Libro de l'humoraĵo - Verkis Paul de Lengyel


LIBR'O DE L’HUMOR'AĴ'O
e LIBR'O
e LIBR'O
Paul de Lengyel
Libr'o de l’humor'aĵ'o
I N K O
1e LIBR'O
LIBR'O DE L’HUMOR'AĴ'O
Paul de Lengyel
LIBR'O DE L’HUMOR'AĴ'O
Lingv'e revizi'it'a en 2002
e LIBR'O
Aranĝ'is:
Frank'o Luin
ISBN 91-7303-148-8
ink'o@omnibus.se
http:
//www.omnibus.se/ink'o
MAJ'O 2002
2e LIBR'O
LIBR'O DE L’HUMOR'AĴ'O

En'hav'o>


La unu'a el'don'o de ĉi tiu libr'o aper'is en 1899. Ĝi ne est'as majstr'o'verk'o, sed ĝi furor'is, en la tiam'a mal'grand'a esperant'o-mond'o, tiel ke en 1908 aper'is nov'a el'don'o de ĝi. Tiu el'don'o est'is uz'it'a por ĉi tiu elektron'ik'a libr'o. Sed ne tem'as pri sen'ŝanĝ'a re'pres'o. La lingv'o est'as iom revizi'it'a por re'spegul'i la nun'a'n lingv'o'uz'o'n, sed sen ŝanĝ'i la stil'o'n de la verk'int'o.

La histori'et'o'j est'as, kia'j ili tiam est'is. Ili est'as spegul'o de si'a temp'o kaj en kelk'a'j kaz'o'j spegul'o de la antaŭ'juĝ'o'j ekzist'ant'a'j antaŭ cent jar'o'j. Mi ŝat'us skrib'i, ke ni ne plu hav'as tiu'j'n antaŭ'juĝ'o'j'n, sed pli kaj pli mi mir'as. Ebl'e ni liber'iĝ'is de kelk'a'j el ili, sed anstataŭ'e ek'hav'is nov'a'j'n.

Tamen, ankaŭ post cent jar'o'j, tiu ĉi libr'o ig'os vi'n jen kaj jen rid'i, aŭ almenaŭ rid'et'i. Kaj tio est'is kaj est'as ĝi'a cel'o.

Frank'o Luin

TRI DEMAND'O'J

Dum la reg'ad'o de la reĝ'o hungar'a Matiaso, kiu hav'is la al'nom'o'n ”Just'a” kaj est'as kon'at'a pro si'a popular'ec'o, okaz'is tiu ĉi anekdot'o.

Ofic'o est'is vak'ant'a en la ĉef'urb'o de Hungar'uj'o, pri kiu konkur'is ankaŭ la pastr'o de vilaĝ'o Czinkota.

La reĝ'o dir'ig'is al li, ke se li est'os kapabl'a ĝust'e respond'i je li'a'j tri demand'o'j, li ricev'os la dezir'at'a'n ofic'o'n.

La pastr'o ne est'is kler'a, li tim'is pro la demand'o'j. Li komunik'is la afer'o'n al si'a kant'ist'o, pet'ant'e li'a'n konsil'o'n.

— Vi'a pastr'a moŝt'o, — dir'is la kant'ist'o, — mi kred'as, ke mi pov'us solv'i la reĝ'a'j'n demand'o'j'n. Mi propon'as al vi, ke mi vest'u mi'n per vi'a pastr'a vest'o; la reĝ'o kon'as nek mi'n nek vi'n, mi do ir'os en la ĉef'urb'o'n Bud'a kaj aper'os antaŭ li'a reĝ'a moŝt'o ŝajn'ig'ant'e mi'n la pastr'o de Czinkota.

La pastr'o konsent'is; la kant'ist'o en la vest'o de l’pastr'o aper'is antaŭ la reĝ'o.

— Nu, mi'a fil'o, — demand'is unu'e la reĝ'o, — kie lev'iĝ'as la sun'o?

— Por vi'a reĝ'a moŝt'o en Bud'a, por mi en Czinkota.

— Ĝust'e. Nun dir'u, kia'n valor'o'n hav'as la reĝ'o?

Post kelk'a'j sekund'o'j li respond'is cert'e:
— Du'dek naŭ mon'er'o'j da arĝent'o; ĉar ni'a Sinjor'o Jesu'o-Krist'o est'is vend'it'a por tri'dek, kaj nur post Li ven'as la ter'a estr'o de hom'o'j.

— Brav'e, mi'a fil'o. Sed nun ven'as la demand'o plej mal'facil'a:
kio'n mi nun pens'as?

— Tiu ĉi demand'o est'as la plej facil'a. Vi pens'as, ke vi nun inter'parol'as kun la pastr'o de Czinkota, kvankam vi parol'as kun la tie'a kant'ist'o.

Post'e li sincer'e rakont'is la tut'a'n afer'o'n. La pastr'o ricev'is la ofic'o'n, kaj la kant'ist'o donac'o'n de la reĝ'o.

EKZERC'O FAR'AS ĈIO'N

Li'a imperi'estr'a kaj reĝ'a moŝt'o Josefo vizit'is iam monaĥ'ej'o'n.

Dum la tag'manĝ'o li rimark'is bel'eg'a'n, grand'a'n kruĉ'o'n arĝent'a'n, kies en'hav'o est'is ĉirkaŭ du litr'o'j.

— Kio'n signif'as tiu kruĉ'o? — demand'is li sci'vol'e.

Monaĥ'o klar'ig'is:
— Antaŭ'e, oni tiel dir'as, kiam alt'rang'a gast'o ĉe'est'is en la monaĥ'ej'o, dum la tag'manĝ'o la kel'ist'o per unu foj'o el'trink'is la tut'a'n vin'o'n en'hav'at'a'n en plen'a kruĉ'o, je la san'o de la honor'ind'a gast'o.

— Kiu est'as nun la kel'ist'o? — demand'is la imperi'estr'o.

— Patr'o Ambrozi'o.

La imperi'estr'o ven'ig'is li'n.

— Nu, prov'u, — li ordon'is al Ambrozi'o.

— Tiu kutim'o, — respond'is Ambrozi'o, jam mal'aper'is; ĝi ekzist'is en la bon'a'j antikv'a'j temp'o'j. Tamen mi prov'os obe'i al la plej obe'ind'a ordon'o, — sed mi pet'as vi'a'n imperi'estr'a'n moŝt'o'n, vol'u permes'i al mi pren'i la temp'lim'o'n de dek minut'o'j.

— Bon'e, — dir'is la imperi'estr'o. Patr'o Ambrozi'o for'ir'is.

Post dek minut'o'j li de'nov'e aper'is.

— Nun mi est'as pret'a, — dir'is Ambrozi'o.

Kaj li el'trink'is la vin'o'n de la plen'ig'it'a kruĉ'o.

— Brav'e! tre brav'e! — parol'is la respekt'ind'a gast'o. — Sed dir'u al mi, kial vi bezon'is la dek'minut'a'n temp'o'lim'o'n?

— Mi tim'is, ke mi'a entrepren'o ne sukces'os. Mi do ir'is en la kel'o'n; tie est'as unu sam'grand'a vin'kruĉ'o. Antaŭ'e mi dev'is prov'i, ĉu mi est'as kapabl'a trink'i per unu foj'o tiom da vin'o, ĉar ”ekzerc'o far'as ĉio'n”.

