maĉi

*maĉ/i¹ (tr)

Dispremi en la buŝo per la dentoj: gluti, ne maĉinte! (pp piloloj); (f) okuloj ardis, vortojn li maĉis (G); maĉi la silabojn.
mueli, maĉostomako;. [VIDU] gumo.
  • maĉ (ad)o
    Ago de tiu, kiu maĉas: la maĉado estas necesa al la digestado.
  • maĉilo
    Aparato, por dispisti la solidajn nutraĵojn.
  • remaĉi
    1. (pp kelkaj bestoj, ekz. bovo, kamelo) Revenigi el la stomako en la buŝon kaj ree maĉi: ĉiun bruton, kiu havas disfenditajn hufojn [...] kaj kiu remaĉas maĉitaĵon, vi povas manĝi (X).
    1. (f) Volvi en sia kapo ĉiam la samajn pensojn; longe mediti, pripensi: remaĉi sian venĝemon; sensuka tempo de kastritoj, kiu taŭgas por nenio, nur por remaĉadi la farojn de la antaŭa tempo (Z).
  • remaĉuloj
    [ZOOLOGIO] Subordo (Ruminantia) el la ordo de parhufuloj, ampleksanta la fam-ojn de cervedoj, bovedoj, ĝirafedoj, kameledoj k.a. , t.e. la animalojn kun speciala formo de la stomako, kiu ebligas la remaĉadon. [VIDU] abomaso, centipelio, omaso, rumeno.
  • krakmaĉi
    Rompi per la dentoj kun krakbruo.
  • papermaĉaĵo
    Muldokartono.
  • tabakmaĉi (ntr)
    Maĉi tabakon, por engluti la sukon.

    maĉx


    Iel rilatitaj:

    abomasx alkx bestx betelx bolusx bovx buŝx dentx manĝx