La Monaĥino La fonto de tiu dokumento legeblas jene kaj la ofteco-listo de radikoj jene.
Komputile legita teksto (1:02 horo)

La Monaĥino

Ret Marut .
La monaĥ'in'o .
- fantom'rakont'o - .

    La sub'distrikt'a urb'o Ley ĉe la river'o Nahe situ'as tre idili'e en'mez'e de la plej bel'a pejzaĝ'o , kiu'n oni pov'as imag'i .
Sed je daŭr'o komenc'as enu'ig'i eĉ la plej nigr'a'j arb'ar'o'j kaj la plej verd'a'j herb'ej'o'j .
Precip'e , se est'as vintr'o'vesper'o .
Kaj se erud'it'a'j hom'o'j , kaj tia'j , kiu'j asert'as aparten'i al ili , ne hav'as io'n pli bon'a'n por far'i , jen ili kun'sid'iĝ'as kaj trink'as bier'o'n .
Unu glas'o'n post la ali'a .
Inter'temp'e oni trink'as en tiu region'o ia'foj'e pind'o'n da Pfalza vin'o .
La avantaĝ'o de tiu ŝanĝ'o de kutim'o'j konsist'as en tio , ke oni ne dev'as far'i io'n dum tro long'a temp'o , ĝis kiam oni ating'as la intenc'it'a'n cel'o'n .
Sed antaŭ ol anonc'iĝ'as la unu'a'j herold'o'j de la sopir'at'a stat'o , oni dev'as prov'i pas'ig'i la temp'o'n je manier'o kiel ebl'e plej mal'sprit'a .
Tio est'as sen'dub'e la plej komplik'a je la tut'a afer'o kaj tiel la plej bedaŭr'ind'a , ĉar sever'e rigard'at'e est'as profan'ad'o de la propr'a cel'o .
Kaj tiel ni nun sid'is kun'e : la poŝt'ej'estr'o , la best'kurac'ist'o (la hom'kurac'ist'o est'is ge'edz'iĝ'it'a ), la apotek'ist'o (ja sam'e edz'ig'it'a , sed li tamen ven'is , ĉar li jam hav'is infan'o'j'n plen'kresk'int'a'j'n . ), juĝ'ist'o de la distrikt'a tribunal'o , la referendari'o (altern'is ĉiu'temp'e , kaj antaŭ ol oni pov'is memor'ten'i la nom'o'n , ven'is jam pli'a nov'ul'o )kaj pensi'ul'ig'it'a kolonel'o , kiu posed'is en la urb'o Ley vila'o'n .
Ĉiu'vesper'e oni trakt'is ali'a'n tem'o'n .
Tio est'as , oni ne dev'as leg'i tio'n tro serioz'e .
Est'is efektiv'e ĉiu'foj'e ali'a tem'o , sed se oni atent'e pri'pens'is tio'n , est'is la sam'a tem'o , kiu'n oni trakt'is jam hieraŭ ĝis'detal'e , nur kun ali'a'j vort'o'j kaj laŭ ali'a vic'o .
Sed je cert'a vesper'o aper'is la hom'kurac'ist'o en ni'a rond'o .
Oni tuj rimark'is la nov'a'n gast'o'n , ĉar nov'a tem'o , ĝis nun neniam menci'it'a , est'is ek'pri'parol'at'a .
La tribunal'a juĝ'ist'o ja akcept'is la kurac'ist'o'n kun la vort'o'j : „Nu , doktor'o , ĉu vi ankaŭ hav'as la dom'ŝlos'il'o'n ĉe vi ?
“Moment'o'n la kurac'ist'o em'is koler'iĝ'i , sed li baldaŭ re'konsci'iĝ'is kaj dir'is : „Mi'a edz'in'o for'vojaĝ'is kaj tial mi tim'as mi'n sol'a hejm'e .
"„Do , pro tio vi ven'as , ĉu ?
“Jen la kolonel'o miks'iĝ'is en la inter'parol'ad'o'n : „Ve , kio'n vi dir'as !
Ĉu vi tim'as vi'n ?
Pro kio ?
“„Pro fantom'o'j “, dir'is la kurac'ist'o tut'e serioz'e .
Pro la rid'ad'o li ne las'is perpleks'ig'i si'n , sed ripet'is kun la sam'a solen'a serioz'ec'o la dir'it'a'n .
„Jen kurac'ist'o , kiu kred'as fantom'o'j'n , tio ankoraŭ ne okaz'is al mi “, dir'is nun rid'ant'e la tribunal'a juĝ'ist'o .
„La rid'ad'o perd'iĝ'us je vi , se vi sci'us la kaŭz'o'n de mi'a fantom'tim'o .
Akcept'u tio'n , mi mem ne vol'us kred'i pri tio , sed bedaŭr'ind'e ne ebl'as .
Kaj ĉar tio persekut'as mi'n je paŝ'o al paŝ'o , mi vesper'e neniam el'ir'as sol'a .
Tial vi ankaŭ neniam trov'os mi'n en vi'a oportun'a rond'o , al kiu mi ne bon'e pov'as kun'pren'i mi'a'n edz'in'o'n .
Vi kompren'ebl'e pens'as , ke mi est'as sub la pantofl'o'j de mi'a edz'in'o .
“„Tio'n ni ver'e pens'as “, konsent'is la apotek'ist'o .
„Sed tiu'kaz'e vi pens'as tut'e mal'ĝust'e “, cert'ig'is la kurac'ist'o .
„Nur la tim'o pro fantom'o'j est'as , kiu mal'help'as mi'n vesper'e el'ir'i la dom'o'n .
“„Vi dev'as ja tamen oft'e ir'i el la dom'o pro vi'a profesi'o , ĉu ne ?
“Opini'is nun la poŝt'ej'estr'o .
„Tio est'as io ali'a , tiu'kaz'e dev'as est'i .
Sed kio'n mi tamen dev'as tra'sufer'i ĉe tio , tio'n mi ne vol'us dezir'i eĉ ne al mi'a ĝis'mort'a mal'amik'o .
“„Nu , doktor'o , vi cert'e sci'as , ni est'u honest'a'j , fantom'o'j simpl'e ne ekzist'as .
Vi , kiel kurac'ist'o , kvazaŭ kiel natur'scienc'ist'o pov'as pruv'i la mal'o'n en ĉiu kaz'o .
“Ankaŭ la tribunal'a juĝ'ist'o far'iĝ'is nun iom serioz'a .
„Cert'e “, konfirm'is la kurac'ist'o , „ne ekzist'as fantom'o'j , tio'n mi sci'as , sed unu fantom'o'n mi vid'is .
Ne , ne , vi ne dev'as rigard'i tiel ne'akcept'em'e .
Ankaŭ nervoz'a mi ne est'as , kaj ebri'a mi tiam est'is tiom mal'mult'e , kiom mi est'as nun .
Mi est'is tiam ankoraŭ je la universitat'o , kaj kiam la feri'o'j proksim'iĝ'is , mi el'serĉ'is al mi kamp'ar'a'n urb'et'o'n , kie mi kviet'e pov'as stud'i , fiŝ'kapt'i kaj ban'i , kaj kio krom'e hav'as la avantaĝ'o'n ebl'ig'i mal'kar'a'n viv'o'n .
Sed ĉar oni ne est'as pret'a je fremd'ul'o'j en groß- Zilchow , sed mi vol'is evit'i la loĝ'ad'o'n en hotel'o , est'is mal'facil'e por mi ricev'i privat'a'n ĉambr'o'n .
La mal'mult'a'j mebl'it'a'j ĉambr'o'j , kiu'j ekzist'is , est'is ĉiam je dispon'o de la sam'a'j person'o'j , kaj se instru'ist'o aŭ ofic'ist'o de la magistrat'o est'is dev'ig'it'a labor'i ali'lok'e , jen li'a ĉambr'o jam ĉiam est'is okup'it'a de post'e'ul'o .
Jen la hotel'estr'o , ĉe kiu mi loĝ'is la unu'a'j'n du tag'o'j'n , atent'ig'is mi'n pri la monaĥ'ej'o .
La monaĥ'ej'o est'is konstru'aĵ'o de'ven'int'a el la mez'epok'o , konstru'it'a de monaĥ'a orden'o kaj pri'loĝ'at'a dum cert'a temp'o de tiu ĉi vir'a orden'o , post'e de in'a orden'o .
Sed tiam ĝi serv'is al la profan'a'j cel'o'j de la gren'komerc'ist'o Lemberger .
Sinjor'o Lemberger uz'is la sub'a'n etaĝ'o'n kiel depon'ej'o'n , dum'e li las'is la unu'a'n etaĝ'o'n en si'a romantik'a origin'ec'o , kun la sol'a diferenc'o , ke li plen'ig'is part'o'n de la mal'nov'a'j monaĥ'a'j ĉel'o'j kun mebl'o'j kaj part'e for'don'is ili'n al si'a komerc'ist'a person'ar'o , part'e li uz'is ili'n kiel ĉambr'o'j'n por fremd'ul'o'j , se li'a'j fil'o'j en la feri'a temp'o invit'is stud'amik'o'j'n al si .
Tio ir'is cert'a'n temp'o'n tre bon'e .
Sed iu'tag'e klar'ig'is libr'o'ten'ist'o , ke li ne plu pov'as el'ten'i tie , ĉar la monaĥ'o'j kaj monaĥ'in'o'j tie en la nokt'a temp'o terur'e fantom'ad'as .