EN'TER'IG'A MANDAT'O

Miĥael'o Krasznay est'is tre alt'e'ŝat'at'a aktor'o en Kolozsvár (Hungar'uj'o). Ĉiu am'is li'n:
direktor'o, koleg'o'j, publik'o, eĉ la kritik'ist'o'j. Oni do pov'as imag'i, kia'j'n donac'o'j'n li ricev'is, kiam li hav'is si'a'n ”premi'a'n” vesper'o'n. Ĉiu don'is al li io'n konven'a'n, jen amuz'a'n, jen util'a'n.

Sed la plej strang'a'n donac'o'n far'is al li sinjor'o Czecz, kiu est'as posed'ant'o de en'ter'ig'a entrepren'o. Li don'is al li bel'eg'a'n flor'kron'o'n, en kiu est'is kaŝ'it'a kovert'o en'hav'ant'a la sekv'ant'a'n skrib'aĵ'o'n:
”Mandat'o, kies posed'ant'o rajt'as sen'pag'e ricev'i de mi'a negoc'ej'o en'ter'ig'a'n aranĝ'o'n 400 kron'o'j'n kost'ant'a'n por sinjor'o M. Krasznay.”

La amik'o'j de Krasznay mult'e amuz'iĝ'is je la strang'a donac'o, post'e ili baldaŭ forges'is ĝi'n ...

Sed okaz'is, ke tiu ĉi donac'o bedaŭr'ind'e aktual'iĝ'is.

Krasznay mort'is, las'ant'e si'a'n edz'in'o'n en grand'a mizer'o. La vidv'in'o, tuj post la mort'o de l’edz'o, vizit'is sinjor'o'n Czecz.

— Sinjor'o, — ŝi dir'is, — aŭd'u. Ĉu ni pov'is pens'i, ke mi jen bezon'as vi'a'n donac'o'n? Oni dev'as en'ter'ig'i mi'a'n kompat'ind'a'n edz'o'n. Mi ne hav'as mon'o'n ... Vi ja mem'o

ras pri la mandat'o ... Ĝi perd'iĝ'is, aŭ for'erar'iĝ'is inter la

ceter'a'j mult'a'j skrib'aĵ'o'j, — mi ne re'trov'as ĝi'n ... Hav'u la bon'ec'o'n, kar'a sinjor'o Czecz ...

— Jes, jes, sinjor'in'o, — respond'is Czecz, grat'ant'e si'a'n vert'o'n, — mi ĝi'n donac'is al vi'a edz'o; sed li (Di'o hav'ig'u al li etern'a'n pac'o'n), la sekv'int'a'n tag'o'n ĝi'n vend'is al mi por du'cent kron'o'j kaj tiu'n sum'o'n li kun si'a'j amik'o'j ”for'trink'is” je la sam'a vesper'o.

INTER'ŜANĜ'O DE IDE'O'J

La fam'a german'a poet'o Heine hav'is unu kon'at'ul'o'n, nom'at'a'n Weiss, kiu li'n oft'e vizit'is, ĝen'is en la labor'o kaj ted'is per si'a'j babil'ad'o'j.

Sinjor'o Weiss mal'kaŝ'e fanfaron'is pri si'a kon'at'ul'o, dis'anonc'ant'e, ke li oft'e vizit'as Heinen, por ”inter'ŝanĝ'i ide'o'j'n”.

Foj'e, unu el la tiam'a'j verk'ist'o'j ven'is al Heine, kaj inter ali'a'j, li ek'parol'is pri sinjor'o Weiss kaj pri li'a'j dir'ad'o'j.

— Kaj kio'n li dir'as pri la cel'o de si'a'j vizit'o'j? — demand'is Heine.

— Li dir'as, ke li ir'as al vi por inter'ŝanĝ'i ide'o'j'n ...

— Ha! — ek'kri'is Heine, — nun mi kompren'as, kial mi sent'as mi'n tiel mal'sprit'a ĉiam post li'a for'ir'o!

EN KAPT'IL'O

Mi est'as konvink'it'a, ke neniu konsider'as kiel mir'ind'aĵ'o'n, se privat'a ofic'ist'o, 27-jar'a, hav'as ŝuld'o'j'n.

Tial do Emerik'o Kahel ne est'as mir'ind'a, — ĉar li est'as privat'a ofic'ist'o, 27-jar'a kaj hav'as ŝuld'o'j'n.

Imag'u strat'o'n mal'vast'a'n kaj en ĝi'a mez'o bel'a'n jun'ul'o'n, — sur unu el ĝi'a'j rand'o'j alt'a'n, mal'dik'a'n sinjor'o'n kun okul'vitr'o'j kaj pint'a barb'o, —sur la ali'a vir'o'n iom pli fort'a'n kaj dik'a'n, kun grand'a'j lip'har'o'j. La bel'a jun'ul'o terur'e rigard'as tie'n ĉi kaj tie'n, post'e li subit'e en'kur'as dom'o'n tra pord'eg'o. La du suspekt'ind'a'j vir'o'j rapid'as post li, — ili renkont'as ĉe la pord'eg'o unu la ali'a'n.

— Li mal'aper'is, — tondr'as unu el ili.

— Li for'kur'is, — grinc'as la ali'a.

— Ni rest'u embusk'e, —daŭr'ig'as la du vir'o'j unu'voĉ'e.

Nun mi vi'n inform'os, kar'a leg'ant'o, pri la person'o'j de la jen'a aventur'o mister'a. La bel'a jun'ul'o est'as Emerik'o Kahel, — la vir'o long'a, mal'dik'a, kun barb'o pint'a est'as Mate'o Fad'e'n tajlor'o, — la pli fort'a kaj dik'a person'o est'as Petr'o PieduI ŝu'ist'o. Emerik'o Kahel est'as ŝuld'ant'o al la du ali'a'j sinjor'o'j, kaj li rifuĝ'is de ili tra la pord'eg'o okaz'e est'ant'a antaŭ li.

* Nu, mi dev'as rakont'i, kie'n li mal'aper'is.

...Ekzist'is jam ŝuld'ant'o en tia situaci'o, ke li ir'is al dent'ist'o kaj el'tir'ig'is si'a'n plej san'a'n dent'o'n, por evit'i la renkont'o'n de si'a kreditor'o; — kial do Emerik'o Kahel ne est'us ir'int'a en loĝ'ej'o'n, sur kiu est'is tiu ĉi sur'skrib'o:
”Adolf'o Grünstein, makler'ist'o”? Est'as ver'e, ke li ne sci'is, kia'spec'a makler'ist'o est'as sinjor'o Grünstein, sed li konfid'is, ke li trov'os tie, kio'n li bezon'as.

Mal'afabl'a serv'ist'in'o demand'is de li:
— Kio'n vi dezir'as?

— Ĉu la sinjor'o est'as hejm'e?

— Li'a sinjor'a moŝt'o est'as en la kontor'o; vol'u en'ir'i.

Emerik'o en'ir'is.

