The Project Gutenberg EBook of Aliaj Tempoj, by Edith Wharton This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included with this eBook or online at www.gutenberg.org Title: Aliaj Tempoj Author: Edith Wharton Translator: Edwin Grobe Release Date: July 16, 2006 [EBook #18836] Language: Esperanto Character set encoding: UTF-8 *** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK ALIAJ TEMPOJ *** Produced by Robert L. Read, William Patterson and the Online Distributed Proofreading Team at http://www.pgdp.net 

KLASIK'A'J USON'A'J NOVEL'O'J
EDITH WHARTON
(ĉ.1861-1937)
ALI'A'J TEMP'O'J
Esperant'ig'is
EDWIN GROBE
1999
El'don'ej'o-Arizon'a-Stel'o
1620 North Sunset Driv'e
Temp'e, Arizon'a 85281-1550
Uson'o
EDITH WHARTON
"ALI'A'J TEMP'O'J"
Unu'a El'don'o: Februar'o 1999
Origin'a Angl'a'lingv'a Titol'o:
"AUTRES TEMPS"
ALI'A'J TEMP'O'J

S-rin'o Lidkoto, dum la gigant'a minac'a Nov-Jork-amas'o si'n difin'is trans'akv'e, re'tir'iĝ'is kaŭr'e en si'a'n angul'o'n de la ferdek'o kaj sid'is aŭskult'ant'e kun spec'o de mal'logik'a terur'o la konstant'a'n antaŭ'e'n'ir'ant'a'n pelad'o'n de la helic'o'j.

Komenc'e, ŝi sur'voj'iĝ'is sufiĉ'e trankvil'e—en si'n'ten'o kiu'n ŝi nom'is "bon'senc'a"—sed la sur'mar'a semajn'o dispon'ig'is al ŝi tro da temp'o por pri'pens'i afer'o'j'n kaj las'is ŝi'n dum tro long'a temp'o en sol'ec'o kun la pas'int'ec'o.

Kiam ŝi est'is sol'a, ĉiam est'is la pas'int'ec'o kiu al'tir'is ŝi'a'n atent'o'n. Ŝi ne kapabl'is si'n distanc'ig'i de ĝi kaj ne plu dezir'is far'i tio'n. Dum si'a'j long'a'j ekzil'jar'o'j ŝi sukces'is akord'iĝ'i kun ĝi, lern'is konsent'i pri tio ke ĝi est'os ĉiam tie, kolos'a, obstrukc'a, ĝen'pez'a, pli grand'a kaj pli impon'a ol io ajn el'vok'ot'a far la est'ont'ec'o. Kaj, ĉiu'okaz'e, ŝi cert'is pri ĝi, kompren'is ĝi'n, sci'pov'is ĝi'n pri'trakt'i. Ŝi jam lern'is kiel kamufl'i kaj pri'zorg'i kaj ŝirm'i ĝi'n sam'e kiel oni ag'as pri sufer'ant'a sam'famili'an'o.

La ebl'o ke ŝi forges'u la pas'int'ec'o'n neniam bon'ŝanc'is si'n prezent'i al ŝi. Ĝi rigard'is ŝi'n el la vizaĝ'o de ĉiu kon'at'o, ĝi aper'is subit'e en la okul'o'j de ne'kon'at'o'j kiam unu'nur'a vort'o ili'n kompren'ig'is: "Jes, tiu S-rin'o Lidkoto, ĉu vi ne sci'as?" Ĝi el'star'iĝ'is salt'e antaŭ ŝi en la unu'a sur'mar'a tag'o kiam, trans la manĝ'ĉambr'o , ek'de la tabl'o de la kapitan'o, ŝi vid'is paŭz'i la migr'ant'a'n lorn'et'o'n de S-rin'o Lorino Bulĝero kaj blank'iĝ'i kiel fal'ig'it'a'n rol'kurten'o'n la okul'o'n mal'antaŭ ĝi. La sekv'int'a'n tag'o'n, kompren'ebl'e, la kapitan'o demand'is: "Ĉu vi kon'as vi'a'n ambasador'in'o'n, S-rin'o'n Bulĝeron?" kaj ŝi respond'is ke ne, ŝi mal'oft'e for'las'as Florenc'o'n kaj ne vizit'is Rom'o'n dum pli ol unu tag'o ek'de kiam Ges-roj Bulĝero ating'is si'a'n Itali'a'n posten'o'n. Ŝi tiel al'kutim'iĝ'is al tiu'j fraz'o'j ke ŝi ripet'is ili'n sen'ĝen'e. Kaj la kapitan'o tuj ŝanĝ'is la tem'o'n.

Ne, kutim'e ne ĝen'is ŝi'n pri'pens'i la pas'int'ec'o'n ĉar ŝi jam al'kutim'iĝ'is al ĝi kaj ĝi'n kompren'is. Ĝi est'is grand'a konkret'a fakt'o star'ant'a sur ŝi'a voj'o kiu'n neces'is ke ŝi ĉirkaŭ'ir'u ĉiu'n foj'o'n kiam ŝi mov'iĝ'is en iu ajn direkt'o. Sed nun, laŭ la lum'o de la mal'feliĉ'a event'o ŝi'n al'vok'int'a el Itali'o—la subit'a ne'atend'it'a anonc'o pri la eks'edz'iĝ'o de ŝi'a fil'in'o kaj Horaco Purŝo kaj la re'edz'in'iĝ'o de tiu fil'in'o kun Vilburo Barklejo—la pas'int'ec'o, ŝi'a apart'a mizer'a pas'int'ec'o, el'star'iĝ'is antaŭ ŝi kun akuz'a'j okul'o'j, far'iĝ'is, laŭ ŝi'a sen'ord'ig'it'a fantazi'o, kiel aflikt'it'a parenc'o subit'e eskap'int'a de la fleg'ist'in'o'j kaj pri'zorg'ant'o'j kaj parad'ig'ant'a publik'e la horor'o'n kaj mizer'o'n kiu'j'n, dum la long'a'j jar'o'j, ŝi tiom pacienc'e ŝirm'is kaj izol'is.

Jes, jen ĝi star'is antaŭ ŝi dum la agit'it'a'j semajn'o'j post la al'ven'o de la nov'aĵ'o—dum ŝi'a sen'fin'a vojaĝ'o el Hindi'o kie ating'is ŝi'n la inform'leter'o de Leilino kaj la febr'a halt'o ĉe ŝi'a loĝ'ej'o de Florenc'o kie neces'is ke ŝi paŭz'u kaj amas'ig'u si'a'j'n hav'aĵ'o'j'n por komenc'i nov'a'n sur'voj'iĝ'o'n—jen ĝi star'is mok'rid'et'ant'e al ŝi kun nov'a mal'bon'aŭgur'o ŝajn'ant'a dir'i: "Ho, sed nun vi dev'as mi'n rigard'i, ĉar mi est'as ne nur vi'a propr'a pas'int'ec'o sed ankaŭ la nun'temp'o de Leilino."

Cert'e est'is majstr'a tuŝ'o de tiu'j ĉef'ironi'ist'in'o'j de tond'il'o kaj ŝpin'il'o kiam ili elekt'is du'obl'ig'i la sort'o'n de la patr'in'o en tiu de la fil'in'o. S-rin'o Lidkoto ĉiam imag'is iom makabr'e ke, tiel rimark'ind'e mal'sukces'int'e util'i al Leilino en ali'a'j manier'o'j, almenaŭ ŝi pov'os rol'i kiel avert'il'o. Ŝi eĉ mal'konsent'is si'n defend'i, prezent'i si'a'n kaz'o'n en la plej bon'a lum'o, stoik'e mal'bon'vol'is pri'parol'i mild'ig'int'a'j'n cirkonstanc'o'j'n, por ke la sen'pri'pens'a kompat'o de Leilino ne nask'ig'u konklud'o'j'n pov'ant'a'j'n efik'i katastrof'e sur ŝi'a'n propr'a'n viv'o'n. Kaj nun okaz'is ti'aĵ'o mem kaj S-rin'o Lidkoto imag'is aŭd'i la tut'a'n Nov-Jork'o'n dir'i unu'voĉ'e: "Jes, Leilino far'is la sam'aĵ'o'n kiu'n far'is ŝi'a patr'in'o. Kun tia ekzempl'o ĉu oni rajt'as esper'i ali'aĵ'o'n?"

Tamen se ŝi est'is ekzempl'o, kompat'ind'ul'in'o, ŝi est'is aĉ'a ekzempl'o. Ŝi est'int'us, laŭ'supoz'e, pli util'a kiel de'turn'il'o ol cent sen'kulp'a'j patr'in'o'j kiel stimul'il'o'j. Ĉar kiel kuraĝ'int'us ripet'i eksperiment'o'n tiel katastrof'a'n iu ajn vid'int'a ajn'a'n er'o'n de ŝi'a viv'o de la dek ok pas'int'a'j jar'o'j?

Nu, en tia'j kaz'o'j mal'grav'as logik'o, mal'grav'as ekzempl'o, grav'as nenio probabl'e krom hav'i la sam'a'j'n impuls'o'j'n en la sang'o; kaj jen est'is la mal'hel'a hered'aĵ'o kiu'n ŝi donac'is al si'a fil'in'o. Leilino ne imit'is ŝi'n konsci'e, ŝi nur "post'simil'is" ŝi'n, est'is projekci'aĵ'o de ŝi'a propr'a for'pas'int'a ribel'ad'o.

S-rin'o Lidkoto bedaŭr'eg'is, en la komenc'o de la vojaĝ'o, ke la ŝip'o "Utopi'o" est'as mal'rapid'a vapor'vetur'il'o kaj bezon'os ok tut'a'j'n tag'o'j'n por ŝi'n al'ven'ig'i al ŝi'a mal'feliĉ'a fil'in'o. Sed nun, kiam al'proksim'iĝ'is la moment'o de re'renkont'iĝ'o, bon'vol'e ŝi re'ĝir'int'us la boat'o'n kaj re'ven'fuĝ'int'us sur la alt'a'j'n mar'o'j'n. Tem'is ne nur pri tio ke ŝi sent'is si'n mal'pret'a por al'front'i la est'ont'ec'o'n ŝi'n atend'ant'a'n en Nov-Jork'o sed ankaŭ ke ŝi bezon'is pli da temp'o por aranĝ'i kio'n "Utopi'o" jam hav'ig'is al ŝi. La pas'int'ec'o est'is jam sufiĉ'e mal'bon'a sed la nun'a temp'o kaj la est'ont'ec'o est'is pli mal'bon'a'j ĉar ili est'is mal'pli kompren'ebl'a'j kaj ĉar, dum ŝi pli aĝ'iĝ'is, surpriz'o'j kaj sen'konsekvenc'o'j ĝen'is ŝi'n pli ol la plej mal'bon'a'j cert'aĵ'o'j.

Est'is, ekzempl'e, S-rin'o Bulĝero. Laŭ la hel'o, aŭ anstataŭ'e la mal'hel'o, de nov'a'j okaz'int'aĵ'o'j, la ver'o pov'us est'i ke S-rin'o Bulĝero ne intenc'is ŝi'n mal'agnosk'i, sed nur mal'sukces'is ŝi'n re'kon'i. S-rin'o Lidkoto koncept'is tiu'n hipotez'o'n aŭskult'ant'e la konversaci'o'n de la person'o'j sid'ant'a'j apud ŝi sur la ferdek'o—du vigl'a'j jun'a'j vir'in'o'j port'ant'a'j sur'kap'e la plej last'a'temp'a'j'n Pariz'a'j'n ĉapel'o'j'n kaj en'kap'e la plej last'a'temp'a'j'n Nov-Jork'a'j'n ide'o'j'n. Tiu'j vir'in'o'j, pri kiu'j mal'ebl'int'us al hom'o hav'ant'a la mal'nov'temp'a'j'n kategori'o'j'n de S-rin'o Lidkoto taks'i ĉu ili est'as edz'in'o'j aŭ fraŭl'in'o'j, ĉu bon'kondut'a'j aŭ mal'bon'kondut'a'j, ĉu ili hav'as iu'j'n ajn el la ceter'a'j preciz'a'j trajt'o'j kiu'j'n jun'a'j vir'in'o'j de ŝi'a'j jun'ec'o kaj soci'a rang'o dev'is hav'i, el'montr'is kon'o'n pri la Nov-Jork'a mond'o kiu de'nov'e laŭ la tradici'o'j de S-rin'o Lidkoto, dev'int'us sugest'i sekur'a'n rang'o'n en ĝi. Sed en la fluid'a stat'o de la aktual'a soci'a etiket'o, kio'n sugest'is io ajn krom tio kio'n sugest'is ili'a'j ĉapel'o'j—ke neniu sci'pov'as antaŭ'sci'i kio est'as okaz'ont'a post'e?

Ili ŝajn'is, almenaŭ, frekvent'i ar'o'n da sen'okup'a'j kaj riĉ'eg'a'j hom'o'j est'ig'ant'a'j la sam'a'j'n gest'o'j'n kaj gir'ant'a'j sur la sam'a'j pivot'o'j kiel la fil'in'o de S-rin'o Lidkoto kaj la amik'in'o'j de tiu: ili'a'j Korinoj kaj Matinoj kaj Mabelinoj ŝajn'is est'i baldaŭ mal'kaŝ'ont'a'j kon'at'a'j'n famili'nom'o'j'n kaj foj'e unu el la parol'ant'in'o'j, resum'ant'e diskut'ad'o'n kies komenc'o'n S-rin'o Lidkoto ne aŭd'is, proklam'is kun impet'a mem'fid'o: "Ĉu Leilino? Ho, Leilino bon'fart'as."

Ĉu pov'us tem'i pri ŝi'a Leilino, sci'vol'is la patr'in'o kun akr'a trem'et'o de anksi'ec'o? Se ili nur konsent'us menci'i famili'nom'o'j'n! Sed ili'a inter'parol'ad'o salt'et'is elips'e de alud'o al alud'o, ili'a'j inter'romp'it'a'j fraz'o'j pend'is super sen'fund'a'j fos'aĵ'o'j da konjekt'ad'o kaj ili nask'ig'is en si'a perpleks'ig'it'a aŭskult'ant'o la sent'o'n ke ili parol'as mal'pli pri si'a'j intim'a'j amik'o'j ol pri la tut'a viv'ant'a hom'ar'o.

Ŝi'a mal'nov'a amik'o Franklino Id'o pov'int'us inform'i ŝi'n ebl'e. Sed jen est'is la last'a tag'o de la vojaĝ'o kaj ŝi ne ankoraŭ est'ig'is la kuraĝ'o'n pet'i tio'n de li. Kiom ajn grand'eg'a est'is la ĝoj'o kiu'n ŝi spert'is ek'vid'int'e li'a'n nom'o'n sur la pasaĝer'list'o kaj li'a'n amik'a'n barb'hav'a'n vizaĝ'o'n en la hom'amas'o star'ant'a apud la ferdek'a balustrad'o ĉe Ĉerburg'o, ankoraŭ ŝi nenio'n dir'is al li krom en la moment'o de ili'a renkont'iĝ'o: "Kompren'ebl'e, mi ir'as ĉe Leilino."

Ŝi dir'is nenio'n al Franklino Id'o ĉar ĉiam ŝi hezit'is instinkt'e en'ig'i li'n en si'a'n intim'ul'ar'o'n. Ŝi cert'is ke li kompat'as ŝi'n, pli kompat'as ŝi'n ebl'e ol iu ajn ali'a. Sed ĉiam li honor'is ŝi'n plej alt'a'grad'e mal'konsent'ant'e el'montr'i tiu'n kompat'o'n. Li'a si'n'ten'o permes'is ŝi'n imag'i ke tiu kompat'o ne est'as la baz'o de li'a sent'o pri ŝi kaj part'o de ŝi'a ĝoj'o pri li'a amik'ec'o kun ŝi konsist'is el tio ke laŭ'ŝajn'e tio est'is ŝi'a unu'nur'a soci'a rilat'o ne depend'ant'a de ŝi'a soci'a stat'o, la unu'nur'a rilat'o en kiu ŝi pov'is pens'i kaj sent'i kaj kondut'i kiel iu ajn ali'a vir'in'o.

Nun, tamen, dum la problem'o de Nov-Jork'o pli'proksim'iĝ'is, ŝi komenc'is bedaŭr'i ne est'i parol'int'a, almenaŭ ne est'i pri'demand'int'a li'n pri la alud'o'j sub'aŭd'it'a'j de ŝi sur'voj'e. Li ne kon'is la du vir'in'o'j'n apud ŝi, li eĉ neniam bon'ŝanc'is ek'kon'i S-rin'o'n Lorinon Bulĝeron. Tamen li kon'is Nov-Jork'o'n kaj Nov-Jork'o est'is la sfinks'o kies enigm'o'n neces'us al ŝi ek'leg'i por ne pere'i.