Kvazaŭ nur tiu instig'o est'us est'int'a neces'a , dir'is nun ĉiu'j jun'a'j hom'o'j , kiu'j viv'is en ĝi , simil'a'n .
Ili oft'e ne kuraĝ'is hejm'en'ir'i , se far'iĝ'is tro mal'fru'e , sed prefer'e est'us serĉ'int'a tra'nokt'ebl'ec'o'n ĉe iu kon'at'o ol ir'i en la monaĥ'ej'o'n je mal'fru'a vesper'a hor'o .
Kelk'a'j el la jun'a'j hom'o'j ankaŭ nur pro tio mal'dung'iĝ'is laŭ'dir'e , por ke ili ne dev'u viv'i en tiu dom'o .
Sed la ver'a'n kaŭz'o'n neniam iu est'us dir'int'a , ĉar ili tim'is , ke oni rid'os pri ili .
Mi kompren'ebl'e ne akcept'is la sen'senc'aĵ'o'n .
Ja por kio mi est'is medicin'student'o ?
Est'is eĉ fascin'o de propr'a manier'o pov'i loĝ'i en tia romantik'a dom'o .
La monaĥ'ej'o est'is konstru'it'a en fru'e gotik'a stil'o kaj aspekt'is mir'ind'a .
La vast'a'j hal'o'j , la larĝ'a'j ŝtup'ar'o'j kaj vast'a'j ir'ej'o'j efik'is ver'e trankvil'ig'a'j .
Ĉi tie oni ek'hav'is la em'o'n , ja ver'a'n koler'o'n por labor'o .
Mi do ir'is al sinjor'o Lemberger .
„Tre volont'e mi lu'don'as al vi la ĉambr'o'n , sinjor'o Studiosus “, li dir'is al mi , „vi loĝ'u tie rid'ind'e mal'kar'e .
Vi maten'manĝ'os kun ni kaj dev'as don'i nur al la jun'ul'in'o , kiu pri'serv'as vi'n , riĉ'a'n krom'mon'o'n .
Mi pens'as , ke vi pov'as konsent'i tio'n .
Sed ĉu vi ver'e long'e el'ten'os tie , tio est'as afer'o ali'a .
“„Pro kio ?
“„Nu , tie nokt'e fantom'ir'ad'as la monaĥ'o'j kaj monaĥ'in'o'j .
“„Kio ir'ad'as tie ?
“„Nu , la iam'a'j monaĥ'in'o'j .
“„Ĉu ver'e ?
Tio dev'as est'i ja tre agrabl'a .
Jes , sinjor'o Lemberger , la ĉambr'o'n mi akcept'as .
Cert'e .
Al tia monaĥ'in'et'o mi dev'as kon'at'iĝ'i .
Tiu ne ĉiu'tag'e renkont'e ven'as al oni .
“„Ne aŭdac'u tro , jun'a amik'o .
“„Kio'n vi pens'as pri mi ?
Mi est'as ja medicin'ist'o .
Vi foj'e rigard'u kiel mi trakt'os la spirit'o'j'n kaj fantom'o'j'n .
Tiu'j'n mi ĉiu'j'n el'naŭz'os por vi .
“„Se tio sukces'as al vi , mi el'spez'as rafin'it'a'n ĉampan'a'n maten'manĝ'o'n .
“„Konsent'it'e , sinjor'o Lemberger , mi kvazaŭ jam gajn'is tio'n .
“„Bon'e , decid'it'e .
Se vi vol'as , vi pov'as ek'loĝ'i tie ankoraŭ hodiaŭ .
Mi tuj las'os pret'ig'i la ĉambr'o'n .
“Je la sam'a vesper'o mi trans'loĝ'iĝ'is en la monaĥ'ej'o'n .
Kvankam mi hav'is la intenc'o'n ir'i hejm'e'n la du'dek'unu'a'n nokt'e , mi ir'is tamen nur nokt'o'mez'e .
La fakt'o , ke mi posed'is la kuraĝ'o'n trans'loĝ'iĝ'i en la monaĥ'ej'o'n , en la urb'et'o tuj kon'at'iĝ'is .
La tabl'o en la „Or'a ring'o “, ĉe kiu mi sid'is je tiu vesper'o est'is sieĝ'at'a de amas'o da sinjor'o'j , kiu'j vol'is kon'at'iĝ'i al mi .
La fin'o de la afer'o est'is tio , ke last'e oni rakont'is la plej horor'ig'a'j'n fantom'rakont'o'j'n , kia'j'n ajn imag'ebl'as , kaj kiu'j efik'is eĉ pli aŭtentik'e pro tio , ke ĉiam tra'viv'is ĝi'n av'o aŭ av'in'o de la rakont'ant'o mem .
En tiu iom horor'ig'it'a anim'stat'o mi nun ven'is hejm'e'n .
Mi ne est'us mir'int'a , se mi est'us renkont'int'a sur la ŝtup'ar'o aŭ en la vast'a hal'o en la ter'etaĝ'o monaĥ'o'n aŭ io'n simil'a'n .
Mult'e pli mi mir'is pri tio , ke je tiu unu'a vesper'o eĉ ne la plej et'a afer'o okaz'is .
Je tiu vesper'o , kiu pli bon'e taŭg'is ol iu ali'a klar'ig'i ĉiu'n fantom'aper'o'n .
Tut'a'n semajn'o'n mi viv'is nun jam tie sen tio , ke mi tra'viv'is io'n .
La afer'o ŝajn'e komenc'is perd'i ĉiu'n interes'o'n .
La fam'o , kiu'n mi komenc'e akir'is kiel sen'tim'a hero'o , evident'e kun'ŝrump'is en la rond'o'j de la loĝ'ant'ar'o .
Sinjor'o Lemberger je tiu tag'o - est'is dimanĉ'o - invit'is mi'n al tag'manĝ'o kaj ĉe tio far'is al mi la ĝoj'ig'a'n sci'ig'o'n , ke li rigard'as mi'n kiel gajn'int'o'n kaj morgaŭ sur'tabl'ig'os kun hura'o la promes'it'a'n ĉampan'a'n maten'manĝ'o'n .
Post'tag'mez'e mi migr'is dum hor'o'j trans herb'ej'o'j kaj kamp'o'j .
Tiam mi hejm'en'ir'is kaj sur'met'is nov'a'j'n bot'o'j'n .
Post'e mi manĝ'is en ĝarden'a gast'ej'o la vesper'manĝ'o'n .
Kiam mi ven'is hejm'e'n , la preĝ'ej'a sonor'il'tur'o ĵus ek'bat'is la du'dek'tri'a'n .
Mi supr'e'n'ir'is lant'e kaj iom lac'e la ŝtup'ar'o'n .
Mi pens'is ĝust'e pri la lok'o por fiŝ'kapt'ad'o , kiu'n laŭd'e ofert'is al mi sinjor'o ĉe ni'a vesper'a tabl'o , jen subit'e trans'kur'is mi'a'n haŭt'o'n la horor'ig'a sent'o , ke iu sekv'as al mi sur la ŝtup'ar'o .
Mi turn'iĝ'is , sed en la mal'hel'o mi ne kapabl'is vid'i io'n .
Mi ek'star'is kaj aŭd'is mal'laŭt'a'n pez'a'n spir'ad'o'n , kvazaŭ iu sur krut'a voj'o dev'as port'i ŝarĝ'o'n .
Kiam mi ir'is plu - est'is ankoraŭ nur plu kelk'a'j ŝtup'o'j - mi ek'aŭd'is re'e la tren'iĝ'em'a'n supr'e'n'ir'ad'o'n de la ne'vid'ebl'a gast'o .
Supr'e je la last'a ŝtup'o mi halt'is .
Mi aŭd'is ankoraŭ pli'a'n foj'o'n la astm'ec'a'n anhel'ad'o'n .
Tiam ĝi silent'iĝ'is .
Mi ir'is en mi'a'n ĉambr'o'n , funkci'ig'is la lamp'o'n kaj lum'ig'is tiel en la ir'ej'o'n .
Tiam mi ir'is kun la lamp'o ĝis la ŝtup'ar'o .
Kompren'ebl'e mi trov'is nenio'n .
Fin'e mi ven'is al la konvink'o , ke mi'a'j streĉ'it'a'j nerv'o'j io'n antaŭ'lud'is al mi .
La ĉampan'maten'manĝ'o'n je la sekv'a tag'o mi pet'is prokrast'i .
Sinjor'o Lemberger demand'is mir'ig'it'e , pro kio .
Mi sen'kulp'ig'is mi'n per tio , ke mi hav'as kap'dolor'o'j'n pro drink'ad'o .
Li re'dir'is , ke ĝi ja ne for'kur'as de ni .
Li ne kontest'is la gajn'o'n .
Kaj ja ankoraŭ trov'iĝ'us okaz'o glat'ig'i la afer'o'n pri la ĉampan'maten'manĝ'o'n .
Je la sekv'a vesper'o mi ir'is je la du'dek'du'a en la dom'o'n .
Mi ja ne vol'is konced'i tio'n al mi mem , sed est'as tamen la ver'o , ke mi est'is iom nervoz'a kaj , .
Ke tio est'is la kaŭz'o por ir'i pli fru'e en mi'a'n ĉambr'o'n ol mi est'us far'int'a tio'n ali'kaz'e .