La unu'a afer'o, kiu'n li ek'vid'is, ne est'is tiu vir'o mal'grand'a, sen'har'a, afabl'e rid'et'ant'a, kiu sid'is post grand'a skrib'tabl'o, — sed la fenestr'o ĉe la flank'o de l’strat'o, tra kies kurten'o'j agit'iĝ'is du hom'ombr'a'j kontur'o'j.

— Ho Di'o! ili embusk'as por mi! — murmur'is li.

— Per kio mi pov'as serv'i al vi? — demand'is sinjor'o Grünstein, kun la plej larĝ'a rid'et'o.

— Per kio vi pov'as serv'i al mi? — re'dir'is Emerik'o aŭtomat'e.

— Nu, natur'e ...

— Jes, jes, — respond'is Emerik'o kaj per ĉiu'j fort'o'j li pens'is:
pri kio do li'n pet'i. Fin'e li dir'is kun subit'a decid'o kuraĝ'eg'a:
— Oni don'is al mi vi'a'n adres'o'n.

— Mi est'as tre feliĉ'a pro tio. Vi'a sinjor'a moŝt'o est'os kontent'a de mi'a'j serv'o'j.

— Kia'n garanti'o'n vi pov'as don'i?

— Ho! est'u trankvil'a pri mi'a silent'o, dir'is la makler'ist'o.

— Ha! ha! — pens'is Emerik'o, — li est'as procent'eg'ul'o.

Des pli bon'e. Ebl'e mi sukces'os far'i ia'n ”pump'o'n”. — Kaj laŭt'e:
Mi esper'as, ke la procent'o ne est'as tro'a.

— Tro'a? Kio'n vi pens'as? Unu procent'o kiel proviz'aĵ'o, kaj nenio ali'a.

— Nu, tio ĉi ne est'as tro'a.

— Vi est'os kontent'a. — Mi pet'as pri vi'a nom'o, por ke mi ĝi'n en'skrib'u.

— Emerik'o Kahel.

— Vi'a profesi'o?

— Privat'a ofic'ist'o.

— Vi'a aĝ'o?

— Du'dek sep jar'o'j.

— Vi'a'j ge'patr'o'j?

— Ebl'e tio ĉi ne est'as neces'a por ni'a afer'o.

— Ho jes! La famili'o est'as tre grav'a. Mi serv'as al tre estim'ind'a'j famili'o'j. Eĉ al famili'o'j nobel'a'j, mi tio'n ĉi dir'as al vi, sinjor'o. Ĉu ankaŭ vi est'as nobel'a?

— Jes, kun la al'nom'o ”de Bodrog”.

— ”Nov'a-Bodrog”! ... Viv'u! viv'u! Dek kvin mil, — vi vid'os, dek'kvin mil floren'o'j!

— Ho, tiom ne est'as neces'a, — dir'is Emerik'o modest'e.

— Kio'n vi dir'as? Vi est'as la unu'a, kiu mal'ŝat'as la mon'o'n, kiu'n mi propon'as.

— Ho, mi hav'as nur cent floren'o'j'n kiel monat'a'n salajr'o'n.

— Sufiĉ'e, sufiĉ'e, sinjor'o de Nov'a-Bodrog. Vi hav'os dek'kvin mil! Kia vi dezir'as, ke ŝi est'u? blond'a? brun'a?

— Kiel mi dev'as kompren'i tio'n ĉi?

— Nu, la fianĉ'in'o.

— La ... la ... fi'a'n ... an ... ĉin'o?

Li'a'n korp'o'n tra'kur'is mal'varm'o. Nenia dub'o:
li fal'is inter ung'eg'o'j'n de makler'ist'o por edz'ec'o.

— Est'us pli bon'e, se mi for'ir'us, — pens'is li.

Sed tio est'as ne'ebl'a. Antaŭ la fenestr'o gard'as la du kreditor'o'j.

— Ni daŭr'ig'u do la komedi'o'n, — li dir'is al si. Post'e li kuraĝ'is parol'i:
— Mi ... mi am'as la blond'ul'in'o'j'n.

— Ĝust'e, — respond'is sinjor'o Grünstein kaj daŭr'ig'is kant'ant'e:
Kial do ni serĉ'us Brun'ul'in'o'n?

Kial, se ni am'as Blond'ul'in'o'n ...

Mi hav'as blond'ul'in'o'j'n en ĉiu'j spec'o'j. Ĉu vi dezir'as, ke ŝi est'u alt'a?

Me ... mez'e alt'a.

— Inter cent kvin'dek ses kaj cent ses'dek ses centi'metr'o'j. Vi hav'os tia'n. — Ĉu dik'a'n? mal'dik'a'n? gras'et'a'n?

— Nu, mi prefer'us ŝi'n gras'et'a.

— Vi hav'os ŝi'n ... Ha! Ĵus ven'as pens'o en mi'a'n cerb'o'n!

Mi hav'as unu tia'n knab'in'o'n por vi'a sinjor'a moŝt'o. — He, Ignac'o! Ignac'o!

Sen'ord'a bukl'o'har'a jun'ul'et'o aper'is.

— Tuj kur'u al ŝi'a fraŭl'in'a moŝt'o Adelgundo; mi tre pet'as ŝi'n ven'i ... Dir'u al ŝi, daŭr'ig'is li mal'laŭt'e, — ke oni atend'as ŝi'n.

Post'e li turn'is si'n al Kahel:
— Ni pov'os tuj aranĝ'i la afer'o'n.

* Emerik'o Kahel sent'is si'n, kvazaŭ li'n pren'us mar'a naŭz'o.

Kaj la du ombr'o'j ne for'mov'is si'n.

— Ho Di'o, kio okaz'os!

Sinjor'o Grünstein parol'is, parol'ad'is al li kaj rakont'is tre enu'ig'a'j'n sprit'aĵ'o'j'n kun afabl'a manier'o.

Post kvar'on'hor'o ven'is fraŭl'in'o.

— Tio est'as ŝi, — dir'is diskret'e la makler'ist'o.

Emerik'o preskaŭ fal'is sven'ant'e de la seĝ'o.

La ”blond'ul'in'o” est'is ruĝ'a, kiel flam'o, kaj ŝi'a'n gras'et'ec'o'n eĉ la plej preciz'a aŭtomat'a pes'il'o ne montr'us pli mal'pez'a, ol ok'dek ok kilo'gram'o'j'n.

— Ha, kar'a fraŭl'in'o, kia feliĉ'o por mi! — ek'kri'is Grünstein. — Kiel mi pov'as dank'i tiu'n ĉi agrabl'a'n okaz'o'n?

— Mi ven'is por vizit'i vi'a'n kar'a'n edz'in'o'n.

— Ho, ŝi tre ĝoj'os pro tio. Mi tuj avert'os ŝi'n, se ŝi est'as hejm'e. Vol'u sid'iĝ'i, mi baldaŭ re'ven'os ... Sinjor'o Emerik'o Kahel, mi'a bon'a kon'at'o, el nobel'a famili'o, kun la al'nom'o ”de Nov'a-Bodrog” ... — Fraŭl'in'o Adelgundo.

Mi pet'as, distr'u vi'n kun'e.

Kaj li mal'aper'is.

... Fraŭl'in'o Adelgundo mal'lev'is si'a'j'n okul'o'j'n kaj dir'is:
— Ha, sinjor'o, ni est'as sol'a'j.

— Jes, ni est'as sol'a'j.

— Ĉu vi ne tim'as?