En preskaŭ la sam'a moment'o kiam la pens'o tra'pas'is ŝi'a'n mens'o'n, li'a'j klin'iĝ'ant'a'j ŝultr'o'j kaj griz'har'a kap'o relief'iĝ'is kontraŭ la lum'o bril'eg'ant'a en la okcident'o kaj li promen'et'is laŭ la mal'plen'a ferdek'o kaj si'n fal'ig'is en la ŝi'n apud'ant'a'n seĝ'o'n.

"Vi atend'as ke la Barklejoj al'ven'u renkont'i vi'n, ĉu mi rajt'as supoz'i?" li demand'is.

Neniam antaŭ'e ŝi aŭd'is iu'n el'dir'i la nov'a'n nom'o'n de ŝi'a fil'in'o kaj en'ir'is ŝi'a'n mens'o'n la subit'a pens'o ke ŝi'a amik'o, kiu est'is timid'a kaj mal'klar'esprim'a, jam dum la tut'a vojaĝ'o klopod'is el'dir'i ĝi'n kaj fin'fin'e el'ig'is ĝi'n paf'ritm'e antaŭ ŝi supoz'ant'e ke se ne okaz'as nun la taŭg'a moment'o, ĝi okaz'os neniam.

"Mi ne sci'as. Kompren'ebl'e, mi kablogram'is. Sed mi opini'as ke ŝi—ke ili—est'as ie ĉe li."

"Ho, ĉe Barklejo. Jes, proksim'e al Lenokso, ĉu ne? Sed cert'e ŝi al'ven'os la urb'o'n por vi'n renkont'i."

Li dir'is tio'n tiel facil'e kaj natur'e ke mild'iĝ'is ŝi'a propr'a mal'komfort'o kaj subit'e, antaŭ ol sci'i kio'n ŝi intenc'as far'i, ŝi ek'hipotez'is: "Pov'as est'i ke ne plaĉ'as al ŝi inter'miks'iĝ'i kun hom'o'j."

Id'o, kies mal'atent'a miop'a rigard'o fiks'iĝ'is sur la mal'rapid'e flu'ant'a'n akv'o'n, turn'iĝ'is sur si'a seĝ'o por rigard'i si'a'n kun'ul'in'o'n.

"Kiu? Ĉu Leilino?" li dir'is kun ne'kred'em'a rid'o.

S-rin'o Lidkoto ruĝ'iĝ'is ĝis si'a sen'kolor'iĝ'int'a har'ar'o kaj re'pal'iĝ'is. "Neces'is al mi mult'e da temp'o—por al'kutim'iĝ'i al ĝi," ŝi dir'is.

Li'a rigard'o kompat'iĝ'is mild'e, "Mi'a'opini'e, vi ek'sci'os"—li paŭz'is serĉ'ant'e taŭg'a'n vort'o'n—"ke la situaci'o est'as ali'a nun—nepr'e pli facil'a."

"Jen pri kio mi sci'vol'as—jam ek'de ni'a sur'voj'iĝ'o." Nun ŝi nepr'e intenc'is parol'i. Ŝi pli'proksim'iĝ'is, pro kio ili'a'j brak'o'j inter'tuŝ'iĝ'is kaj ŝi rajt'is mal'laŭt'ig'i la voĉ'o'n ĝis nur'a murmur'ad'o. "Vi vid'u, mi ĉi'o'n kompren'is en fulm'rapid'a ek'pens'o. Mi'a for'ir'o al Hindi'o kaj Siam'o por tiu long'a vojaĝ'o mi'n sen'ig'is je leter'o'j dum si'n'sekv'a'j semajn'o'j. Kaj ŝi ne dezir'is inform'i mi'n antaŭ la vojaĝ'o. Ho, tio'n mi kompren'as, kompat'ind'a knab'in'o! Vi sci'as kiom komplez'em'a ŝi est'is ĉiam por mi, kiel ŝi streb'is indulg'i mi'n. Kaj ŝi sci'is, kompren'ebl'e, en kia horor'a mens'o'stat'o mi est'os. Ŝi sci'is ke mi dezir'us ek'hast'i tuj'eg'e ĝis ŝi kaj entrepren'i halt'ig'i la afer'o'n. Tial ŝi hav'ig'is al mi neniam ajn'a'n indic'o'n pri io ajn kaj ŝi eĉ sukces'is silent'ig'i la buŝ'o'n al Suzino Suferno—vi sci'as ke Suzino est'as tiu apart'a famili'an'o kiu ten'as mi'n en sci'ad'o pri ĉe'hejm'a'j okaz'int'aĵ'o'j. Mi ĝis nun ne kompren'as kiel ŝi mal'ebl'ig'is ke Suzino inform'u mi'n. Sed tio'n ŝi far'is. Kaj ŝi'a unu'a leter'o—tiu kiu'n mi ricev'is en Bankok'o—dir'is nur ke la afer'o fin'plen'um'iĝ'is—la eks'edz'iĝ'o, mi vol'dir'as—kaj ke en la sekv'ont'a tag'o mem ŝi klopod'os—nu, mi supoz'as ke ne util'is atend'i. Kaj li ŝajn'e kondut'is kiel ebl'e plej bon'e, dezir'int'e edz'iĝ'i kun ŝi tiom kiel—"

"Kiu? Ĉu Barklejo?" li help'is ŝi'n. "Mi dir'u ke jes! Nu kio'n vi supoz'as—?" Li si'n inter'romp'is. "Li est'os si'n'don'a por ŝi, mi vi'n cert'ig'u."

"Ho, kompren'ebl'e. Mi cert'as pri tio. Li skrib'is leter'o'n al mi—ver'e bel'eg'a'n leter'o'n. Sed ti'aĵ'o trud'as pez'e al la si'n'don'o de tia vir'o. Mi ne cert'as ke Leilino konsci'as—"

De'nov'e Id'o aŭd'ig'is si'a'n et'a'n trankvil'ig'a'n rid'o'n. "Mi ne cert'as ke konsci'as vi. Ili bon'fart'as."

Tio est'is la sam'a fraz'o kiu'n aplik'is al la ne'kon'at'a "Leilino" la jun'a vir'in'o sid'ant'a en la apud'a seĝ'o kaj ĝi'a re'ven'o sur la lip'o'j de Id'o ruĝ'ig'is la vang'o'j'n de S-rin'o Lidkoto je freŝ'a kuraĝ'o.

"Plaĉ'us al mi ek'sci'i preciz'e kio'n vi vol'as dir'i. La du jun'a'j vir'in'o'j sid'ant'a'j apud mi—tiu'j sur'port'ant'a'j la mir'ind'a'j'n ĉapel'o'j'n—parol'is en la sam'a manier'o."

"Kio? Ĉu pri Leilino?"

"Pri iu Leilino. Mi imag'is ke pov'as tem'i pri la mi'a. Kaj pri la soci'o, ĝeneral'manier'e. Ĉiu'j ili'a'j amik'in'o'j ŝajn'e eks'edz'in'iĝ'is. Iu'j el ili ŝajn'e anonc'as nov'a'n fianĉ'in'iĝ'o'n antaŭ la oficial'a plen'um'o de si'a eks'edz'in'iĝ'o. Unu el ili—ŝi nom'iĝ'is Mabelino—se mi bon'e kompren'is, ŝi'a edz'o ek'sci'is ke ŝi cel'as eks'edz'in'iĝ'i dis'de li kiam li rimark'is nov'a'n fianĉ'in'iĝ'ring'o'n sur ŝi'a fingr'o."

"Nu, vi vid'as ke Leilino far'is ĉi'o'n 'laŭ'regul'e', kiel dir'as la Franc'o'j," respond'is Id'o.

"Jes. Sed ĉu tiu'j hom'o'j ag'ad'as en soci'a'j rond'o'j? Ĉu tiu'j hom'o'j pri kiu'j parol'as mi'a'j najbar'in'o'j?"

Li kun'tir'is la ŝultr'o'j'n. "Neces'us al arbitraci'komision'o mult'e da kun'sid'o'j por determin'i la lim'o'j'n de la hodiaŭ'a soci'o. Sed almenaŭ ili est'as en Nov-Jork'o, kaj tie vi ne est'as. Vi est'as pli kaj pli for de ĝi."

"Sed mi re'ven'is tie'n plur'a'j'n foj'o'j'n por vizit'i Leilinon." Ŝi hezit'is kaj rigard'is kontraŭ'direkt'e'n. Tiam ŝi el'ig'is mal'rapid'e: "Kaj neniam mi rimark'is—la plej et'a'n ŝanĝ'o'n—en—en mi'a apart'a situaci'o—"

"Ho," li dir'is mal'laŭd'e, kaj ŝi trem'et'is, tim'ant'e est'i tro dir'int'a. Sed jam for'pas'is la hor'o kiam tia'j skrupul'o'j kapabl'is ŝi'n brems'i. Neces'is ek'sci'i kie ŝi situ'as kaj kie situ'as Leilino. "S-rin'o Bulĝero ankoraŭ mal'agnosk'as mi'n," ŝi el'ig'is kun embaras'it'a rid'o.

"Ĉu vi cert'as? Ebl'e vi mal'agnosk'is ŝi'n. Se ne nun, ebl'e en pas'int'a temp'o. Kaj kiam tem'as pri mal'agnosk'ad'o, se vi ne mal'agnosk'as la unu'a, vi ating'as nenio'n. Jen kio daŭr'ig'as tiom da kverel'o'j."

La vort'o nask'ig'is en S-rin'o Lidkoto de'nov'a'n sent'o'n pri real'aĵ'o'j. "Sed la Purŝoj," ŝi dir'is, "la Purŝoj est'as tiel fort'a'j! Ili est'as tiel mult'nombr'a'j kaj ĉiu'j ili si'n apog'as unu la ali'a'n, sam'e kiel far'is la famili'o de mi'a edz'o. Mi sci'as kio'n tio signif'as kiam oni est'as kontraŭ'star'at'a de iu tut'a klan'o. Ili est'as pli fort'a'j ol iu ajn kvant'o da apart'a'j amik'o'j. La Purŝoj neniam pardon'os Leilinon por ŝi'a for'ir'o dis'de Horaco. Nu, li'a patr'in'o kontraŭ'star'is li'a'n edz'iĝ'o'n kun ŝi pro—pro mi. Ŝi klopod'is instig'i Leilinon promes'i ne vid'i mi'n okaz'e de ili'a miel'monat'a vojaĝ'o al Eŭrop'o. Kaj nun ŝi dir'os ke okaz'is laŭ mi'a ekzempl'o."

Ŝi'a kun'ul'o, kares'ant'e la barb'o'n mal'preciz'e, pri'medit'is tio'n dum moment'o, tiam demand'is, kun ŝajn'a mal'rilat'o, "Kio'n dir'is Leilino kiam vi skrib'is ke vi al'ven'os?"

"Ŝi dir'is ke tut'e ne neces'as, sed ke pli bon'e est'os ke mi ven'u, ĉar tio est'os la sol'a rimed'o por konvink'i mi'n pri la mal'neces'o."

"Nu, tial, tio pruv'as ke ŝi ne tim'as la Purŝojn."

Ŝi el'ig'is long'a'n suspir'o'n de memor'ad'o. "Ho, nur en la komenc'o, vi sci'as—oni neniam tim'as."

Li met'is si'a'n man'o'n sur la ŝi'a'n kun gest'o de kompren'o kaj kompat'o. "Vi vid'os, vi vid'os," li dir'is.

Ombr'o pli'long'iĝ'is laŭ la ferdek'o antaŭ ili kaj stevard'o ek'star'is tie, trans'don'ant'e Markoni-gram'o'n.

"Ho, nun mi ek'sci'os!" ŝi proklam'is.

Ŝi mal'ferm'is ŝir'gest'e la mesaĝ'o'n, tiam ĝi'n fal'ig'is sur'genu'e'n, silent'e met'ant'e la man'o'j'n sur la paper'o'n.

La demand'o de Id'o ŝi'n ek'vigl'ig'is: "Ĉu ĉio bon'fart'as?"

"Ho, ĉio eg'e bon'fart'as. Nepr'e. Ŝi ne pov'as al'ven'i sed ŝi send'as Suzinon Sufernon. Ŝi dir'as ke Suzino klar'ig'os la afer'o'n." Post ceter'a silent'o ŝi al'don'is kun subit'a flu'eg'o da amar'ec'o: "Supoz'ant'e ke mi bezon'as klar'ig'o'n!"

Ŝi sent'is ating'i ŝi'n la hezit'em'a'n rigard'o'n de Id'o. "Ŝi est'as en la kamp'ar'o, ĉu?"

"Jes. 'Last'a'minut'a mal'help'o. Sopir'ant'e al vi, atend'ant'e vi'n. Ambaŭ send'as am'o'n.' Ĉu vi ne kompren'as? La kompat'ind'a kar'ul'in'o ne pov'as al'front'i tio'n."

"Ne, mi ne kompren'as." Li atend'is. "Ĉu vi intenc'as al'ir'i ŝi'n tuj'eg'e?"

"La hor'o est'as tro mal'fru'a por traf'i trajn'o'n hodiaŭ'vesper'e. Sed mi vetur'os per la unu'a morgaŭ'maten'a trajn'o." Ŝi medit'is moment'o'n. "Ebl'e tio est'as pli bon'a. Mi bezon'as parol'i kun Suzino unu'e. Ŝi renkont'os mi'n ĉe'dok'e kaj mi vetur'ig'os ŝi'n rekt'e al la hotel'o kun mi."

Dum ŝi evolu'ig'is tiu'n plan'o'n, ŝi spert'is la sent'o'n ke Id'o ankoraŭ ŝi'n rigard'as, pens'em'e, eĉ serioz'eg'e. Kiam ŝi fin'parol'is, li rest'is sen'parol'a dum moment'o. Tiam li dir'is, preskaŭ ceremoni'e: "Se vi'a inter'parol'ad'o kun Fraŭl'in'o Suferno ne daŭr'as ĝis tro mal'fru'a hor'o, ĉu mi rajt'as al'ven'i vi'n vizit'i post ĝi? Mi vesper'manĝ'os ĉe mi'a klub'o kaj mi telefon'os al vi je ĉirkaŭ la dek'a, se vi permes'os. Mi sur'voj'iĝ'os morgaŭ'maten'e, cel'e al Ĉikag'o, por negoc'o'j, kaj plaĉ'us al mi ek'sci'i, antaŭ mi'a for'ir'o, ke vi'a kuz'in'o sukces'is vi'n trankvil'ig'i, pri kio mi jam antaŭ'cert'as."

Li parol'is kun timid'a zorg'o kiu, eĉ por la mal'trankvil'a'j percept'o'j de S-rin'o Lidkoto, son'ig'is sent'o'not'o'n dum long'a temp'o silent'ig'it'a'n. Ebl'e la fal'ig'o de la bar'il'o de silent'em'ec'o antaŭ'e ili'n dis'apart'ig'int'a nun liber'ig'is ĉe ambaŭ ne'suspekt'it'a'j'n emoci'o'j'n. La ton'o de li'a pet'o afekci'is ŝi'n kurioz'e kaj mal'streĉ'is la fort'a'n prem'o'n de ŝi'a'j tim'o'j.

"Ho, jes, bon'vol'u al'ven'i!" ŝi dir'is, star'iĝ'ant'e. La grand'eg'a minac'o kiu est'is Nov-Jork'o pli'grand'iĝ'is nun, nan'ig'ant'e, sub long'a'j etend'aĵ'o'j da en'batal'ig'it'a'j mason'ad'o'j, la vast'a'n ferdek'o'n sur kiu ŝi star'is kaj ĉiu'j'n est'ul'et'o'j'n kiu'j'n ĝi vetur'ig'is. Unu el tiu'j, driv'ant'e pli proksim'e, pren'is la form'o'n de ŝi'a serv'ist'in'o, sekv'at'a de stevard'o'j port'ant'a'j valiz'o'j'n, kaj signal'ant'a al ŝi ke est'as la hor'o sub'ferdek'iĝ'i. Dum ili descend'is al la ĉef'a ferdek'o, la hom'amas'o ŝi'n bala'is kontraŭ la ŝultr'o'n de S-rin'o Lorino Bulĝero, kaj ŝi aŭd'is la ambasador'in'o'n al'vok'i al iu, super la ĉagren'it'a ĉapel'mar'o: "Mi eg'e bedaŭr'as! Tio mult'e plaĉ'int'us al mi sed mi promes'is pas'ig'i dimanĉ'o'n ĉe kelk'a'j ge'amik'o'j en Lenokso."

II

La klar'ig'o de Suzino Suferno fin'iĝ'is nur post la dek'a hor'o kaj ŝi ĵus for'ir'is kiam Franklino Id'o, kiu, konform'e al mal'nov'a Nov-Jork'a tradici'o, si'n anonc'is per long'a blank'a skatol'o da roz'o'j, al'ven'is konduk'it'e en la salon'o'n de S-rin'o Lidkoto.