Mi apenaŭ hav'is la unu'a'j'n tri ŝtup'o'j'n de la ŝtup'ar'o post mi , kiam mi jam re'e aŭskult'is la tren'iĝ'em'a'n bru'et'o'n post mi .
Kun mi'a tut'a vol'o'fort'o mi prov'is en'flustr'i al mi , ke tiu strang'a bru'et'o de'ven'as de la mal'nov'a'j verm'bor'it'a'j ŝtup'o'j , kiam mi jam dev'is konvink'iĝ'i pri tio , ke la ŝtup'o'j ja ne est'as el lign'o , sed el ruĝ'a sabl'o'ŝton'o , kaj ke ties profund'e kav'et'ig'it'a'j are'o'j pruv'is honor'ind'a'n aĝ'o'n .
Fulm'rapid'e mi vol'is serĉ'i nov'a'n klar'ig'o'n , sed tio ne sukces'is al mi .
Kaj kvankam ŝajn'is mi'n , ke la ŝtup'ar'o tut'e ne fin'iĝ'as , mi tamen fin'e supr'e'n'iĝ'is , sen klar'iĝ'i al mi ĝust'e pri tio , kiel mi ir'is la last'a'j'n ŝtup'o'j'n .
Supr'e al'ven'int'e mi pens'is kompren'ebl'e , ke la horor'ig'a fantom'a aper'o , tiel , kiel ankaŭ hieraŭ , trov'is si'a'n fin'o'n .
Sed ĉi'foj'e la tren'iĝ'em'a'j paŝ'o'j sekv'is mi'n la tut'a'n long'a'n ir'ej'o'n kaj perd'iĝ'is nur tiam , kiam mi mal'ferm'is mi'a'n pord'o'n .
Mem'kompren'ebl'e mi vol'is nun , kiam mi trov'iĝ'is en mi'a ĉambr'o , re'konduk'i la afer'o'n al natur'a cirkonstanc'o .
Mi ven'is al la klar'ig'o , ke la paŝ'o'j est'as nur eĥ'o , en la plej mal'bon'a kaz'o , post'eĥ'o de mi'a'j propr'a'j paŝ'o'j .
Sed tiu klar'ig'o je la sekv'a vesper'o est'is renvers'it'a .
Mi aŭd'is la paŝ'o'j'n post mi sur la ŝtup'ar'o , tiam post mi sur la ir'ej'o , kaj opini'is ili'n , sekv'ant'e al mi'a hieraŭ'a klar'ig'o por post'eĥ'o de mi'a'j paŝ'o'j .
Sed kiam mi jam est'is mal'ferm'int'a la pord'o'n kaj intenc'is re'ferm'i ĝi'n , mi hav'as la terur'a'n sent'o'n , ke iu sam'temp'e kun mi vol'as en'ŝtel'iĝ'i en la ĉambr'o'n .
Mi rapid'e mal'ferm'as la pord'o'n post mi kaj turn'as la ŝlos'il'o'n intern'e dekstr'e'n .
Moment'o'n mi star'as , aŭskult'ant'e en la mal'hel'a ĉambr'o , kaj ĵus vol'as ek'brul'ig'i lamp'o'n , jen mi'a spir'o halt'as .
Mi ne est'as tim'em'ul'o , sed se mi est'us pov'int'a vid'i mi'n en la spegul'o , mi mi'n mem rigard'us fantom'o .
La fantom'o ekster'e sur la ir'ej'o cert'e ne pov'us est'i pli terur'a .
Mi ja aŭskult'is tut'e preciz'e kiel tiu io ekster'e sur la ir'ej'o atend'is cert'a'n temp'o'n , tiam profund'e ek'ĝem'is , fin'e lac'e kaj pez'e re'paŝ'is sur la long'a ir'ej'o kaj grimp'is sur la ŝtup'ar'o mal'supr'e'n .
Je tiu vesper'o mi dorm'is la unu'a'n foj'o'n en mi'a viv'o post ferm'it'a pord'o .
Propr'e mi nun est'us dev'int'a trans'loĝ'iĝ'i ali'lok'e'n .
Sed mi tim'is la mok'o'n , kaj tiu'n des pli , ĉar mi est'is ja kurac'ist'o .
Mi loĝ'is do plu tie .
Mi'a'n korp'o'n kaj mi'a'n viv'o'n ĝi ja ne atak'us , mi pens'is .
Mi ankaŭ ankoraŭ neniam aŭd'is , ke fantom'o'j - ĝis tiam mi ja ankoraŭ tut'e ne akcept'is - ke fantom'o'j korp'e pov'as sufer'ig'i viv'ant'a'n hom'o'n .
Atak'ebl'a'j est'us do nur mi'a'j nerv'o'j .
Kaj kontraŭ tio mi sent'is mi'n prepar'it'a .
Tio est'as ja facil'a , se oni jam atend'as io'n cert'a'n , eĉ se ĝi est'us la plej terur'a .
La plej terur'a atak'o al la nerv'o'j est'as ĉiam la subit'a , la ne'atend'it'a atak'o .
Kaj mi atend'is la plej terur'a'n , kio ebl'is iel ajn .
La sekv'a'n vesper'o'n tiu io sekv'is mi'n de'nov'e ĝis la pord'o .
Mi prem'iĝ'as rapid'e en la ĉambr'o'n , ferm'as la pord'o'n kaj aŭskult'as de'nov'e la ek'ĝem'ad'o'n .
Sed en la sam'a moment'o , kiam mi aŭskult'as , ke tiu io mal'proksim'iĝ'as , mi rapid'e re'mal'ferm'as la pord'o'n kaj lum'as per elektr'a poŝ'lamp'o en la ir'ej'o'n .
Nenio vid'ebl'as .
Mi vok'as laŭt'e : 'ĉu tie iu est'as ?
'Mort'o'silent'o .
Mi ir'as ĝis la ŝtup'ar'o kaj lum'as tie mal'supr'e'n .
Ankaŭ tie nenio vid'ebl'as .
Mi re'e demand'as .
Neniu respond'o .
Mi re'ir'as en mi'a'n ĉambr'o'n , aŭskult'as moment'o'n post la pord'o kaj aŭd'as klar'e in'a'n voĉ'o'n plend'ant'a'n : 'jes , est'as iu ĉi tie .
'Mi mal'ferm'ŝir'as spit'e al mi'a kompren'ebl'a ekscit'iĝ'o la pord'o'n , ek'lum'ig'as rapid'e la lamp'o'n kaj mi re'e ne vid'as io'n .
Mi ankaŭ re'e demand'as .
Neniu respond'o .
Mi ferm'as la pord'o'n kaj aŭskult'as nun la paŝ'o'j'n , kiel iu ir'as lant'e kaj lac'e al la ŝtup'ar'o .
Sekv'e de tio mi preter'ir'is sur la koridor'o tiu'n iu'n sen vid'i io'n .
Ĉar ĝi cert'e est'is star'ant'a tie , mez'e de la koridor'o .
Mi ne pens'as , ke iu ne'vid'ebl'a io pov'as don'i al mi klar'e kompren'ebl'a'n respond'o'n .
Bon'e , mi do vol'as konjekt'i , ke la laŭ'dir'a respond'o de la ne'kon'at'a est'aĵ'o est'is nur la eĥ'o de mi'a'j propr'a'j simil'a'j vort'o'j , kiu'j post'son'ad'is en mi .
Je la sekv'a vesper'o kompren'ebl'e la sam'a afer'o .
Sed ebl'e mi ferm'is iom mal'pli zorg'em'e la pord'o'n ol en la antaŭ'a'j vesper'o'j .
Ĉiu'kaz'e en tiu moment'o , kiam mi est'is mal'ferm'int'a mi'a'n pord'o'n , kapt'is mi'n la sent'o , ke ĝust'e la ne'kon'at'a io apud mi en'ŝtel'iĝ'is en la ĉambr'o'n kaj trov'iĝ'as kun mi en la sam'a ej'o .
Se mi est'us for'don'int'a mi'n al la horor'o , kiu vol'is ek'posed'i mi'n , mi cert'e est'us frenez'iĝ'int'a .
Ĉar , antaŭ ol mi est'us kur'int'a laŭ la long'a ir'ej'o kaj post'e la ŝtup'ar'o'n mal'supr'e'n kaj last'e ankoraŭ mal'ferm'int'us la serur'o'n de la dom'pord'o , mi de'long'e est'us kolaps'int'a .
La plej bon'a en tia horor'a moment'o est'as ĉiam rest'i frid'e sang'a kaj venk'i la supr'e'n'grimp'ant'a'n tim'o'sent'o'n kun ĉia fort'o .
Est'as mult'e pli facil'e ol ŝajn'as ; jam nur la prov'o don'as fort'eg'o'n kaj de'turn'ig'as la pens'o'j'n .
Se la horor'o je du'a foj'o re'ven'as , est'as apenaŭ plu danĝer'eg'e .
Mi kolekt'as mi'a'j'n last'a'j'n fort'o'j'n kaj pens'as , ke for'kur'ad'o ne hav'us senc'o'n kaj nur pli'ig'us la tim'o'n .
Unu'e do funkci'ig'i lum'o'n .
La lamp'o brul'is kaj mi vid'is nenio'n .
Mi direkt'is la elektr'a'n lum'o'n al ĉiu'j angul'o'j , sub la tabl'o'n , sub la lit'o'n , en la ŝrank'o'n .
Nenio vid'ebl'as .