— De kio?

—Mi ĉiam tim'as, kiam mi est'as sol'a kun jun'a fraŭl'o.

— Mi ne.

— Ĉu vi est'as tia, kiel est'as la ali'a'j? — ĝem'is la fraŭl'in'o, tir'ant'e si'a'n seĝ'o'n pli proksim'e'n al Emerik'o.

— Ne, ne, mi ne est'as tia.

— Ĉar la hom'o'j est'as nun'temp'e tiel real'ist'a'j, sinjor'o.

— Tre real'ist'a'j, fraŭl'in'o.

— Sed vi ne, sinjor'o?

— Mi ne, fraŭl'in'o.

—Je kiu mi edz'in'iĝ'os, tiu mi'n estim'u, honor'u, am'u ...

ne mi'a'n mon'o'n ... ĉu tio ne est'as ver'a, kar'a ... kar'a — ”Kahel”.

— Mi pet'as, dir'u al mi vi'a'n bapt'o'nom'o'n.

— Emerik'o.

— Kar'a Emerik'o. Ha, ĉu vi permes'as al mi? Mi'a nom'o est'as Adelgundo; sed tiu'j, kiu'j mi'n am'as, mi'n nom'as Adenjo.

Emerik'o mal'esper'e rigard'is jen la ruĝ'a'n fraŭl'in'o'n, jen la fenestr'o'n. La knab'in'o est'is jam tut'e proksim'e al li, — ŝi eĉ jam kares'is li'a'n man'o'n.

— Kio ankoraŭ okaz'os! — pens'is li.

— Nu, ĉu vi nenio'n parol'as? — demand'is la knab'in'o.

— Jes, fraŭl'in'o.

— Ho, dir'u:
Adenjo”.

Emerik'o kontraŭ'vol'e el'balbut'is:
— Ad'e ... denjo.

Post moment'o la knab'in'o pend'is je li'a kol'o, kiel la pom'o je si'a arb'o, aŭ pli ĝust'e, kiel la kokos'nuks'o je la palm'uj'o.

— Vi do am'as mi'n! — ek'kri'is ŝi.

Ĝust'e tiam aper'is subit'e sinjor'o Grünstein.

— Mi gratul'as vi'n, mi gratul'as vi'n!

— Ho, mal'bon'ul'o, — dir'is Adelgundo ne'ruĝ'iĝ'ant'e.

Ĉar ŝi est'is ĉiam ruĝ'a.

Emerik'o rigard'is la fenestr'o'n. La du ombr'o'j mal'aper'is. Sed eĉ se ili ne est'us mal'aper'int'a'j, li est'us ag'int'a tiel, kiel li tiam ag'is. Li komenc'is balbut'i:
— Jes ... jes ... tuj ... bon'a'n tag'o'n.

Post'e li kur'eg'is, kvazaŭ li'n persekut'us ia leon'o. — — Kio okaz'is pri fraŭl'in'o Adelgundo, tio'n mi ne sci'as; sed mi pov'as cert'ig'i, ke Emerik'o de tiu temp'o pag'as si'a'j'n ŝuld'o'j'n al Mate'o Fad'e'n tajlor'o kaj al Petr'o Pied'ul ŝu'ist'o kun akurat'ec'o mir'ig'a.

FOR LA VIAND'O'N!

De Sipulusz
Di'o'n mi ben'as pro tio, ke mi pov'is ven'i loĝ'i en ĉi tiu'n mal'grand'a'n, antaŭ'urb'a'n dom'o'n. Sol'e al la okaz'o mi dank'as pri tio ĉi.

Foj'e mi tag'manĝ'is en mal'grand'a sen'signif'a restoraci'o. Apud mi sid'is mal'jun'et'a, bon'vest'it'a sinjor'o, kiu, kiam mi sid'iĝ'is, manĝ'is kukum'a'n salat'o'n kaj tremp'ad'is pan'o'pec'et'o'j'n en ĝi'a'n vinagr'o'n, kvazaŭ ĝi est'us viand'gras'aĵ'a saŭc'o.

Mi regal'is mi'n per kariofil'sup'o, post'e mi mend'is unu porci'o'n da spinac'aĵ'o, — post'e ankoraŭ unu porci'o'n da spinac'aĵ'o, kaj mi trink'is nur akv'o'n ... kio'n far'i? Mi ne hav'is sufiĉ'e da mon'o por tag'manĝ'i ia'n viand'aĵ'o'n.

Tiam mi rimark'is, ke la ”kukum'salat'ul'o” akompan'as kun akr'a atent'o mi'a'n modest'a'n manĝ'o'n. Kiam mi fin'is ĝi'n, li al'parol'is mi'n:
— Sinjor'o, ĉu vi est'as veget'manĝ'ist'o?

— Jes.

(Kio'n dir'i? — mi hont'is konfes'i al li mi'a'n mal'riĉ'ec'o'n.) — Kial vi est'as tia?

(Eĉ se mi tia est'us, mi ne pov'us argument'i.) — Mi ne pov'as manĝ'i io'n, kio'n oni ricev'as nur per mort'ig'o de viv'ant'a est'aĵ'o, — mi dir'is subit'e, mal'long'e, sed konven'eg'e.

— Brav'e, jun'ul'o! Kaj kial vi ne trink'as vin'o'n?

— Mi ne pren'as tia'n trink'aĵ'o'n, kiu pov'as ekscit'i la hom'a'j'n mal'bon'a'j'n kapric'o'j'n kaj ec'o'j'n.

— Tre ĝust'e. Vi est'as brav'ul'o. Kia'n profesi'o'n vi hav'as?

— Mi est'as ofic'ist'o de la urb'a depagofico.

— Ĉu vi hav'as loĝ'ej'o'n?

— Jes.

— Ĉu vi ne dezir'as ĝi'n for'las'i?

— Kial vi demand'as tio'n?

— Ĉar en mi'a dom'o est'as ankoraŭ unu loĝ'ej'o, kiu est'as mal'kar'e lu'ebl'a de bon'moral'a, sol'a jun'ul'o, — respond'is la mal'jun'et'a sinjor'o.

— Kio'n vi kompren'as per bon'moral'a? Apart'a'n en'ir'ej'o'n el la ŝtup'ar'o?

Li surpriz'e rigard'is mi'n.

— Kred'ebl'e vi antaŭ ne'long'e far'iĝ'is viand'o'n-ne-manĝ'ant'o, ali'e vi ne parol'us tiel ... Kio'n mi kompren'us? mi'a loĝ'ant'o est'u veget'manĝ'ist'o.

— Ĉu vi est'as tia?

— Mi est'as ĉiam'a honor'a prezid'ant'o de l’Societ'o de la Veget'manĝ'ist'o'j, kaj la plej energi'a apostol'o de la veget'aĵ'an'ism'o. Ĉu vi ne aŭd'is ankoraŭ pri Tobi'as Müller?

— Vi ... vi est'as do Tobi'as Müller? Sinjor'o, permes'u al mi, ke mi lev'u mi'a'n rigard'o'n kun la plej grand'a respekt'o sur vi'a'j'n har'o'j'n blank'iĝ'int'a'j'n en la kresk'aĵ'manĝ'ad'o.

— Lev'u ĝi'n. Nu, ĉu vi vol'as far'iĝ'i kun'loĝ'ant'o.