Li antaŭ'e'n'paŝ'is kun si'a timid'a du'on'humur'a rid'et'o kaj, pren'ant'e al ŝi la man'o'n, ŝi'n rigard'is dum moment'o sen parol'i.

"Ĉio bon'fart'as," li proklam'is tiam.

S-rin'o Lidkoto re'ven'send'is li'a'n rid'et'o'n. "Est'as ekster'ordinar'e. Ĉio ŝanĝ'iĝ'is. Eĉ Suzino ŝanĝ'iĝ'is. Kaj vi sci'as ĝis kiom Suzino reprezent'is antaŭ'e la mal'nov'a'n Nov-Jork'o'n. La mal'nov'a Nov-Jork'o mal'aper'is, ŝajn'e. Ŝi parol'is en la plej mir'ind'a manier'o. Ŝi klak'ig'as la fingr'o'j'n pri la Purŝoj. Ŝi dir'is al mi—al mi—ke ĉiu vir'in'o rajt'as est'i feliĉ'a kaj ke mem'esprim'ad'o est'as la plej alt'a dev'o. Ŝi kulp'ig'is mi'n dir'ant'e ke mi mis'kompren'as Leilinon, ke mi'a vid'punkt'o est'as konvenci'a! Ŝi kvazaŭ eksplod'is pro fier'o pri si'a part'o'pren'ad'o en la sekret'o kaj sur'port'is broĉ'o'n kiu'n donac'is al ŝi Vilburo Barklejo!"

Franklino Id'o sid'iĝ'is en la fotel'o kiu'n ŝi antaŭ'e'n'ŝov'is por li sub la elektr'a lustr'o. Li mal'antaŭ'e'n'ĵet'is la kap'o'n kaj rid'is. "Kio'n mi dir'is al vi?"

"Jes, sed mi ne pov'as kred'i ke Suzino ne erar'as. Kompat'ind'a kar'ul'in'o, ŝi kutim'as interes'iĝ'i pri sen'sukces'a'j motiv'o'j. Kaj ebl'e ŝi opini'as dev'i, rest'int'e lojal'a pri mi, ag'i egal'e pri Leilino."

"Sed ŝi ne kontraŭ'star'is mal'kaŝ'e, ĉu ne? la mond'o'n por vi? Ŝi ne klak'ad'is la fingr'o'j'n pri la Lidkotoj, ĉu?"

S-rin'o Lidkoto kap'ne'is, ankoraŭ rid'et'ant'e. "Ne. Sufiĉ'is kontraŭ'star'i mi'a'n famili'o'n. Dum iom da temp'o dub'ind'e est'is ke ili permes'u ŝi'n frekvent'i mi'n kaj preskaŭ neces'is ke ŝi si'n des'infekt'u post ĉiu vizit'o. Mi opini'as ke en la unu'a'j temp'o'j mi'a bo'frat'in'o ne permes'is ke ŝi'a'j fil'in'o'j descend'u al la manĝ'ĉambr'o kiam Suzino vesper'manĝ'is ĉe ŝi."

"Nu, ĉu la nun'a si'n'ten'o de vi'a kuz'in'o ne est'as la laŭ'ebl'e plej bon'a pruv'o ke la temp'o'j ŝanĝ'iĝ'is?"

"Jes, jes, mi sci'as." Ŝi antaŭ'e'n'klin'iĝ'is el si'a sof'o-angul'o, fiks'ant'e si'a'n rigard'o'n sur li'a'n magr'a'n amik'em'a'n vizaĝ'o'n kiu bril'is mal'klar'e sur ŝi'n tra ŝi'a'j larm'o'j. "Se tio ver'as, ĝi—ĝi mir'ind'eg'as. Ŝi dir'as ke Leilino nepr'e feliĉ'ad'as. Ŝajn'as ke anĝel'o kvazaŭ rond'ir'ad'is lev'ant'e tomb'o'ŝton'o'j'n kaj la en'ter'ig'it'o'j re'marŝ'ad'as kaj la viv'ant'o'j ne ek'tim'as antaŭ ili."

"Vi'o iom prav'as," li konsent'is.

Ŝi en'ig'is long'a'n spir'ad'o'n kaj sid'is rigard'ant'e kontraŭ'direkt'e al li laŭ la long'a perspektiv'o de la lamp'franĝ'it'a'j strat'o'j kiu'j'n super'pend'is ŝi'a'j fenestr'o'j.

"Mi pov'as kompren'i kiom feliĉ'a vi dev'as est'i," li komenc'is post iom da temp'o.

Ŝi turn'iĝ'is al li impet'e. "Jes, jes. Mi est'as feliĉ'a. Sed al'don'e mi est'as sol'ec'a, pli sol'ec'a ol iam. Jam antaŭ'e mi ne okup'is grand'a'n spac'o'n en la mond'o. Sed nun—kie est'as star'angul'o por mi? Ho, ĉar mi jam komenc'is mi'n konfes'i, kial ne daŭr'ig'i? Dir'i tio'n al vi lev'as tomb'o'ŝton'o'n de sur mi! Vi vid'u, antaŭ ĉi tio, Leilino bezon'is mi'n. Ŝi est'is mal'feliĉ'a kaj mi konsci'is pri tio, kaj kvankam preskaŭ neniam ni pri'parol'is tio'n mi sent'is ke, iu'manier'e, la sci'o ke mi jam tra'spert'is la sam'a'n okaz'int'aĵ'o'n, eĉ ĝis ties plej sub'a feĉ'o, ŝi'n help'is. Kaj help'is mi'n ŝi'a bezon'o pri mi. Kaj kiam al'ven'is la nov'aĵ'o pri ŝi'a edz'in'iĝ'o, mi'a unu'a pens'ad'o est'is tio ke ebl'e nun ŝi bezon'os mi'n eĉ pli, ke ŝi hav'os neniu'n krom mi al kiu pet'i help'o'n. Jes, sub mi'a tut'a ĉagren'o kuŝ'is ard'a ĝoj'o pri tio. Est'is tiel mal'kutim'e kaj mir'ind'e ek'sent'i de'nov'e ke est'as unu person'o ne sci'pov'ant'a bon'fart'i sen mi! Kaj nun tio kio'n dir'as al mi vi kaj Suzino ŝajn'as est'i for'pren'int'a de mi mi'a'n fil'in'o'n. Kaj en tiu'j unu'a'j moment'o'j est'as nur tio kio'n mi kapabl'as sent'i."

"Kompren'ebl'e est'as nur tio kio'n vi kapabl'as sent'i." Li rigard'is ŝi'n medit'em'e. "Kial Leilino ne al'ven'is vi'n renkont'i?"

"Efektiv'e, la kulp'o est'is mi'a. Vid'u, mi kablogram'is ke ne cert'as ke mi sukces'os traf'i 'Utopi'o'n' kaj ver'ŝajn'e mi'a du'a kablogram'o mal'fru'iĝ'is kaj kiam ŝi ĝi'n ricev'is, ŝi jam invit'is kelk'a'j'n person'o'j'n gast'iĝ'i ĉe ŝi en dimanĉ'o—unu, du long'a'temp'a'j'n ge'amik'o'j'n, dir'as Suzino. Mi ĝoj'as ke ili tuj konsent'is ir'i ĉe ŝi sed kompren'ebl'e mi prefer'int'us est'i sol'a kun ŝi."

"Tial, ĉu vi daŭr'e intenc'as ir'i tie'n?"

"Ho, mi dev'as. Suzino dezir'is tren'i mi'n al Riĝfildo kun si ĝis lund'o kaj Leilino send'is mesaĝ'o'n inform'ant'a'n ke mi rajt'as ir'i tie'n se mi dezir'as kaj ke mi ne dev'as pri'pens'i ŝi'n. Sed mi sci'as kiom ŝi mal'kontent'iĝ'us. Suzino dir'is ke Leilino tim'is ke mi koler'et'iĝ'os pro tio ke ŝi invit'is gast'o'j'n kaj ke, se mi mal'aprob'os tio'n, ŝi ne insist'os ke mi ven'u. Sed se ili ne mal'aprob'as, kial mal'aprob'u mi? Kaj kompren'ebl'e, se ili bon'vol'as ir'i ĉe Leilino, tio dev'as signif'i—"

"Kompren'ebl'e, mi ĝoj'as ke vi re'kon'as tio'n," Frank'li'n Id'o asert'is abrupt'e. Li star'iĝ'is kaj trans'ir'is al ŝi, pren'ant'e ŝi'a'n man'o'n per unu el si'a'j rapid'a'j gest'o'j. "Est'as io kiu'n mi dezir'as dir'i al vi," li komenc'is—


La sekv'int'a'n maten'o'n, en la trajn'o, tra ĉiu'j ceter'a'j inter'lukt'ant'a'j pens'ad'o'j en la mens'o de S—rin'o Lidkoto, kur'is la varm'et'a sub'flu'o de tio kio'n Frank'li'n Id'o dezir'is dir'i al ŝi.

Li jam dezir'is dir'i tio'n, ŝi sci'is, apart'a'n pas'int'a'n foj'o'n kiam, preskaŭ ok jar'o'j'n antaŭ'e, hazard'a renkont'iĝ'o en la fin'o de pluv'a aŭtun'o ĉe sen'hom'a Svis'land'a hotel'o ili'n kun'ig'is dum du semajn'o'j en mal'kutim'a apud'ec'o. Ili pied'promen'is kaj inter'parol'is kun'e, prunt'e'pren'is ĉiu la libr'o'j'n kaj ĵurnal'o'j'n de la ali'a, pas'ig'is la long'a'j'n mal'varm'et'o'j'n vesper'o'j'n apud la fajr'o en la mal'klar'a lamp'lum'o de ŝi'a et'a peĉpinsalono kaj mir'ind'e kontent'ig'is ŝi'n li'a ĉe'est'o kaj fand'iĝ'is mal'mol'a'j glaci'ej'o'j de ŝi'a person'ec'o kaj ŝi konsci'is ke kiam li for'ir'os ŝi tio'n bedaŭr'os sen'esper'e. Kaj tiam, en la last'a minut'o, en si'a strang'a mal'rekt'a manier'o, li las'is ŝi'n kompren'i ke depend'as de ŝi ĉu li rest'u. Ŝi memor'is ankoraŭ tiu'n sen'dorm'a'n nokt'o'n kiu'n ŝi pas'ig'is post la mal'kovr'o. Est'is absurd'e, kompren'ebl'e, konsider'i kompens'i li'a'n lojal'ec'o'n konsent'ant'e pri tia ofer'o, sed kiel el'trov'i kial'o'j'n por li'n konvink'i? Ŝi ne toler'is la ide'o'n permes'i ke li taks'u ŝi'n mal'pli afekci'it'a, mal'pli inklin'a pri li ol ŝi est'as. La mal'avar'ec'o de li'a am'o merit'is ke ŝi ĝi'n re'pag'u per la ver'o. Tamen kiel vid'ig'i al li kio'n ŝi sent'is sed mal'akcept'i kio'n li propon'is? Kiel konfes'i al li tio'n kio est'is sur ŝi'a'j lip'o'j kiam li far'is la propon'o'n? "Mi vid'is kio'n tio far'is al unu vir'o kaj neces'as ke neniam, neniam est'u ceter'a." La sen'parol'a mal'atent'o pri ŝi'a pas'int'ec'o est'is la medi'o en kiu viv'is ili'a amik'ec'o kaj ŝi ne pov'is subit'e, al li el ĉiu'j vir'o'j, komenc'i parol'i pri si kiel kulp'int'a vir'in'o en teatr'aĵ'o. Iel, temp'o'fin'e, ŝi sukces'ig'is la afer'o'n, evit'is rekt'a'n klar'ig'o'n, kompren'ig'is al li ke ŝi'a viv'o jam fin'iĝ'is, ke ŝi nun ekzist'as nur por si'a fil'in'o kaj ke pli preciz'a li'a'flank'a propon'o est'int'us preskaŭ mal'respekt'i la taŭg'a'n soci'a'n delikat'ec'o'n. Ŝi tiel al'kutim'iĝ'is al kondut'i kvazaŭ ŝi'a viv'o jam fin'iĝ'is! Kaj, ĉiu'okaz'e, li re'kon'is ŝi'a'flank'a'n indic'o'n, rezult'e de kio ŝi sukces'is ŝirm'i kaj si'a'n kaj li'a'n sent'iv'ec'o'n. La sekv'int'a'n jar'o'n, kiam li al'ven'is Florenc'o'n por vizit'i ŝi'n, ili re'renkont'iĝ'is en la mal'nov'a amik'em'a manier'o kaj ĝis nun tio daŭr'is est'i la kvalit'o de ili'a intim'ec'o.

Kaj nun, subit'e kaj ne'atend'it'e, li star'ig'is la propon'o'n de'nov'e, ĉi-foj'e sen'per'e, kaj en tia form'o ke ŝi ne pov'is ĝi'n evit'i; baz'ant'e la re'star'ig'o'n de la pet'o, post tiom long'a interval'o, sur tio'n ke, laŭ propr'a el'montr'ad'o ŝi'a, ŝi'a ĉef'a argument'o kontraŭ ĝi ne plu ekzist'is.

"Vi dir'as al mi ke Leilino est'as feliĉ'a. Se ŝi est'as feliĉ'a, ŝi ne bezon'as vi'n—ne bezon'as vi'n, tio est'as, sam'manier'e kiel antaŭ'e. Vi dezir'is, mi sci'as, est'i ĉiam ating'ebl'a, liber'a kaj dispon'ebl'a se subit'e ŝi pet'us vi'n al'ven'i ŝi'n aŭ al'ven'us en'azil'iĝ'i ĉe vi. Mi kompren'is tio'n—tio'n mi respekt'is. Mi ne trud'is al vi mi'a'n dezir'o'n ĉar mi konsci'is ĝi'n est'i sen'util'a. Vi ne taks'int'us vi'n liber'a, tio'n mi kompren'is sufiĉ'e bon'e, el'profit'i tia'n ĝoj'o'n kia'n hav'ig'int'us al vi kun'viv'ad'o kun mi dum ŝi est'is mal'feliĉ'a kaj, kiel vi ŝi'n imag'is, mal'hav'ant'a la esper'o'n si'n liber'ig'i. Eĉ tiam mi ne hav'is la sam'a'n sent'o'n pri tio kiel vi. Mi kompren'is pli bon'e ol vi la evolu'ant'a'n etos'o'n ĉi tie. Sed antaŭ dek jar'o'j la ŝanĝ'iĝ'o ankoraŭ ne okaz'is kaj mi mal'dispon'is la kapabl'o'n vi'n konvink'i pri ties al'ven'o. Tamen mi imag'is ĉiam la ebl'o'n ke Leilino ne juĝ'u si'a'n kaz'o'n fin'aranĝ'it'a pro kio mi elekt'is opini'i ke ankaŭ ni'a kaz'o ankoraŭ ne fin'aranĝ'is. Permes'u ke mi daŭr'e opini'i tiel, almenaŭ ĝis vi vid'os ŝi'n kaj konfirm'os per propr'a rigard'o kio'n dir'as al vi Suzino Suferno."

III

Laŭ'long'e de la tut'a raport'ad'o-re'raport'ad'o kiu'n Suzino Suferno far'is al ŝi dum ili'a kvar'hor'a fuĝ'ad'o al la mont'et'ar'o, tiu pet'o de Id'o ad'e re'ven'is al la mens'o de S-rin'o Lidkoto. Ŝi ankoraŭ ne sci'is kio'n sent'i rilat'e al ties influ'o sur ŝi'a'n apart'a'n sort'o'n, sed la pet'o est'is io sur kio'n ŝi'a'j konfuz'it'a'j pens'ad'o'j pov'us si'n apog'i mez'e de la amas'o da nov'a'j efekt'o'j kaj ŝi est'is ne'dir'ebl'e ĝoj'a ke li dir'is kio'n li dir'is kaj ĝi'n dir'is en tiu apart'a moment'o. Tio help'is ŝi'n al'kroĉ'i solid'e al si'a ident'ec'o mez'e de la ek'flu'o da strang'a'j nom'o'j kaj nov'a'j kategori'o'j kiu'j'n el'verŝ'is sur ŝi'n la parol'ad'o de ŝi'a kuz'in'o.

Laŭ la progres'o de la vojaĝ'o la komunik'aĵ'o'j de Fraŭl'in'o Suferno pli kaj pli ekster'ordinar'iĝ'is. Ŝi kondut'is kiel ĉiĉeron'o pret'ig'ant'a la mens'o'n de sen'spert'a vojaĝ'ant'o por la mir'ind'aĵ'o'j baldaŭ eksplod'ont'a'j sur ĝi'n.

