut'a'j part'o'j de la popol'a'j klas'o'j, ne'sent'em'o baz'it'a sur du'obl'a mal'kompetent'o, politik'a kaj soci'a, kiu est'is konfirm'it'a. Mult'ig'o de radar'a'j kontrol'o'j. rapid'o lim'ig'it'a al ok'dek kilo'metr'o'j hor'e, alt'ig'o de la benzin'prez'o, impost'o nom'at'a „ekologi'a” por la brul'aĵ'o'j, pli kost'a kaj pli sever'a teĥnik'a kontrol'o, de'klas'ad'o de dizel'o : per redukt'ad'o de la liber'ec'o mov'iĝ'i, la potenc'o sen'konsci'e sku'is tut'a'n ekonomi'o'n, soci'a'n, liber'temp'a'n kaj soci'ec'a'n, special'e en la mond'o'j nom'at'a'j „kamp'ar'a'j”. Tiu'j dispon'o'j, kiu'j cel'is la vetur'il'o'n kaj far'it'a'j'n de mem'sufiĉ'a prezid'ant'o kaj interpret'at'a'j de tiu'j,kiu'j est'is tuŝ'at'a'j, kiel krom'a'n rifuz'o'n al ili'a soci'a est'o, liber'ig'is koler'o'n ĝis tiam rezerv'it'a'n aŭ mal'mult'e vid'ebl'a'n, kiu aktual'iĝ'as kaj kristal'iĝ'is en la rifuz'o, la postulat'a demisi'o de s - ro Macron.

Ĉia soci'a grup'o lev'as simbol'a'j'n lim'o'j'n por valor'ig'i la kvalit'o'j'n, kiu'j'n ĝi pens'as hav'i, mezur'i laŭ ili la kondut'o'j'n de grup'o'j, de kiu'j ĝi streb'as disting'iĝ'i, alt'e aŭ mal'alt'e, kaj interpret'i la rigard'o'n de la ali'a'j al ĝi. El tiu vid'punkt'o la popol'a'j klas'o'j sufer'as simil'a'n trakt'ad'o'n de ĉiu'j, kiu'j trakt'as ili'n kiel „objekt'o'n”, en la lern'ej'o, en la labor'o, en ili'a'j loĝ'lok'o'j, en ili'a liber'temp'o, en la plej ordinar'a soci'a viv'o. Tiu redukt'ad'o de la ali'a popol'an'o al la status'o de „mal'bon'a objekt'o” struktur'as ni'a'n tut'a'n soci'a'n viv'o'n.

Pierre Bourdieu ne ĉes'is memor'ig'i pri la neces'o demand'i si'n pri la simbol'a'j efik'o'j de ni'a lern'ej'a sistem'o. Anstataŭ verk'i pri supoz'at'a'j kultur'a'j divid'o'j, kiu'j kontraŭ'met'as diplom'it'o'j'n al la ne-diplom'it'o'j, man'labor'ist'o'j'n al ali'a'j labor'ist'o'j, aŭ, per ali'a'j vort'o'j, tiu'j'n kiu'j laŭ tio est'as „ferm'it'a'j”, al tiu'j, kiu'j est'as „mal'ferm'it'a'j”, tiu'j'n, kiu'j hav'as kritik'a'n mens'o'n, al tiu'j, kiu'j ne hav'as ĝi'n, la viktim'o'j'n de la tut'mond'iĝ'o al ties profit'ul'o'j, prefer'e oni konsider'u, kio'n kaŭz'as tiu epok'o de „total'a lern'ej-sistem'o” [5] en lern'ej'a sistem'o ne nur mal'egal'ec'a, sed antaŭ ĉio dediĉ'it'a al konserv'ad'o de la soci'a ord'o.

Kia'n ajn klopod'o'n cert'a'j instru'ist'o'j pov'as far'i,la lern'ej'a mond'o hodiaŭ ne domaĝ'as la infan'o'j'n de la popol'a'j klas'o'j, al kiu'j oni ordon'as sub'met'iĝ'i al la ordon'o de la kultur'a'j aŭtoritat'o'j kaj ali'e re'send'iĝ'i al si'a moral'a kaj kultur'a „mizer'o”. Unu el la dimensi'o'j de la ĝeneral'ig'o de la du'a'grad'a kaj super'a instru'ad'o – long'daŭr'a histori'a procez'o, kiu konsider'ind'e akcel'iĝ'is ek'de la 1980- aj jar'o'j –, por mult'a'j ne est'as ali'a ol lern'ad'o de ili'a mal'ind'ec'o. Tio'n emfaz'is Pierre Bergounioux, mal'dekstr'a verk'ist'o kaj profesor'o de kolegi'o : „Anstataŭ la atend'it'a'j'n avantaĝ'o'j'n ili [la lern'ant'o'j] akir'is sufiĉ'e mez'kvalit'a'j'n profit'o'j'n, kaj la sent'o'n de mal'ind'ec'o, kiu est'as ili'a subjektiv'a vari'aĵ'o. Kiu ajn, kiu 11-jar'a pas'as al la ses'a lern'o'jar'o, sen est'i familiar'iĝ'int'a kun la valor'o'j kaj kutim'o'j de la lern'ej'o, est'as kondamn'it'a aŭd'i ĉiu'tag'e, plur'foj'e tag'e, la taks'ad'o'n de si'a ne'sufiĉ'ec'o, de si'a mal'bon'kvalit'o.” [6] Oni ne ver'e mezur'as, kiom „lern'ej'a mal'sukces'o” pov'as humil'ig'i, des pli ke, elimin'ad'o prokrast'it'a aŭ mask'it'a per si'n'sekv'a'j pun'o'j, ĝi de tiam akompan'as la tut'a'n lern'ej'a'n karier'o'n.

Tiu ĉi rifuz'o pov'as en'ŝov'iĝ'i en la plej ĉiu'tag'a'j'n situaci'o'j'n. Ek'de la 1960- aj jar'o'j la soci'scienc'ist'o Paul - Henry Chombart de Lauwe pri'demand'is lat'e kvalifik'it'a'j'n labor'ist'o'j'n, kiu'j est'is ĵus mal'dung'it'a'j. Ili hav'is la sent'o'n, ke li valor'as neniom. Unu el ili not'is, ke li'a bo'patr'in'o, dum ŝi fier'is pri unu el si'a'j bo'fil'o'j, „industri'a desegn'ist'o”, prezent'is li'n al si'a'j kon'at'ul'o'j kiel „torn'ist'o [tiel] aŭ io”. Tiu torn'ist'o-frez'ist'o est'is konvink'it'a, ke ĉe la poŝt'ofic'ej'o, kiam oni direkt'is si'n al li, oni „ne rigard'is li'n”. [7] … Unu el la dimensi'o'j de la popol'a'j kultur'o'j trov'iĝ'as en tiu pens'ad'o, kiu sen'ĉes'e interpret'as la mil sign'o'j'n, detal'o'j'n aŭ anekdot'o'j'n, vort'o'j'n aŭ korp'a'j'n si'n'ten'o'j'n per kiu'j, sam'e kiel en la koloni'a situaci'o, la „individu'ec'o” est'as al vi rifuz'at'a. Nu, ni'a soci'a viv'o mult'ig'as la situaci'o'j'n, en kiu'j la popol'a'j klas'o'j trov'iĝ'as en mal'egal'a inter'ag'ad'o kun ali'a'j soci'a'j grup'o'j : ĉe la dung'ej'o, en la administraci'o'j, en ili'a'j rilat'o'j kun la instru'ist'o'j de ili'a infan'o'j, en ili'a'j konflikt'a'j rilat'o'j kun ĉiu'j kiu'j montr'as al ili si'a'n naŭz'o'n pri ili'a'j praktik'o'j.

Popol'a'j klas'o'j en prem'il'o

TIU PERCEPT'O firm'iĝ'is kaj jam de du'on'a jar'cent'o, kun la ĝeneral'ig'o – ne fin'it'a, ĥaos'a kaj dis'ig'a – de la du'a'grad'a kaj super'a instru'ad'o, kaj kun la kred'o pli kaj pli dis'vast'iĝ'int'a, trans'form'iĝ'is en la mal'aper'o'n de la popol'a'j klas'o'j, dum tiu'j ĉi est'as pli ol la du'on'o de la loĝ'ant'ar'o … La politik'a kamp'o, en ĉiu'j si'a'j element'o'j, mem pli kaj pli struktur'iĝ'is laŭ tiu ne'ad'o, tiom ke nur la membr'o'j de la super'a'j klas'o'j kaj de la intelekt'a'j mez'a'j klas'o'j, kaj ili'a'j interes'o'j, eĉ kontraŭ'dir'a'j, est'as tie reprezent'at'a'j, dum la popol'a'j klas'o'j est'as ŝov'it'a'j en la ne'ekzist'o'n. Tiu ĉi orient'iĝ'o est'is eĉ konfes'at'a en 2011 en raport'o de la fond'aĵ'o Terra Nov'a, kiu propon'is al la social'ist'a mal'dekstr'o rezign'i pri si'a „popol'o”. [8] La Franc'a Komun'ist'a Parti'o ( PCF), kiu dum long'a temp'o dign'ig'is la popol'a'j'n klas'o'j'n, nom'e la klas'o'n labor'ist'a'n, jam ne sukces'as lud'i si'a'n rol'o'n. Pren'it'a'j en la prem'il'o inter konservativ'a pens'ad'o fidel'a al si'a tradici'o kaj mal'dekstr'o konvert'it'a al la ekonomi'a doktrin'o de la dekstr'o, la popol'a'j klas'o'j jam ne sci'as al kiu sankt'ul'o turn'iĝ'i.

La faŝism'em'a'j ekstrem-dekstr'ul'ar'o ŝajn'ig'as al'iĝ'i al tiu rankor'o. La migr'ul'o ne est'as la sol'a mal'amik'o, kiu'n ĝi atak'as. La instru'ist'o'j,la «  bobos  », la „elit'o'j” (la vort'o hav'as la avantaĝ'o'n est'i divers'e uz'ebl'a), la „ekologi'ul'o'j”, la sindikat'an'o'j est'as ĉiu'j mal'amik'o'j, kiu'j'n ĝi atak'as en si'a'j divers'a'j mobiliz'ad'o'j. La mal'am'o kontraŭ la lern'ej'o ceter'e kulmin'as en la Memor'aĵ'o'j de s - ro Je'a'n-Mari'e Le Pen : „Post alt'ig'i la aĝ'o'n kaj la nivel'o'n de dev'ig'a lern'ej-ĉe'est'o, oni pretend'as instru'i la profund'a'j'n handikap'it'o'j'n, la frenez'ul'o'j'n, la en'migr'int'o'j'n, la mal'san'ul'o'j'n, la mal'liber'ul'o'j'n, la ekster'land'an'o'j'n ĉe ni, ĉe li, antaŭ ili'a meti'o, dum ili'a viv'o, post ili'a pensi'iĝ'o. Tiu frenez'a rev'o de lern'ej'a hegemoni'o est'as la paradoks'a frukt'o de la « revoluci'o » de Maj'o 68, kiu dediĉ'is la instru'ist'ar'o'n al pur'ig'ad'o de la neces'ej'o'j. La Salope ne krev'is, tia in'a moloĥ'o kiu fort'iĝ'as per la arm'il'o'j turn'it'a'j kontraŭ ŝi. La Alm'a Mater [la universitat'o] firm'ig'is la Diktator'ec'o'n de la peon'o'j [9].” [10]

Kvankam neces'as ag'i kontraŭ la simbol'a turment'ad'o al la popol'a'j klas'o'j, kiam ili prov'as kompren'i la raci'ec'o'j'n, kiu'j determin'as ili'a'j'n mond'percept'o'j'n kaj ili'a'j'n praktik'o'j'n, tio tut'e ne signif'as invent'i ideal'a'n „popol'o'n”, kiu tut'simpl'e ne ekzist'as. La popol'a'j klas'o'j, kiel mult'a'j last'a'temp'a'j labor'aĵ'o'j [11] montr'is, trov'iĝ'as en plen'a re'struktur'iĝ'o kaj neniel est'as homogen'a blok'o. Tamen, hodiaŭ sam'e kiel hieraŭ, el la politik'a labor'o de reprezent'ad'o [12] rezult'as la fort'rilat'o'j en'e de kiu'j ili en'skrib'as si'a'n est'ont'ec'o'n, la plej mal'bon'a'n sam'e kiel la plej bon'a'n.