Spit'e tio'n la sent'o , ke mi ne est'as sol'a en la ĉambr'o , far'iĝ'as pli kaj pli fort'a .
Por distr'i mi'n mi pren'as libr'o'n kaj komenc'as leg'i .
Dum cert'a temp'o efektiv'e sukces'is al mi de'turn'ig'i mi'a'j'n pens'o'j'n .
Sed subit'e mi sent'as tut'e soft'a'n spir'o'n apud mi'a vizaĝ'o .
Mi turn'as mi'n kaj vid'as flagr'ant'a'n bril'et'o'n post mi , kiu pen'as trans'form'iĝ'i en figur'o'n .
Mi ek'salt'as kaj vid'as nun , dum'e mi'a lamp'o bril'as profund'e mal'hel'ig'it'a al mi , dam'o'n en monaĥ'a vest'o kun mal'ferm'it'a , long'a , mal'supr'e'n pend'ant'a .
Mir'ind'e bel'a ruĝ'a harar'o el or'e lum'ant'a'j kolor'o'j .
En la unu'a moment'o mi pens'as , ke mi nun propr'e dev'us terur'e ek'tim'i , kri'i , for'kur'i aŭ renvers'iĝ'i pro horor'o .
Est'is strang'e , ke mi ne hav'is eĉ la plej et'a'n tim'o'n .
Tio cert'e de'ven'is ne last'e de tio , ke la monaĥ'in'o ne aper'is kiel nebul'figur'o , sed kiel viv'o'varm'a natur'a hom'o , kiu'n oni preter'ir'us , se oni renkont'us ŝi'n sur strat'o , sen tio , ke ŝi frap'as la atent'o'n eĉ nur en la plej et'a grad'o .
Mi ja nun pov'is kapt'i ŝi'n per man'o por konvink'i mi'n , ĉu la in'o est'as viv'ant'a aŭ ebl'e trov'is tra kaŝ'it'a pord'o en'ir'o'n en mi'a'n ĉambr'o'n .
Sed kiam mi far'is paŝ'o'n al ŝi , ŝi retro'paŝ'is por evit'i mi'a'n tuŝ'ad'o'n .
Tial mi de'las'is de tio ankoraŭ'foj'e proksim'iĝ'i al ŝi .
Tiel mi plu pov'is pens'i , ke est'as viv'ant'a hom'o , kaj ke mi ne hav'as kaŭz'o'n tim'i ŝi'n .
Sed kiel dir'it'e , mi hav'is eĉ ne la plej et'a'n pens'o'n pri tim'o .
Mi est'us pov'int'a tut'e bon'e konversaci'i kun ŝi , ja eĉ invit'i ŝi'n al te'o sen sent'i horor'o'n .
Kio frap'is mi'a'n atent'o'n , tio est'is ili'a'j profund'e mal'ĝoj'a'j okul'o'j , en kiu'j embusk'is tamen tiom da ard'a sent'percept'o , kiel mi ankoraŭ neniam trov'is tio'n ĉe dam'o .
Ŝi hav'is en si'a vizaĝ'o kaj en si'a figur'o , kiu'j est'is tut'e jun'ul'a'j kaj ne montr'is fantom'ec'a'n magr'ec'o'n , io'n , kio mi'n en mal'pli terur'a moment'o est'us pel'int'a en stat'o'n de sen'senc'a furioz'o .
Ni rigard'is ni'n dum cert'a temp'o , dum kiu mi pov'is stud'i ĉiu'n unu'nur'a'n trajt'o'n de ŝi'a vizaĝ'o kaj fiks'i ili'n en la memor'o ne'esting'ebl'e .
Sed en la sam'a moment'o , kiam mi vol'is parol'i al ŝi , ŝi solv'iĝ'is en tiu'n flirt'ant'a'n trem'bril'o'n , en kiu mi vid'is ŝi'n la unu'a'n foj'o'n .
Mi'a lamp'o brul'is re'e hel'e , mi star'is mez'e de mi'a ĉambr'o , do , tut'e ne ebl'is , ke mi sonĝ'is tio'n , kaj mi sent'is kiel mi nun ek'ŝvit'is torent'e .
Spit'e tio'n mi rapid'e ek'dorm'is , tuj kiam mi en'lit'iĝ'is kaj dorm'is trankvil'e ĝis la maten'o .
Je la sekv'a vesper'o mi ven'as hejm'e'n , aŭd'as nek sur la ŝtup'ar'o nek sur la ir'ej'o bru'et'o'n , ferm'as la pord'o'n kaj ek'lum'ig'as la lamp'o'n .
Mi pens'as pri tio , kio sekv'as hodiaŭ , jen mi aŭd'as bru'et'o'n en mi'a ĉambr'o , kvazaŭ iu sen'vest'ig'as si'n kaj en'lit'iĝ'as .
Mi turn'as mi'n kaj sur mi'a lit'o kuŝ'as - la monaĥ'in'o en nokt'o'vest'o , ŝi'a kap'o nest'ig'it'a en la ruĝ'a'j'n ond'eg'o'j'n de ŝi'a harar'o , la okul'o'j'n pasi'e sopir'ant'e turn'at'a'j al mi .
Mi vid'as klar'e la profund'a'n prem'aĵ'o'n de ŝi'a korp'o en mi'a lit'o .
Ŝi lev'as la brak'o'j'n , dis'vast'ig'as ili'n kaj en la sam'a moment'o la lit'o est'as jam mal'plen'a .
Sed ĝi est'as glat'a kiel ĉiam .
Kaj tamen mi vid'is la puf'iĝ'int'a'j'n kusen'o'j'n de la lit'o dum'e ŝi ripoz'is en ĝi .
Dum tiu'j last'a'j pas'int'a'j tag'o'j mi rakont'is nenio'n pri tio , kio'n mi tra'viv'is .
Mi volont'e konced'as , ke mi tim'is ir'i en la dom'o'n , tuj kiam far'iĝ'is mal'hel'e , kaj pli ol unu'foj'e mi pri'pens'is , ĉu ne est'as pli bon'e trans'loĝ'iĝ'i de tie .
Sed last'e ĉiam venk'is la vigl'a interes'o por tio , kio ankoraŭ ebl'e okaz'os .
Mi ver'e far'iĝ'is sci'vol'a pri tio , kiel tio ankoraŭ fin'iĝ'os .
Tiam mi hav'is ankaŭ la iom'et'a'n esper'o'n , ke sukces'os al mi trov'i natur'a'n klar'ig'o'n por la okaz'aĵ'o .
Sed trov'i tiu'n est'as des pli facil'e ju pli mal'mult'e oni las'as influ'i si'n de la tim'o .
Tim'o al la horor'a okaz'aĵ'o ĉiam konced'as potenc'o'n , kiu mal'facil'e venk'ebl'as .
Je la sekv'a vesper'o mi re'ven'is de'nov'e tre mal'fru'e hejm'e'n .
Ebl'e est'is mal'long'e antaŭ nokt'o'mez'o , kiam mi mal'ferm'is la dom'pord'o'n .
Tio ĉiam tre long'e daŭr'is , ĉar la ŝlos'il'o sekv'e de pra'mal'nov'a konstru'o nur tre inert'e mal'ferm'ebl'is .
Mi re'e est'is ferm'int'a la pord'o'n kaj ĝust'e vol'is ir'i al la ŝtup'ar'o , kiam mi'n ia io dev'ig'is turn'i la rigard'o'n pli dekstr'e'n en la grand'a'n hal'o'n , tra kiu mi dev'is ir'i .
Intern'e est'is blind'ig'e hel'a lun'bril'o , kaj tra la alt'a'j pint'ark'a'j fenestr'o'j fal'is la lakt'o'blank'a'j radi'o'j long'e en la hal'o'n kaj plen'ig'is ĝi'n per pal'e verd'a lum'o .
En la hal'o star'is dik'a'j ŝton'a'j kolon'o'j , sur kiu'j la plafon'o kun si'a alt'e volb'it'a'j gotik'a'j pint'ark'o'j kuŝ'is kun si'a tut'a ŝarĝ'o .
Kaj mi'a rigard'o fal'is sur unu el tiu'j kolon'o'j , kaj je en'mason'it'a ring'o pend'is la monaĥ'in'o en la sam'a nokt'o'vest'o , kiu'n ŝi hieraŭ sur'hav'is , kiam ŝi kuŝ'is sur mi'a lit'o .
Mi tuj re'kon'is la nokt'o'vest'o'n , ĉar ĝi est'is ornam'it'a per tia tiom strang'a pal'iĝ'int'a flav'a kaj mal'modern'a brod'aĵ'o , kiu aspekt'is okul'frap'e ali'e ol la blank'a kolor'o de la in'a korp'o .
La pied'o'j est'is vest'it'a'j kun facil'a'j ŝu'o'j el venen'e verd'a kolor'o laŭ mez'epok'a mod'o .
La harar'o , kiu tiu'moment'e aspekt'is ankoraŭ pli flam'e ruĝ'a ol hieraŭ , pend'is mal'ferm'a ĉirkaŭ la klin'it'a kap'o .
La okul'o'j est'is ferm'it'a'j .
Sed kio ŝajn'is strang'e , est'is tio , ke la vizaĝ'o de la in'o , kiu hieraŭ aspekt'is viv'o'freŝ'a , en tiu moment'o est'is tiu de mort'ul'in'o .
Kiam mi vid'is pend'i la in'o'n je la kolon'o , mi vol'is for'kur'i .