"Vi ne re'kon'os Leilino. Ŝi re'munt'ig'is si'a'j'n perl'o'j'n. Johan'o Sarĝento pentr'os ŝi'n. Ho, kaj ŝi pet'is ke mi dir'u al vi ke ŝi esper'as ke vi ne mal'toler'os est'i iom kun'prem'at'a dum la semajn'fin'o. La dom'o'n konstru'ig'is la patr'o de Vilburo, vi sci'as, kaj ĝi est'as iom mal'nov'mod'a—ĝi hav'as nur dek por'gast'a'j'n dorm'ĉambr'o'j'n. Kompren'ebl'e tio est'as mal'grand'a afer'o rilat'e al tio kio'n ili intenc'as far'i. Ili'a propon'o est'as konserv'i la nun'a'n dom'o'n kiel al'o'n. Ŝi pet'is ke mi klar'ig'u—ŝi eg'e bedaŭr'as la mal'pov'o'n dispon'ig'i al vi apart'a'n salon'et'o'n en la komenc'o. Ili konsider'as Egipti'o'n por la ven'ont'a vintr'o escept'e, kompren'ebl'e, se Vilburo ricev'os si'a'n komisi'o'n. Ho, ĉu ŝi ne skrib'is al vi pri tio? Nu, li dezir'as Rom'o'n, vi sci'as—la du'a'n sekretari'ec'o'n. Aŭ, anstataŭ'e, li dezir'is Angli'o'n. Sed Leilino insist'is ke, se ili ir'os ekster'land'e'n, ŝi postul'as est'i proksim'e al vi. Kaj kompren'ebl'e tio kio'n ŝi dir'as hav'as leĝ'a'n fort'o'n. Ho, ili eg'e dezir'as ricev'i ĝi'n. Vi kompren'u, la onkl'o de Horaco est'as en Kabinet'o—ia adjunkt'a sekretari'o—kaj mi'a'opini'e li dispon'as eg'e influ'a'j'n rilat'o'j'n—"

"Ĉu la onkl'o de Horaco? Mi supoz'as ke vi vol'as dir'i tiu'n de Vilburo," inter'romp'is S-rin'o Lidkoto, el'ig'ant'e anhel'o'n el kiu part'o'n instig'is la frivol'a lingv'o'uz'ad'o de Fraŭl'in'o Suferno.

"Ĉu tiu de Vilburo? Ne, mi ne vol'as dir'i li'n. Tiu'n de Horaco mi vol'as dir'i. Nenia'j mal'bon'vol'a'j dezir'o'j kontraŭ'star'ig'as ili'n, mi cert'ig'u vi'n. Ek'de la anonc'o pri la fianĉ'iĝ'o de Horaco—ĉu vi ne sci'is ke Horaco fianĉ'iĝ'is? Nu, li edz'iĝ'as kun unu el la fil'in'o'j de Episkop'o Torburjo: la ruĝ'har'ul'in'o verk'int'a la roman'o'n kiu'n ĉiu'j pri'parol'as: Ĉi Tiu Karn'o Mi'a. Ili ge'edz'iĝ'os en la katedral'o. Kompren'ebl'e, Horaco rajt'as, ĉar est'is Leilino kiu—sed, kiel mi dir'as, ne est'as la plej et'a rankor'o kaj Horaco mem skrib'is al si'a onkl'o pri Vilburo."

La pens'ad'o'j de S-rin'o Lidkoto re'fuĝ'is al tio kio'n ŝi dir'is al Id'o la antaŭ'a'n tag'o'n sur la ferdek'o de "Utopi'o". "Antaŭ'e mi ne okup'is grand'a'n spac'o'n sed kie est'as angul'o por mi nun?" Kie, efektiv'e, en tiu hom'plen'a renvers'it'a mond'o, kun ties impet'a'j ŝanĝ'o'j kaj pelmel'a'j real'ĝust'ig'o'j, ties nov'a'j toler'em'o'j kaj apati'o'j kaj komplez'aĵ'o'j, est'is spac'o por karakter'o form'it'a de pli sever'a'j proced'o'j kaj viv'o romp'it'a sub ili'a ne'de'turn'ebl'a prem'o? Tiam, fulm'rapid'e, ŝi ek'vid'is la ĥaos'o'n laŭ nov'a angul'o kaj ord'o ŝajn'is ek'mov'iĝ'i sur la mal'plen'o'n. Se la mal'nov'a'j proced'o'j ŝanĝ'iĝ'is, ŝi'a kaz'o ŝanĝ'iĝ'is kun ili. Ankaŭ ŝi est'is part'o de la ĝeneral'a real'ĝust'ig'o, et'a er'o de la nov'a kondut'model'o evolu'ig'it'a en pli aŭdac'a'j, pli liber'a'j akord'o'j. Ĉar ŝi'a fil'in'o hav'is nenia'n pun'o'n por pag'i, ĉu ankaŭ ŝi mem ne liber'iĝ'is pro la sam'a influ'o? La riĉ'a'j post'las'it'aĵ'o'j de jun'ec'o kaj ĝoj'o jam for'ir'is. Sed ĉu ne rest'is sufiĉ'e da temp'o por kun'ig'i nov'a'j'n proviz'o'j'n da feliĉ'o? Tio'n, kompren'ebl'e, Franklino Id'o sent'is kaj dezir'is ke ŝi sent'u. Li jam tuj vid'is kiel la ŝanĝ'o en la situaci'o de la fil'in'o est'ig'os ŝanĝ'o'n en la koncept'o de la patr'in'o pri ŝi'a apart'a situaci'o. Preskaŭ ŝajn'is—sufiĉ'e mir'ind'e!—ke la mal'saĝ'ec'o de Leilino far'iĝ'is rimed'o por sen'kulp'ig'i la mal'saĝ'ec'o'n de ŝi mem.


Ĉi'o'n ali'a'n S-rin'o Lidkoto forges'is dum'moment'e en la varm'o de la fil'in'a ĉirkaŭ'brak'o. Mal'natur'e est'is, preskaŭ terur'e, ek'star'i sur strang'a sojl'o, sub ne'kon'at'a tegment'o, en grand'a hal'o plen'a je pentr'aĵ'o'j, flor'o'j, fajr'o'lum'o kaj hast'ant'a'j serv'ist'o'j kaj en tiu vast'a mal'kutim'a konfuz'o ek'vid'i Leilinon, sen'ĉapel'a'n, rid'ant'a'n, aŭtoritat'a'n, dum strang'a jun'a vir'o ĝoj'e eĥ'ad'is ŝi'a'n salut'o'n kaj trans'komunik'is ŝi'a'j'n ordon'o'j'n. Tamen ek'de kiam S-rin'o Lidkoto ten'is si'a'n fil'in'o'n kontraŭ'brust'e'n kaj aŭd'is la fil'in'o'n dir'i kontraŭ'orel'e'n "Ĉio en ord'o, vi mal'jun'a kar'ul'in'o!", ĉiu ceter'a sent'o perd'iĝ'is en la profund'a efekt'o de bon'fart'o kiu'n est'ig'is la nur'a ĉirkaŭ'brak'o de Leilino.

La efekt'o rest'is ankoraŭ ĉe ŝi, varm'ig'ant'e ŝi'a'j'n vejn'o'j'n kaj trem'et'ig'ant'e plaĉ'e ŝi'a'n kor'o'n dum ŝi supr'e'n'ir'is al si'a ĉambr'o post la tag'manĝ'o. Iom lim'ig'it'e pro la ĉe'est'o de vizit'ant'o'j, kaj ne tro bedaŭr'ant'e la bezon'o'n prokrast'i dum kelk'a'j hor'o'j la "long'a'n inter'parol'ad'o'n" kun si'a fil'in'o pri kiu ŝi sent'is si'n iel trem'et'e mal'pret'a, ŝi re'tir'iĝ'is, pretekst'ant'e lac'iĝ'o'n, al la hel'lum'a luks'a dorm'ĉambr'o en kiu'n Leilino foj'e kaj re'foj'e pardon'pet'is pri la bezon'o ŝi'n kun'prem'i. La ĉambr'o est'is pli grand'a kaj pli luks'a ol iu ajn el ŝi'a Florenc'a apartament'et'o. Sed ĉef'e impon'is al ŝi ne la nivel'o de riĉ'ec'o sugest'it'a per la voĉ'ton'o de ŝi'a fil'in'o kiam ŝi alud'is la ĉambr'o'n nek la fin'pret'ig'o kaj la kompleks'o de ties mebl'aĵ'o'j. Tem'is pri la aspekt'o kiu'n la ĉambr'o kun'hav'is kun la ceter'o de la dom'o, kaj kun la perspektiv'o de la sub'fenestr'a'j ĝarden'o'j, tiu ŝajn'a aparten'ad'o al apart'a "establ'aĵ'o"—al io solid'a, agnosk'it'a, fond'it'a sur sakrament'o'j kaj precedent'o'j kaj princip'o'j. Nek la lok'o nek Leilino nek Vilburo el'montr'is io'n ajn sugest'ant'a'n pasi'o'n aŭ danĝer'o'n. Ili'a inter'rilat'ar'o ŝajn'is tiel komfort'ig'a kiel ili'a mebl'ar'o kaj tiel respekt'ind'a kiel ili'a bank'sald'o.

Est'is tio, el la tut'a konfuz'a spert'o, kio plej konfuz'is S-rin'o'n Lidkoton, kiu hav'ig'is al ŝi sam'temp'e la plej profund'a'n sent'o'n de sekur'ec'o por Leilino kaj la plej fort'a'n sent'o'n de antaŭ'tim'o pro ŝi mem. Jes, est'is en la komplet'o kaj la kompakt'o de la bon'fart'o de Leilino io kiu prem'is. Id'o prav'is. Ŝi'a fil'in'o ne bezon'is ŝi'n. Leilino, en la moment'o de si'a unu'a ĉirkaŭ'brak'o, sen'konsci'e prav'ig'is la fakt'o'n uz'ant'e la sam'a'n fraz'o'n kiel Id'o mem, kaj la du jun'a'j vir'in'o'j kun la ĉapel'o'j. "Ĉio est'as en ord'o, vi mal'jun'a kar'ul'in'o!" ŝi dir'is. Kaj ŝi'a patr'in'o sid'is sol'e, pen'ad'ant'e si'n situ'ig'i en la nov'a'n afer'aranĝ'o'n bild'ig'it'a'n de tia cert'ec'o.

Ŝi'a unu'a disting'a sent'o est'is sen'logik'a rankor'o. Se tia ŝanĝ'iĝ'o jam est'is al'ven'ont'a, kial ĝi ne al'ven'is pli fru'e? Jen ŝi est'is, vir'in'o ne ankoraŭ mal'jun'a, kiu kompens'is prez'e de la plej bon'a'j jar'o'j de si'a viv'o la ŝtel'pren'o'n de la feliĉ'o kiu'n la sam'aĝ'ul'in'o'j de ŝi'a fil'in'o juĝ'is ili'a merit'aĵ'o. Est'is nenia senc'o, nenia si'n'sekv'o en tio. Ŝi hav'ig'is al si kio'n ŝi dezir'is sed la aĉet'prez'o est'is tro alt'a. Neces'is al ŝi pag'i la last'a'n, plej amar'a'n prez'o'n por lern'i ke am'o hav'as prez'o'n: ke ĝi valor'as tiom sed ne plu. Ŝi kon'is la angor'o'n kiu'n sent'as vir'in'o vid'int'e la vir'o'n am'at'a'n de ŝi mal'kovr'i tio'n pli fru'e ol ŝi kaj leg'int'e la mal'kovr'o'n en li'a'j okul'o'j. Est'is part'o de ŝi'a histori'o kiu'n dum long'a pas'int'a temp'o ŝi ne kuraĝ'is pri'pens'i. Ĉiam ŝi ĉirkaŭ'ir'ad'is grand'a'paŝ'e tiu'n hant'it'a'n angul'o'n. Sed nun, kiam ŝi vid'is la jun'ul'o'n strat'etaĝ'e, aparten'ant'a'n tiel mal'ferm'e kaj ĝoj'e al Leilino, stupor'ig'is ŝi'n la sen'senc'a mal'ŝpar'o de ŝi'a apart'a aventur'o kaj tord'is ŝi'n la ironi'a percept'o ke la sukces'o aŭ mal'sukces'o de la plej profund'a'j hom'a'j spert'o'j pov'as depend'i de hazard'a kronologi'o.

Tiam iom post iom la pens'ad'o de Id'o re'ven'is al ŝi. "Mi elekt'is opini'i ke ni'a kaz'o ne est'as ferm'it'a," li dir'is. Profund'e afekci'is ŝi'n tio. Por ĉiu'j ceter'a'j ŝi'a kaz'o est'is jam de long'e ferm'it'a. Fin'it'a est'is skrib'aĉ'it'a ĉie sur ŝi. Sed jen est'is unu vir'o kiu kred'is kaj atend'is. Kaj kio'n far'i se real'iĝ'us tio kio'n li kred'is kaj atend'is? Se la "en ord'o" de Leilino aŭgur'us la "en ord'o"-n de ŝi mem?

Ĝis nun, kompren'ebl'e, mal'ebl'is antaŭ'sci'i. Ŝi jam imag'is, efektiv'e, en'ir'int'e la manĝ'ĉambr'o'n antaŭ la tag'manĝ'o, ke tro subit'a silent'o sur'fal'is la kun'ig'it'a'n ge'amik'ar'o'n de Leilino, la svelt'a'j'n parol'em'a'j'n jun'a'j'n vir'in'o'j'n kaj la lant'a'j'n golf'ŝtrump'hav'a'j'n jun'a'j'n vir'o'j'n. Ĉiu'j akcept'is ŝi'n dec'e, kun tiu spec'o de ŝton'ig'it'a dec'o kiu pov'as est'i aŭ agnosk'o pri aĝ'o aŭ protest'o pri sen'disciplin'o. Sed laŭ ili, kompren'ebl'e, ŝi dev'as est'i mal'jun'ul'in'o ĉar ŝi est'as la patr'in'o de Leilino kaj en soci'o tiel super'reg'at'a de jun'ec'o la nur'a ĉe'est'o de matur'ec'o est'as re'ten'il'o.

Unu el la jun'ul'in'o'j tamen baldaŭ el'ven'is la ar'o'n kaj, si'n apud'ig'ant'e al S-rin'o Lidkoto, ŝi'n aŭskult'is kun blu'a rigard'o de admir'o kiu est'ig'is en la pli aĝ'a vir'in'o subit'e feliĉ'a'n konsci'o'n pri ŝi'a'j de long'e forges'it'a'j soci'a'j graci'o'j. Plaĉ'e est'is konsci'i ke ŝi al'log'is tiu'n jun'a'n Ĉarlotinon Vin'o'n kies patr'in'o nombr'iĝ'is inter ŝi'a'j plej intim'a'j amik'in'o'j kaj en kiu tra'viv'is iom de la sobr'ec'o kaj mild'ec'o de la pli fru'a etiket'o. Sed la kolokv'et'o, inter'romp'it'e de la tag'manĝ'o'anonc'o, sukces'is efektiv'ig'i nenia'n pli definitiv'a'n ol tiu re'memor'ig'a'n emoci'o'n.

Ne, ankoraŭ ŝi ne kompren'is kiel ŝi'a apart'a kaz'o akord'iĝ'os en la nov'a soci'a ord'o. Sed ceter'a'j hom'o'j—"pli aĝ'a'j hom'o'j" dir'is Leilino—al'ven'us per la post'tag'mez'a trajn'o kaj tiu'n vesper'o'n je la vesper'manĝ'hor'o sen'dub'e ŝi sci'pov'us fin'taks'i la situaci'o'n. Ŝi komenc'is sci'vol'i nervoz'e kiu'j est'os la noval'ven'ont'o'j. Sen'dub'e ne neces'us al ŝi al'front'i embaras'a'j'n renkont'o'j'n kun antaŭ'a'j kon'at'o'j. Tamen strang'e est'is ke ŝi'a fil'in'o menci'is nenia'j'n nom'o'j'n.

Leilino propon'is ke post'e, en la post'tag'mez'o, Vilburo ŝi'n vetur'ig'u en promen'ad'o. Ŝi anonc'is la dezir'o'n ke ili est'ig'u "bon'a'n trankvil'a'n inter'parol'ad'o'n." Sed S-rin'o Lidkoto vol'is ke antaŭ'ir'u la promen'ad'o'n ŝi'a parol'ad'o kun Leilino kaj, ceter'e, jam dum la tag'manĝ'o, sub'aŭd'is hazard'a'j'n alud'o'j'n pri okaz'ont'a tenis'matĉ'o en kiu est'as part'o'pren'ont'a ŝi'a bo'fil'o. Ŝi'a lac'iĝ'o est'is sufiĉ'a pretekst'o por mal'akcept'i la promen'ad'invit'o'n kaj ŝi pet'eg'is ke Leilino permes'u ŝi'n ripoz'i trankvil'e en si'a ĉambr'o ĝis ili pov'os ek'ĝu'i trankvil'a'n kun'babil'moment'o'n.