Bernard PUDAL.



La aŭtor'o

Bernard PUDAL
Profesor'o pri politik'a scienc'o ĉe la universitat'o Pariz'o- Nanterre, aŭtor'o, kun Claude Pennetier, de la verk'o Le Souffle dOctobre 1917. l’engagement des communistes francais [La (...)
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a.

[1] Laŭ'vort'e : „Mi mal'am'as vi'n, ĉu vi kompren'is ?” – franc'a vort'lud'o, ĉe kio „mal'am'as” (ha'is) est'as el'parol'at'a simil'e kiel ai , laŭ la fam'a el'dir'o de la general'o de Gaulle  : „Mi kompren'is vi'n” („Je vous ai compris). - vl

[2] Cédric Lomba, La Restructurtion permanent'e de la condition ouvrière. De Cockerill à ArcelorMittal , Le Croquant, kol. „ Champ social”, Vulaines -sur- Seine, 2018.

[3] Christophe Le Digol, Gauche - droite  : la fi'n d ’un clivage  ? Soci'ologi'e d ’un'e révolution symbolique , Le Bord de l’eu, kol. „ Troisième culture ”, Lomont, 2018.

[4] „Le moment Meurice ”, Franc'e Inter, 3-an de Decembr'o 2018.

[5] Joanie Cayouette - Remblière, l’École qui classse. 530 élèves du primaire au bac. Presses universitaires de Franc'e, kol. „Le lieu social”, Pariz'o, 2016.

[6] Pierre Bergounioux, École  : mission accomplie , Les Prairies ordinaires, Pariz'o, 2006.

[7] Paul - Henry Chombart de Lauwe, Maurice Combe, Henr'i kaj Paule Ziegler (sub la dir. de), No'us, travailleurs licenciés. Les effets traumatisants d ’un licenciement collectif . 10/18, Pariz'o, 1976.

[8] Olivier Ferrand, Roma'in Prudent kaj Brun'o Jeanbart, „ Gauche  : quelle majorité électorale po'ur 2012 ?”, Fondation Terra Nov'a, Pariz'o, 10-an de Maj'o 2011.

[9] En la franc'a lern'ej'sistem'o : person'o'j task'it'a'j pri super'rigard'o de la lern'ant'o'j kaj pri ord'o en la lern'ej'o'j, precip'e dum paŭz'o'j. - vl

[10] Je'a'n-Mari'e Le Pen, Mémoires. Fils de la nation , Muller Édition, Pariz'o, 2018.

[11] Kp Yasmine Siblot, Mari'e Cartier, Isabelle Coutant, Olivier Masdet kaj Nicolas Renahy, Soci'ologi'e des classescontemporaines , Armand Colin,kol. „ U  : soci'ologi'e”, Pariz'o, 2015.

[12] Kp Lorenzo Barrault - Stella kaj Bernard Pudal, „ Reprézenter les classes populaires  ?”, Savoir / Agir , n - ro 34, Vulaines -sur- Seine, Decembr'o 2015.


Akcept'ej'o >> 1 a mart'o 2019

La prezid'ant'o kaj la fajr'o'mani'ul'o'j


de  Serge HALIMI

„LA PLEJ grand'a mal'bon'aĵ'o ankoraŭ ne al'ven'is dum oni pov'as dir'i : « Tio ĉi est'as la plej grand'a mal'bon'aĵ'o. »” En tiu'j ĉi tag'o'j la franc'a diplomat'ar'o pens'ig'as pri tiu vers'o el la Reĝ'o Lear. Fin'e de la kvin'jar'a mandat'o de s - ro François Hollande oni kred'is est'i ating'int'a la fund'o'n ; [1] iu'j eĉ antaŭ'dir'is orgojl'a'n ek'salt'o'n. Fin'e, post kiam Uson'o montr'is si'a'n suveren'a'n mal'estim'o'n al la eŭrop'a'j ĉef'urb'o'j kaj si'a'n dezir'o'n el'ir'i el si'a'j dev'o'j de la Atlantik'a alianc'o, kial ne profit'i tio'n por for'las'i la NATO - n (vid'u la artikol'o'n de Gabriel Robin ), rezign'i pri la politik'o de sankci'o'j kontraŭ Moskv'o kaj imag'i eŭrop'a'n kun'labor'ad'o'n „de Atlantik'o ĝis Ural'o”, pri kiu rev'is la general'o Charles de Gaulle antaŭ ses'dek jar'o'j ? Fin'e liber'a de la uson'a kurator'ec'o – kaj plen'kresk'a !

Akcept'ant'a la mem'proklam'o'n de s - ro Ju'a'n Guaidó kiel inter'a venezuel'a ŝtat'estr'o sub la pretekst'o de vak'a prezid'ant'ec'o, kiu ekzist'as nur en li'a fantazi'o, Pariz'o, mal'e, re'foj'e jung'is si'n al la ĉar'o de la Blank'a Dom'o kaj don'is si'a'n konsent'o'n al la prov'o de ŝtat'renvers'o. La situaci'o en Venezuel'o est'as dram'a : galop'ant'a inflaci'o, sub'nutr'iĝ'o, mal'just'a'j juĝ'o'j, sankci'o'j, per'fort'aĵ'o'j. [2] Ĝi est'as tia ankaŭ ĉar politik'a solv'o stumbl'as nun sur la sent'o, ke ĉiu, kiu lev'iĝ'as kontraŭ la potenc'o aŭ perd'as la potenc'o'n, pov'as fiask'i mal'antaŭ krad'o'j. Kial la venezuel'a'j gvid'ant'o'j ne hav'u en si'a'j mens'o'j la kaz'o'n de la brazil'a prezid'int'o Luiz Inácio Lul'a da Silva, al kiu oni mal'permes'is kandidat'iĝ'i por prezid'ant-elekt'o, kiu'n li ver'ŝajn'e gajn'int'us, kaj kiu'n oni kondamn'is al du'dek kvin jar'o'j da mal'liber'ec'o ?

La decid'o de Franc'uj'o romp'as la regul'o'n, laŭ kiu Pariz'o agnosk'as ŝtat'o'j'n, ne reĝim'o'j'n. Ĝi ankaŭ ig'as s - ron Emmanuel Macron kuraĝ'ig'i la fajr'o'lud'a'n politik'o'n de Uson'o, kiu, mal'antaŭ Venezuel'o, cel'as ankaŭ Kub'o'n kaj Nikaragv'o'n. Ĉar la proklam'o de s - ro Guaidó est'is inspir'it'a de la plej danĝer'a'j fajr'o'mani'ul'o'j de la Trump-reg'ist'ar'o, nom'e s -roj John Bolt'o'n kaj Elliott Abrams (vid'u la artikol'o'n de Eric Alterman ). Tamen ĉiu'j sci'as, ke la uson'a vic'prezid'ant'o Michael Penc'e inform'is s - ron Guaidó, ke Uson'o agnosk'os li'n … la tag'o'n antaŭ ol li proklam'is si'n ŝtat'estr'o. [3]

La 24-an de Januar'o, s - ro Macron postul'is „la re'star'ig'o'n de la demokrati'o en Venezuel'o”. Kvar tag'o'j'n post'e li al'ven'is facil'anim'e en Kair'o, decid'int'a vend'i kelk'a'j'n krom'a'j'n arm'aĵ'o'j'n al la egipt'a prezid'ant'o Abdel Fattaĥ Al- Sisi, far'int'o de puĉ'o, kiu'n sekv'is mal'liber'ig'o de ses'dek mil politik'a'j opozici'ul'o'j kaj mort'kondamn'o de li'a liber'e elekt'it'a antaŭ'ul'o. En ekster'a politik'o, kiu pretend'as est'i virt'a, ĉu la plej grand'a mal'bon'aĵ'o ankoraŭ ven'os ?

Serge HALIMI.



La aŭtor'o

Serge HALIMI


La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Por la kriz'o de la merkat'o, rimed'o'j de merkat'o ...

La por'uson'a obsed'o

Ide'o'j ek'de nun konsider'at'a'j "natur'a'j"

Kript'a kot'o



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a.

[1] Vd Dominique de Villepin, „« Franc'uj'o gest'um'as … sed far'as nenio'n »”, Le Mond'e diplomatiqe , Decembr'o 2014.

[2] Vd Renaud Lambert, „Venezuel'o, la kaŭz'o'j de la ĥaos'o”, kaj Temir Porras Ponceleón, „Por el'ir'i el la sak'strat'o en Venezuel'o”, Le Mond'e diplomatique , respektiv'e Decembr'o 2016 kaj Novembr'o 2018.

[3] Kp Jessica Don'at'i, Vivian Salam'a kaj Ia'n Talley, „Trump sees Maduro mov'e as first shot in wider battle ”, The Wall Street Journal , Novjork'o, 30-an de Januar'o 2019.


Akcept'ej'o >> 1 a mart'o 2019

Ĉef'tur'o de ali'a epok'o


de  Gabriel ROBIN

LA POZICI'O de Franc'uj'o koncern'e la Nord-Atlantik'a'n Trakt'ad-Organiz'aĵ'o'n ( NATO) lev'as du demand'o'j'n, kiu'j en la real'o est'as nur unu : al kio la NATO serv'as ? Al kio serv'as por Franc'uj'o est'i en la NATO  ?

Tiu'j demand'o'j rigard'ebl'as el tri vid'punkt'o'j.

El la klasik'a vid'punkt'o de la politik'a histori'o la afer'o'j est'as klar'a'j : la NATO jam ne respond'as al iu ajn el la bezon'o'j por kiu ĝi est'is koncept'it'a, nek al iu ajn el tiu'j uz'at'a'j kiel anstataŭ'a'j, kiu'j'n oni prov'is proviz'i ĝi'n post la fin'o de la mal'varm'a milit'o.

La atlantik'a traktat'o est'is far'it'a en 1949 por al'front'i la soveti'a'n minac'o'n. La Sovet'a Uni'o mal'aper'is, kaj kun ĝi la minac'o. Post la eksplod'o de la milit'o en Kore'uj'o la alianc'o don'is al si integr'it'a'n milit'a'n organiz'aĵ'o'n por mal'instig'i la Ruĝ'a'n Arme'o'n invad'i la okcident'a'n Eŭrop'o'n. Ruĝ'a arme'o jam ne ekzist'as, kaj la rus'a arme'o trov'iĝ'as pli ol du mil kilo'metr'o'j'n pli orient'e.

Kiel la general'o Hen'i Bentégeat  [1] klar'ig'is fin'e de la mal'varm'a milit'o, la NATO don'is al si la task'o'n serv'i kiel milit'a brak'o al la Unu'iĝ'int'a Naci'ar'o (UN). Sed tio est'as lud'o per vort'o'j. La NATO ja vol'as invok'i, okaz'e, mandat'o'n de la UN, sed nur por interpret'i ĝi'n laŭ si'a plaĉ'o, kiel dum si'a inter'ven'o en Libi'o en 2011. Laŭ la okaz'o ĝi ne hezit'as rezign'i pri tia mandat'o, kaj ĉiu'kaz'e ĝi raport'as nur al si mem. La NATO ne met'iĝ'as en la serv'o'n de la UN : ĝi de'turn'as ties legitim'ec'o'n si'a'profit'e, por uzurp'i ĝi'a'n rol'o'n.