— Sen'dub'e. Kiam mi pov'us ir'i?

— Tuj.

— Ni ir'u.

— Kaj vi'a aparten'aĵ'ar'o? ...

— Tio ne est'as grav'a.

Post du'on'hor'o mi est'is en la nov'a loĝ'ej'o.

Bel'a, agrabl'a dom'o, kun mal'grand'a'j, sed pur'a'j loĝ'ej'o'j, en kiu'j ekskluziv'e veget'aĵ'an'o'j loĝ'is. Mi'a ĉambr'o est'is am'ind'a, gust'e mebl'it'a; sur la mur'o'j pend'is portret'o'j de ne'kon'at'a'j hom'o'j, — apostol'o'j de la viand'o'n-ne'manĝ'o, kiu'j'n la viand'o'n-manĝ'ant'a'j barbar'o'j kuir'is ebl'e en ole'o aŭ tremp'is en varm'eg'a'n pec'o'n. La ĉambr'o kost'is ses floren'o'j'n ĉiu'monat'e, kaj sekret'e mi dezir'is, ke est'us bon'e, se ĉiu'j budapest'a'j dom'mastr'o'j far'iĝ'us veget'aĵ'an'o'j.

Ĉiu'j kun'loĝ'ant'o'j akcept'is mi'n kiel frat'o'n, kaj ni reciprok'e konsent'is en ĉio, kiel la unu'a'j krist'an'o'j en la jar'cent'o'j de l’persekut'o.

En la maten'o de la sekv'int'a tag'o bel'a knab'in'o port'is al mi kaka'o'n.

— Kiu send'as la kaka'o'n? — mi demand'is de la knab'in'o.

— La dom'mastr'o. Tio ĉi okaz'as ĉiu'tag'e, por ĉiu loĝ'ant'o.

— Ĉu oni dev'as pag'i por ĝi?

— Ne.

Bon'eg'e! Kred'ebl'e la nov'a religi'o tre baldaŭ dis'vast'iĝ'os kaj la kaka'o'fabrik'ist'o'j est'os la plej riĉ'a'j hom'o'j de l’mond'o.

Ĝis nun mi pag'is 30 floren'o'j'n ĉiu'monat'e por loĝ'ad'o, sekv'e la veget'aĵ'an'iĝ'o pli'grand'ig'is je 24 floren'o'j mi'a'n salajr'o'n. Kio'n far'os el tiu ĉi mon'o la jun'ul'o, kiu hav'as pli mult'a'j'n ŝuld'o'j'n, ol li pov'us ili'n el'pag'i kaj komenc'i la part'um'a'j'n pag'o'j'n? Li pli'bon'ig'os la si'n'nutr'o'n. Mi abon'is tag'manĝ'o'n je 18 floren'o'j po'monat'e en urb'o'flank'a restoraci'et'o, kaj tie mi manĝ'is tiom da viand'o, kvazaŭ leon'o.

Tamen, kiam mi renkont'is Tobiason Müller, mi ruĝ'iĝ'is; ĉar la rest'o'j de l’konscienc'o ekzist'as ankoraŭ ne'ne'ig'ebl'e en mi. Akr'a'n rigard'o'n li ĵet'is al mi el si'a'j griz'a'j okul'o'j, sed nenio'n dir'is Mi sent'is la neces'o'n firm'ig'i mi'a'n pozici'o'n. Mi aĉet'is por unu floren'o lard'o'n fum'aĵ'it'a'n, kaj mi port'ant'a ĝi'n ir'is al sinjor'o Müller:
— Sinjor'o, —mi dir'is. — Mi'a patr'o est'as vilaĝ'an'o kaj la veget'aĵ'an'ism'o sen'efik'e for'flug'as super li. Van'e mi instig'as li'n, li ne sekv'as mi'n; li eĉ vol'as mi'n el'tir'i, — jen li send'is al mi tiu'n ĉi lard'o'n, kiu'n mi trans'don'as al vi, kiel sign'o'n de mi'a fidel'ec'o kaj firm'ec'o.

Larm'o'j aper'is en la okul'o'j de Müller.

— Mi dank'as, jun'ul'o. Ni kondamn'os tiu'n ĉi lard'o'n kvazaŭ rifuz'ind'a'n mal'amik'o'n. Solen'e ni brul'ig'os ĝi'n.

— Ne far'u tio'n, Sinjor'o Müller, ne re'vek'u la dorm'ant'a'n leon'o'n; pri'pens'u nur:
rost'it'a lard'o ... ha, mi'a Di'o!

Kaj mi eliretigis tri'foj'e mi'a'n lang'o'n. Sinjor'o Müller laŭt'e kalkul'is la nombr'o'n de l’el'ir'o'j, post'e li sever'e dir'is:
Aj, aj, jun'ul'o! Ŝajn'as, ke en vi jam ek're'vek'iĝ'as la dorm'ant'a leon'o.

Mi ek'kapt'is li'a'n man'o'n:
— Sinjor'o, — mi dir'is sent'em'e, — ne kompar'u mi'n kun la plej terur'a viand'o'n-manĝ'ant'a monstr'o. Vek'u en mi la kamel'o'n, la bov'o'n, la kapr'o'n, la kanguru'o'n, sed las'u la leon'o'n.

— Bon'e, mi vid'as, ke vi est'as fervor'a sam'ide'an'o. Met'u la lard'o'n sur la tabl'o'n.

Post tiu ĉi scen'o dum pli long'a temp'o mi ne renkont'is li'n.

Unu foj'o'n mi decid'is, ke mi esplor'os la lign'ej'o'n aparten'ant'a'n al mi'a loĝ'ej'o. Brul'ant'a'n kandel'o'n mi pren'is kaj ir'is en la kel'o'n.

Kiam mi sen'bru'e tra'ir'is sur la mol'a fund'o de l’mal'lum'a antaŭ'kel'o:
prezent'u al vi, kio'n mi vid'is tra la lign'a krad'ar'o de l’bar'il'o? Sinjor'o Müller sid'is sur unu barel'o kaj li bon'humor'e ”lard'um'is”; li manĝ'is mi'a'n lard'o'n.

— Bon'a'n apetit'o'n, sinjor'o Müller! —mi dir'is kviet'e kaj sid'iĝ'is apud li'n.

En la sekv'int'a minut'o mi tranĉ'is pec'o'n da lard'o el la tut'aĵ'o kaj komenc'is ĝi'n manĝ'i kun la plej natur'a mien'o.

Sinjor'o Müller rigid'it'e de surpriz'o rigard'is mi'n dum unu moment'o, post'e li re'konsci'iĝ'is kaj dir'is:
Ki ... kio'n? Ĉu vi manĝ'as lard'o'n?

— Kompren'ebl'e! Ĝi est'as ja veget'aĵ'lard'o; ali'e vi ne manĝ'us ĝi'n.

— Sen'dub'e, ĝi est'as ne'rekt'e veget'aĵ'a manĝ'aĵ'o, — respond'is sinjor'o Müller, per ton'o iom mal'pli sever'a.

— Kiel?

— Ĉar ĝi est'as far'it'a el la viand'o de veget'manĝ'ant'a best'o.

— Nu? — mi demand'is mir'ig'it'e.