"Antaŭ la te'hor'o, tial, vi anas'in'o," Leilino decid'iĝ'is kun last'a kis'o kaj baldaŭ S-rin'o Lidkoto, tra si'a mal'ferm'it'a fenestr'o, aŭd'is la freŝ'a'j'n laŭt'a'j'n voĉ'o'j'n de la gast'o'j de si'a fil'in'o sonor'ad'i trans la ĝarden'o'j'n ek'de la tenis'ej'o.

IV

Leilino jam al'ven'is kaj for'ir'is kaj ili jam okaz'ig'is si'a'n inter'parol'ad'o'n. Ĝi ne daŭr'is tiel long'e kiel S-rin'o Lidkoto dezir'is ĉar mez'e de ĝi Leilino est'is vok'it'a al la telefon'o por ricev'i grav'a'n mesaĝ'o'n de la urb'o kaj send'is inform'aĵ'o'n al la patr'in'o pri si'a mal'ebl'o re'ven'i ĵus tiam ĉar unu el la jun'a'j vir'in'o'j ricev'is ne'atend'it'a'n al'vok'o'n kaj oni dev'is aranĝ'i ŝi'a'n for'ir'o'n. Sed patr'in'o kaj fil'in'o pas'ig'is preskaŭ unu hor'o'n kun'e kaj S-rin'o Lidkoto est'is feliĉ'a. Neniam ŝi vid'is Leilinon en tiel dolĉ'a, tiel atent'a anim'stat'o. La nur'a mal'trankvil'ig'aĵ'o est'as la tro'ec'o mem de tiu atent'o, la tro'ig'it'a deklar'o de la ĝen'o sent'it'a de la fil'in'o kiam ili'a'j'n unu'a'j'n moment'o'j'n da kun'est'o difekt'is la ĉe'est'o de ne'kon'at'o'j.

"Ili ne est'as ne'kon'at'o'j por mi, kar'ul'in'o, ĉar ili est'as amik'o'j de vi," la patr'in'o ŝi'n cert'ig'is.

"Jes, sed mi kon'as vi'a'j'n sent'o'j'n, vi strang'a sovaĝ'a patr'in'o. Mi sci'as kiel ek'de ĉiam vi mal'am'as hom'o'j'n." (Ĉu mal'am'as hom'o'j'n? Ĉu Leilino forges'is kial?) "Kaj jen la kial'o pro kio mi dir'is al Suzino ke se vi prefer'as al'ir'i Riĝfildon kun ŝi en dimanĉ'o, mi nepr'e kompren'os kaj atend'os pacienc'e ni'a'n bon'a'n ĉirkaŭ'brak'o'n. Sed vi ne sent'is ver'a'n ĝen'o'n inter ili dum la tag'manĝ'hor'o, ĉu ne, kar'ul'in'o?"

S-rin'o Lidkoto, je tio, subit'e direkt'is surpriz'it'a'n rigard'o'n al si'a fil'in'o. "Ne plu ĝen'as mi'n ti'aĵ'o'j," ŝi respond'is simpl'e.

"Sed tio ne mi'n konsol'as por est'i al'front'ig'int'a vi'n al la ĝen'o de tio, por est'i permes'int'a vi'n al'ven'i ĉi tie'n kiam mi dev'int'us postul'i ke vi ir'u al Riĝfildo kun Suzino. Se Suzino ne stult'iĝ'int'is, ŝi kun'ir'ig'int'us vi'n tie'n kun ŝi. Mal'plaĉ'eg'as al mi pri'pens'i vi'n ĉi-supr'e en tut'a sol'ec'o."

De'nov'e S-rin'o Lidkoto pen'ad'is leg'i io'n pli ol iom obtuz'a'n am'o'n en la bril'eg'a rigard'o de si'a fil'in'o. "Mi ĝoj'as pov'int'e mal'streĉ'iĝ'i hodiaŭ'post'tag'mez'e, kar'ul'in'o. Kaj post'e—"

"Ho, jes, post'e, kiam ĉi tiu tut'a afer'aĉ'o fin'fin'iĝ'os, ni kompens'os ĝi'n du'obl'e, ĉu ne, vi ŝat'at'a kar'ul'in'o?" Kaj en tiu moment'o oni al'vok'is Leilinon al la telefon'o, kio sol'ig'is S-rin'o'n Lidkoton inter ŝi'a'j konjekt'o'j.

Tiu'j ankoraŭ ŝveb'is antaŭ ŝi en nub'a mal'cert'ec'o kiam Fraŭl'in'o Suferno frap'et'is ĉe ŝi'a pord'o.

"Ĉu vi al'ven'as por mi'n konduk'i mal'supr'e'n al la te'serv'o? Mi forges'is kiom mal'fru'a est'as la hor'o," S-rin'o Lidkoto ek'kri'et'is.

Fraŭl'in'o Suferno, dik'et'a fiks'rigard'a vir'in'et'o kun modest'a har'aranĝ'o kaj akord'iĝ'em'a rid'et'o, nervoz'e al'ĝust'ig'is la pend'ant'a'j'n klarion'bid'o'j'n de si'a komplik'a nigr'a rob'o. Fraŭl'in'o Suferno est'is ĉiam en funebr'a lament'ad'o kaj ĉiam en memor'honor'ad'o pri la for'pas'o de mal'proksim'a'j parenc'o'j ŝi sur'port'is la for'ĵet'it'a'j'n vest'aĵ'o'j'n de ili'a'j intim'a'j famili'an'o'j. "Ĝi ne est'as preciz'e funebr'a," ŝi kutim'is dir'i, "sed ĝi est'as la unu'nur'a nigr'a vest'aĵ'er'o kiu'n posed'is la kompat'ind'a Ĝulino—kaj kompren'ebl'e Georg'o est'is nur la du'on'kuz'in'o de mi'a patr'in'o."

Dum la fraŭl'in'o antaŭ'e'n'ven'is S-rin'o Lidkoto si'n surpriz'is sci'vol'ant'e humur'e ĉu la vir'in'o lament'as la eks'edz'iĝ'o'n de Horaco Purŝo sur'port'ant'e unu el la mal'nov'a'j nigr'a'j saten'aĵ'o'j de li'a patr'in'o.

"Ho, ĉu vi dezir'is mal'supr'e'n'ir'i por la te'hor'o?" Suzino Suferno fiks'rigard'is ŝi'n, iom konfuz'it'e. "Leilino supr'e'n'send'is mi'n por rest'i apud vi. Ŝi opini'is ke vi est'os pli komfort'a rest'ant'e ĉi tie. Ŝi tim'is ke vi vi'n sent'u iom lac'a."

"Lac'a mi est'is. Sed mi dispon'is la tut'a'n post'tag'mez'o'n por mal'lac'iĝ'i. Kaj ĉi tiu'n mir'ind'a'n sof'o'n por mi'n help'i."

"Leilino pet'is ke mi dir'u al vi ke ŝi supr'e'n'hast'os dum'moment'e antaŭ la vesper'manĝ'o post la al'ven'o de ĉiu'j. Sed la trajn'o ĉiam al'ven'as terur'e mal'fru'e. Ŝi bedaŭr'eg'as la mal'ebl'o'n dispon'ig'i al vi apart'a'n sid'ĉambr'o'n. Ŝi dezir'is ek'sci'i ĉu mi opini'as ke tio vi'n ĝen'as."

"Kompren'ebl'e, tio spert'ig'as al mi nenia'n ĝen'o'n. Strang'e est'as ke Leilino pov'us supoz'i la kontraŭ'o'n." S-rin'o Lidkoto si'n apart'ig'is por liber'ig'i spac'o'n por la dom'serv'ist'in'o kiu aper'is sur'sojl'e kun'port'ant'e tabl'et'o'n sur kiu stern'iĝ'is perpleks'ig'ant'a vari'ar'o da te'kuk'et'o'j.

"Leilino mem aranĝ'is tio'n," murmur'et'is Fraŭl'in'o Suferno dum la pord'o ferm'iĝ'is. "Ŝi'a unu'nur'a dezir'o est'as ke vi vi'n sent'u feliĉ'a ĉi tie."

S-rin'o Lidkoto juĝ'is unu plu'a indik'aĵ'o pri la sub'fos'it'a afer'stat'o tio'n ke la pri'zorg'o de ŝi'a fil'in'o el'montr'iĝ'as en la mult'obl'ec'o da sandviĉ'o'j kaj la forn'o'varm'o de kuk'et'o'j. Tamen ĉio okaz'int'a ek'de ŝi'a al'ven'o ŝajn'is pli'grand'ig'i ŝi'a'n konfuz'o'n.

Veturilkorno son'in't'a sur la en'ir'ale'o ŝanĝ'is la direkt'o'n de ŝi'a'j pens'ad'o'j. "Ĉu jam al'ven'as la nov'a'j gast'o'j?" ŝi demand'is.

"Ho, cert'eg'e, ne. Ili ne al'ven'os antaŭ la sep'a hor'o." Fraŭl'in'o Suferno streĉ'is la kol'o'n el la fenestr'o por okul'kapt'i la vetur'il'o'n. "Dev'as est'i Ĉarlotino en for'ir'ad'o."

"Ĉu est'is la Vi'n-famili'a knab'in'o kiu'n oni urĝ'e for'vok'is? Mi esper'as ke ne tem'as pri mal'san'o."

"Ho, ne. Mi opini'as ke tem'is pri dat'erar'o. Ŝi'a patr'in'o telefon'is dir'ont'e ke oni atend'as ŝi'n ĉe Stapl'ej'o-famili'o de Fiŝkilo kaj oni dev'is vetur'ig'i ŝi'n hast'e al Albani'o por ke ŝi tie en'trajn'iĝ'u."

S-rin'o Lidkoto medit'is. "Mi bedaŭr'as. Ŝi est'as ĉarm'ul'in'et'o. Mi esper'is ek'pov'i parol'et'i kun ŝi de'nov'e hodiaŭ'vesper'e post la vesper'manĝ'o."

"Jes. Eg'e domaĝ'e est'as!" La rigard'o de Fraŭl'in'o Suferno svag'iĝ'is. "Vi aspekt'as ja lac'e, vi sci'u," ŝi daŭr'ig'is, sid'iĝ'ant'e ĉe la te'tabl'o kaj pret'iĝ'ant'e dis'don'i ties bon'gust'aĵ'et'o'j'n. "Vi re'ir'u al vi'a sof'o kaj las'u mi'n serv'i al vi. La ĉirkaŭ'hast'ad'o est'ig'is en vi pli grand'a'n efik'o'n ol vi konsci'as kaj neces'as ke vi ne plu kontraŭ'barakt'u ĝi'n. Vi nur rest'u trankvil'e ĉi-supr'e kaj mal'streĉ'iĝ'u. Vi dispon'os pri Leilino tut'e sol'e en lund'o."

S-rin'o Lidkoto al'pren'is la te'tas'o'n kiu'n trans'don'is ŝi'a kuz'in'o sed el'montr'is nenia'n ceter'a'n em'o'n obe'i al ŝi'a'j ordon'o'j. Dum'moment'e ŝi kuler'um'is si'a'n te'o'n silent'e. Tiam ŝi demand'is: "Ĉu est'as vi'a opini'o ke mi rest'u trankvil'e ĉi-supr'e ĝis lund'o?"

Fraŭl'in'o Suferno de'met'is si'a'n tas'o'n per gest'o tiel abrupt'o ke ĝi en'danĝer'ig'is apud'a'n teler'o'n da skon'o'j. Kiam ŝi si'n cert'ig'is pri la bon'fart'o de la skon'o'j, ŝi supr'e'n'rigard'is kun trem'et'ant'a rid'o. "Kar'ul'in'o, ebl'e morgaŭ vi sent'os vi'n en ali'a stat'o. La aer'o ĉi tie, vi sci'as—"

"Jes, mi sci'as." S-rin'o Lidkoto antaŭ'e'n'klin'iĝ'is por serv'i skon'o'n al si. "Kiu al'ven'os hodiaŭ'vesper'e?" ŝi demand'is.

Fraŭl'in'o Suferno tir'is la brov'o'j'n kaj fiks'rigard'is. "Vi sci'as ke mi'a bedaŭr'ind'a kap'aĉ'o ne bon'e memor'as nom'o'j'n. Leilino dir'is al mi. Sed est'as tiom mult'a'j—"

"Ĉu tiom mult'a'j? Ŝi ne dir'is al mi ke ŝi atend'as mult'hom'a'n gast'ar'o'n."

"Ho, ne mult'hom'a'n. Sed iom preter'ir'ant'a'n ŝi'a'n intim'a'n amik'o'rond'et'o'n. Kaj, kompren'ebl'e, ĉar est'as la unu'a foj'o, ŝi iom ekscit'iĝ'as pri la al'ven'o de la pli'aĝ'ul'ar'o."

"Ĉu la pli'aĝ'ul'ar'o? Ĉu vi alud'as ni'a'j'n sam'aĝ'ul'o'j'n?"

"Nu, jes." Fraŭl'in'o Suferno paŭz'is, kvazaŭ dezir'ant'e si'n kun'ig'i por ek'salt'i. "La Aŝtono Ĝilesoj," ŝi el'ig'is.

"Ĉu la Aŝtono Ĝilesoj? Ĉu ver'e? Plaĉ'os al mi re'vid'i Marnjon Ĝileson. Dev'as est'i dek ok jar'o'j ek'de kiam mi last'a'n foj'o'n vid'is ŝi'n," dir'is S-rin'o Lidkoto konstant'a'ritm'e.

"Jes," Fraŭl'in'o Suferno anhel'is, subit'eg'e re'plen'ig'ant'e si'a'n tas'o'n.

"La Aŝtono Ĝilesoj. Kaj kiu'j ali'a'j?"

"Nu, la Samĉjo Fresbijoj. Sed la plej grav'a gast'o, kompren'ebl'e, est'as S-rin'o Lorino Bulĝero."

"Ĉu S-rin'o Bulĝero? Leilino ne dir'is al mi ke ŝi al'ven'as."

"Ĉu ne? Mi supoz'as ke ŝi ĉi'o'n forges'is kiam ŝi vid'is vi'n. Sed la festen'o'n oni est'ig'is por S-rin'o Bulĝero. Vid'u, est'as tre grav'e ke ŝi—nu, ke ŝi ek'aprob'u Leilinon kaj Vilburon. Li'a komisi'iĝ'o al Rom'o nepr'e depend'as de tio. Kaj vi sci'as ke Leilino postul'as Rom'o'n por est'i proksim'a al vi. Tial ŝi demand'is al Marnjo Ĝileso, kiu est'as intim'a amik'in'o de la Bulĝeroj, ĉu ebl'e oni ne pov'us aranĝ'i la vizit'o'n? Kaj la kablogram'o de Marnjo traf'is S-rin'o'n Bulĝeron ĉe Ĉerburg'o. Ŝi pas'ig'os nur du semajn'o'j'n en Uson'o kaj al'ven'ig'i ŝi'n ĉi-tie'n est'is ver'a triumf'o."

"Jes, mi konsci'as pri tio," dir'is S-rin'o Lidkoto.

"Vi sci'as, ŝi est'as iom—iom elekt'em'a; kaj Marnjo est'is iom dub'em'a ĉu—"

"Ĉu ŝi konsent'os, pro Leilino?" murmur'et'is S-rin'o Lidkoto.

"Nu, jes. Pro ŝi'a oficial'a posten'o. Sed feliĉ'e ŝi est'as amik'in'o de la Barklejoj. Kaj renkont'i ĉi tie la Ĝilesojn kaj la Fresbijojn ĝust'ig'os la afer'o'n. La temp'o'j ŝanĝ'iĝ'is!" Suzino Suferno indulg'e resum'is.

S-rin'o Lidkoto rid'et'is. "Jes. Antaŭ kelk'a'j jar'o'j ŝajn'int'us mal'probabl'e ke iam de'nov'e mi vesper'manĝ'u kun Marnjo Ĝileso kaj Harjetino Fresbijo kaj S-rin'o Lorino Bulĝero."

Fraŭl'in'o Suferno dum'moment'e ne ŝajn'is vol'i el'labor'i la tem'o'n kaj post interval'o da silent'o S-rin'o Lidkoto subit'e re'parol'is: "Tiu'rilat'e, ĉu ili sci'as ke mi est'as ĉi tie?"