Kiam Franc'uj'o al'iĝ'is al la integr'it'a milit'a struktur'o, en la jar'o 2009, ĝi kompren'ig'is, ke per tio ĝi for'ig'as mal'help'o'n al la star'ig'o de eŭrop'a defend'o. Ne cert'as, ke ĝi kred'is tiu'n alibi'o'n, sed cert'as, ke se tio est'is ĝi'a intenc'o, ĝi'a strategi'o sald'iĝ'is per fiask'o : ne pov'is est'i ali'e. Eŭrop'a defend'o kapabl'a okup'iĝ'i pri ĉio escept'e pri defend'o de Eŭrop'o est'as oksimor'o. Nu, ĝi pov'us defend'i Eŭrop'o'n sen sid'i en la NATO … de kiu ĝi est'as la rezerv'it'a ĉas'ej'o.

Ceter'e, ĉu Eŭrop'o est'as tiom mal'fort'a kaj cel'at'a de tiom potenc'a'j mal'amik'o'j, ke ĝi bezon'as est'i defend'at'a ali'e ol per si mem ? La afer'o est'as do kompren'it'a : la NATO respond'as por Franc'uj'o al neniu evident'a bezon'o aŭ util'o.

El la vid'punkt'o de pragmat'a interes'o la argument'o est'as jen'a : la NATO est'as fakt'o, ĝi ekzist'as, do neces'as adapt'iĝ'i per tio, ke oni cert'ig'as, ke ĝi ne mal'util'as kaj per esplor'ad'o de la demand'o, ĉu ĝi pov'as iel serv'i.

Est'as ver'e, ke ĉar la dev'ig'o'j de la integr'iĝ'o mal'aper'is, ĝi apenaŭ prezent'as ia'j'n mal'agrabl'aĵ'o'j'n, nom'e la risk'o'n tir'i ni'n en milit'o'n, kiu'n ni ne vol'as. Ankaŭ ver'as, ke sur diplomati'a nivel'o ĝi don'as komfort'a'n forum'o'n de konsult'ad'o'j, kie uson'an'o'j kaj eŭrop'an'o'j trov'iĝ'as avantaĝ'e kun'iĝ'int'a'j. Franc'uj'o est'as en pozici'o, en kiu ĝi pov'as valor'ig'i si'a'j'n vid'punkt'o'j'n kaj praktik'i si'a'n influ'o'n. Tio est'as ne'kontest'ebl'a plus'punkt'o.

Tamen neces'as far'i subtil'a'n, sed grav'a'n disting'o'n inter la ne integr'it'a alianc'an'o, kiu ni est'is hieraŭ kaj la integr'it'a alianc'an'o, kiu ni est'as hodiaŭ. En kaz'o de mal'konsent'o en la debat'o la unu'a pov'is sen'problem'e mal'konsent'i : per tio ĝi nur praktik'is si'a'n rajt'o'n, kies princip'o est'is al ĝi re'kon'at'a, sen mal'help'i la inter'konsent'o'n de la ali'a'j. La du'a ne hav'as tiu'n kapabl'o'n : se ĝi al'pren'as disident'a'n pozici'o'n, ĝi mal'help'as la ĝeneral'a'n inter'konsent'o'n kaj ne'evit'ebl'e met'iĝ'as en defi'a'n pozici'o'n kontraŭ la domin'ant'a opini'o. Ĝi do atent'os por evit'i tia'n situaci'o'n, kio sam'e mal'vast'ig'as si'a'n liber'ec'o'n de si'n'ten'ad'o. Tio est'as minuspunkto.

Fin'e est'as ver'e, ke en arme'a'j rilat'o'j la NATO pov'as al'port'i util'a'j'n kontribu'aĵ'o'j'n en divers'a'j kamp'o'j : loĝistik'a'n sub'ten'o'n, inform'o'j'n, komand'o-struktur'o'j'n, inter'operac'ebl'o'n de person'ar'o'j, norm'ig'o de procedur'o'j kaj de arm'aĵ'o'j. Tio pov'as est'i plus'punkt'o.

El pragmat'a vid'punkt'o ĉio est'as afer'o de avantaĝ'o'j kaj de ĝen'aĵ'o'j, de plus'o kaj de minus'o. Neces'as sci'i, kiu'flank'e'n la pes'il'o klin'iĝ'as. La NATO don'as ebl'ec'o'j'n kaj facil'aĵ'o'j'n sed ĉu ne ebl'as akir'i ili'n ali'e aŭ ali'lok'e ? La status'o de ne integr'it'a alianc'an'o hav'is politik'a'j'n avantaĝ'o'j'n, sed re'ven'i al tiu status'o hav'us politik'a'n kost'o'n. Preskaŭ ĉiam, kiam oni mov'iĝ'as sur tia teren'o, la aktual'a stat'o gajn'as, ĉar ĝi don'as la solv'o'n kiu plej mal'mult'e divid'as kaj ĝen'as.

El moral'a vid'punkt'o la NATO est'as ne nur rimed'o, pri kies efik'ec'o neces'as demand'i si'n. Ĉu oni vol'as aŭ ne, ĝi ankaŭ standard'o'n : oni prefer'e demand'u si'n pri kio'n ĝi signif'as, por decid'i, ĉu Franc'uj'o pov'as re'kon'i si'n en ĝi.

La mond'o ŝanĝ'iĝ'is. La blok'o'j, antaŭ ne'long'e, est'is ĉie ; ili nun est'as nenie kaj, sur tiu ĉi grand'eg'a surfac'o loĝ'at'a de ĉia'j suveren'a'j popol'o'j, ekzist'as nur la NATO kiu lev'as si'a'n ali'epok'a'n ĉef'tur'o'n. Ĝi'a'j mur'eg'o'j est'is protekt'a'j ; hodiaŭ ili liver'as jam nur mesaĝ'o'n de domin'ad'o. La alianc'o est'is homogen'a kaj kompakt'a ; ĝi far'iĝ'is mal'homogen'a kaj ekspansi'em'a. Ĝi cel'is ĝis'tiam'a'n status'o'n kaj egal'rajt'e ; hodiaŭ ĝi vol'as cert'ig'i si'a'n super'ec'o'n kaj si'a'n liber'ec'o'n inter'ven'i kie ŝajn'as al ĝi taŭg'a. Ĝi mal'permes'is al si la „ekster'zon'ec'o'n” ; nun ĝi far'is el ĝi si'a'n kur'ej'o'n. Mal'long'e, ĝi est'is defend'a kaj far'iĝ'is hegemoni'a. Hegemoni'a ekster'e'n, kie ĝi praktik'as si'a'n imperi'ism'o'n ; hegemoni'a intern'e, kie la formal'a egal'ec'o de la membr'o'j mal'bon'e mask'as la suveren'ec'o'n de unu kaj la vasal'ec'o'n de la ali'a'j.

La diferenc'o inter tio, kio ĝi est'is, kaj de kio ĝi konserv'as kelk'a'j'n ŝajn'o'j'n, kaj tio, kio ĝi far'iĝ'is, kovr'ebl'as nur per mensog'o'j. Ni jam vid'is cert'a'j'n, pri la eŭrop'a defend'o kaj pri la UN. El la vid'punkt'o de Franc'uj'o tri krom'a'j est'as apart'e not'ind'a'j

UNU'A EL tiu'j mensog'o'j : Franc'uj'o ne hav'as mal'amik'o'n. Ĝi proklam'is ĝi'n en grand'a deklar'o en Pariz'o post la fal'o de la berlin'a mur'o. [2] Nu, kiel ĉia milit'a alianc'o, la NATO bezon'as mal'amik'o'n. Rus'land'o simpl'e post'sekv'is la USSR kiel paf'cel'o. Ĉiel ajn, Franc'uj'o est'as kun'tren'at'a en tiu kvazaŭ biologi'a kontraŭ'rus'a re'ag'o.

Ceter'e Franc'uj'o imag'as, ke en la mond'o oni vid'as ĝi'n kiel potenc'o'n bon'vol'em'a'n kaj ne interes'it'a'n. La NATO don'as ali'a'n imag'o'n de la Okcident'o : tiu'n de tut'aĵ'o, kiu est'is koloni'ism'a kaj rest'as imperi'ism'a, kiu rest'as ne'korekt'ebl'a instru-don'ant'o kaj sam'temp'e lert'e ŝmink'as la akr'a'n defend'ad'o'n de si'a'j apart'a'j interes'o'j sub la universal'ec'o de la grand'a'j princip'o'j kaj de la hom'rajt'o'j. La ĉin'o'j ne nur far'as bon'a'j'n afer'o'j'n en Afrik'o ; ili ankaŭ komenc'is tie far'i la proces'o'n kontraŭ la okcident'a hipokrit'ec'o, kaj en tio Franc'uj'o hav'as si'a'n part'o'n.

Sed est'as io eĉ pli grav'a : la bild'o de alianc'o hegemoni'a ek'de nun ekzist'as ankaŭ en la mens'o de la franc'o'j. Dum long'a temp'o la komun'a sent'o de mort'ig'a danĝer'o don'is al ili la iluzi'o'n, ke la alianc'an'o'j est'as arm'il'frat'o'j. Hodiaŭ jam nenio vual'as la super'ec'o'n de unu kaj al de'pend'ec'o'n de la ali'a'j. Van'e Franc'uj'o vol'as kred'ig'i – tri'a mensog'o – ke ĝi konserv'as sen'de'pend'a'n politik'o'n. Ĉiu bon'e vid'as, ke ĝi jam aŭd'ig'as nenia'n original'a'n voĉ'o'n pri ia ajn grand'a tem'o, nek pri Eŭrop'o nek pri la Proksim-Orient'o, nek pri ĉio ceter'a. Ke ĝi eĉ ne kuraĝ'as dir'i, ekzempl'e, ke la kontraŭ'raket'a defend'o baz'iĝ'is sur tromp'log'il'o kaj ke ĝi rezult'ig'as, se ne cel'as, la mal'fort'ig'o'n de ni'a mal'instig'o. Kaj kiam la uson'a prezid'ant'o Donlad Trump aŭdac'is dub'ig'i la util'o'n de la NATO, ĉu oni aŭd'is unu sol'a'n eŭrop'an'o'n, ekzempl'e franc'a'n, pren'i li'n ĉe la vort'o kaj defi'i li'n ke li mal'aper'ig'u ĝi'n ?

La franc'o'j mal'kovr'as kun mal'ĝoj'o aŭ rezignaci'o, ke ili'a land'o jam ne klopod'as aŭ ne plu kuraĝ'as hav'i politik'o'n. La part'o'pren'o en la integr'it'a NATO cert'e ne est'as la kaŭz'o de tiu modest'ec'o, sed ĝi est'as ĝi'a simptom'o kaj ĝi'a efik'o : Franc'uj'o en'ir'is la greg'o'n kiel la ali'a'j.

Pri tiu ĉi konstat'o, ve !, apenaŭ dub'ebl'as, ĉar eĉ tiu'j mem, kiu'j bedaŭr'as aŭ kondamn'as la re'ven'o'n de Franc'uj'o en la integr'it'a'n struktur'o'n, konsent'as, kun la eks'ministr'o pri ekster'a'j afer'o'j (1997-2002) Hubert Védrine, ke nov'a re'tir'iĝ'o „ne est'as opci'o”. [3] Oni sci'as, ke oni bezon'as nur mal'ferm'i la pord'o'n por el'ir'i, sed oni rimark'as, ke tio'n oni jam ne pov'as. La kapt'il'o ferm'iĝ'is, kaj oni perd'is eĉ la liber'ec'o'n evit'i ĝi'n.

Re'tir'iĝ'o el la NATO ja est'as neces'o por Franc'uj'o, sed nek urĝ'a nek eĉ prioritat'a. Est'us mult'e pli da ali'a'j prem'jak'o'j de'met'end'a'j antaŭ tiu.