Sed jen mi ek'hav'is la pens'o'n , ke ja la ŝlos'il'o mal'facil'e mal'ferm'ebl'as .
Kaj antaŭ ol mi est'us mal'ferm'int'a ĝi'n , la tim'o est'us vor'int'a mi'n .
Mi do el'ten'is .
Unu'e mi kompren'ebl'e pens'is , ke la lun'lum'o kaŭz'is refrakt'iĝ'o'n en la fenestr'o'j , tiel , ke la lum'radi'o aper'ig'is la bild'o'n sur la kolon'o .
Kaj mi supoz'is tiam , ke mi nun per unu foj'o hav'is por ĉio sufiĉ'a'n klar'ig'o'n .
Mi ek'funkci'ig'is mi'a'n poŝ'lamp'o'n .
Ĉar ties lum'o est'is mult'e pli hel'a ol la lun'o , la horor'ig'a bild'o propr'e tiam est'us dev'int'a for'iĝ'i , se ĵus est'us de'ven'int'a de la frakt'iĝ'o de la lun'lum'radi'o'j .
Sed la bild'o ne mal'aper'is , sed aper'is nun en la fort'a lum'o de la lamp'o eĉ pli kontur'it'a .
Mi iom proksim'iĝ'is kaj vid'is tiam , ke sur la vang'o'j de la in'o bril'is dik'a'j mal'sek'a'j plor'o'j kaj ankaŭ krom'e disting'iĝ'is ne'nombr'ebl'e mult'a'j spur'o'j de flu'int'a'j plor'o'j .
Tiel strang'e kiel tag'o'n antaŭ'e mal'aper'is ankaŭ ĉi'foj'e la dam'o .
Mi ir'is nun al la kolon'o , rast'ant'e lum'ig'is ĝi'n kaj trov'is kompren'ebl'e nenio'n krom la en'mason'it'a'n ring'o'n .
Est'is ceter'e la unu'nur'a kolon'o , kiu hav'is ring'o'n , kies cel'o mi ne pov'is klar'ig'i al mi .
Mi ne sci'as , de kie mi pren'is la kuraĝ'o'n .
Sed mi ir'is tamen en mi'a'n ĉambr'o'n , kie mi renkont'is ĉi'foj'e nek sur la ŝtup'ar'o nek sur la ir'ej'o nek en mi'a ĉambr'o eĉ la plej sen'signif'a'n afer'o'n , kvankam mi firm'e atend'is tio'n .
Je la sekv'a tag'o mi aŭd'is de civit'an'o de la urb'o , ke ekzist'as kronik'o de la monaĥ'ej'o , kiu'n oni konserv'as en la urb'a arkiv'o .
Oni ja ne don'is la kronik'o'n al mi hejm'e'n , sed permes'is al mi , ke mi pov'as leg'i ĝi'n en la urb'o'dom'o .
Tie mi trov'is ankaŭ tekst'part'o'n , kiu esprim'is per tro da detal'em'o kaj mal'facil'e kompren'ebl'a lingv'o , ke jun'a monaĥ'in'o , kiu kontraŭ si'a vol'o est'is dev'ig'it'a far'iĝ'i monaĥ'in'o , si'n pend'um'ig'is je la ring'o en la du'a kolon'o dekstr'e de la en'ir'o , en la last'a nokt'o de si'a du'jar'a novic'ec'o , pro naŭz'o kontraŭ la viv'o en la monaĥ'ej'o .
Je la sekv'a tag'o ankaŭ jun'a patrici'a fil'o de la urb'o , al kiu ŝi rilat'is laŭ'dir'e en am'o , mort'ig'is si'n liber'vol'e per venen'o .
La novic'in'o laŭ'dir'e est'is tre bel'a , sed la plej bel'a je ŝi est'is ŝi'a abund'a ruĝ'e blond'a harar'o .
Ĝis ĉi tie , sinjor'o'j mi'a'j , tio est'as tut'e ĉiu'tag'a fantom'rakont'o .
Io precip'a apenaŭ trov'ebl'as en ĝi .
Sed la plej strang'a'n mi ankoraŭ tra'viv'is pli post'e .
Kaj tio kun fantom'aper'o propr'e tut'e ne hav'is rilat'o'n .
Kaj ĝi tamen est'is pli terur'a ol ĉio antaŭ'a .
Mi kon'at'iĝ'is al divers'a'j hom'o'j , kiu'j loĝ'is antaŭ mi en la monaĥ'ej'o kaj el'demand'is ili'n pri tio , kio'n ili tie tra'viv'is kaj vid'is .
Tiu'j'n , kiu'j'n mi demand'is , ĉiu'j inform'is mi'n pri tio , kio'n ili jam est'is aŭskult'int'a'j de si'a'j antaŭ'ul'o'j , tiel , ke mi pov'is kolekt'i tre mult'a'j'n sci'ig'o'j'n .
Strang'e est'is do la sekv'a : ĉiu'j , kiu'j loĝ'is tie , sci'is rakont'i pri tio , ke ili aŭd'is ŝtel'ir'i paŝ'o'j'n post si , kaj ke ili ĉiam hav'is la sent'o'n , ke iu akompan'as ili'n sur la ŝtup'ar'o supr'e'n .
Sed neniu vid'is io'n .
Spit'e al tio mi trans'loĝ'iĝ'is kaj re'e ek'loĝ'is en la hotel'o .
Mal'mult'a'j'n tag'o'j'n post'e mi ir'is promen'i en arb'ar'o .
Je agrabl'a lok'o mi kuŝ'iĝ'is kaj foli'um'is en libr'o , kiu'n mi kun'port'is .
Sed mi ne ek'leg'is , sed mi observ'is la skarab'et'o'j'n , kiu'j tumult'is sur la musk'o .
Jen mi hav'as la sent'o'n kvazaŭ iu daŭr'e rigard'as mi'n .
Mi rigard'as supr'e'n kaj vid'as –mi'a'n monaĥ'in'o'n .
Ŝi star'as proksim'um'e dek paŝ'o'j'n antaŭ mi , kun la ĉapel'o en la man'o , en facil'a bon'e tajlor'it'a somer'a rob'o kaj rigard'as mi'n plu .
Kompren'ebl'e mi pens'as tuj , ke tio est'as mi'a aper'o el la monaĥ'ej'o , kiu ankoraŭ en mi'a memor'o post'trem'as .
Dub'o est'as absolut'e eksklud'it'a .
Mi hav'is la trajt'o'j'n de la in'o tiom preciz'e en la memor'o , ke mi ne pov'is erar'i pri tio .
Por tio la vizaĝ'o est'is ankaŭ mult'e tro rar'a kaj strang'a .
Est'is unu el tiu'j vizaĝ'o'j , kiu'j'n oni vid'as nur unu'foj'e por neniam plu forges'i ili'n kaj kiel ili ankaŭ neniam plu aper'os al oni .
Kaj la ruĝ'e lum'ant'a harar'o , kiu montr'is tiom strang'a'n kaj ne'kompar'ebl'a'n kolor'o'n , pov'is aparten'i nur al mi'a monaĥ'in'o .
Al neniu ali'a .
Sed subit'e , dum'e mi ankoraŭ mir'ig'it'e rigard'as la in'o'n , ŝi klin'as la okul'o'j'n kaj far'iĝ'as profund'e ruĝ'a ĝis la nuk'o .
Mi vid'as , ke ŝi propr'e vol'as for'kur'i , sed io re'ten'as ŝi'n .
Io .
Lant'e ŝi lev'is tiam si'a'j'n okul'o'j'n kaj dir'is kun petol'a ton'o en la voĉ'o : 'bon'a'n tag'o'n '!
Mi pri tio , ke ŝi parol'as , tiom ek'mir'as , ke mi tut'e ne pens'as pri tio respond'i la salut'o'n .
Sed tiam ŝi pli proksim'iĝ'as al mi , don'as man'o'n al mi kaj dir'as ankoraŭ'foj'e : 'bon'a'n tag'o'n !
'Kaj ĉar mi ankoraŭ nun hezit'as , ŝi ek'kapt'as rezolut'e man'o'n de mi , sku'as ĝi'n fort'e kaj dir'as : 'nu , ĉu vi ne vol'as salut'i mi'n ?
Kial ne ?
Ni ja kon'as ni'n .
'Mi sent'as la varm'a'n firm'a'n prem'o'n de ŝi'a man'o , vid'as kiel la ruĝ'ec'o , ŝi'a embaras'o , liber'ig'as lok'o'n al la origin'a kolor'o , sed mi ankaŭ vid'as la profund'a'j'n melankoli'a'j'n okul'o'j'n de mi'a monaĥ'in'o kun la pasi'a ard'o en ili .
Sed tiu ĉi tie est'as ja tut'e viv'ant'a hom'o , sam'e tiel viv'ant'a kiel mi .
Kaj jen mi respond'is la man'prem'o'n kaj dir'is : 'bon'a'n tag'o'n , fraŭl'in'o mi'a !
''Nu , fin'fin'e ', ŝi respond'is , 'tio ja damn'ind'e long'e daŭr'is , kvankam ni kon'as ni'n tiel bon'e .
''Ni kon'as ni'n , ĉu ?
De kie , fraŭl'in'o , se mi rajt'as demand'i vi'n ?
''Ja , de kie ?
Tio'n mi pov'as nun , kiam vi demand'as mi'n pro tio , ver'e ne plu pov'as dir'i .
Mi pens'is , ke vi sci'as tio'n .