La efik'o de ŝi'a demand'o est'is est'ig'i ĉe Fraŭl'in'o Suferno tro'ig'it'a'n atak'o'n de fiks'rigard'ad'o kaj brov'o'kun'tir'ad'o. Ŝi re'aranĝ'et'ad'is la te'aĵ'o'j'n, tuŝ'et'ad'is si'a'j'n klarion'bid'o'j'n kaj, rigard'ant'e la horloĝ'o'n, dir'is mir'eg'e: "Laŭ'kompat'e! Ĉu est'as jam la sep'a?"

"Mi supoz'as ke est'as tut'e egal'e," daŭr'ig'is S-rin'o Lidkoto. "Sed ĉu Leilino dir'is al ili ke mi al'ven'as?"

Fraŭl'in'o Suferno rigard'is ŝi'n dolor'e. "Nu, vi ne pov'as supoz'i, kar'ul'in'o, ke Leilino far'us io'n ajn—"

S-rin'o Lidkoto daŭr'ig'is. "Ĉar, kompren'ebl'e, eg'e grav'as, kiel vi dir'as, ke S-rin'o Lorino Bulĝero spert'u favor'a'n efekt'o'n por ke Vilburo hav'u la plej bon'a'j'n ŝanc'o'j'n ating'i Rom'o'n."

"Mi dir'is al Leilino ke vi re'ag'os tiel, kar'ul'in'o. Vi vid'u, est'as ĉef'e nom'e de vi—por obten'i posten'o'n proksim'a'n al vi—ke Leilino invit'is S-rin'o'n Bulĝeron."

"Jes, tio'n mi kompren'as." S-rin'o Lidkoto, abrupt'e star'iĝ'ant'e, direkt'is si'a'n rigard'o'n al la horloĝ'o. "Sed, kiel vi dir'as, la hor'o mal'fru'as. Ĉu ni ne ek'vest'iĝ'u por la vesper'manĝ'o?"

Ankaŭ Fraŭl'in'o Suferno, re'ag'e al la propon'o, star'iĝ'is, tuŝ'ant'e nervoz'e si'a'j'n klarion'bid'o'j'n. "Eg'e plaĉ'us al mi pov'i konvink'i vi'n rest'i ĉi-supr'e ĉi-vesper'e. Mi cert'as ke Leilino est'us pli feliĉ'a se vi ja rest'us. Efektiv'e, vi est'as eg'e tro lac'a por mal'supr'e'n'ven'i."

"Kia stult'aĵ'o, Suzino!" S-rin'o Lidkoto parol'is kun subit'a akr'o, etend'ant'e la man'o ĝis la sonor'il'o. "Kiam ni vesper'manĝ'os? Ĉu je la ok'a kaj du'on'o? Tial mi nepr'e dev'as vi'n for'send'i. Je mi'a aĝ'o oni bezon'as temp'o'n por vest'iĝ'i."

Fraŭl'in'o Suferno, tiel propuls'it'e ĝis la sojl'o, lant'is tie por ripet'i: "Leilino neniam si'n pardon'os se vi ag'os preter vi'a fizik'a kapabl'o." Sed S-rin'o Lidkoto rid'et'is al ŝi sen'respond'e kaj la glaci'a lum-ond'o ŝi'n for'pel'is tra la pord'o.

V

S-rin'o Lidkoto, kvankam ŝi iniciat'is gest'o'n por al'vok'i la ĉambr'o'serv'ist'in'o'n, ne ĝi'n fin'far'is.

Kiam la pord'o ferm'iĝ'is, ŝi daŭr'e star'is sen'mov'e mez'e de la dolĉ'a'lum'a grand'spac'a ĉambr'o. La fajr'o, ek'brul'ig'it'e je la krepusk'a hor'o, danc'ad'is sur la bril'ec'o de arĝent'o kaj spegul'o'j kaj sobr'a'j or'aĵ'o'j. Kaj la sof'o ĝis kiu urĝ'is ŝi'n Fraŭl'in'o Suferno amas'ig'is si'a'j'n kusen'o'j'n en invit'a proksim'ec'o al tabl'o ŝarĝ'it'a je nov'a'j libr'o'j kaj ĵurnal'o'j. Ŝi ne memor'is est'i iam antaŭ'e pli luks'e loĝ'at'a aŭ spert'int'a tiel strang'a'n sent'o'n de est'i ekster'e, sol'a'person'e, sub la nokt'o, sur vend'o'bat'it'a eben'aĵ'o. Ŝi sid'iĝ'is apud la fajr'o kaj medit'ad'is.

Ĉe'pord'a frap'et'o instig'is ŝi'n lev'i la kap'o'n kaj ŝi vid'is si'a'n fil'in'o'n sur la sojl'o. La komplik'a aranĝ'o de la bel'a har'ar'o de Leilino kaj la flug'ant'a'j fald'aĵ'o'j de ŝi'a tualet'rob'o kompren'ig'is ke ŝi inter'romp'is si'a'n tualet'o'n por hast'i al si'a patr'in'o. Sed post en'ir'i la ĉambr'o'n ŝi paŭz'is moment'o'n, rid'et'ant'e mal'cert'e, kvazaŭ forges'int'e la cel'o'n de si'a hast'o.

S-rin'o Lidkoto star'iĝ'is. "Ĉu est'as la vest'iĝ'hor'o, kar'ul'in'o? Ne mi'n riproĉ'u. Mi ne mal'fru'os."

"Ĉu la vest'iĝ'hor'o?" Leilino star'is antaŭ ŝi kun mistifik'it'a rigard'o. "Nu, mi supoz'is, kar'ul'in'o—mi vol'as dir'i, mi esper'is ke vi decid'iĝ'is rest'i ĉi tie en trankvil'a ripoz'ad'o."

Ŝi'a patr'in'o rid'et'is. "Sed mi jam est'is en ripoz'ad'o la tut'a'n post'tag'mez'o'n!"

"Jes, tamen—vi sci'as, vi jes ja aspekt'as lac'e. Kaj kiam Suzino ĵus dir'is al mi ke vi intenc'as klopod'i—"

"Ĉu vi al'ven'is por halt'ig'i mi'n?"

"Mi al'ven'is dezir'ant'e dir'i ke vi sent'u neni'et'a'n dev'o'n—"

"Efektiv'e. Tio'n mi kompren'as."

Okaz'is paŭz'o dum kiu Leilino, svag'e evit'ant'e la patr'in'a'n okul'kontrol'ad'o'n, driv'ir'is al la tualet'o'tabl'o kaj komenc'is mal'munt'i la simetri'o'n de la bros'il'o'j kaj botel'o'j aranĝ'it'a'j sur ĝi. "Ĉu vi'a'j vizit'ant'o'j sci'as ke mi est'as ĉi tie?" S-rin'o Lidkoto subit'e daŭr'ig'is.

"Ĉu ili—kompren'ebl'e—nu, efektiv'e," Leilino respond'is, tut'e absorb'it'e per si'a'j klopod'o'j turn'i la ŝtop'il'o'n de botel'o da sal'o de Epsomo.

"Tial ili ne surpriz'iĝ'os se mi ne aper'os, ĉu?"

"Ho, tut'e ne, kar'ul'in'o. Mi cert'ig'u al vi ke ĉiu'j kompren'os." Leilino de'met'is la botel'o'n kaj re'turn'iĝ'is al si'a patr'in'o dum ŝi'a vizaĝ'o ek'bril'is je re'trankvil'iĝ'o.

S-rin'o Lidkoto star'is sen'mov'e, kun la kap'o en rekt'a'lini'a poz'o, dum kiu temp'o ŝi'a'j okul'o'j rigard'is rid'et'ant'e la fil'in'o'n. "Ĉu ili opini'os tio'n strang'a se mi jes ja aper'os?"

Leilino halt'is abrupt'e, kun la lip'o'j jam du'on'apert'a'j por respond'i. Dum ŝi paŭz'is, ruĝ'o ŝtel'farb'et'is ŝi'a'n nud'a'n kol'o'n, ating'is bala'il'mov'e ŝi'a'n gorĝ'o'n, ek'flam'iĝ'is en ŝi'a'j vang'o'j. De tie la kolor'o supr'e'n'send'is si'a'n katastrof'a'n karmezin'o'n ĝis ŝi'a'j tempi'o'j mem, ĝis ŝi'a'j orel'lob'o'j, ĝis la rand'o'j de ŝi'a'j palpebr'o'j, puls'ant'e sur la tut'a vizaĝ'o en fajr'a'j ond'o'j, kvazaŭ vent'um'at'e far iu ne'percept'ebl'a vent'o.

S-rin'o Lidkoto spekt'ad'is la konflagraci'o'n silent'e. Tiam ŝi for'turn'is la rigard'o'n, iom rid'ant'e. "Mi nur vol'is dir'i ke mi tim'is ke mi'a mal'ĉe'est'o difekt'os la sid'aranĝ'o'n de vi'a manĝ'tabl'o. Se vi pov'as cert'ig'i al mi ke ne, mi elekt'os kred'i vi'n kaj re'ven'os al tiu ne'rezist'ebl'a sof'o." Ŝi paŭz'is, kvazaŭ atend'ant'e ke ŝi'a fil'in'o parol'u. Tiam ŝi etend'is la brak'o'j'n. "For'kur'u kaj vi'n vest'u, kar'ul'in'o. Kaj ne mal'trankvil'iĝ'u pri mi." Ŝi ĉirkaŭ'brak'is Leilinon intim'e, prem'is long'a'n kis'o'n sur la last'a'n post'bril'aĵ'o'n de ŝi'a mal'pli'grand'iĝ'ant'a ruĝ'iĝ'o. "Efektiv'e, mi sent'as mi'n iom'et'e lac'a, kaj se ne ĝen'os vi'n ke mi mal'ĉe'est'u la afer'o'n, mi opini'as prefer'i mal'bon'kondut'e en'lit'iĝ'i kaj rest'i tie ĝis vi'a kompani'o dis'iĝ'os. Kaj nun for'kur'u, se ne, vi mal'fru'os, kaj pardon'pet'u por mi al ĉiu'j."

VI

La gast'o'j de la Barklejoj dis'iĝ'is kaj S-rin'o Lidkoto, nepr'e re'normal'iĝ'int'e post si'a du'tag'a ripoz'ad'o, si'n trov'is en la sekv'int'a lund'o, en sol'ec'o kun si'a'j ge'fil'o'j kaj Fraŭl'in'o Suferno.

Est'is etos'o de jubil'ad'o en la aer'o ĉar la festen'o "dis'volv'iĝ'is" tiel ekster'ordinar'e bon'e, tiel eg'e kontent'ig'e, ŝajn'e, por S-rin'o Lorino Bulĝero, ke la baldaŭ'a komisi'iĝ'o de Vilburo al Rom'o est'is preskaŭ nepr'a cert'ec'o. Tiel cert'a tio ŝajn'is ke la anticip'o de fru'a re'kun'iĝ'o mild'ig'is la ĉagren'o'n kiu'n Leilino sent'is ek'sci'int'e la decid'o'n de si'a patr'in'o re'ir'i Itali'o'n preskaŭ tuj. Neniu kompren'is tiu'n decid'o'n. Ŝajn'is al Leilino nepr'e ne'kred'ebl'e ke S-rin'o Lidkoto mal'konsent'u rest'i ĉe ili ĝis la fiks'iĝ'o de ili'a apart'a sort'o kaj Vilburo eĥ'is ŝi'a'n mir'eg'o'n.

"Kiel vi ne atend'u ĉi tie, laŭ la propon'o de Leilino, ĝis ni pov'os ĉiu'j kun'far'i ni'a'j'n valiz'o'j'n kaj kun'ir'i?"

S-rin'o Lidkoto rid'et'is pro dank'em'o dum ŝi anonc'is si'a'n mal'konsent'o'n. "Malgraŭ ĉio, ne est'as cert'e ke vi far'os la valiz'o'j'n."

"Ho, vi dev'int'us vid'i Vilburon kun S-rin'o Bulĝero," Leilino dir'is triumf'e.

"Ne, vi dev'int'us vid'i Leilinon kun ŝi," ĝoj'eg'is la edz'o de Leilino.

Fraŭl'in'o Suferno al'don'is entuziasm'e: "Mi ja opini'as ke invit'i Harjetinon Fresbion est'is geni'a manovr'o!"

"Ho, ni est'os kun vi baldaŭ," rid'is Leilino. "Tiel baldaŭ ke est'as ver'e sen'senc'e dis'iĝ'i."

Sed S-rin'o Lidkoto el'ten'is kun la sen'bru'a firm'ec'o pri kiu ŝi'a fil'in'o konsci'is ke est'os sen'util'e ĝi'n kontraŭ'star'i. Post ŝi'a'j long'a'j monat'o'j en Hindi'o, nepr'e dev'ig'is, ŝi postul'is, ke ŝi re'ven'u al Florenc'o kaj kontrol'u kio okaz'as al ŝi'a et'a tie'a loĝ'ej'o. Kaj ŝi jam est'is tiel komfort'a sur "Utopi'o" ke ŝi ek'sent'as la dezir'o'n tie'n re'ven'i per la sam'a ŝip'o. Tial est'is dev'ig'e ke la fil'in'o konsent'u pri ŝi'a decid'o kaj daŭr'e gast'ig'i ŝi'n ĝis la post'tag'mez'o de la antaŭ'tag'o de la sur'mar'iĝ'o de "Utopi'o". Tiu aranĝ'o konven'is al kelk'a'j projekt'o'j kiu'j'n, dum si'a du'tag'a izol'iĝ'o, S-rin'o Lidkoto silent'e matur'ig'is. For'ir'i la plej baldaŭ kiel ebl'e far'iĝ'is por ŝi nepr'a grav'aĵ'o kaj la Florenc'a loĝ'ej'et'o, kiu en'hav'is ŝi'a'n pas'int'ec'o'n en ĉiu fald'aĵ'o de si'a'j kurten'o'j kaj inter ĉiu paĝ'o de si'a'j libr'o'j, ŝajn'is al ŝi nun la unu'nur'a lok'o de kie est'us toler'ebl'e rigard'i tiu'n pas'int'ec'o'n.

Ŝi ne est'is mal'feliĉ'a dum la inter'ven'a'j tag'o'j. Vid'i la bon'fart'o'n de Leilino, sent'i la tener'ec'o'n de Leilino est'is, malgraŭ ĉio, la kial'o'j de ŝi'a al'ven'o kaj plen'aĵ'o'n da tio ŝi jam ja ricev'is. Leilino neniam antaŭ'e est'is pli feliĉ'a, nek pli tener'a, kaj kontempl'ad'i ŝi'a'n ĝoj'eg'o'n kaj ĝu'ad'i ŝi'a'n kar'ec'o'n est'is absorb'a ag'ad'o por ŝi'a patr'in'o. Tamen ili ankaŭ iom sur'prem'is kelk'a'j'n kvazaŭ tro streĉ'it'a'j'n muzik'akord'o'j'n kaj S-rin'o Lidkoto, kiam fin'fin'e ŝi sol'iĝ'is en la Nov-Jork'a hotel'o al kiu ŝi re'ven'is la nokt'o'n antaŭ ol en'ŝip'iĝ'i, spert'is la sent'o'n est'i ĵus eskap'int'a viv'korp'e el la kapt'o'ten'ad'o de gigant'a man'o.

Ŝi mal'permes'is la fil'in'o'n al'ven'i la urb'o'n kun ŝi. Ŝi eĉ mal'akcept'is la kompani'o'n de Suzino Suferno. Ŝi dezir'is nenia'n viatik'o'n krom tiu de si'a'j apart'a'j pens'ad'o'j. Kaj ŝi permes'is ke tiu'j ŝi'n al'ven'u sen kaŭr'i antaŭ ili dum ŝi sid'is en la sam'a alt'plafon'a salon'o en kiu, antaŭ nur unu semajn'o, ŝi kaj Franklino Id'o est'ig'is si'a'n memor'ind'a'n inter'parol'ad'o'n.

Ŝi promes'is al si'a amik'o hav'ig'i al li nov'aĵ'o'j'n pri si, sed ŝi ne ten'is la promes'o'n. Ŝi sci'is ke li sen'dub'e re'ven'is de Ĉikag'o kaj ke se li ek'sci'us ŝi'a'n subit'a'n decid'o'n re'ven'i Itali'o'n, ne ebl'us al ŝi evit'i vid'i li'n antaŭ la sur'mer'iĝ'o. Kaj ĉar antaŭ ĉio ŝi dezir'is ne vid'i li'n, ŝi silent'ad'is, cel'ant'e al'send'i leter'o'n al li ek'de la ŝip'o.

Est'is nenia kial'o pro kiu atend'i ĝis tiam por skrib'i al li. La nun'a moment'o est'is pli favor'a kaj la task'o, kvankam ne plaĉ'a, almenaŭ plen'ig'us hor'o'n de ŝi'a sol'ec'a vesper'o. Ŝi al'ir'is la skrib'tabl'o'n, el'tir'is paper'foli'o'n kaj komenc'is skrib'i li'a'n nom'o'n. Kaj en tiu moment'o la pord'o mal'ferm'iĝ'is kaj li en'ir'is.