Gabriel ROBIN.


La aŭtor'o

Gabriel ROBIN
Ambasador'o de Franc'uj'o, konstant'a reprezent'ant'o de Franc'uj'o en la Konsil'ant'ar'o de Nord-Atlantik'o de 1987 ĝis 1992.
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a.

[1] En ali'a analiz'o (ne publik'ig'it'a) prezent'it'a en Februar'o 2019 en Pariz'o.

[2] Dum la pint'kun'ven'o de Pariz'o de la Konferenc'o pri sekur'ec'o kaj kun'labor'ad'o en Eŭrop'o (1990).

[3] Vd Régis Debray  : Franc'uj'o dev'as for'las'i la NATO - n kaj la respond'o'n de Hubert Védrine  : „La NATO, influ-teren'o de Franc'uj'o”, Le Mond'e diplomatique en Esperant'o, respektiv'e de mart'o kaj april'o 2013.


Akcept'ej'o >> 1 a mart'o 2019

Kiam Vaŝington'o manipul'is la Rus'a'n prezid'ant'a'n balot'ad'o'n


Dum la Uson'a justic'o serĉ'as Rus'a'j'n manipul'ad'o'j'n en la balot'ad'o de 2016, Vaŝington'o klopod'as por fal'ig'i prezid'ant'o'n Nicolás Maduro en Venezuel'o. Ne'akcept'ebl'a sur la Uson'a teritori'o, ĉu en'miks'iĝ'o prav'iĝ'as kiam Uson'o far'as ĝi'n ? Tio'n pens'ig'as la Rus'a balot'ad'o de 1996. Tiam Vaŝington'o kaj ĝi'a'j alianc'an'o'j fort'e pez'is por sav'i prezid'ant'o'n mal'san'a'n kaj mis'kredit'ig'it'a'n... je la nom'o de demokrati'o.



de  Hélène RICHARD

Rus'a en'miks'iĝ'o laŭ'dir'e okaz'as nun en la plej'part'o de Okcident'a'j ŝtat'o'j. Laŭ la Franc'a prezid'ant'o Emmanuel Macron, la mov'ad'o de flav'a'j veŝt'o'j est'as part'e klar'ig'ebl'a per prov'o de mal'stabil'ig'o gvid'at'a de fremd'a potenc'o. Ĉiu kompren'as : Rusi'o. Ĉu la aper'o de grav'a sen'de'pend'iĝ'a mov'ad'o en Kataluni'o ? Rusi'o. Ĉu la voĉ'don'o de la Brit'o'j por el'ir'i el Eŭrop'a Uni'o en 2016 ? Rusi'o, de'nov'e. Ĉu la mal'venk'o de la kandidat'o Hillary Clinton dum la Uson'a prezid'ant'a balot'ad'o de 2016 ? Daŭr'e Rusi'o. En Uson'o, la ide'o, ke fremd'a land'o prov'as tiel influ'i la ir'ad'o'n de politik'a'j okaz'aĵ'o'j kre'as emoci'o'n en la redakt'ej'o'j kaj la proksim'aĵ'o'j de la reg'ist'ar'o. Ĝi eĉ konduk'is al mal'ferm'o de justic'a esplor'o pri eventual'a koluzi'o inter Donald Trump kaj Moskv'o.

"Ne simil'ig'i polic'an'o'j'n kaj fripon'o'j'n"

Tamen, Vaŝington'o ne ĉiam montr'iĝ'is tiel respekt'em'a de la ŝtat'a'j suveren'ec'o'j, kiel sugest'as tia emoci'o. "CI'A (Centr'a Inform'serv'a Agent'ej'o) manipul'is la balot'ad'o'j'n en Itali'o dum la jar'o'j 1940- aj kaj en Germani'o dum la jar'o'j 1950- aj. Preter la balot'a'j artifik'o'j, ĝi ankaŭ sekret'e fal'ig'is elekt'it'a'j'n reg'ant'o'j'n en Iran'o aŭ Gvatemal'o en la jar'o'j 1950- aj ", konced'as S - ro Thomas Meli'a eks'ofic'ist'o de la ŝtat'departement'o [1]. Sed tio okaz'is en la epok'o de la mal'varm'a milit'o, li hast'e plu'dir'as. De'post la fal'o de la Berlin'a mur'o, la Rus'a'j kaj Uson'a'j en'miks'iĝ'o'j ne est'as "moral'e sam'valor'a'j". Ĉe la Vaŝington'a flank'o est'as "program'o'j cel'ant'a'j pli'fort'ig'i la demokrati'a'j'n procez'o'j'n en fremd'a'j land'o'j (sen cel'i preciz'a'n balot'a'n rezult'o'n)". Rusi'o, mal'e, "manipul'as la balot'ad'o'j'n de ali'a land'o cel'ant'e kre'i kaos'o'n, detru'i la popol'a'n fid'o'n en ĝi'a politik'a sistem'o kaj damaĝ'i la soci'a'n stabil'ec'o'n". Kompar'i tiu'n kaj la ali'a egal'as "simil'ig'i polic'an'o'j'n kaj fripon'o'j'n, pro la pretekst'o, ke ambaŭ hav'as revolver'o'j'n", al'don'e dir'as S - ro Stephen Hall, eks'respond'ec'ul'o pri la Rus'a'j operac'o'j en CI'A [2]. La operac'o cel'ant'a fal'ig'i la Venezuel'a'n prezid'ant'o'n Nicolás Maduro bild'ig'as tiu'n pens'manier'o'n : help'o al demokrati'o ĉe la Uson'a flank'o, sub'ten'o al "ne'liberal'a" diktator'o ĉe la Rus'a flank'o (leg'u la rilat'a'j'n artikol'o'j'n). Tamen la re'elekt'o de S - ro Bor'is Jelcin en 1996 dev'ig'as nuanc'i tiu'n tez'o'n.

En februar'o 1996, kiam Jelcin anonc'as si'a'n kandidat'ec'o'n por si'a propr'a sekv'o, li'a'j ŝanc'o'j por sukces'o est'as mal'grand'a'j. Li'a politik'a parti'o, Rusi'o Ni'a Dom'o rikolt'is nur 10% da voĉ'o'j en la parlament'a'j balot'ad'o'j de decembr'o. La komun'ist'a parti'o, estr'at'a de S - ro Gennadi Zjuganov, iĝ'is la plej grav'a politik'a parti'o de la land'o send'int'e 157 deput'it'o'j'n al la nov'a duma'o (kontraŭ 42 en la antaŭ'a). Al Jelcin, kiu aper'is en oktobr'o port'ant'a blu'a'j'n trejn'jak'o'n kaj trejn'pantalon'o'n kaj urb'a'j'n ŝu'o'j'n sid'ant'a sur hospital'a brak'seĝ'o, la opini'sond'ad'o'j don'as apenaŭ 3% da favor'a'j opini'o'j. La 3-an de juli'o, tamen, li venk'as en la du'a raŭnd'o si'a'n komun'ist'a'n kontraŭ'ul'o'n per preskaŭ 54% da voĉ'o'j. Kio okaz'is inter'temp'e ?

Aper'int'a en 2003, la komedi'film'o Spinning Bor'is, far'it'a de Roger Spottiswoode, sen'mort'ig'is por la publik'o la rol'o'n de la sekret'a'j Uson'a'j konsil'ist'o'j pri la politik'a sav'o de prezid'ant'o Jelcin, kaj sam'temp'e atent'ig'is pri ĝi'a'j plej interes'a'j aspekt'o'j. Tiu Holivud'a produkt'aĵ'o en'scen'ig'as la aventur'o'j'n de tri ja real'a'j spin doctors - S -roj Georg'e Gorton, Joseph Shumate kaj Richard Dresner - al'ven'int'a'j en Moskv'o per invit'o de team'an'o de Jelcin por instru'i al la Rus'o'j la teknik'aĵ'o'j'n, kiu'j ebl'ig'is al ili elekt'ig'i la respublik'an'a'n senat'an'o'n Peter Wilson kiel guberni'estr'o'n de Kaliforni'o, sam'manier'e kiel oni vend'as aŭt'o'n. Dum la tut'a film'o, zigzag'ant'e inter valiz'o'j plen'a'j de bank'bilet'o'j kaj dik'brak'a'j korp'o'gard'ist'o'j, la tri vir'o'j re'nov'ig'as la reklam'komunik'ad'o'n de la prezid'ant'o'kandidat'o per sond'ad'o'j, kvalit'stud'o'j (kiu'j ebl'ig'as test'i real'temp'e parol'ad'o'j'n ĉe prov'grup'o de balot'ont'o'j) kaj neg adds - televid'a'j reklam'o'j cel'ant'a'j mis'kredit'ig'i la kontraŭ'ul'o'n - per el'ŝrank'ig'o'j de film'arkiv'o'j pri bolŝevik'o'j brul'ant'a'j preĝ'ej'o'j'n. "Ni sukces'is kre'i sent'o'n de panik'o pri la ide'o de re'ven'o de komun'ism'o (...) : la atend'o'vic'o'j, la mank'o'j de alkohol'aĵ'o'j, cigared'o'j, sap'o'j. "Voĉ'don'u, aŭ vi perd'os !" "Di'o protekt'u ni'n kontraŭ tio !" "Aĉet'u nutr'aĵ'o'j'n, last'foj'e !" Tiu'j frap'fraz'o'j funkci'is", si'n laŭd'is membr'o de la kampanj'o'team'o de Jelcin (Rus'lingv'a BBC, 5- a de juli'o2018).

"Ni esper'as, ke la Rus'a popol'o voĉ'don'os por la est'ont'ec'o"

Long'e antaŭ la aper'o de la film'o, kaj tuj post la anonc'o de la rezult'o, la Uson'a revu'o Tim'e jam mal'kaŝ'is "la sekret'a'n histori'o'n pri la manier'o per kiu Uson'a'j konsil'ist'o'j help'is Jelcin -on venk'i", kun, sur la front'paĝ'o, nun fam'a karikatur'o de la re'elekt'it'a prezid'ant'o kun Uson'a flag'o sub la brak'o [3]. Konfidencante al komunik'il'o'j, la koncern'at'o'j ver'ŝajn'e prov'is valor'ig'i si'a'j'n sukces'o'j'n, sam'e kiel la proksim'ul'o'j de Jelcin profit'is laŭd'int'e si'a'j'n. Oni pov'as asert'i, kvankam Spinning Bor'is ne alud'as tio'n, ke ili'a'j raport'o'j supr'e'n'ir'is ĝis Blank'a Dom'o per'e de S - ro Richard Morris, kiu iam est'is la politik'a mentor'o de S - ro William Clinton antaŭ ol perfid'i li'n, kaj kiu est'is person'a amik'o de S - ro Dresner  [4]. La Uson'a prezid'ant'o frand'as tiu'j'n rekt'a'j'n inform'o'j'n, ĉar li ja intenc'as suflor'i si'a'j'n konsil'o'j'n al la Rus'a prezid'ant'o. "Dum tiu balot'ad'o, ni dev'us telefon'i ni'n kaj inter'parol'i pli oft'e, li propon'as per telefon'o, kiam li mem tiu'n jar'o'n re'kandidat'as por du'a mandat'o(...) Se vi sent'as bezon'o'n telefon'i al mi, mi esper'as, ke vi tio'n far'os iam ajn, kiam vi vol'a s  [5]."

La rekt'a en'miks'iĝ'o en la Rus'a balot'ad'procez'o ating'as sufiĉ'a'n nivel'o'n por est'ig'i nervoz'ec'o'n de la ofic'ist'o'j de la ŝtat'departement'o. "(Ili) dir'is, ke ni dev'os trakt'i kun iu ajn venk'ont'o de la voĉ'don'o, memor'as S - ro Morris. "Ne tiom en'miks'iĝ'u", ili dir'is. Clinton respond'is : "Ir'u diabl'e'n, mi met'os ĉiu'j'n mi'a'j'n ov'o'j'n en la korb'o'n de Jelcin." (...) (Li'a) ide'o est'is for'ĵet'i prudent'o'n rub'uj'e'n. Est'i atak'em'a, fort'e implik'it'a, grav'e parti'an'a, ĉio'n vet'i al la sam'a ĉeval'o [6].