Est'as al mi tiel , kvazaŭ ni kon'as ni'n jam du semajn'o'j'n .
Tamen , nu , se vi dir'as , ke vi ne kon'as mi'n , tiu'kaz'e cert'e est'as ĝust'e , ke mi erar'as .
Sed mi ver'e ne pov'as klar'ig'i la erar'o'n al mi .
Ebl'e mi nur sonĝ'is tio'n .
Oni sonĝ'as kelk'foj'e sufiĉ'e da stult'aĵ'o'j , ĉu ne ?
'Sed ĉar ŝi plaĉ'as al mi , mi dir'as : 'ni tamen pov'as est'i plu bon'a'j amik'o'j , ĉu ni em'as ?
''Volont'e mi vol'as '.
Gaj'e kaj sen embaras'o ŝi respond'is al mi .
Ŝi est'is la fil'in'o de bon'stat'a tol'far'ist'a famili'o , kiu loĝ'is jam dum jar'cent'o'j en la urb'et'o .
La patr'o jam de'long'e est'is mort'a .
La patr'in'o mort'is antaŭ tri jar'o'j .
Ŝi loĝ'is kun mal'jun'a onkl'in'o kaj mal'jun'a serv'ist'in'o en rav'e situ'ant'a dom'o , kiu'n ŝi hered'is kun konsider'ind'a posed'o .
Mi tiam baldaŭ vizit'is ŝi'n .
En ŝi'a loĝ'o'ĉambr'o frap'is mi'a'n atent'o'n bild'o de ŝi en natur'a grand'o .
Sed ĉar mi'n mir'ig'is la popol'kostum'o , kiu'n ŝi hav'is sur tiu bild'o , mi ek'sci'is , ke tut'e ne est'as ŝi'a bild'o , sed tiu de unu el ŝi'a'j antaŭ'ul'o'j , kiu'j jam dev'is est'i mort'a'j dum mult'a'j jar'cent'o'j .
La bild'o laŭ ŝi est'is tre mal'nov'a kaj re'freŝ'ig'it'a antaŭ kelk'a'j jar'o'j , kaj tial ĝi laŭ ŝi aspekt'is tiel nov'a .
Apud ĝi pend'is portret'o de vir'o , ŝajn'e sam'e tiom antikv'a .
La vizaĝ'o frap'is mi'a'n atent'o'n pro la tre angul'form'a menton'o .
Ni tiam oft'e promen'is kaj preskaŭ ĉiu'vesper'e mi est'is la gast'o en tiu dom'o .
Antaŭ ol mi for'las'is la urb'o'n , ŝi akcept'is far'iĝ'i mi'a edz'in'o .
Ŝi est'is ekster si pro feliĉ'o .
Mi rapid'is pri mi'a ekzamen'o .
Jar'o'n post'e mi ge'edz'in'ig'is ŝi'n .
Ni'a edz'ec'o est'is tre feliĉ'ig'a .
Ŝi'a onkl'in'o baldaŭ mort'is post ni'a nupt'o .
Ni vend'is la dom'o'n .
Mi vol'is ĝi'n re'ten'i en ni'a posed'o , ĉar ni ne bezon'is la mon'o'n .
Sed ŝi urĝ'ad'is mi'n vend'i la dom'o'n kun fervor'o , kiu ŝajn'is al mi ne'klar'ig'ebl'a pro la persist'em'o .
Ĉiu'j'n ebl'a'j'n kaŭz'o'j'n ŝi uz'is por prav'ig'i la vend'o'n .
Fin'e mi dir'is , ke jes , ĉar est'is ja posed'o ŝi'a .
Mi pli post'e ĉiam pens'is , ke tiu'kaz'e , se la dom'o ne est'us vend'it'a , ĉio sekv'a est'us est'int'a evit'ebl'a .
Ebl'e .
Sed tiam mi trov'is ali'a'n kaŭz'o'n , kiu rapid'ig'is la kur'o'n de la sort'o .
Tio supoz'ebl'as kun sufiĉ'e grand'a cert'ec'o .
Unu kaj du'on'o'n de jar'o ni est'is ge'edz'o'j , kiam mi'a edz'in'o pet'is mi'n , ke mi uz'u part'o'n de ni'a ripoz'a vojaĝ'o por tio , vizit'i ŝi'a'n hejm'lok'o'n .
Ŝi vol'is re'vid'i la lok'o'n de si'a infan'ec'o kaj ornam'i la tomb'o'j'n de si'a'j ge'patr'o'j .
Ebl'e est'is ankaŭ iom da vant'ec'o en la lud'o .
Ĉar ŝi vol'is montr'i al si'a'j iam'a'j kamarad'in'o'j , kiom feliĉ'a ŝi est'as .
Ni vojaĝ'is al la mal'grand'a urb'et'o kaj trans'loĝ'iĝ'is en hotel'o'n .
Sed je la sekv'a maten'o dir'is mi'a edz'in'o al mi , ke ŝi ne pov'as el'ten'i ĝi'n en la hotel'o , kaj tial ŝi pet'is , ke ni trans'loĝ'iĝ'u al ali'a lok'o .
Ni bedaŭr'is nun ambaŭ , ke ŝi'a dom'o ne plu aparten'as al ni .
Ŝi volont'e re'e trans'loĝ'iĝ'us tie'n .
Sed ali'a'j loĝ'is tie .
Ŝerc'ant'e mi propon'is : 'ni ja pov'as trans'loĝ'iĝ'i en la monaĥ'ej'o'n , sinjor'o Lemberger cert'e volont'e akcept'os ni'n .
'Mi ek'tim'is , kiam mi'a edz'in'o dir'is : 'je la monaĥ'ej'o , kaj nur al la monaĥ'ej'o mi ĝust'e pens'is , kiam mi ek'hav'is la sent'o'n , ke mi ne plu pov'as el'ten'i en la hotel'o .
Mi tro volont'e , por mi'a viv'o volont'e vol'us viv'i en la monaĥ'ej'o .
Tio jam en la infan'ec'o est'as mi'a unu'nur'a kaj plej pasi'a dezir'o .
Est'as al mi , kvazaŭ mi tie est'us hejm'e .
Ĉu vi ne kiel fraŭl'o dum cert'a temp'o tie viv'is ?
''Jes , mi konfirm'is .
'Mi vid'as tiom volont'e la lok'o'j'n , kie vi est'is est'int'a , antaŭ ol mi kon'at'iĝ'is al vi .
Est'as tiu'kaz'e ĉiam al mi , kvazaŭ vi far'iĝ'us tiel pli parenc'a , pli intim'a al mi , se mi vid'as , kio vi'n ĉirkaŭ'is pli fru'e , tie , kie vi post'las'is io'n de vi'a anim'o .
Nenio help'is , ke mi rakont'is al ŝi , ke la monaĥ'ej'o est'as hant'at'a .
Ŝi opini'is , ke ŝi ne tim'as tio'n .
Kaj , ke en la monaĥ'ej'o ŝi tut'e ne tim'as io'n .
Kaj , ke ja ankaŭ mi ĉe'est'as .
Kaj , ke est'as tiom mir'ind'e trankvil'a tie .
Ke neniu hom'o tie ĝen'as ni'n , ke tie oni pov'as viv'i kiel sur sol'ec'a mond'o'for'a insul'o .
Ni trans'loĝ'iĝ'is en la monaĥ'ej'o'n .
Sinjor'o Lemberger aranĝ'is du ĉambr'o'j'n por ni , tiu'n , en kiu mi loĝ'is pli fru'e kaj ĉambr'o'n apud'e .
Sinjor'o Lemberger akompan'is ni'n ĝis la pord'o .
Tie mi parol'is kun li ankoraŭ kelk'a'j'n banal'a'j'n vort'o'j'n .
Dum tio , mi'a edz'in'o jam antaŭ'ir'is kelk'a'j'n paŝ'o'j'n .
Kiam mi nun post'ir'is ŝi'n , mi rigard'is en ĉiu ŝtup'ar'a angul'o pro ŝi , ĉar mi supoz'is , ke ŝi kaŝ'is si'n , ĉar ŝi ja ne kon'is la ĉambr'o'j'n .
Neniam ŝi pov'is ek'pens'i , ke la ĉambr'o'j , en kiu'j ni viv'is , est'as la du last'a'j sur la koridor'o .
Mi tial eg'e mir'is , kiam mi trov'is ŝi'n en mi'a pli fru'a ĉambr'o , kie ŝi akcept'is mi'n kun la vort'o'j : 'tio est'is vi'a ĉambr'o .
''Kial vi sci'as tio'n ?
''Est'as al mi , kvazaŭ mi jam iam ĉi tie est'is .
Sed tio est'is cert'e jam antaŭ tre long'a temp'o .
Jen , je la lok'o , kie nun star'as la modern'a ŝrank'o , tie dev'as est'i en la vand'o niĉ'o , en kiu pli fru'e star'is la preĝ'o'taburet'o .
Bon'vol'u foj'e rigard'i !
''Vi cert'e erar'as , mi'a kar'a , la ŝrank'o star'as cert'e jam pli long'e je si'a lok'o ol vi aĝ'as laŭ jar'o'j .
'Bon'vol'u , far'u al mi la plezur'o'n kaj foj'e rigard'u .
Supr'e en la niĉ'o'volb'aĵ'o vi trov'os ankaŭ dik'a'n hok'o'n , je kiu pli fru'e pend'is la krucifiks'o .