— De pork'o. Ĝi manĝ'as glan'o'j'n, bran'o'n, maiz'o'n, ter'pom'o'j'n kaj kukurb'o'j'n. Unu'vort'e:
ĝi est'as sam'ide'an'o.

— Ver'e; for'kalkul'ant'e la glan'o'j'n kaj la bran'o'n, ĉar tio'n ni ne manĝ'as.

— Vi est'as prav'a. Sci'u, ke la progres'parti'an'o'j signif'e facil'ig'is la dogm'o'j'n.

— Vi est'as do progres'parti'an'o?

— Jes; — respond'is sinjor'o Müller ne'ŝancel'iĝ'ant'e, — kaj tiu'j'n best'o'j'n, kiu'j manĝ'as nur kresk'aĵ'a'j'n nutr'aĵ'o'j'n, mi ne kun'kalkul'as kun viand'o'manĝ'aĵ'o'j.

Nun li subit'e rifuz'iĝ'a'n ek'mov'o'n far'is per si'a man'o:
— Eĥ ek'sci'u ĉio'n; — mi far'iĝ'is eks-sekt'an'o.

— Ha!

— Ni'a prezid'ant'o subit'e mort'is kaŭz'e de apopleksi'o.

Tiu ĉi cirkonstanc'o pruv'as, ke la veget'aĵ'an'ism'o ne asekur'as kontraŭ apopleksi'o. Kaj, ĉar mi far'iĝ'is veget'aĵ'an'o nur pro la tim'o de apopleksi'o, tial mi eks-sam'ide'an'iĝ'as.

Morgaŭ mi eĉ mal'fond'os la dom'o'n. Vi pag'os de la unu'a de l’ven'ont'a monat'o 25 floren'o'j'n por la loĝ'ej'o. Bon'a'n tag'o'n!

La sekv'int'a'n tag'o'n li sci'ig'is la loĝ'ant'o'j'n per cirkuler'o pri la ŝanĝ'o.

Kaj la unu'a'n de la sekv'int'a monat'o mi re'komenc'is tag'manĝ'i kariofil'o'n kaj spinac'aĵ'o'n; kaj mi tuj re'far'iĝ'is veget'manĝ'ant'o, kiam mi ĉes'is est'i veget'aĵ'an'o.

MAL'HELP'IT'A BIGAMI'O

Sinjor'o Molnár, riĉ'a, sed avar'a sekretari'o, rimark'is, ke li'a'j vin'o'j konsum'iĝ'as je pli grand'a mezur'o, ol li konsum'ad'as ili'n.

— Mi hav'as dom'a'n ŝtel'ist'o'n, — murmur'is li al si. — Sed li gard'u si'n, ĉar li rapid'e fal'os en mi'a'n kapt'il'o'n.

Li'a suspekt'o fal'is sur si'a'n serv'ant'o'n, sur la diboĉ'em'a'n, trink'em'a'n Miĥael'o'n. Sinjor'o Molnár vol'is li'n surpriz'i en la ŝtel'o, tial li far'is plan'o'n por ating'i si'a'n cel'o'n.

Du'on'hor'o'n antaŭ la tag'manĝ'o li rapid'is en la kel'o'n kaj kaŝ'is si'n. Li sci'is bon'e, ke Miĥael'o baldaŭ ven'os pren'i vin'o'n por la manĝ'o. Kaj la saĝ'a sekretari'o bon'eg'e konjekt'is.

Li aŭd'is paŝ'o'j'n. La serv'ant'o ven'is. Miĥael'o pren'is unu botel'o'n da vin'o, lev'is ĝi'n supr'e'n kaj entuziasm'e dir'is:
— Ĉe'est'ant'a Miĥael'o Soif'ant'a dezir'as edz'iĝ'i je ĉe'est'ant'a fraŭl'in'o Vin'o, nask'it'a en Tokaj, — kaj ĉar neniu hav'as kontraŭ'dir'o'n, la edz'iĝ'o est'os tuj efektiv'ig'at'a.

Kaj li el'trink'is la vin'o'n, ĵet'is la botel'o'n flank'e'n kaj pren'is ali'a'n en la man'o'n, kiu'n li port'is sur la tabl'o'n.

Sinjor'o Molnár kaŝ'is si'a'n koler'o'n. Li tag'manĝ'is bon'e, kaj post la manĝ'o li ven'ig'is al si la serv'ant'o'n.

— Ĉu vi vol'as est'i en edz'iĝ'a festen'o?

— Tre volont'e, sinjor'o.

— Ven'u do, — dir'is la sinjor'o, mal'kroĉ'ant'e de najl'o skurĝ'o'n.

Post'e la sinjor'o daŭr'ig'is:
— Ĉe'est'ant'a Miĥael'o Soif'ant'a dezir'as edz'iĝ'i je ĉe'est'ant'a fraŭl'in'o Skurĝ'o, nask'it'a en Hamburg, — kaj ĉar neniu hav'as kontraŭ'dir'o'n, la edz'iĝ'o est'os tuj efektiv'ig'at'a.

Kaj li lev'is la skurĝ'o'n por li'n bat'i. Miĥael'o salt'is rapid'e flank'e'n.

— Halt'u, sinjor'o, — dir'is li, — mi hav'as kontraŭ'dir'o'n.

— Ha, fripon'o! — kri'eg'is sinjor'o Molnár, — ĉu ne vi el'trink'is mi'a'n vin'o'n?

— Preciz'e pro tio, — respond'is la serv'ant'o, — mi hav'as jam edz'in'o'n, mi ne vol'as far'i bigami'o'n.

La sinjor'o rid'is je la sprit'aĵ'o kaj pardon'is al li. Tamen de tiu tag'o ne Miĥael'o, sed la ĉambr'ist'in'o port'as la vin'o'n por la manĝ'o de sinjor'o Molnár.

”POST'E REST'ANT'E”

(Rakont'o de konvert'it'o)
Nu, amik'o, vi demand'as, kio kaŭz'is, ke mi tiel bon'e, tiel delikat'e kun'viv'as kun mi'a edz'in'o. Mi rakont'os al vi sincer'e la afer'o'n, sid'iĝ'u komfort'e, vol'u ek'fum'i kaj aŭskult'u.

* Antaŭ du jar'o'j, en la karnaval'a temp'o, mi leg'is la sekv'ant'a'n anonc'et'o'n en ĉiu'tag'a gazet'o:
”Kiu bon'kor'a vir'o vol'us re'ĝoj'ig'i velk'ant'a'n kor'o'n de vir'in'o?

Brul'ant'a am'o.”

Vi sci'as, ke mi ĉiam est'is grand'a amik'o de aventur'o'j.

Nu, atend'u, — pens'is mi, —mi re'ĝoj'ig'os vi'n! la sekv'int'a'n tag'o'n mi anonc'is la jen'a'n respond'o'n:
”Al Brul'ant'a am'o.

”Forges'it'a 26-jar'a blond'ul'o sent'as la dezir'o'n re'san'ig'i vi'a'n dolor'at'a'n kor'o'n. Vol'u skrib'i leter'o'n sub la mal'supr'a adres'o post'e rest'ant'e.

Fajr'a am'o.”