Por konstat'i la ag'fort'o'j'n de tiu balot'ad'o, neniu bezon'as serĉ'i mal'antaŭ'kurten'a'j'n konsil'ist'o'j'n. De Vaŝington'o ĝis Berlin'o, la okcident'ul'o'j invest'is en rilat'o'n, el kiu ili intenc'as akir'i profit'o'n, kaj ili ne vol'as risk'i ŝanĝ'o'n de partner'o. La Franc'a ĉef'ministr'o, S - ro Alain Juppé, ir'as al Moskv'o la 14-an de februar'o, la tag'o'n de la anonc'o de la kandidat'ec'o de Jelcin. Li esprim'as dum tiu vojaĝ'o si'a'n dezir'o'n, ke la balot'kampanj'o est'u "la okaz'o valor'ig'i la ating'aĵ'o'j'n de la reform'o'j far'it'a'j de prezid'ant'o Jelcin " ( Izvestija, 13-an de februar'o 1996).

Kancelier'o Helmut Kohl sekv'as li'n. Tem'as pri li'a du'a vizit'o en kvin monat'o'j. Li'a ag'ad'o por sub'ten'i S - ron Jelcin est'ig'as kritik'em'a'j'n ĉef'artikol'o'j'n en la German'a ĵurnal'ar'o. Li deklar'is en televid'a intervju'o ĉe ARD : "Est'as evident'e, ke ni hav'os pli da mal'facil'aĵ'o'j kun li ( S - ro Zjuganov) ol kun Jelcin, aŭtentik'a amik'o de Germani'o." Dum li'a vizit'o en Moskv'o, li prezent'as Jelcin -on kiel "tut'e fid'ind'a'n partner'o'n, kiu ĉiam plen'um'is si'a'j'n dev'ont'iĝ'o'j'n", alud'ant'e la for'ir'o'n de la Rus'a'j trup'o'j el Orient-Germani'o post la re'unu'iĝ'o. "Ni esper'as, ke la Rus'a popol'o voĉ'don'os por la est'ont'ec'o", deklar'as S - ro Clinton la 20-an de april'o, okaz'e de vojaĝ'o en Moskv'o'n dum kiu li mal'bon'e kaŝ'as si'a'n prefer'o'n por la el'ir'ant'a prezid'ant'o, malgraŭ si'a promes'o "respekt'i la decid'o'n", kiu'n far'os la balot'ant'o'j.

Traf'e okaz'int'a prunt'o de Inter'naci'a Mon-Fondus'o

Help'i Bor'is Jelcin -on aper'as kiel la plej bon'a voj'o por konserv'i Rusi'o'n sur la voj'o de "reform'o'j" - kompren'u : daŭr'ig'o de privat'ig'o'j, politik'o'j pri financ'a stabil'ig'o kaj mal'ferm'o al fremd'a'j invest'o'j. Tia'j perspektiv'o'j do prav'ig'as ĉiu'j'n help'o'j'n, ĉef'e tiu'j'n cel'ant'a'j'n prezent'i nov'a'n prezid'ant'ec'o'n de Jelcin, kiel daŭr'ig'o'n de la voj'o al demokrati'o, kontraŭ la minac'o de grand'a salt'o mal'antaŭ'e'n al total'ism'a komun'ism'o. Kaj ne grav'as, ke la vir'o kiu, en 1991, alt'e star'iĝ'ant'a sur tank'o, kontraŭ'ant'a la puĉ'o'n (fiask'int'a'n) de part'o de la Ruĝ'a arme'o, de tiam, en 1993, impetig'is tank'o'j'n kontraŭ la parlament'o [7], kutim'as reg'i per dekret'o'j kaj komand'as milit'o'n terur'e brutal'a'n en Ĉeĉeni'o [8].

La ekonomi'a bilanc'o de Jelcin est'as pri'plor'ind'a. Mafi'o'j strat'batal'as por akir'i pec'o'j'n de la Sovet'a industri'o. La pensi'o'j, kiam la ŝtat'o pag'as ili'n, apenaŭ ebl'ig'as al mal'jun'ul'o'j plu viv'i. Do, por esper'i venk'i, la el'ir'ant'a prezid'ant'o bezon'as mon'o'n, rapid'e. En februar'o, kiam li anonc'as si'a'n intenc'o'n re'kandidat'i, li ankaŭ promes'as uz'i 2,8 miliard'o'j'n da dolar'o'j por pag'i la prokrast'it'a'j'n ŝtat'ofic'ist'a'j'n salajr'o'j'n. "Mi ŝat'us, se vi uz'os vi'a'n influ'o'n (sur la Inter'naci'a Mon-Fondus'o ( IMF)), por la akir'o de ebl'e iom pli, de 9 ĝis 13 miliard'o'j'n da dolar'o'j, por trakt'i la social'a'j'n problem'o'j'n kaj help'i la popol'o'n dum tiu grav'a balot'period'o", li pet'as de si'a Uson'a sam'rang'ul'o la 21-an de februar'o, dum telefon'a konversaci'o [9]. "Mi esplor'os la ebl'ec'o'n", respond'as S - ro Clinton.

Post du tag'o'j, S - ro Michel Camdessus, ĝeneral'a direktor'o de IMF, anonc'as prunt'o'don'o'n de 10,2 miliard'o'j da dolar'o'j en tri jar'o'j al Rusi'o, el kiu'j 4 miliard'o'j por la unu'a jar'o. "Tio pov'as est'i vid'at'a kaj est'os konsider'at'a de mult'a'j hom'o'j, kiel vet'ad'o pri Jelcin aŭ mon'mal'ŝpar'ad'o. Sed nenio pov'as est'i pli bon'e far'at'a por la prosper'o de la tut'a mond'o", li klar'ig'as al ĵurnal'ist'o'j de The New York Times , kiu'j'n li akcept'as en si'a ofic'ej'o [10]. Per'e de si'a respond'ec'ul'o pri komunik'ad'o, IMF tord'iĝ'ant'e asert'as, ke "rifuz'i prunt'o'don'i est'us do, ver'e, sub'ten'i ali'a'n parti'o'n por ali'a solv'o mal'bon'e difin'it'a [11]. Ali'vort'e, la ver'a fremd'a inter'ven'o konsist'as en ... las'i komun'ist'o'n venk'i.

La 29-an de april'o, Rusi'o akir'as de la Klub'o de Pariz'o prokrast'o'n de du'dek kvin jar'o'j por re'pag'i 40 miliard'o'j'n da fremd'a ŝuld'o. Kvar tag'o'j'n post'e, Mond'a Bank'o don'as prunt'o'n de 200 milion'o'j da dolar'o'j por sub'ten'i la soci'a'j'n serv'o'j'n. Eĉ la koment'ist'o'j plej laŭd'ant'a'j perestrojk'o'n emoci'iĝ'as pri tiel krud'a'j metod'o'j. "Se Bor'is Jelcin pet'us la lun'o'n, li ver'ŝajn'e ricev'us ĝi'n" ironi'as la korespond'ant'o de Libération en Moskv'o (22- a de februar'o 1996).

Mal'facil'aĵ'o rest'as : kiel help'i kandidat'o'n sen aper'ig'i li'n je la publik'a'j okul'o'j kiel dank'o'dev'ant'o'n ? La afer'o est'as des pli grav'a, ke la pli'vast'iĝ'o de Nord-Atlantik'a Traktat-Organiz'o ( NATO) est'as humil'ig'o, kiu'n Jelcin ne kapabl'as evit'i [12]. "Nur inter'konsult'ad'o kun la membr'o'j de Partner'ec'o por Pac'o [13] est'as plan'it'a, sed ĉio tio rest'os sekret'a", trankvil'ig'as li'n S - ro Clinton, akcept'ant'a rest'i kaŝ'em'a pri la afer'o, sen tamen ced'i pri si'a'j cel'o'j [14].

La 3-an de juli'o, kiam elekt'it'a, la el'ir'int'a prezid'ant'o, kiu al'front'is S - ron Zjuganov en la du'a raŭnd'o, est'as varm'e gratul'at'a de la okcident'a'j ĉef'urb'o'j. "Rusi'o tra'pas'is histori'a'n etap'o'n turn'int'e si'a'n dors'o'n al total'ism'a pas'int'ec'o, entuziasm'iĝ'as Tim'e (15- a de juli'o). Demokrati'o triumf'is kaj, kun ĝi, la il'o'j de modern'a'j balot'kampanj'o'j, inkluziv'e de ruz'eg'ec'o kaj kapt'il'o'j, kiu'j'n Uson'an'o'j bon'e kon'as. Tiu'j metod'o'j ne ĉiam est'as laŭd'ind'a'j, sed la rezult'o, al kiu ili kontribu'is cert'e tiel ja est'as."

Por re'dir'i la vort'o'j'n de S - ro Meli'a, mal'oft'e "reklam'ad'o pri demokrati'o" est'is tiel konfuz'it'a kun sav'ad'o de unu hom'o. Se Vaŝington'o ja kontribu'is al "soci'a stabil'ec'o" de la land'o help'int'e re'elekt'ig'i S - ron Jelcin, tio okaz'is per pli'fort'ig'o de tre mal'egal'a soci'o. Paradoks'e, tiu balot'ad'o fort'e influ'it'a de okcident'ul'o'j, "sub'fos'int'e la fid'o'n de la publik'o pri politik'a sistem'o", daŭr'e damaĝ'is la ide'o'n de demokrati'o en Rusi'o. Iu Vladimir Putin, kiu'n Jelcin nom'um'is ĉef'ministr'o'n antaŭ ol las'i si'a'n lok'o'n por li en decembr'o 1999, daŭr'e okup'as Kremlinon.

Hélène RICHARD


La aŭtor'o

Hélène RICHARD


La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Ĉu daŭr'ig'i la „revoluci'o'n” aŭ batal'i kontraŭ la separ'ism'o ?

En Moskv'o, trafik'a'j ŝtop'iĝ'o'j kaj rev'o'j pri liber'ec'o

La ekonomi'o, kiel oni neniam klar'ig'is al vi

Pun'i aŭ log'i, la ukrain'a dilem'o



Traduk'it'a de:
Thierry TAILHADES
el la franc'a

[1] Thomas O. Meli'a, "Rus'si'a and America ar'e'n’ t morally equivalent ", The Atlant'ic, Boston'o, 27- a de februar'o 2018.

[2] Cit'it'a en Scott Shane, "Rus'si'a isnt the only on'e meddling in elections. We do it, too ", The New York Times , 17- a de februar'o 2018.

[3] " Yanks to the rescue ", Tim'e, Novjork'o, 15- a de juli'o 1996.

[4] James Goldgeier kaj Michael McFaul, Power and Purpose  : US Policy Toward Rus'si'a After the Cold War , Brooking Institution Press, Vaŝington'o, DC, 3003.

[5] " The Clinton - Yeltsin relationship in their own words ", document 06 (mal'sekret'ig'it'a), 21-an de januar'o 1996, www. nsarchive. gwu.ed'u

[6] Cit'it'a en James Goldgeier kaj Michael McFaul, Power and Purpose... jam cit'it'a verk'o.

[7] Leg'u Je'a'n-Mari'e Chauvier, "En 1993, la liberal'ig'o per kanon'o'j", Le Mond'e diplomatique , oktobr'o 2014.

[8] Leg'u Karel Bartak, " Tchétchénie, un'e " guerre sans nom"", Le Mond'e diplomatique , maj'o 1995.