''Kiam tio est'is , pli fru'e ?
Tio'n vi ja dev'as sci'i , ĉu ?
'Tio'n mi ver'e ne pov'as dir'i , sed antaŭ tre long'a temp'o .
''Bon'e ', mi dir'is , mi vol'as for'ŝov'i la ŝrank'o'n , kaj vi vid'os , ke vi decid'e erar'is .
'La ŝrank'o est'is mal'plen'a kaj pro tio facil'e est'is for'ŝov'ebl'a de la vand'o .
Mi trov'is la niĉ'o'n kaj ankaŭ la hok'o'n .
Je la sam'a tag'o mi ankoraŭ demand'is sinjor'o'n Lemberger , ĉu mi'a edz'in'o jam pli fru'e iam est'is en la monaĥ'ej'o .
Li opini'is , ke tio est'is preskaŭ tut'e ne'ebl'a , sed almenaŭ ne tut'e mal'ebl'a , ke li'a'j fil'in'o'j , kvankam ili est'is mult'e pli aĝ'a'j ol mi'a edz'in'o , ŝi'n iam akompan'is por montr'i al ŝi la intern'o'n de la monaĥ'ej'o .
La mebl'o'j intern'e , sed precip'e la ŝrank'o de tri'dek jar'o'j ne plu est'as for'ŝov'it'a'j de si'a lok'o , tiu'j de'ven'as ankoraŭ de ties patr'o .
'Mi'a edz'in'o kon'is la monaĥ'ej'o'n tut'e detal'e , ŝi sci'is nom'i la cel'o'n de ĉiu ĉambr'o .
Mi ne mal'help'is ĝi'n ĉe tio ĉio'n imag'i al si kiel ebl'e plej romantik'e .
Mi ankaŭ ne pov'is konstat'i , kio je tio pov'us est'i histori'e aŭtentik'a , kaj kio ne .
Ĉiu'vesper'e ni for'ir'is de hejm'e , ni promen'is aŭ vizit'is kon'at'o'j'n de mi'a edz'in'o .
Ni loĝ'is tie proksim'um'e dek kvar tag'o'j'n , kiam mi propon'is for'vetur'i aŭ almenaŭ re'e trans'loĝ'iĝ'i en la hotel'o'n .
Por dir'i la ver'o'n , ne plu agrabl'is al mi en la horor'a konstru'aĵ'o , kvankam mi tiu'temp'e ne ver'e tra'viv'is io'n precip'a'n .
Mi est'is tut'e forges'int'a la pli fru'a'j'n okaz'aĵ'o'j'n , kaj mi ven'is pli kaj pli al la konvink'o , ke ĉio , kio'n mi vid'is antaŭ'e , est'is re'konduk'ebl'a nur al tio , ke mi'a'j nerv'o'j est'is tro incit'it'a'j , sekv'e de la tomb'a kviet'o de la dom'o kaj pro la pens'o est'i la unu'nur'a loĝ'ant'o .
Sed mi'a edz'in'o ne vol'is sci'i io'n pri plu'a vojaĝ'ad'o , kaj sam'e tiom mal'mult'e pri la for'las'ad'o de la monaĥ'ej'o .
Ŝi dir'is , ke ŝi ne pov'as for'ir'i , ke ali'e ĝi ek'hav'us sopir'o'n al tiu dom'o , ke ŝi dev'us unu'e komenc'i est'i ted'it'a pri la dom'o ; sed ke ŝi jam komenc'is enu'i ; ke daŭr'as cert'e ne plu tre long'e ĝis ĝi enu'as pri ĝi por ĉiam , kaj ke tiam est'os kontent'ig'it'a la sopir'o de ŝi'a infan'ec'o .
Tiel ni do loĝ'is tie plu .
Kelk'a'j'n tag'o'j'n post'e ni vol'is kun'e promen'i , sed jen mi'a edz'in'o pet'as mi'n , ke mi ir'u sol'a , ke ŝi vol'as okup'iĝ'i pri leg'ad'o .
Mi ven'is tre fru'e hejm'e'n .
Sed est'is jam tenebr'e .
Ni'a ĉambr'o est'is mal'hel'a .
Mi supoz'is , ke ŝi for'iĝ'is dum moment'o .
Mi ŝalt'is lum'o'n .
Mi turn'iĝ'as kaj sur la lit'o kuŝ'as –la fantom'a monaĥ'in'o de tiam .
Mi tuj re'kon'as ŝi'n de'nov'e .
Ŝi hav'is tiu'n nokt'o'vest'o'n sur la korp'o , tiu'n kun la strang'a pal'iĝ'int'a flav'a ekster'mod'a brod'aĵ'o kaj sub'e antaŭ la lit'o star'as la venen'e verd'a'j ŝu'o'j , kiu'j'n mi sam'e kon'is .
Mi'a unu'a pens'o est'as : kie est'as mi'a edz'in'o ?
Sed la monaĥ'in'o etend'as sopir'e la brak'o'j'n kaj rigard'as mi'n kun si'a'j melankoli'a'j kaj tamen tiel volupt'a'j pasi'a'j okul'o'j .
Mi vid'as la ruĝ'a'j'n torent'o'j'n de la harar'o kaj la puf'a'j'n kusen'o'j'n de la lit'o .
Mi vol'as turn'i mi'n al la pord'o por vok'i mi'a'n edz'in'o'n .
Sed jen la monaĥ'in'o dir'as : 'kar'ul'o , ven'u do al mi kaj kis'u mi'n .
Ĉu vi malic'as , ĉar mi jam kuŝ'iĝ'is en la lit'o'n ?
Mi pal'iĝ'as , mi sent'as , ke mi'a kor'o halt'as –est'as mi'a edz'in'o .
Mi sid'ig'as mi'n nun sur la lit'rand'o'n al ŝi .
Mi est'as nervoz'a , mi prov'as konvink'i mi'n , ke mi dev'as far'i io'n kontraŭ tio .
Sed jen mi vid'as la strang'a'n nokt'o'vest'o'n .
Mi'a edz'in'o kompren'as mi'a'n demand'a'n rigard'o'n .
'Nu , vi cert'e mir'as pri mi'a antikv'a dorm'o'vest'o .
La brod'aĵ'o est'as jam tre mal'nov'a .
Mi al'kudr'is ĝi'n al la batist'a ŝtof'o , tiu est'as nov'a , tio'n vi ja pov'as pens'i al vi .
Sed vi ja ŝat'as antikv'a'j'n objekt'o'j'n , jen mi ja vol'is iom ĝoj'ig'i vi'n .
Tia'n mir'ind'a'n brod'aĵ'o'n vi ne plu vid'as sur la tut'a mond'o .
Tio'n kred'u al mi .
''Kaj la verd'a'j'n ŝu'o'j'n ?
''Tiu'j ankaŭ est'as ankoraŭ de mi'a pra'av'in'o aŭ eĉ de pli antikv'a temp'o .
''Tiu'j'n vi ja ankoraŭ neniam sur'hav'is , ĉu ?
''Ne , mi mem ne sci'as , kiel mi ven'is al tio kun'port'i tiu'j'n mal'nov'a'j'n aĵ'o'j'n ĉi tie'n .
Sed , ĉu vi sci'as , iu'tag'e mi trov'is ili'n en iu kest'o , kiu ankoraŭ de'ven'as de mi'a'j ge'patr'o'j , kun la mal'nov'a'j aĵ'o'j .
Tiu'j propr'e est'as la ĉef'a kaŭz'o , kial mi pens'is pri ni'a monaĥ'ej'o kaj la pens'o ven'is al mi , ke mi foj'e ek'loĝ'u kun vi ĉi tie .
Pri'pens'u nur , ĝust'e ĉi tie , kie pli mal'fru'e loĝ'is nur monaĥ'in'o'j , kaj ebl'e ankoraŭ neniam vir'o kis'is in'o'n .
Ĉu tio ne est'as terur'e drol'a , el'pens'i io'n tia'n al si ?
Mi ankaŭ pens'as , ke la mal'nov'a'j pec'o'j konserv'is si'a'n propr'a'n viv'o'n .
Mi antaŭ'e jam iom en'dorm'iĝ'is , kaj pens'u nur al vi , mi sonĝ'is , ke mi far'iĝ'u morgaŭ monaĥ'in'o , ke la orden'a vest'o jam kuŝ'as pret'a .
Sed mi ne vol'is far'iĝ'i monaĥ'in'o , ĉar mi ja vol'is edz'ig'i vi'n kaj vi'n tiom terur'e am'as .
Jen mi nokt'e el'salt'is , ĉar vi ekster'e fajf'is ĉe la mur'o kaj vol'is liber'ig'i kaj for'kapt'i mi'n .
Sed , kiam mi ven'is mal'supr'e'n al la pord'o , ĝi est'is ferm'it'a , kaj mi tut'e mal'esper'iĝ'is kaj star'is tiam nur plu ĉe la kolon'o kaj amar'e plor'is , ke mi nun dev'as far'iĝ'i monaĥ'in'o kaj vi fajf'as ekster'e van'e .
'Kaj tut'e last'e ?
''Jen mi hav'is bild'et'o'n de vi en la man'o kaj daŭr'e prem'is ĝi'n al mi'a'j lip'o'j , kaj je tio mi vek'iĝ'is , kaj jen vi star'is en la ĉambr'o , kaj mi ĝoj'as , ke ĉio est'is nur mal'bon'a sonĝ'o .