La vort'o'j per kiu'j ŝi salut'is li'n est'is la last'a'j kiu'j'n ŝi pov'int'us si'n imag'i dir'i kiam ili adiaŭ'is antaŭ'e. "Kiel etern'a'mond'e vi ek'sci'is ke mi est'as ĉi tie?"

Tuj'eg'e li sci'kapt'is ŝi'a'n vol'dir'ad'o'n. "Tial vi ne vol'is ke mi ek'sci'u?" Li star'ad'is, ŝi'n rigard'ant'e. "Mi supoz'as ke mi dev'int'us interpret'i vi'a'n silent'o'n kiel hav'ant'a'n tiu'n signif'o'n. Sed laŭ'hazard'e mi renkont'is S-rin'o'n Vin'o'n, kiu gast'as ĉi tie kaj ŝi invit'is mi'n vesper'manĝ'i kun ŝi kaj Ĉarlotino kaj la jun'a am'kandidat'o de Ĉarlotino. Ili dir'is al mi est'i vid'int'a'j vi'n al'ven'i hodiaŭ'post'tag'mez'e kaj mi ne toler'is la ide'o'n ne supr'e'n'ven'i."

Okaz'is paŭz'o inter ili kiu'n S-rin'o Lidkoto fin'fin'e inter'romp'is, deklar'ant'e: "Ho, tial ŝi jes ja mi'n re'kon'is!"

"Ĉu vi'n re'kon'is?" Li fiks'rigard'is. "Nu—"

"Ho, mi pri'konsci'is ŝi'a'n re'kon'o'n pri mi, kvankam ŝi ne mov'is eĉ unu'nur'a'n palpebr'o'n. Tio'n mi pri'konsci'is pro la ruĝ'iĝ'o de Ĉarlotino. La knab'in'o hav'as eg'e bel'a'n ruĝ'iĝ'kapabl'o'n. Mi konsci'is ke ŝi'a patr'in'o mal'permes'is ke ŝi al'parol'u mi'n."

Id'o de'met'is si'a'n ĉapel'o'n kun mal'pacienc'a rid'o. "Ĉu Leilino ne kurac'is al vi vi'a'j'n iluzi'o'j'n?"

Ŝi rigard'is li'n fiks'e. "Tial vi ne opini'as ke Margaretino Vin'o cel'is mi'n mal'agnosk'i, ĉu?"

"Mi opini'as ke vi'a'j opini'o'j est'as absurd'a'j."

Ŝi paŭz'is percept'ebl'a'n moment'o'n sen daŭr'ig'i la tem'o'n. Tiam ŝi dir'is tanĝ'ant'e: "Mi ek'navig'os morgaŭ fru'maten'e. Mi intenc'is skrib'i al vi. Jen la leter'o kiu'n mi jam komenc'is."

La rigard'o de Id'o sekv'is ŝi'a'n gest'o'n, tiam ating'is ŝi'a'n vizaĝ'o'n. "Tial ĉu vi ne intenc'is vid'i mi'n nek eĉ sci'ig'i al mi ke vi for'ir'os ĝis post la for'ir'o?"

"Mi opini'is ke est'os pli bon'e klar'ig'i ĉi'o'n al vi en leter'o—"

"Kio'n Dionome vi hav'as por klar'ig'i?" Ŝi ne respond'is kaj li daŭr'ig'is urĝ'e: "Ne pov'as est'i ke vi mal'trankvil'iĝ'as pri Leilino, ĉar Ĉarlotino Vin'o dir'is al mi ke ŝi est'is tie pas'int'semajn'e kaj mult'hom'a kompani'o al'ven'is en la moment'o mem de ŝi'a for'ir'o: la Fresbijoj, la Ĝilesoj kaj S-rin'o Lorino Bulĝero—la tut'a kontrol'ant'ar'o! Se Leilino sukces'ig'is tiu'n ekzamen'o'n, tiam ŝi al'juĝ'ig'is al si si'a'n diplom'o'n."

S-rin'o Lidkoto si'n fal'ig'et'is en la sam'a'n angul'o'n de la sof'o kie ŝi jam sid'is dum ili'a inter'parol'ad'o de la antaŭ'a semajn'o. "Mi stult'iĝ'is," ŝi komenc'is abrupt'e. "Mi dev'int'us ir'i al Riĝfildo kun Suzino. Mi konsci'is nur post'e ke oni atend'is ke mi ir'u."

"Ĉu atend'is ke vi ir'u?"

"Jes. Ho, la kulp'o ne est'is de Leilino. Ŝi sufer'is, kompat'ind'a kar'ul'in'o. Ŝi'a atent'o tir'iĝ'is dis'e. Sed ŝi jam invit'is si'a'n gast'ar'o'n antaŭ ol ek'sci'i pri mi'a al'ven'o."

"Ho, rilat'e al tio—" Id'o en'tir'is profund'a'n spir'o'n de sen'zorg'ig'o. "Mi pov'as kompren'i ke est'is laŭ'neces'e mal'kuraĝ'ig'e ne rajt'i dispon'i pri ŝi sol'a'person'e je la komenc'o. Sed, malgraŭ ĉio, vi est'is inter mal'nov'a'j amik'o'j aŭ ili'a'j infan'o'j: la Ĝilesoj kaj la Fresbijoj—kaj et'a Ĉarlotino Vin'o." Li paŭz'is moment'o'n antaŭ la last'a nom'o kaj hezit'em'e ŝi'n kontrol'rigard'is. "Eĉ se ili al'ven'is en mal'taŭg'a moment'o, vi est'is cert'e feliĉ'a bon'ŝanc'int'e re'vid'i ili'n ĉiu'j'n ĉe Leilino."

Ŝi re'ven'ig'is li'a'n rigard'o'n kun apenaŭ vid'ebl'a rid'et'o. "Ili'n mi ne vid'is."

"Ĉu ili'n vi ne vid'is?"

"Ne. Tio est'as, mi vid'is nur et'a'n Ĉarlotinon Vin'o'n. Tiu infan'o est'as eskvizit'a! Ni est'ig'is inter'parol'ad'o'n en la tag'o de mi'a al'ven'o. Sed kiam ŝi'a patr'in'o ek'sci'is ke mi gast'as en la dom'o, ŝi telefon'is al ŝi, postul'ant'e ke ŝi tuj for'ir'u. Tial mi ne re'vid'is ŝi'n."

La sen'kolor'a vizaĝ'o de Id'o ruĝ'iĝ'is. "Mi ne sci'as de kie vi al'pren'as tia'j'n ide'o'j'n."

Ŝi daŭr'ig'is, kvazaŭ ne li'n aŭd'int'e. "Ho, kaj mi vid'is ankaŭ Marnjon Ĝileson dum moment'o. Suzino Suferno al'ven'ig'is ŝi'n al mi'a ĉambr'o la last'a'n vesper'o'n, post la vesper'manĝ'o, kiam la ali'a'j ĉiu'j lud'is briĝ'o'n. Ŝi hav'as bon'vol'a'n intenc'o'n—sed ne help'is mult'e."

"Sed kio'n vi far'is en vi'a ĉambr'o vesper'e post la manĝ'o?"

"Nu, vid'u, kiam mi konsci'is ke al'ven'i est'is erar'o—kiom embaras'a por Leilino est'is mi'a al'ven'o, mi vol'as dir'i—mi nur dir'is al ŝi ke mi est'as tre lac'a kaj prefer'os rest'i supr'etaĝ'e ĝis la for'ir'o de la gast'o'j."

Id'o, ĝem'ant'e, frap'ig'is la man'o'n kontraŭ la brak'o'n de si'a fotel'o. "Mi sci'vol'as kiom da ĉio tio vi nur imag'is!"

"Mi ne imag'is tio'n ke Harjetino Fresbio ne pet'is vid'i mi'n, kvankam sci'ant'e ke mi est'as en la dom'o. Nek tio'n ke Marnjo Ĝileso instig'is Suzinon, je la dek unu'a hor'o, supr'e'n'kontraband'i ŝi'n ĝis mi'a ĉambr'o kiam la ali'a'j ne sci'us kie'n ŝi mal'aper'is. Nek la terur'a'n tim'o'n de mi'a kompat'ind'a Leilino ke S-rin'o Lorino Bulĝero, honor'e de kiu la festen'o est'is aranĝ'it'a, diven'u ke mi est'as en la dom'o kaj mal'help'u ke ŝi'a edz'o al'juĝ'u al Vilburo la du'a'n sekretari'posten'o'n pro la kial'o ke oni dev'ig'is ŝi'n tra'nokt'i sub la sam'a tegment'o kiel li'a bo'patr'in'o!"

Id'o daŭr'e tambur'um'is sur si'a'n fotel'brak'o'n per mal'trankvil'ig'it'a'j fingr'o'j. "Vi ne sci'as ke iu'j ajn el la ag'o'j kiu'j'n vi pri'skrib'as font'is el la kaŭz'o'j kiu'j'n vi supoz'as."

S-rin'o Lidkoto paŭz'is antaŭ ol respond'i, kvazaŭ honest'e streb'ant'e taks'i la pez'o'n de li'a argument'ad'o. Tiam ŝi dir'is en mal'laŭt'a voĉ'o, "Mi sci'as ke Leilino sufer'eg'is tim'ant'e ke mi mal'supr'e'n'ven'u al la vesper'manĝ'o la unu'a'n nokt'o'n. Kaj est'is por mi, ne por si, ke ŝi tim'is. Leilino neniam tim'as por si."

"Sed la konklud'o'j kiu'n vi el'tir'as est'as nepr'e sen'senc'a'j. Est'as mal'larĝ'pens'a'j vir'in'o'j ĉie sed la vir'in'o'j al'ven'int'a'j ĉe Leilino konsci'is nepr'e bon'eg'e ke ili'a tie'a ĉe'est'o hav'ig'us al ŝi spec'o'n de soci'a rajt'ig'o kaj se ili konsent'is ke ŝi hav'u ĝi'n, kial mond'o-nom'e ili dezir'us mal'aprob'i tio'n por vi?"

"Tiu'n sam'aĵ'o'n mem mi dir'is al mi antaŭ unu semajn'o en la nun'a ĉambr'o post mi'a unu'a inter'parol'ad'o kun Suzino Suferno." Ŝi lev'is nebul'et'a'n rid'et'o'n al li'a'j mal'trankvil'a'j okul'o'j. "Jen kial mi aŭskult'is kio'n vi dir'is al mi la sam'a'n vesper'o'n kaj kial vi'a'j argument'ad'o'j mi'n du'on'konvink'is kaj instig'is mi'n ek'esper'i ke ne mal'ebl'os por mi kio ebl'is por Leilino. Se jam al'ven'is la nov'a liber'ig'o, kial ne por mi sam'e kiel por la ali'a'j? Mi ne sci'pov'as dir'i al vi kia'n flug'voj'o'n mal'ferm'is mi'a imag'o!"

Franklino Id'o star'iĝ'is el si'a fotel'o kaj trans'ir'is la ĉambr'o'n ĝis seĝ'o star'ant'a proksim'e al la sof'o-angul'o. "Mi interes'iĝ'is—en tiu moment'o—nur pri kiel vi'a imag'o ŝajn'is proksim'ig'i vi'n al mi," li dir'is.

"Ankaŭ mi interes'iĝ'is pri tio. Jen kial mi cel'is for'ir'i sen vid'i vi'n." Ili inter'ŝanĝ'is reciprok'a'j'n serioz'a'j'n rigard'o'j'n. "Ĉar, vi vid'u, mi erar'is," ŝi daŭr'ig'is. "Ni ambaŭ erar'is. Vi dir'as ke est'as sen'senc'e ke la vir'in'o'j konsent'int'a'j agnosk'i la gast'ec'o'n de Leilino sam'temp'e mal'konsent'is mi'n renkont'i sub ŝi'a tegment'o. Kaj tiel tio est'as. Sed mi komenc'as kompren'i la kial'o'n de tio. Tem'as nur pri tio ke la soci'o eg'e tro okup'iĝ'as por revizi'i si'a'j'n decid'o'j'n. Sen'dub'e neniu en la dom'o paŭz'is por konsider'i ke mi'a kaz'o kaj tiu de Leilino est'as sam'eg'a'j. Ili nur memor'is ke mi far'is io'n kio'n, en la moment'o de la farad'o, la soci'o kondamn'is. Mi'a'n kaz'o'n oni juĝ'is kaj klas'is. Mi est'as la vir'in'o kiu'n jam de du'dek jar'o'j oni mal'agnosk'as. La pli mal'jun'a'j hom'o'j jam du'on'forges'is la kial'o'n, kaj la pli jun'a'j neniam sci'is la ver'a'n kial'o'n. Mal'agnosk'i mi'n nur far'iĝ'is tradici'o. Kaj la tradici'o'j perd'int'a'j si'a'n signif'o'n est'as la plej mal'facil'a'j por detru'i."

Id'o sid'is sen'mov'e dum ŝi parol'is. Kiam ŝi silent'is, li star'iĝ'is, rid'ant'e mal'long'e, kaj trans'ir'is la ĉambr'o'n ĝis la fenestr'o. Ekster'e, la vast'a nigr'a Nov-Jork'o-perspektiv'o, stri'it'e per si'a'j mult'eg'a'j lum'vic'o'j, etend'iĝ'is for'e'n en la fum'a'j'n rand'o'j'n de la nokt'o. Per'gest'e li indik'is ĝi'n al ŝi.

"Kio'n signif'as al la tut'a tie'a ekster'a viv'o, laŭ vi'a supoz'o, tia'j vort'o'j kia'j'n vi ĵus uz'is—'soci'o,' 'tradici'o' kaj la ceter'a'j?"

Ŝi al'ven'is ek'star'i apud li ĉe la fenestr'o. "Mal'pli ol nenio, kompren'ebl'e. Sed vi kaj mi ne est'as ekster'e. Ni est'as ferm'it'a'j en et'a streĉ'it'a rond'o de kutim'o kaj asoci'iĝ'o, sam'e kiel ni est'as ferm'it'a'j en ĉi tiu ĉambr'o. Memor'u, mi opini'is est'i sukces'int'a el'ir'i ĝi'n iu'n foj'o'n, sed ver'fakt'e est'is la ali'a'j hom'o'j kiu'j ĝi'n el'ir'is dum mi rest'is en la sam'a et'a ĉambr'o. La sol'a diferenc'o est'is ke mi rest'is tie sol'a'person'e. Ho, mi ĝi'n loĝ'ebl'ig'is nun, mi al'kutim'iĝ'is al ĝi. Sed mi perd'is ĉiu'j iluzi'o'j'n pri anĝel'o bon'volont'a al'ven'i mal'ferm'i la pord'o'n."

De'nov'e Id'o rid'is mal'pacienc'e. "Nu, se la pord'o ne mal'ferm'ebl'as, kial ne permes'i en'ir'i ceter'a'n mal'liber'ul'o'n? Almenaŭ la sol'ec'o est'us mal'pli grand'a—"

Ŝi for'turn'iĝ'is de la mal'hel'a fenestr'o en la bril'e lum'ig'it'a'n ĉambr'o'n.

"Sed la mal'liber'ej'o est'us pli fortik'a. Vi forges'as ke mi est'as bon'eg'e inform'it'a pri tio. Ni est'as ĉiu'j mal'liber'ul'o'j, kompren'ebl'e—ni ĉiu'j ordinar'a'j hom'o'j mal'kun'port'ant'a'j ni'a'n liber'ec'o'n en la cerb'o. Sed ni ni'n al'kutim'ig'is al ni'a'j apart'a'j ĉel'o'j kaj se oni ni'n trans'lok'ig'as subit'e en la nov'a'j'n, pov'as okaz'i ke ni renkont'u ŝton'mur'o'n tie kie ni atend'is renkont'i mal'dens'a'n aer'o'n kaj ke ni ni'n sen'senc'ig'u frap'eg'ant'e la kap'o'n kontraŭ ĝi'n. Iu'n foj'o'n mi vid'is vir'o'n tiel ag'i."