[9] " The Clinton - Yeltsin relationship in their own words ", document 06 (mal'sekret'ig'it'a), jam cit'it'a verk'o.

[10] Jeff Gerth kaj Elaine Sciolino, " IMF head  : He speaks, and money talks ", The New York Times , 2- a de april'o 1996.

[11] Michel Camdessus, La scène de ce dram'e est le mond'e. Treize ans à la tête du FMI , Les Arènes, Pariz'o 2014.

[12] Leg'u : "Kiam Rus'uj'o rev'is pri Eŭrop'o", Le Mond'e diplomatique , septembr'o 2018.

[13] Struktur'o ar'ig'ant'a la land'o'j'n ne est'ant'a'j'n membr'o'j de NATO tamen vol'ant'a'j'n kun'labor'i, kiu util'is kiel antaŭ'ĉambr'o por an'iĝ'o al NATO de la Orient-Eŭrop'a'j eks'komun'ist'a'j land'o'j.

[14] " The Clinton - Yeltsin relationship in their own words ", document 06 (mal'sekret'ig'it'a), jam cit'it'a verk'o.


Akcept'ej'o >> 1 a mart'o 2019

Du cent milion'o'j da strik'ant'o'j kontraŭ Narendra Mod'i

En Barat'o, la « bel'a'j tag'o'j » atend'os


En april'o-maj'o 2019, 850 milion'o'j da barat'an'o'j ir'os al la balot'il'o'j por elekt'i la membr'o'j'n de la Lok Sabha , la mal'alt'a ĉambr'o de la parlament'o, kiu post'e elekt'os la nov'a'n ĉef'ministr'o'n. Komenc'e de januar'o, okaz'is en la land'o unu el la plej potenc'a'j ĝeneral'a'j strik'o'j de la last'a'j jar'o'j, sed neniu sci'as kiel ĝi influ'os al la parlament'a'j elekt'o'j.



de  Naïké DESQUESNES

DUM LA Bharatiya Janata Party ( BJP), la naci'ism'a hindu'ism'a parti'o nun reg'ant'a, pret'ig'as si'n por la parlament'a'j elekt'o'j de la printemp'o, la strat'o ne atend'is : la last'a'j'n 8-an kaj 9-an de januar'o, en la tut'a Barat'o, inter 150 kaj 200 milion'o'j da hom'o'j for'las'is si'a'n labor-posten'o'n por esprim'i si'a'n koler'o'n. Sen'mov'ig'it'a'j bus'o'j, ferm'it'a'j bank'giĉet'o'j, lern'ej'an'o'j dev'ig'e feri'ant'a'j, okup'at'a'j aŭt'o'ŝose'o'j, portret'o'j de la ĉef'ministr'o brul'ig'at'a'j : ĉie la ekonomi'o est'is perturb'at'a. Dek'o'j da aktiv'ul'o'j est'is kapt'it'a'j de la polic'o kaj labor'ist'o'j est'is grav'e vund'it'a'j, kun mal'ferm'a'j ost'o'romp'o'j kaj vund'o'j ĉe la kap'o, apart'e en Raĝastan'o.

« La bel'a'j tag'o'j al'ven'as », proklam'is en 2014 la frap'fraz'o de la kampanj'o de s - ro Narendra Mod'i, la nun'a ĉef'ministr'o. Kvin jar'o'j'n post'e, la mal'bel'a'j tag'o'j ne ŝajn'as baldaŭ fin'iĝ'ont'a'j. Ja, la ekonomi'a kresk'o, super'a al 7 %, rest'is fort'a, kaj kaŭz'is antaŭ ne'long'e gratul'o'j'n de la Inter'naci'a Mon-Fondus'o ( IMF) [1]. Sed la procent'o'j de sen'labor'ec'o est'as tiom mal'bon'a'j, ke, de 2016, la ministr'ej'o pri labor'o ne plu publik'ig'as statistik'o'j'n. La jun'a'j migr'ant'o'j el la kamp'ar'o'j ven'as ŝvel'ig'i la urb'a'j'n centr'o'j'n, pret'a'j ĉio'n akcept'i. Eĉ la diplom'it'o'j pen'as trov'i dung'o'n. En 2018 la fer'voj'a kompani'o kre'is 63 000 labor-posten'o'j'n ; prezent'iĝ'is 19 milion'o'j da kandidat'o'j !

S - ro Mod'i lanĉ'is la privat'ig'o'n de la fer'voj'a sektor'o kaj bank'o'j. Li jam redukt'is la pri'san'a'n buĝet'o'n – kiu est'is nur 1,2 % de la maln'et'a en'land'a produkt'o ( MEP) en 2018 – kaj tiu'n de eduk'ad'o – 0,6 % de la MEP  [2]. La buĝet'o'j de la program'o help'o al la kamp'ar'a dung'ad'o (Mahatm'a Gandhi National Rural Employment Guarantees Act, MGNREGA), de la mon'help'o'j por lern'ej'a'j restoraci'o'j, kiu'j proviz'as sen'pag'a'n manĝ'o'n al ĉiu'j infan'o'j, de la plan'ad'o por trink'ebl'a akv'o aŭ de la alfabet'ig'a'j misi'o'j, est'os baldaŭ redukt'at'a'j.

Ankaŭ revizi'ot'a'j est'as la kvar'dek kvar naci'a'j leĝ'o'j pri labor'o, kiu'j en'konduk'is la kvar'dek-ok-hor'a'n labor'semajn'o'n – labor'i ok hor'o'j'n tag'e, unu'tag'a ripoz'o – kaj dev'ig'a'n administr'a'n permes'o'n okaz'e de ekonomi'a'j mal'dung'o'j – protekt'ad-pilier'o lukt'e akir'it'a en la moment'o de sen'de'pend'iĝ'o, rezult'o de kompromis'o kun la mastr'ar'o kaj la reform'ist'a'j fort'o'j kaj tre envi'at'a'j de la azi'a'j najbar'o'j. Ili est'os anstataŭ'it'a'j de kvar leĝ'o'j redukt'ant'a'j la rajt'o'j'n de la dung'it'o'j favor'e al la dung'ant'o'j kaj mal'help'ant'a'j la sindikat'a'j'n liber'ec'o'j'n : kiam est'os voĉ'don'it'a la 2018-an amend'o'n de la leĝ'o de 1926 (Indi'a Trad'e Uni'o'n Act), la region'a'j aŭtoritat'ul'o'j hav'os nov'a'j'n pov'o'j'n por en'miks'iĝ'i en la sindikat'o'j, sam'e koncern'e ili'a'n oficial'a'n agnosk'o'n, kiel koncern'e ili'a'j'n intern'a'j'n konflikt'o'j'n, kiu'j'n ili rajt'os arbitraci'i. Tiel, en la ŝtat'o Raĝastan'o, kiu est'as nun uz'at'a kiel laboratori'o por la politik'o de la centr'a reg'ist'ar'o, neces'as nun 30 % da sindikat'an'o'j en entrepren'o (kontraŭ 15 % antaŭ'e) por agnosk'ig'i sindikat'o'n.

Mal'cert'a efik'ec'o

LA « SIMPL'IG'O » de la leĝ'o de 1947 pri la konflikt'o'j en industri'o ( Industrial Disputes Act) krom'e ebl'ig'as al la fabrik'o'j labor'ig'ant'a'j ĝis tri cent (kontraŭ cent antaŭ'e) dung'it'o'j'n decid'i administr'a'n ferm'iĝ'o'n sen reg'ist'ar'a permes'o. « Nun 86 % de la industri'o est'as koncern'at'a, kaj pov'as liber'e ekspluat'i la labor'ist'o'j'n, dank'e al ĉi tiu klaŭz'o », koment'as s -in'o Amarjeet Kaur, ĝeneral'a sekretari'o de la All Indi'a Trad'e Uni'o'n Congress ( Aituc), al'iĝ'int'a al la Barat'a Komun'ist'a Parti'o ( BKP). La por'temp'a'j kontrakt'o'j, hieraŭ rezerv'it'a'j por la teks'industri'o, est'as nun etend'it'a'j al ĉiu'j sektor'o'j, nom'e de fleks'ebl'ec'o.

Kaj ankoraŭ : la labor'jur'o koncern'as nur la formal'a'n sektor'o'n, tio est'as 7 % de la aktiv'a loĝ'ant'ar'o, inter kiu'j est'as nur 2 % da sindikat'an'o'j. La ali'a'j labor'ant'o'j rest'as tre mal'facil'e organiz'ebl'a'j. Tamen, la strik'o de januar'o montr'is konverĝ'o'n, modest'a'n sed pli kaj pli vid'ebl'a'n, de la publik'a sektor'o kaj ne'formal'a sektor'o (konstru-labor'ist'o'j, dom'serv'ist'o'j, rikiŝ'o- kaj taks'i-kondukt'ist'o'j...). Sen forges'i la kamp'ar'an'o'j'n kaj agr'o'kultur'a'j'n labor'ist'o'j'n.

Malgraŭ tio, ĉu tiu vast'a mobiliz'o pov'as ver'e minac'i la kontraŭ'social'a'j'n fort'o'j'n kiu'j reg'as la land'o'n ? Tio tut'e ne cert'as. Barat'o al'kutim'iĝ'is al grand'a'j simbol'a'j marŝ'o'j kaj ĝeneral'a'j strik'o'j ; tiu de januar'o est'as la tri'a de la kvin'jar'a Mud'i-prezid'ant'ec'o, post tiu'j de septembr'o 2016 kaj de septembr'o 2015. Ĉi foj'e dek'o da sindikat'o'j kun'ven'is en komun'a platform'o, kaj tiu'j al'iĝ'int'a'j al divers'a'j komun'ist'a'j fort'o'j est'is, kiel kutim'e, pli'mult'a'j. Sed la social-demokrat'a sindikat'o Indi'a'n National Trad'e Uni'o'n Congress ( Intuc), si'n lok'is ĉe la avan'gard'o, cel'e kred'indig'i kiel opozici'a'n fort'o'n la Parti'o'n de la Kongres'o, al kiu ĝi est'as lig'it'a. Kaj la komun'ist'a opozici'o – la BKP, la Barat'a Komun'ist'a Parti'o-marks'ist'a ( BKP - M) kaj la Barat'a Komun'ist'a Parti'o marks'ist'a-lenin'ist'a ( BKP - ML) -, ĝi ne pret'as konstru'i komun'a'n politik'a'n mov'ad'o'n, kiu port'u la aspir'o'j'n de la plej mal'riĉ'a'j : labor'ist'o'j, vir'in'o'j, islam'an'o'j, trib'a'j loĝ'ant'ar'o'j, kaj dal'it'o'j.

Dum'e, la politik'e aktiv'a'j intelekt'ul'o'j – student'o'j, instru'ist'o'j, ĵurnal'ist'o'j, ktp., sufer'as prem'o'j'n kaj arest'o'j'n. Ver'a «  MacCarthy -ism'o laŭ hind'a manier'o », laŭ la vort'o'j de la verk'ist'o Anand Teltumbde, persekut'at'a de la polic'o [3]. Mult'a'j, inkluziv'e ĉe la radikal'a mal'dekstr'o, nun esper'as la venk'o'n, ĉe la ven'ant'a printemp'a balot'o, de koalici'o konduk'at'a de la Parti'o de la Kongres'o, simbol'o de nov'liberal'ism'o kun pli human'a vizaĝ'o...

Naïké DESQUESNES



La aŭtor'o

Naïké DESQUESNES
Ĵurnal'ist'o. Kun la kun'labor'ad'o de Javed Iqbal, ĵurnal'ist'o en Mumbajo.
(vid'u)

La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:

Esper'o'j de la « ordinar'a hom'o »

La barat'a labor'ist'a jun'ul'ar'o defi'as Suzuki



Traduk'it'a de:
Jeanne -Mari'e Cash
el la franc'a.