Tut'e kompren'ebl'e mi hav'is leter'o'n en la sekv'int'a tag'o. Mi tuj re'kon'is la delikat'a'n skrib'o'n de vir'in'o; mi eĉ vid'is, ke la skrib'int'in'o aparten'as al la kler'ul'ar'o.

Rapid'e far'iĝ'is inter ni varm'a, konfidenci'a korespond'ad'o. Ĉiu'tag'e mi inter'ŝanĝ'is leter'o'n kun la strang'a ne'kon'at'ul'in'o, kiu'n mi jam tre dezir'is kon'i.

En leter'o mi pet'is ŝi'n, ke ŝi difin'u lok'o'n kaj temp'o'n, kie kaj kiam ni pov'us renkont'i unu la ali'a'n. Ŝi plen'um'is mi'a'n dezir'o'n, skrib'ant'e, ke ŝi ĉe'est'os en la proksim'a mask'o'bal'o kun kostum'o de husar'a leŭtenant'o.

Tuj mi sci'ig'is ŝi'n pri mi'a decid'o, ke mi ĉe'est'os en la bal'o, vest'it'a kvazaŭ ĉeval'ist'o hungar'a.

Mal'rapid'e al'ven'is la atend'it'a tag'o. Mi tre ĝoj'is de la — esper'ebl'e dolĉ'a — aventur'o, kies efektiv'iĝ'o'n ĝen'is nur unu cirkonstanc'o.

Kio'n mi dir'os al mi'a edz'in'o ? kie'n mi intenc'as ir'i ? — Tio est'is pik'ant'a punkt'o.

Hop, antaŭ'e'n!

— Kar'a edz'in'et'o, — dir'is mi tim'ant'e, hodiaŭ est'as la nom'tag'o de unu mi'a amik'o; pardon'u al mi, mi ne pas'ig'os hodiaŭ la vesper'o'n apud vi'a am'at'a flank'o.

(Est'is por mi feliĉ'e, ke ŝi ne demand'is mi'n pri la nom'o de mi'a amik'o, ĉar mi ja ne est'as spert'a pri la kalendar'o.) Kun ruz'a rid'et'o ŝi don'is al mi la for'permes'o'n ...

Post dek minut'o'j mi jam for'est'is, — post du'dek jam kvazaŭ hungar'a ĉeval'ist'o promen'ad'is en la bal'salon'o.

Mi mal'esper'is jam la renkont'o'n:
la leŭtenant'o'n de husar'o'j ne pov'is trov'i mi'a'j avid'a'j okul'o'j .

Sed mi'a mal'esper'o baldaŭ for'flug'is, — jen ŝi en'ir'is la salon'o'n.

Unu'e mi sekv'is ŝi'n en ŝat'ind'a mal'proksim'ec'o, post'e mi komenc'is la inter'parol'o'n.

Sen'pacienc'e mi atend'is la paŭz'a'n hor'o'n, kiu tre mal'rapid'e al'ven'is per testud'a'j paŝ'o'j. Mal'trankvil'e mi ir'is flank'e'n kun mi'a koleg'in'o por ŝi'n ek'kon'i. Sed, — je mi'a ne'kaŝ'ebl'a surpriz'o, — ŝi pet'is mi'n, ke mi konduk'u ŝi'n en mi'a'n loĝ'ej'o'n.

Vi pov'as kompren'i, kar'a amik'o, mi'a'n grand'a'n embaras'o'n. Tamen mi'a cerb'o est'is jam preskaŭ tut'e konfuz'it'a per ne'kon'at'a sent'o; mi obe'is.

Ni sid'iĝ'is en fiakr'o'n.

La ĉambr'o de mi'a edz'in'o est'is peĉ'o'nigr'a, ŝi dorm'is.

Tim'ant'e mi konduk'is la leŭtenant'in'o'n en mi'a'n apart'a'n ĉambr'et'o'n. — Far'int'e lum'o'n, mi pet'eg'is ŝi'n for'ĵet'i la mask'o'n.

Nun la bel'a leŭtenant'in'o el'tir'is si'a'n glav'o'n kaj met'is si'n en minac'ant'a'n poz'o'n.

— Nu, kar'a ”Fajr'a am'o”! Mal'nobl'a, kanajl'a fripon'o! — dir'is ŝi laŭt'e.

Ho ĉiel'o! tiu voĉ'o! tiu ton'o! ...

Subit'e ŝi for'ĵet'is si'a'n mask'o'n.

Imag'u, amik'o, kiu est'is mi'a koleg'in'o! Imag'u! Mi'a edz'in'o, — ĉu vi kompren'as? mi'a edz'in'o, jes, mi'a edz'in'o! Ŝi star'is antaŭ mi kun la el'tir'it'a glav'o, kiel pun'ant'a kerub'o.

— Nu, jun'a de'log'ant'o! kiel plaĉ'as al vi la leŭtenant'o?

Pro la terur'o mi ne pov'is parol'i. Ŝi turn'is si'n kaj kun fier'a'j paŝ'o'j for'las'is la ĉambr'et'o'n, kiel efektiv'a tragik'a aktor'in'o. — — — La radi'o'j de l’re'ven'ant'a sun'o trov'is en mi'a ĉambr'et'o mal'ĝoj'a'n ĉeval'ist'o'n, sid'ant'a apud la tabl'o, apog'ant'a la kap'o'n sur si'a'j'n brak'o'j'n.

Ĉu vi ne est'as sci'vol'a kon'i, kiel mi'a kar'eg'a edz'in'o est'is diven'int'a mi'a'n aventur'o'n? Tre simpl'e ... Ŝi est'is trov'int'a kaj leg'int'a mi'a'n unu'a'n leter'o'n, kaj ŝi mem est'is port'int'a ĝi'n el la poŝt'o. Mi korespond'ad'is ne'sci'ant'e kun mi'a edz'in'o.

* Nun vi sci'as, kar'a amik'o, kial mi kun'viv'as tiel bon'e, tiel delikat'e kun mi'a edz'in'o. Oft'e eĉ nun ni re'memor'ig'as unu la ali'a'n pri la rakont'it'a aventur'o; kaj tiam ni'a gaj'a rid'eg'o preskaŭ eksplod'ig'as la dom'o'n.

LA TERN'O

Patr'in'o, kiam vi tern'as, kie'n mal'aper'as la tern'o, kiu'n vi ĵus el'ig'is?

— Ĝi ir'as en la aer'o'n, mi'a fil'o.

— Kaj se pro ia kaŭz'o ĉes'iĝ'as la tern'o?

— Mi ne sci'as, mi'a fil'o. Las'u mi'n trankvil'a.

— Dir'u, ĉu ĝi re'ir'as tie'n, de kie ĝi komenc'is el'ven'i?

— Est'as ebl'e. Sed nun el'ir'u kaj lud'u io'n..

— Je tia okaz'o vi dev'as ĝi'n ali'foj'e el'tern'i; ĉu ne ver'e?

— Ver'ŝajn'e ...

— Ĉu vi ne tern'os plu, kiam vi est'os el'tern'int'a ĉiu'j'n vi'a'j'n tern'o'j'n en'hav'at'a'j en vi'a korp'o, aŭ ĉu vi ricev'os nov'a'j'n tern'o'j'n?

— Vilhelm'o, ne turment'u mi'n per vi'a'j demand'o'j. Mi dir'as al vi, el'ir'u ...