Id'o, si'n apog'ant'e kun fald'it'a'j brak'o'j kontraŭ la fenestr'o'kadr'o'n, ŝi'n spekt'ad'is silent'e dum ŝi vag'ir'ad'is mal'trankvil'e en la ĉambr'o, kun'amas'ig'ant'e kelk'a'j'n dis'ĵet'it'a'j'n libr'o'j'n kaj lanĉ'ant'e man'plen'o'n da ŝir'it'a'j leter'o'j en la for'ĵet'aĵ'uj'o'n. Kiam ŝi fin'far'is, li re'parol'is: "Ĉio kio'n vi dir'as baz'iĝ'as sur antaŭ'koncept'it'a'j teori'o'j. Kial vi ne el'prov'is ili'n mal'supr'e'n'ir'ant'e renkont'i vi'a'j'n antaŭ'a'j'n amik'o'j'n? Ĉu vi ne pri'konsci'as kiu'n konklud'o'n ili pov'us natur'e koncept'i pro vi'a elekt'o vi'n kaŝ'i kiam ili al'ven'is? Ŝajn'is ke vi tim'as ili'n—aŭ ke vi ne pardon'is ili'n. Ambaŭ'manier'e, vi mal'prav'ig'is ili'n anstataŭ atend'i ke ili prav'ig'u vi'n. Se Leilino si'n en'ter'ig'int'us en la dezert'o, ĉu vi supoz'as ke la soci'o tie'n ir'int'us por ŝi'n re'ven'ig'i? Vi dir'as ke vi tim'is nom'e de Leilino kaj ke ŝi tim'is nom'e de vi. Ĉu vi ne kompren'as kio'n signif'as ĉiu'j tiu'j komplik'a'j sent'o'j? Nur ke vi est'is tro nervoz'a en la koncern'a moment'o por las'i la afer'o'n evolu'i natur'e, sam'e kiel vi est'as tro nervoz'a nun por ili'n taks'i raci'e." Li paŭz'is kaj turn'is la rigard'o'n al ŝi'a vizaĝ'o. "Ne klopod'u ek'taks'i nun. Al'juĝ'u al vi iom pli da temp'o. Al'juĝ'u al mi iom plu da temp'o. De ĉiam mi konsci'as ke bezon'at'os temp'o."

Li al'proksim'iĝ'is kaj ŝi permes'is ke li al'pren'u ŝi'a'n man'o'n. Pro la serioz'a afabl'ec'o de li'a vizaĝ'o situ'ant'a tiel proksim'e super ŝi, ŝi sent'is si'n kvazaŭ infan'o'n vek'it'a'n el tim'ig'a'j sonĝ'o'j kaj trov'ant'a'n lum'o'n en si'a ĉambr'o.

"Ebl'e vi prav'as—" ŝi aŭd'is si'n komenc'i. Tiam ia intern'aĵ'o re'tir'is ŝi'n kvazaŭ al'kroĉ'e kaj ŝi'a man'o for'fal'is de li.

"Mi sci'as ke mi prav'as; fid'u al mi. Ni pri'parol'os tio'n baldaŭ en Florenc'o."

Ŝi star'is antaŭ li, sent'ant'e kun mal'esper'o li'a'n bon'ec'o'n, li'a'n pacienc'o'n kaj li'a'n mal'real'ec'o'n. Li'a tut'a dir'aĵ'o ŝajn'is pentr'it'a gaz'o mal'lev'it'a inter ŝi kaj la ver'a'j fakt'o'j de la viv'o kaj kapt'o'pren'is ŝi'n subit'a dezir'o dis'pec'eg'ig'i la gaz'o'n.

Ŝi re'tir'iĝ'is kaj li'n rigard'is kun rid'et'o de supr'aĵ'a trankvil'ig'o. "Vi ja prav'as—rilat'e al ĉes'i parol'i nun. Mi est'as nervoz'a kaj lac'a kaj daŭr'a parol'ad'o ne help'us. Mi tro medit'as pri event'o'j. Kiel vi dir'as, mi dev'as pen'ad'i ne re'tir'iĝ'i en kaŭr'ad'o antaŭ hom'o'j." Ŝi flank'e'n'turn'iĝ'is kaj rigard'is la horloĝ'o'n. "Ho, est'as nur la dek'a! Se mi for'send'as vi'n, mi komenc'os tro medit'ad'i de'nov'e. Kaj se vi rest'as, ni daŭr'e parol'os pri la sam'a tem'o. Kial ni ne mal'supr'e'n'ir'u vizit'i Margaretinon Vin'o'n dum du'on'hor'o?"

Ŝi parol'is mal'pez'e kaj rapid'e dum ŝi'a'j bril'a'j okul'o'j rigard'is li'a'n vizaĝ'o'n, kiu'n, dum ŝi spekt'ad'is, ŝi vid'is ŝanĝ'iĝ'i, kvazaŭ ŝi'a rid'et'o ĵet'int'us sur ĝi'n tro klar'a'n lum'o'n.

"Ho, ne—ne hodiaŭ'vesper'e!" li asert'is.

"Ĉu ne hodiaŭ'vesper'e? Nu, kiu'n ali'a'n vesper'o'n mi hav'os kiam mi for'ir'os je la tag'iĝ'o? Krom'e, mi dezir'as vid'ig'i al vi ke mi cel'as est'i pli raci'a—ke mi cel'as ne plu tim'i hom'o'j'n. Kaj tre plaĉ'us al mi ek'vid'i nov'a'n foj'o'n la mal'grand'a'n Ĉarlotinon." Li star'is antaŭ ŝi kun la man'o en la barb'o, ripet'ant'e la gest'o'n kiu'n li efektiv'ig'is ĉiam en moment'o'j de perpleks'iĝ'o. "Ven'u!" ŝi ordon'is ĝoj'e, turn'iĝ'ant'e ĝis la pord'o.

Li sekv'is ŝi'n kaj met'is man'o'n sur ŝi'a'n brak'o'n. "Ĉu vi ne opini'as—ĉu ne est'us pli bon'e ke mi antaŭ'ir'u kaj kontrol'u? Ili dir'is al mi ke ili pas'ig'is lac'ig'a'n tag'o'n ĉe la rob'tajlor'o. Mi kuraĝ'as sugest'i ke ili jam en'lit'iĝ'is."

"Se vi dir'is ke jun'ul'o de Ĉarlotino vesper'manĝ'as kun ili. Cert'e li ne for'ir'int'us antaŭ la dek'a, ĉu? Malgraŭ tio, mi mal'supr'e'n'ir'os kaj kontrol'os kun vi. Oni mal'ŝpar'as tiom da temp'o antaŭ'send'ant'e serv'ist'o'n." Ŝi flank'e'n'met'is li'n mild'a'gest'e, tiam paŭz'is dum frap'is ŝi'n nov'a pens'ad'o. "Aŭ atend'u. Mi'a serv'ist'in'o en'est'as la apud'a'n ĉambr'o'n. Mi pet'os ke ŝi ir'u demand'i ĉu Margaretino konsent'os mi'n akcept'i. Jes, jen est'as cert'e la plej bon'a rimed'o."

Ŝi turn'iĝ'is mal'antaŭ'e'n kaj ir'is ĝis la pord'o konduk'ant'a al ŝi'a dorm'ĉambr'o. Sed antaŭ ol pov'i ĝi'n mal'ferm'i, de'nov'e ŝi sent'is la rapid'a'n tuŝ'gest'o'n de Id'o.

"Mi opini'as—nun mi memor'as—la jun'ul'o de Ĉarlotino propon'is ke ili for'ir'u ĉiu'j—al muzik'hal'o aŭ simil'a ej'o. Mi cert'as—mi nepr'e cert'as ke vi ne sukces'os renkont'i ili'n."

Ŝi'a man'o for'fal'is de la pord'o, la li'a for'fal'is de ŝi'a brak'o kaj dum ili re'tir'iĝ'is kaj al'front'is unu la ali'a'n, ŝi vid'is la sang'o'n lev'iĝ'i mal'rapid'e tra li'a pal'flav'a haŭt'o, ruĝ'ig'i li'a'j'n kol'o'n kaj orel'o'j'n, si'n trud'i al la rand'o'j de li'a barb'o kaj sen'mov'iĝ'i en mal'klar'a'j'n makul'aĵ'o'j'n sub li'a'j amik'em'a'j ĉagren'it'a'j okul'o'j. Ŝi jam vid'is la sam'a'n ruĝ'iĝ'o'n sur ali'a vizaĝ'o kaj la sam'a impuls'o de kompat'o sent'it'a tiam de'nov'e ŝi'n instig'is for'turn'i la vizaĝ'o'n.

Ĉe'pord'a frap'son'o romp'is la silent'o'n kaj port'ist'o en'ig'is la kap'o'n en la ĉambr'o'n.

"Est'as nur por ek'sci'i kiom da valiz'o'j for'ir'os al la ŝip'o morgaŭ'maten'e."

Ŝi sent'is ke tiu'j vort'o'j dis'pec'ig'is ŝir'rapid'e la vual'o'n de pentr'it'a gaz'o kaj ke de'nov'e ŝi mov'iĝ'as inter la sovaĝ'a'j rand'o'j de la real'ec'o.

"Ho, ve!" ŝi ek'kri'is. "Mi neniam sukces'as memor'i! Atend'u moment'o'n. Neces'as ke mi inform'iĝ'u ĉe mi'a serv'ist'in'o."

Ŝi mal'ferm'is si'a'n dorm'ĉambr'a'n pord'o'n kaj al'vok'is: "Anetino!"

 End of the Project Gutenberg EBook of Aliaj Tempoj, by Edith Wharton *** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK ALIAJ TEMPOJ *** ***** This file should be named 18836-h.htm or 18836-h.zip ***** This and all associated files of various formats will be found in: http://www.gutenberg.org/1/8/8/3/18836/ Produced by Robert L. Read, William Patterson and the Online Distributed Proofreading Team at http://www.pgdp.net Updated editions will replace the previous one--the old editions will be renamed.  Creating the works from public domain print editions means that no one owns a United States copyright in these works, so the Foundation (and you!) can copy and distribute it in the United States without permission and without paying copyright royalties.  Special rules, set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark.  Project Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you charge for the eBooks, unless you receive specific permission.  If you do not charge anything for copies of this eBook, complying with the rules is very easy.  You may use this eBook for nearly any purpose such as creation of derivative works, reports, performances and research.  They may be modified and printed and given away--you may do practically ANYTHING with public domain eBooks.  Redistribution is subject to the trademark license, especially commercial redistribution.  *** START: FULL LICENSE *** THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free distribution of electronic works, by using or distributing this work (or any other work associated in any way with the phrase "Project Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project Gutenberg-tm License (available with this file or online at http://gutenberg.org/license).  Section 1.  General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm electronic works 1.A.  By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to and accept all the terms of this license and intellectual property (trademark/copyright) agreement.  If you do not agree to abide by all the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.  If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.  1.B.  "Project Gutenberg" is a registered trademark.  It may only be used on or associated in any way with an electronic work by people who agree to be bound by the terms of this agreement.  There are a few things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works even without complying with the full terms of this agreement.  See paragraph 1.C below.  There are a lot of things you can do with Project Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic works.  See paragraph 1.E below.  1.C.  The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation" or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project Gutenberg-tm electronic works.  Nearly all the individual works in the collection are in the public domain in the United States.  If an individual work is in the public domain in the United States and you are located in the United States, we do not claim a right to prevent you from copying, distributing, performing, displaying or creating derivative works based on the work as long as all references to Project Gutenberg are removed.  Of course, we hope that you will support the Project Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with the work.  You can easily comply with the terms of this agreement by keeping this work in the same format with its attached full Project Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.  1.D.  The copyright laws of the place where you are located also govern what you can do with this work.  Copyright laws in most countries are in a constant state of change.  If you are outside the United States, check the laws of your country in addition to the terms of this agreement before downloading, copying, displaying, performing, distributing or creating derivative works based on this work or any other Project Gutenberg-tm work.  The Foundation makes no representations concerning the copyright status of any work in any country outside the United States.  1.E.  Unless you have removed all references to Project Gutenberg: 1.E.1.  The following sentence, with active links to, or other immediate access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed, copied or distributed: This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included with this eBook or online at www.gutenberg.org 1.E.2.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived from the public domain (does not contain a notice indicating that it is posted with permission of the copyright holder), the work can be copied and distributed to anyone in the United States without paying any fees or charges.  If you are redistributing or providing access to a work with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or 1.E.9.  1.E.3.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted with the permission of the copyright holder, your use and distribution must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional terms imposed by the copyright holder.  Additional terms will be linked to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the permission of the copyright holder found at the beginning of this work.  1.E.4.  Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm License terms from this work, or any files containing a part of this work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.  1.E.5.  Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this electronic work, or any part of this electronic work, without prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with active links or immediate access to the full terms of the Project Gutenberg-tm License.  1.E.6.  You may convert to and distribute this work in any binary, compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any word processing or hypertext form.  However, if you provide access to or distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than "Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org), you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other form.  Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm License as specified in paragraph 1.E.1.  1.E.7.  Do not charge a fee for access to, viewing, displaying, performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.  1.E.8.  You may charge a reasonable fee for copies of or providing access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided that - You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method you already use to calculate your applicable taxes.  The fee is owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he has agreed to donate royalties under this paragraph to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation.  Royalty payments must be paid within 60 days following each date on which you prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax returns.  Royalty payments should be clearly marked as such and sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the address specified in Section 4, "Information about donations to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation." - You provide a full refund of any money paid by a user who notifies you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm License.  You must require such a user to return or destroy all copies of the works possessed in a physical medium and discontinue all use of and all access to other copies of Project Gutenberg-tm works.  - You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the electronic work is discovered and reported to you within 90 days of receipt of the work.  - You comply with all other terms of this agreement for free distribution of Project Gutenberg-tm works.  1.E.9.  If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm electronic work or group of works on different terms than are set forth in this agreement, you must obtain permission in writing from both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark.  Contact the Foundation as set forth in Section 3 below.  1.F.  1.F.1.  Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread public domain works in creating the Project Gutenberg-tm collection.  Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic works, and the medium on which they may be stored, may contain "Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by your equipment.  1.F.2.  LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all liability to you for damages, costs and expenses, including legal fees.  YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE PROVIDED IN PARAGRAPH F3.  YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH DAMAGE.  1.F.3.  LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a written explanation to the person you received the work from.  If you received the work on a physical medium, you must return the medium with your written explanation.  The person or entity that provided you with the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a refund.  If you received the work electronically, the person or entity providing it to you may choose to give you a second opportunity to receive the work electronically in lieu of a refund.  If the second copy is also defective, you may demand a refund in writing without further opportunities to fix the problem.  1.F.4.  Except for the limited right of replacement or refund set forth in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.  1.F.5.  Some states do not allow disclaimers of certain implied warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.  If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by the applicable state law.  The invalidity or unenforceability of any provision of this agreement shall not void the remaining provisions.  1.F.6.  INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance with this agreement, and any volunteers associated with the production, promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works, harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees, that arise directly or indirectly from any of the following which you do or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.  Section  2.  Information about the Mission of Project Gutenberg-tm Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of electronic works in formats readable by the widest variety of computers including obsolete, old, middle-aged and new computers.  It exists because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from people in all walks of life.  Volunteers and financial support to provide volunteers with the assistance they need, is critical to reaching Project Gutenberg-tm's goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will remain freely available for generations to come.  In 2001, the Project Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.  To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4 and the Foundation web page at http://www.pglaf.org.  Section 3.  Information about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit 501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal Revenue Service.  The Foundation's EIN or federal tax identification number is 64-6221541.  Its 501(c)(3) letter is posted at http://pglaf.org/fundraising.  Contributions to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent permitted by U.S. federal laws and your state's laws.  The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.  Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered throughout numerous locations.  Its business office is located at 809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email business@pglaf.org.  Email contact links and up to date contact information can be found at the Foundation's web site and official page at http://pglaf.org For additional contact information: Dr. Gregory B. Newby Chief Executive and Director gbnewby@pglaf.org Section 4.  Information about Donations to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide spread public support and donations to carry out its mission of increasing the number of public domain and licensed works that can be freely distributed in machine readable form accessible by the widest array of equipment including outdated equipment.  Many small donations ($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt status with the IRS.  The Foundation is committed to complying with the laws regulating charities and charitable donations in all 50 states of the United States.  Compliance requirements are not uniform and it takes a considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up with these requirements.  We do not solicit donations in locations where we have not received written confirmation of compliance.  To SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any particular state visit http://pglaf.org While we cannot and do not solicit contributions from states where we have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition against accepting unsolicited donations from donors in such states who approach us with offers to donate.  International donations are gratefully accepted, but we cannot make any statements concerning tax treatment of donations received from outside the United States.  U.S. laws alone swamp our small staff.  Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation methods and addresses.  Donations are accepted in a number of other ways including checks, online payments and credit card donations.  To donate, please visit: http://pglaf.org/donate Section 5.  General Information About Project Gutenberg-tm electronic works.  Professor Michael S. Hart is the originator of the Project Gutenberg-tm concept of a library of electronic works that could be freely shared with anyone.  For thirty years, he produced and distributed Project Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.  Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.  unless a copyright notice is included.  Thus, we do not necessarily keep eBooks in compliance with any particular paper edition.  Most people start at our Web site which has the main PG search facility: http://www.gutenberg.org This Web site includes information about Project Gutenberg-tm, including how to make donations to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.