[1] « Indi'a’ s strong economy continues to lead glob'al growth  », Inter'naci'a Mon-Fondus'o, Vaŝington'o, DC, 8- a de aŭgust'o 2018, www. imf. org

[2] Business Standard, Nov- Delio, 4- a de februar'o 2018.

[3] Anand Teltumbde, «  McCarthyism in Mod'i’ s Indi'a », Jacobin, 23- a de oktobr'o 2018, www. jacobinmag. com


Akcept'ej'o >> 1 a mart'o 2019

La akr'a dekstr'ul'ar'o manovr'ant'a


Kie'n ir'as la opozici'o en Venezuel'o ?

Ŝtat'renvers'o, lokaŭt'o, bojkot'o de la elekt'o'j … La radikal'a al'o de la venezuel'a opozici'o prov'is ĉio'n por renvers'i la prezid'ant'o'n Hug'o Chávez, post'e li'a'n post'e'ul'o'n Nicolás Maduro. Dum la ekonomi'a kaj social'a ĥaos'o favor'is ili'a'j'n intenc'o'j'n, ĝi sabot'is la prov'o'j'n dialog'i kun la potenc'o en 1018 kaj nun kalkul'as kun uson'a inter'ven'o por ating'i si'a'j'n cel'o'j'n.



de  Juli'a BUXTON

ĈU EN VENEZUEL'O okaz'is la ne'imag'ebl'o ? Opozici'o paraliz'it'a de rankor'o'j kaj de strategi'a'j mal'konsent'o'j ŝajn'as sukces'e unu'iĝ'i. La ide'o, ke la re'elekt'o de la prezid'ant'o Nicolás Maduro en Maj'o 2018 ne est'is laŭ'leĝ'a, ebl'ig'is trans'pont'ig'i ĝis nun ne super'ebl'a'j'n antagonism'o'j'n. La deput'it'o'j de la Naci'a Asemble'o, plej mult'e kontraŭ Maduro, inter'konsent'is por taks'i ke la prezid'ant'o „uzurp'as” si'a'n posten'o'n, kaj ke tio prav'ig'as invok'i la Bolivaran Konstituci'o'n de 1999. Tiu efektiv'e preskrib'as, ke en tia situaci'o la prezid'ant'o de la parlament'o tiam pren'u en si'a'j'n man'o'j'n la gvid'o'n de la land'o. La 23-an de Januar'o, s - ro Ju'a'n Guaidó do mem proklam'is si'n „inter'a prezid'ant'o” kaj task'is si'n star'ig'i trans'ir'a'n reg'ist'ar'o'n por organiz'i prezid'ant-elekt'o'n en'e de jar'o. En la sekv'a'j tag'o'j li est'is agnosk'it'a de kvin'dek'o da ŝtat'o'j, inter ili Uson'o, Brazil'o, Ekvador'o kaj la plej mult'a'j land'o'j de Okcident-Eŭrop'o.

Mult'nombr'a'j voĉ'o'j, inter ili tiu de la uson'a intelekt'ul'o Noam Chomsky, denunc'is ŝtat'renvers'o'n. [1] La eks'a sen'de'pend'a raport'ist'o ĉe la Unu'iĝ'int'a Naci'ar'o Alfred de Zayas taks'as, ke la uson'a'j sankci'o'j (kiu'j ek'de 2017 ne ĉes'is akr'iĝ'i) est'as „krim'o'j kontraŭ la hom'ar'o” [2], ĉar ili pli grav'ig'as la ekonomi'a'n kaj social'a'n situaci'o'n de la land'o, kiu jam est'as tre akr'a. [3] Sed la esper'o, ke la uson'a'j prem'o'j rapid'ig'as reĝim'ŝanĝ'o'n, ne daŭr'is long'e. Spit'e al la al'vok'o'j ribel'i, la arm'it'a'j fort'o'j rest'as fidel'a'j al s - ro Maduro. Rus'land'o kaj Ĉin'uj'o ankaŭ sub'ten'as li'n, kvankam Ĉin'uj'o komenc'is diskut'o'j'n kun la opozici'o pri la ŝuld'o de 75 miliard'o'j da dolar'o'j, kiu'j'n Karakaso est'is far'int'a ĉe ĝi. [4] La invit'o trov'i solv'o'n inter'trakt'it'a'n, defend'at'a de Meksik'o kaj de Urugvaj'o, ĉes'ig'is la elan'o'n de s - ro Guaidó.

Tiu, spron'it'e de Vaŝington'o, rifuz'is la invit'o'j'n al dialog'o kaj prefer'is al'vok'i al pli'akr'ig'o de la sankci'o'j, sen eksklud'i la ide'o'n de ekster'land'a milit'a inter'ven'o.

Trans tiu ĉi kun'iĝ'o de cirkonstanc'o'j, unu demand'o rest'as : kia'n land'o'n la opozici'o vol'as konstru'i ? En la moment'o ĝi don'as nenia'n preciz'a'n respond'o'n. Kaj ne sen'kial'e : fort'a'j divid'o'j daŭr'e dis'ŝir'as la kontraŭ'ul'o'j'n al s - ro Maduro inter si. Ili'a kun'ten'iĝ'o, hast'e kun'glu'it'a dum la last'a'j monat'o'j, minac'as dis'iĝ'i ek'de kiam neces'as organiz'i la potenc'o'n, dis'don'i posten'o'j'n kaj afiŝ'i orient'iĝ'o'j'n.

Oni pov'as skem'e ident'ig'i tri grand'a'j'n tendenc'o'j'n. La unu'a gravit'as ĉirkaŭ la Popol'a Vol'o ( VP), la parti'o de s - ro Guaidó, fond'it'a de s - ro Leopold'o López – aktual'e en super'rigard'at'a rezid'ad'o pro incit'o al per'fort'o kaj pro konspir'o dum la ribel'o'j en 2014 [5] –, kaj de s -in'o María Corina Machado kaj s - ro Antonio Ledezma, ĉiam'a opon'ant'o'j al la mort'int'a Hug'o Chávez. La ŝlos'il'a'j ag'ant'o'j de la operaci'o ĉiu'j de'ven'as el tiu nebuloz'o, kiu el'star'as per la mal'klar'ec'o, kiu'n ĝi fleg'as, pri si'a'j ideologi'a'j konvink'o'j kaj per si'a klan'ec'a kondut'o. Malgraŭ ĝi'a mal'fort'a ĉe'est'o en la Naci'a Asemble'o (14 seĝ'o'j el en'tut'e 167), la VP ŝajn'as est'i la sol'e manovr'ant'a.

En'e de la opozici'o tiu parti'o en'karn'ig'as la plej radikal'a'n al'o'n, la plej proksim'a'n de Vaŝington'o, la plej sen'a'n je social'a baz'o kaj la mal'plej mal'ferm'it'a'n al kompromis'o. Se s - ro Guaidó hav'us la ide'o'n mal'ferm'i la pord'o'n al re'pac'iĝ'o kun la venezuel'an'o'j – daŭr'e mult'nombr'a'j – kiu'j deklar'as si'n ĉavistaj, li pov'us kaŭz'i la koler'o'n de si'a'j parti'an'o'j, kiu'j'n li'a parti'o jam de jar'o'j klopod'as por incit'eg'i.

Venĝ'o'n aŭ re'pac'iĝ'o'n

TIU ĈI RADIKAL'A part'o ĉiam opini'is, ke la part'o'pren'o en voĉ'don'ad'o hav'us la tendenc'o'n legitim'i aŭtoritat'ec'a'n potenc'o'n kaj kontribu'us la mal'fort'iĝ'o de la demokrati'o. En konstant'a lig'o kun la diaspor'o viv'ant'a en Uson'o, ĝi ĝu'as privilegi'a'n kontakt'o'n kun la plej konservativ'a'j sektor'o'j de la uson'a politik'a aparat'o, kaj apart'e kun la senat'an'o de Florid'o, Marco Rubi'o. Dank'e al la sub'ten'o de bon'e establ'it'a'j pens'fabrik'o'j ( Council of the Americas, Fond'aĵ'o Carnegie) kaj al la mon'help'o'j de la Uson'a Agent'ej'o por Inter'naci'a Dis'volv'ad'o ( USAID) kaj de la Naci'a Fond'aĵ'o por Demokrati'o ( NED), tiu jung'it'ar'o inund'as la komunik'il'o'j'n per si'a'j admon'o'j pri la dialog'em'ul'o'j.

Profit'ant'e la ĝeneral'a'n mal'simpati'o'n de la venezuel'a'j elekt'ant'o'j por la centr'a'j parti'o'j, la radikal'ul'o'j apog'as si'n sur „popular'a'j ret'o'j” kun mal'klar'a'j kontur'o'j, sur ret'a'j komunik'il'o'j kaj sur mobiliz'ad'o de radikal'iĝ'int'a'j, kvankam mal'mult'a'j student'o'j. Sed ili pag'as por si'a elit'ism'o. De'ven'a'j el soci'a'j grup'o'j privilegi'a'j, far'int'a'j si'a'j'n stud'o'j'n en Uson'o, ili'a'j gvid'ant'o'j disting'iĝ'as dis'de la venezuel'an'o'j kiu'j ador'is Chávez -on. Lili'a'j manovr'o'j por renvers'i la prezid'ant'o'n – nom'e puĉ'o fiask'int'a en 2002 – est'is percept'at'a'j kiel mal'esper'a'j prov'o'j de mal'mult'a'j riĉ'ul'o'j dezir'ant'a'j trud'i si'a'j'n prefer'o'j'n. Dum la bolivara revoluci'o akumul'is sukces'o'j'n pri ali'distribu'ad'o de la riĉ'aĵ'o'j kaj pri redukt'ad'o de la mal'egal'ec'o'j inter ras'o'j, klas'o'j kaj seks'o'j, la proksim'iĝ'o de tiu ĉi et'a grup'o kun la vaŝington'a'j nov'konservativ'ul'o'j kontribu'is al ili'a bild'o kiel grup'et'o kontraŭ'naci'a kaj kontraŭ'popol'a.

La du ceter'a'j frakci'o'j de la kontraŭĉavismo montr'iĝ'is pli pret'a'j part'o'pren'i en la elekt'o'procez'o'j, dialog'i kaj cel'i la „re'pac'iĝ'o'n”. Ili'a influ'o en la divers'a'j koalici'o'j form'it'a'j de la opozici'o ek'de la elekt'o de Chávez en 1998 vari'is laŭ la relativ'a pez'o de la radikal'ul'o'j. Kiam ĝi sukces'is, kiel dum la region'a'j elekt'o'j de 2008 kaj la parlament-elekt'o'j de 2010, ĝi'a elekt'o-strategi'o favor'ig'is la „centr'ist'o'j'n”. La mal'venk'o'j, kiel tiu de s - ro Henrique Capriles kontraŭ s - ro Maduro en la prezid'ant-elekt'o de 2013, unu'ig'is la adept'o'j'n de elekt'o-bojkot'o, kiu'j prefer'as la strat'a'j'n mobiliz'ad'o'j'n.

La centr'ist'a opozici'o est'as asoci'at'a al la du plej grav'a'j opozici'a'j parti'o'j : Just'ec'o'n unu'e ( PJ, 27 el la 109 seĝ'o'j de la opozici'o en la Asemble'o) kaj Ag'o Demokrat'a (AD, 25 seĝ'o'j), kvankam kelk'a'j gvid'ant'o'j ne ĉes'is vag'ad'i inter tiu'j du. La PJ nask'iĝ'is el divers'a'j kampanj'o'j favor'e al politik'a reform'o dum la 1990- aj jar'o'j. Ĝi est'is en'skrib'it'a en la registr'o de la politik'a'j parti'o'j en 2000. La AD si'a'vic'e rest'as la plej grand'a histori'a parti'o de la land'o. Ĝi divid'is la potenc'o'n kun la krist'a'n-demokrat'a parti'o, la Komitat'o de sen'de'pend'a elekt'a politik'a organiz'aĵ'o ( Copei), inter la re'ven'o al la demokrati'o, en 1958, kaj la komenc'o de la bolivara revoluci'o, en 1999.