'Mi trankvil'ig'is ŝi'n kaj baldaŭ ni ne plu pens'is pri tio .
Tri tag'o'j'n post'e .
Pov'as est'is ankaŭ kvar da ili , mi ricev'as proksim'um'e je la sep'a vesper'e telegram'o'n , urĝ'a'n telegram'o'n , ke mi tuj inter'romp'u la for'permes'o'n kaj re'ven'u morgaŭ maten'e per la unu'a trajn'o , ĉar la du'a kurac'ist'o de la hospital'o , en kiu mi labor'is , ek'sufer'is je grav'a sang'o'toks'iĝ'o kaj anstataŭ'ant'o ne hav'ig'ebl'is tiel rapid'e por li .
Mi ir'as tuj al la staci'dom'o , aĉet'as vetur'bilet'o'j'n , mend'as taksi'o'n kaj plen'um'as ankoraŭ kelk'a'j'n ali'a'j'n bagatel'o'j'n .
Mi'a edz'in'o pri'zorg'as ĉio'n ali'a'n kaj ir'as ankoraŭ antaŭ mi hejm'e'n por pak'i la kofr'o'j'n .
Kiam mi ven'as hejm'e'n ŝi jam est'as pret'a .
Ni ankoraŭ'foj'e ir'as mal'supr'e'n al famili'o Lemberger por pas'ig'i la last'a'j'n vesper'a'j'n hor'o'j'n kun ili .
Mi'a edz'in'o baldaŭ far'iĝ'is lac'a , ni adiaŭ'is kaj ir'is en ni'a'n ĉambr'o'n .
Mi mult'e fum'is kaj mi'a kap'o iom dolor'is .
Tial mi dir'is al mi'a edz'in'o , ke mi ir'os ankoraŭ iom sur la strat'o'n por kapt'i freŝ'a'n aer'o'n .
La frid'et'a nokt'aer'o ver'e est'is bon'fart'ig'a al mi .
Mi far'iĝ'is sobr'a kaj seren'a kaj fajf'ad'is por mi .
Jen la sonĝ'o de mi'a edz'in'o en'ven'is en mi'a'n kap'o'n .
Mi far'i ŝerc'o'n , ir'is al la mal'antaŭ'a mur'o de la monaĥ'ej'o kaj fajf'is vok'signal'o'j'n kiel en'am'iĝ'int'a gimnazi'an'o .
Mi'a edz'in'o aper'is ĉe la fenestr'o , ŝov'is la kurten'o'n flank'e'n , kap'jes'is al mi , ŝov'is man'o'n tra la kadr'o , man'sving'is kaj vok'is ne laŭt'e mal'supr'e'n : 'mi ne pov'as ven'i , la pord'o est'as ferm'it'a .
'Ŝi jam sur'hav'is la nokt'o'vest'o'n kaj ŝajn'e intenc'is en'lit'iĝ'i .
Mi ĝoj'as , ke ŝi tiel rapid'e re'ag'is al mi'a ŝerc'et'o kaj mi pens'is , ke mi dir'os al ŝi kelk'a'j'n am'plen'a'j'n petol'a'j'n vort'o'j'n se mi re'e est'os supr'e .
Fin'e mi ir'is en la dom'o'n .
En la plej gaj'a humor'o mi mal'ferm'as la pord'o'n .
Mi sen'hast'e re'ferm'as ĝi'n .
Dum mi nun ir'as al la ŝtup'ar'o , mi rigard'as en la hal'o'n .
Mi dev'is pens'i subit'e pri tiu vesper'o , kiam mi trov'is la monaĥ'in'o'n pend'ant'a'n je la kolon'o .
La lun'o bril'is kiel tiam , nur ebl'e ne tut'e tiom hel'a , ĉar la ĉiel'o part'e est'is kovr'it'a de nub'o'j .
Kaj ver'e , kio'n mi preskaŭ jam esper'is , tio okaz'is , la monaĥ'in'o pend'is je la ring'o , kiu est'is mason'it'a en la kolon'o'n .
Sam'e tiel , kiel tiam .
La verd'a'j ŝu'o'j iom tren'iĝ'is sur la plank'o .
La flav'ec'a'j brod'aĵ'o'j de la nokt'o'vest'o trov'iĝ'is en akr'a kontrast'o al la blank'a haŭt'o de la korp'o , la okul'o'j est'is ferm'it'a'j , la man'o'j kramf'e kun'ten'at'a'j kaj la ruĝ'a harar'o lum'is kiel frid'a fajr'o .
Mi rapid'e preter'ir'is la kolon'o'n , sur la ŝtup'ar'o supr'e'n en ni'a'n ĉambr'o'n .
La lamp'o lum'is .
Ĉe mi'a en'ir'o mov'iĝ'as sekv'e de la aer'mov'o la fenestr'a kurten'o , ĉar la fenestr'a apertur'o ne est'is ferm'it'a , sed nur apog'it'a al la fenestr'o'kadr'o .
Mi turn'as mi'n al la lit'o .
Ĝi est'as mal'plen'a .
Laŭ ĉiu ŝajn'o mi'a edz'in'o jam kuŝ'is en ĝi kaj ankoraŭ'foj'e el'lit'iĝ'is .
Mi pri'lum'as la koridor'o'n kaj vok'as ŝi'a'n nom'o'n .
Nenio vid'ebl'as , nenio aŭskult'ebl'as .
Mi kur'as kun la hel'a lamp'o mal'supr'e'n de la ŝtup'ar'o , pri'lum'as la koridor'o'n kaj vid'as ankoraŭ pend'i la monaĥ'in'o'n je la kolon'o .
Mi vol'as preter'ir'i ŝi'n por kur'i al la mal'antaŭ'a pord'et'o , tiu est'as ferm'it'a .
Tiam mi rapid'e kiel sag'o re'ir'as , preter'ir'as la kolon'o'n kaj tuŝ'as ĉe tio firm'a'n hom'a'n korp'o'n –tiu'n de mi'a edz'in'o !
- - dum hor'o'j mi far'is re'viv'ig'a'j'n prov'o'j'n .
Van'e .
Ŝi cert'e mult'e plor'is mal'long'e antaŭ'e , ĉar sur ŝi'a'j vang'o'j montr'iĝ'is mal'sek'a'j plor'o'sulk'o'j , unu apud la ali'a .
Pri kio ŝi plor'is ?
La plej sen'senc'a'j supoz'o'j lev'iĝ'is , la prokuror'o ek'okup'iĝ'is pri la afer'o .
La oni'dir'o est'is aper'int'a , ke pli fru'a hont'ig'e rifuz'it'a am'ant'o de ŝi far'is krim'o'n al ŝi kaj sufok'is ŝi'n .
Ali'a'j rakont'is , ke ŝi mem'mort'ig'is si'n , ĉar ŝi ne vol'is for'las'i de'nov'e si'a'n nask'iĝ'urb'o'n .
Enigm'e est'is , ke ŝi'a'j kun'tir'iĝ'int'a'j man'o'j apenaŭ las'is mal'ferm'i si'n .
Sed kiam tamen sukces'is al mi , mi trov'is en unu el la man'o'j porcelan'bild'et'o'n kun mi'a portret'o .
Sekv'e de kapric'o de la desegn'aĵ'ist'o aŭ de mal'lert'ec'o ĉe la bak'ad'o , mi'a menton'o sur la bild'o hav'is strang'a'j'n angul'form'a'j'n trajt'o'j'n , kiu'j ŝajn'e est'is kon'at'a'j al mi .
Mi pri'pens'ad'is , kie mi jam iam vid'is tiu'n angul'form'a'n menton'o'n .
Kaj jen mi re'memor'is : est'is la menton'o de la vir'o , kies mal'nov'a bild'o pend'is en la loĝ'o'ĉambr'o de la dom'o de ŝi'a'j ge'patr'o'j , apud tiu de ŝi'a pra'ul'in'o .
De tiam mi tim'as .
Tio est'as ankaŭ la kaŭz'o , kial mi jam post kvar monat'o'j re'edz'iĝ'is , al mi'a nun'a edz'in'o .
Pli long'a'n sol'ec'o'n mi ne est'us el'ten'int'a .
Vi nun ankaŭ kompren'os , kial mi neniam part'o'pren'is en vi'a'j vesper'a'j renkont'iĝ'o'j .
Mi ne vol'as las'i sol'a mi'a'n edz'in'o'n , almenaŭ eĉ ne minut'o'n pli long'e ol tio postul'as mi'a profesi'o .
Klar'ig'o'j'n vi volont'e vol'us hav'i , kvankam klar'ig'o'j tut'e ne ebl'as , ĉu ?
Kiel ajn oni met'u la fakt'o'j'n al si , est'os ĉiam nur supoz'o'j , al kiu'j oni ne don'u eĉ la la plej et'a'n valor'o'n , sen tio , ke oni perd'us la grund'o'n .
Kaj nun , sinjor'o'j mi'a'j , est'as kvar'on'o antaŭ nokt'o'mez'o .
Mi dev'as ir'i al la trajn'o .
Mi'a edz'in'o ven'os kun la last'a , kaj mi vol'as akcept'i kaj akompan'i ŝi'n hejm'e'n .
Mi dank'as al vi , ke mi rajt'is pas'ig'i la vesper'a'j'n hor'o'j'n ĝis nun en vi'a societ'o , hejm'e mi ne pov'is rest'ad'i .
Bon'a'n vesper'o'n !