En'e de tiu moder'a grup'o s - ro Capriles, gvid'ant'o de la PJ, hav'is la merit'o'n ĉes'ig'i la komenc'a'n strategi'o'n bojkot'i la elekt'o'j'n, kiu ebl'ig'is al Chávez dispon'i pri la potenc'o je naci'a, region'a kaj distrikt'a nivel'o'j inter 2000 kaj 2006. Pragmat'ik'e li spron'is la Tabl'o'n de demokrati'a unu'ec'o (MUD), koalici'o'n de la opozici'o star'ig'it'a en Januar'o 2010, al mal'pli dekstr'a pozici'o. Sub li'a impuls'o la MUD daŭr'e el'vok'ad'is la „neces'a'n re'aktiv'ig'o'n” ekonomi'a'n, la „nepr'a'n re'konstru'ad'o'n” demokrati'a'n de la instituci'o'j aŭ la „urĝ'o'n de social'a re'struktur'ad'o” de la land'o. Sed ĝi ankaŭ re'kon'is la popol'a'n sub'ten'o'n, kiu'n Chávez ĝu'is kaj la neces'o'n daŭr'ig'i kelk'a'j'n el li'a'j social'a'j program'o'j. [6]

La parlament-elekt'o'j de 2010 fort'ig'is la pozici'o'n de la centr'ist'o'j. La epizod'o firm'ig'is la unu'ec'o'n de la MUD ĉirkaŭ la kandidat'ec'o de s - ro Capriles por la prezid'ant-elekt'o'j de 2012. La kandidat'o tiam adopt'is program'o'n mal'dekstr'e centr'a'n : sub'ten'o al la privat'a iniciat'o kaj konsider'o de la social'a'j demand'o'j. Tiu evolu'o hav'is nenio'n anekdot'a'n por cert'a'j membr'o'j de la opozici'o, kiu'j antaŭ'e pled'is por mal'gras'ig'a kurac'o de ŝtat'o konsider'at'a tro dik'a, por re'ven'i al merkat'ekonomi'o kaj por privat'ig'o de la ekonomi'o, inkluziv'e de la petrol-sektor'o. Dum la radikal'ul'o'j parol'is nur pri jur'a'j persekut'o'j kontraŭ la membr'o'j de la reg'ist'ar'o, s - ro Capriles emfaz'is la re'pac'iĝ'o'n kaj la naci'a'n unu'ec'o'n.

Kan'o'n-nutr'aĵ'o

EN LA JAR'O 2012 Chávez alt'e venk'is, kun 11-el'cent'a antaŭ'aĵ'o, sed li'a mort'o, en 2013, ven'ig'is ali'a'n balot'o'n, kiu'n s - ro Capriles perd'is je nur 1,49 el'cent'o kontraŭ s - ro Maduro. Tiu si'n'sekv'o de mal'sukces'o'j tamen fort'ig'is la domin'ad'o'n de la radikal'ul'o'j. De'nov'e s - ro Capriles fal'is en la ombr'o'n de s - ro López post disput'o'j tiom akr'a'j ke, laŭ la magazin'o Foreign Policy , ili kaŭz'is en la komunik'il'o'j „la sam'a'n ekscit'o'n kiel la roz'kolor'a'j naci'a'j televid-seri'o'j.” [7]

Pri'skrib'it'a de inform'o de la uson'a ŝtat'departement'o en 2011 kiel „divid'ant'a figur'o en'e de la opozici'o”, „arogant'a, postul'em'a kaj potenc-soif'a”, sed dot'it'a „per ne'kontest'ebl'a popular'ec'o, per karism'o kaj per organiz-talent'o” [8], s - ro López al'iĝ'as al Nov'a temp'o (UNT), krom'a skism'o de la AD form'it'a en 1999, kiu ag'ad'as precip'e blov'ant'e sur la braĝ'o'j'n de student'a'j mobiliz'iĝ'o'j fin'e de la 2000- aj jar'o'j. Li fond'as la VP en 2009. Dev'ig'it'a rezign'i pri la mandat'o'j, kiu'j'n li praktik'is, sekv'e al akuz'o'j je korupt'o, li far'iĝ'is la opozici'ul'o plej tim'at'a de la ĉavista tend'ar'o, lev'it'a al la rang'o de hero'o en la plej radikal'a'j part'o'j de la opozici'o. Tiu status'o kaŭz'is la ĉikan'ad'o'j'n de la potenc'o kaj pun'o'n je mal'liber'ig'o. En tia kun'tekst'o s - ro Capriles, en la okul'o'j de la plej ekzalt'it'o'j, est'as nur iom sen'suk'a paser'o kompar'e kun la kolomb'o López. Tamen nov'a teren'o de inter'kompren'iĝ'o baldaŭ ebl'ig'is unu'ig'i la du kontraŭ'a'j'n pozici'o'j'n : ribel'o baz'it'a sur la postul'o de elekt'o-procez'o.

Dum la parlament-elekt'o'j de 2015 la MUD venk'is per 65,27 el'cent'o'j de la voĉ'o'j kaj akir'is pli'mult'o'n de la seĝ'o'j. Sed, kvankam la membr'o'j de la koalici'o est'is unu'anim'a'j pri la neces'o ating'i la potenc'o'n, ili est'is el'labor'int'a'j nenia'n projekt'o'n real'ig'end'a'n ek'de kiam ili ating'is la potenc'o'n. Ekster ili'a afiŝ'it'a intenc'o renvers'i s - ron Maduro „en'e de ses monat'o'j”, ili'a'j postul'o'j lim'iĝ'is al la liber'ig'o de „politik'a'j mal'liber'ul'o'j” – special'e de s - ro López – kaj al suspend'o de kelk'a'j el la plej popular'a'j social'a'j program'o'j de la land'o. En kun'tekst'o de ekonomi'a ĥaos'o, de mank'o'j kaj de ramp'ant'a mal'sekur'ec'o, la prioritat'o'j de la deput'it'o'j de'nov'e mal'traf'is tiu'j'n de la loĝ'ant'ar'o. Dum tiu tut'a period'o la opini-enket'o'j atest'as pri la kresk'o de la „nek nek”, do de tiu'j, kiu'j rifuz'as tut'e sam'e la maduristan potenc'o'n kiel la opozici'o'n. Laŭ la sond'aĵ'o'j, tiu grup'o en la jar'o 2017 reprezent'is preskaŭ la du'on'o'n de la loĝ'ant'ar'o. [9]

Sam'jar'e la MUD implod'is. S - ro Maduro kre'is la Konstituci'ig'a'n naci'a'n asemble'o'n (ANC) por ĉirkaŭ'ir'i la tradici'a'n leĝ'don'a'n organ'o'n, en la man'o'j de la opozici'o, kies legitim'ec'o'n li kontest'as kun la pretekst'o de suspekt'o de voĉ'don-aĉet'o'j, kiu pez'as sur tri deput'it'o'j de la sub'ŝtat'o Amazoni'o. La ANC est'as agnosk'it'a nek de Uson'o nek de la Organiz'aĵ'o de Amerik'a'j Ŝtat'o'j ( OAŜ) La situaci'o ŝajn'is est'i favor'a al la radikal'a'j part'o'j, kiu ĉerp'is grand'a'n part'o'n de si'a sub'ten'o ekster'land'e. Sed kvin guberni'estr'o'j elekt'it'a'j sub la flag'o de la MUD fin'e ĵur'is antaŭ la nov'a asemble'o. De'nov'e aper'is la romp'o'j en'e de la opozici'o.

La grup'o'j de adept'o'j de elekt'o-voj'o ŝvel'is kun la fort'iĝ'o pro la ĉavistoj – kelk'foj'e eks'a'j ministr'o'j de la mort'int'a prezid'ant'o – kaj, pli ĝeneral'e, de social'ist'a'j membr'o'j, kiu'j'n la korupt'o, la aŭtoritat'ism'o kaj la ekonomi'a ĥaos'o instig'is romp'i. Okaz'e de la prezid'ant-elekt'o de Maj'o 2018 ili sub'ten'is la kandidat'ec'o'n de s - ro Henr'i Falcón. Tiu ricev'is la plej vigl'a'j'n kritik'o'j'n en'e de la sam'a opozici'o : s -in'o Machado kvalifik'as li'a'n re'pac'ig'a'n paŝ'o'n kiel „abomen'a'n kaj mal'ind'a'n” [10]. S - ro Maduro venk'is per preskaŭ 68 el'cent'o'j de la voĉ'o'j kaj tre mal'alt'a part'o'pren'o de 46 el'cent'o'j. La nov'a fiask'o de la moder'ul'o'j ebri'ig'is la radikal'ul'o'j'n, inter kies unu'a'j vic'o'j est'is iu Ju'a'n Guaidó.

La aŭtoritat'o de tiu en la opozici'a nebuloz'o tamen rest'as delikat'a. Kelk'a'j'n tag'o'j'n antaŭ la parol'ad'o, dum kiu s - ro Guaidó proklam'is si'n mem prezid'ant'o, s - ro Capriles denunc'is la prov'o'j'n uz'i per'fort'o'n de „cert'a'j” membr'o'j de la opozici'o, kiu'j, laŭ li, ŝajn'as est'i pret'a'j trans'form'i la venezuel'a'n loĝ'ant'ar'o'n en „kan'o'n-nutr'aĵ'o'n”. [11] Post fasad'a unu'ec'o en la tag'o'j, kiu'j sekv'is al la demarŝ'o de s - ro Guaidó, la kritik'o'j de'nov'e akr'iĝ'is, ĉar la komenc'a cel'o, la rapid'a renvers'o de s - ro Maduro, ne est'is ating'it'a. La 15-an de Februar'o, artikol'o de la Wall Street Journal konstat'is ke, spit'e al la konvink'o de la VP kaj de ĝi'a'j uson'a'j alianc'an'o'j, ke „la reĝim'o de la prezid'ant'o Nicolás Maduro rapid'e kolaps'os, ek'de kiam Vaŝington'o komenc'is for'pren'i de li li'a'j'n sub'ten'o'n de la milit'ist'o'j por rapid'ig'i li'a'n for'ir'o'n, la afer'o'j ne okaz'is tiel.” [12]

Re'foj'e la ne'kapabl'o de la opozici'o inter'konsent'i pri strategi'o por akir'i la potenc'o'n met'is en la du'a'n rang'o'n ĝi'a'n ĉef'a'n mal'fort'ec'o'n : ĝi'a'n fiask'o'n propon'i koher'a'n politik'a'n projekt'o'n, kapabl'a'n konvink'i la pli'mult'o'n de la civit'an'o'j. Dum s - ro Maduro ankoraŭ pov'as mobiliz'i part'o'n de la loĝ'ant'ar'o, la persist'o de klan'a'j logik'o'j en la opozici'o mal'help'as la serĉ'ad'o'n de pac'a solv'o al la aktual'a kriz'o.

Juli'a BUXTON.



La aŭtor'o

Juli'a BUXTON


La last'a'j artikol'o'j de tiu ĉi aŭtor'o:



Traduk'it'a de:
Vilhelm'o Lutermano
el la franc'a.

[1] „Op'e'n letter by over 70 scholars and experts condems US - backed coup attempt in Venezuel'a”, 24-an de Januar'o 2019, www. commondreams. org .

[2] Michael Selby - Green, „Venezuel'a crisis  : Former UN rapporteur says US sanctions ar'e killing citizens ”, The Independent , London'o, 26-an de Januar'o 2019.

[3] Vd Renaud Lambert, „Venezuel'o, la kaŭz'o'j de la ĥaos'o”, Le Mond'e diplomatique en Esperant'o, Decembr'o 2016.</