— De kio de'ven'as la tern'o?

— Mi ne sci'as ... Vilhelm'o mi'a, jam ... — — Kio kaŭz'as, ke iu'j hom'o'j, kiam ili tern'as, dir'as ”hap-ci”, kaj ali'a'j ”hap-cu”?

— Vilhelm'o, se vi ne el'ir'os tuj ...

— Mi tuj el'ir'os. Patr'in'o mi'a, Petr'o dir'is, ke, se mi don'os al li mon'er'o'n, li tern'os per si'a orel'o. Ĉu tio est'as kred'ebl'a?

— Ne, tio ne est'as ebl'a.

— Ĉu vi cert'e sci'as, ke tio ne est'as ebl'a?

— Jes, mi cert'e sci'as. Sed nun ne demand'u plu, ĉar ...

— Kiu klar'ig'is vi'n pri tio ĉi?

— Pro la ĉiel'o! mi'a fil'o, silent'u!

— Kar'a mi'a patr'in'o, en kio konsist'as la tern'o?

— Vilhelm'o, se vi el'dir'os eĉ unu vort'o'n ...

— Kio okaz'os, se mi el'dir'os ankoraŭ unu vort'o'n? Ĉu vi vol'as tern'i?

Vilhelm'o sen'prokrast'e sci'iĝ'is pri ĝi. Li plor'e ek'kri'is pro ricev'o de ŝat'ind'a vang'o'frap'o.

FATAL'A AVENTUR'O

Baron'o Lumpowski en'ir'is en negoc'ej'o'n de porcelan'aĵ'vend'ist'o, por aĉet'i donac'o'n por si'a ”am'at'a” bo'patr'in'o, okaz'e de ŝi'a morgaŭ'a nom'tag'o.

En la negoc'ej'o li trov'is la majstr'o'n en tre mal'bon'a humor'o.

— Nu, majstr'o, kio okaz'is? Vi est'as koler'a ...

— Jes, sinjor’ baron'o. Mi'a serv'ant'o romp'is kar'a'n flor'vaz'o'n, ĵus ricev'it'a'n, kiu kost'is 500 kron'o'j'n. Jen, tie kuŝ'as ĝi'a'j pec'o'j; rigard'u ili'n kaj juĝ'u mem, ĉu mi ne hav'as kaŭz'o'n je koler'o.

Baron'o Lumpowski long'e rigard'ad'is la dis'romp'it'a'j'n pec'o'j'n, dum'e diabl'a ide'o ven'is en li'a'n cerb'o'n.

— Majstr'o, mi aĉet'as tiu'j'n ĉi pec'o'j'n. Dir'u la kost'o'n.

— Ne mok'u, vi'a baron'a moŝt'o. Kial vi bezon'us tiu'n el'bala'ind'aĵ'o'n?

— Ne zorg'u pri la kaŭz'o, majstr'o, — parol'is la baron'o per ne'dub'ebl'e cert'a ton'o. — Mi nepr'e vol'as aĉet'i ili'n.

— Bon'e; pag'u do kvin kron'o'j'n por ili, respond'is la komerc'ist'o.

Baron'o Lumpowski pag'is. Post'e li dir'is al la majstr'o:
— Vol'u en'pak'i la pec'o'j'n en lign'a'n kest'o'n. Morgaŭ maten'e mi'a lake'o ven'os al vi, por for'port'i la pak'aĵ'o'n.

— Laŭ vi'a ordon'o, sinjor’ baron'o.

La baron'o for'ir'is. Re'ven'int'e hejm'e'n, li ordon'is al la lake'o, ke li morgaŭ maten'e al'port'u la pak'aĵ'o'n, kaj kiam li ĝi'n en'port'os en la salon'o'n, li fal'et'u kaj fal'ig'u ter'e'n kvazaŭ ”sen'intenc'e” la tut'a'n al'port'it'aĵ'o'n.

— Nu, — pens'is la baron'o, — la afer'o'n de la nom'tag'a donac'o mi lert'e aranĝ'is.

La morgaŭ'a'n tag'o'n ĉio okaz'is laŭ la ordon'o de la baron'o. La lake'o, kiel improviz'it'a aktor'o, tre kontent'ig'e lud'is la komedi'o'n; en'ir'ant'e la salon'o'n, kie kun'est'is la ge'baron'o'j kaj la bo'patr'in'o, li fal'ig'is la kest'o'n, kaj oni aŭd'is la tint'o'n de la flor'vaz'o.

Ve'kri'ad'o de la bo'patr'in'o, insult'o'j de la baron'o sekv'is.

Baron'o Lumpowski, rid'et'ant'e en si'a spirit'o je la bon'a prosper'int'a ”aranĝ'o”, mal'ferm'is la kest'o'n. Ek'vid'int'e ĝi'a'n en'hav'o'n, li preskaŭ sven'is pro surpriz'o; ĉar li terur'e konstat'is, ke la serv'o'pret'a komerc'ist'o en'pak'is ĉiu'n pec'o'n en apart'a'n paper'o'n.

LA LETER'O

En teatr'o, dum la plej bel'a scen'o de l’tragedi'o, oni dev'is laŭt'e leg'i leter'o'n ĵus ricev'it'a'n. Sed, ĉar la leter'o, sur kiu est'is skrib'it'a la neces'a tekst'o, perd'iĝ'is kaj ne est'is re'trovit'a ĝust'a'temp'e, oni en'send'is pur'a'n paper'o'n al la aktor'o'j. La leg'o est'is la dev'o de la jun'a hero'o.

Kiam li rimark'is, ke sur la ricev'it'a leter'paper'o nenio est'as skrib'it'a, li palpebr'um'is al la skatol'eg'o de la re'memor'ig'ist'o-dikt'ist'o al aktor'o'j:
la suflor'o. Sed van'e. La loĝ'ant'o de l’skatol'eg'o — sci'ant'e, ke oni nun ne bezon'as li'n, ĉar oni antaŭ'leg'as pret'e skrib'it'a'n leter'o'n, — mal'aper'is el si'a mal'larĝ'a ej'o.

La esper'o de ni'a jun'a hero'o far'iĝ'is mal'esper'o, ĉar li ne sci'is parker'e la en'hav'o'n de la leter'o. Tamen li trov'is subit'e sav'o'n. Li don'is la leter'o'n al si'a est'ont'a bo'patr'o.

— Leg'u tiu'n ĉi leter'o'n, kar'a patr'o; mi kred'as, ke ĝi en'hav'as bon'a'j'n sci'ig'o'j'n por ni.

La patr'o ne konfuz'iĝ'is. Li re'don'is la leter'o'n al la jun'ul'o kaj dir'is:
— Leg'u ĝi'n vi mem, mi'a kar'a fil'o; mi forges'is mi'a'n okul'vitr'o'n ...

Tiam la jun'ul'o don'is la leter'o'n al la fianĉ'in'o:
— Leg'u do vi, mi'a kar'a Manj'o; mi nun tut'e ne est'as kapabl'a leg'i, ĉar mi'a'j okul'o'j est'as larm'o'plen'a'j pro la dolĉ'a ekscit'o.

La knab'in'o pren'is la leter'o'n. Sed kiam ŝi ek'vid'is, ke la paper'o est'as pur'a, don'is ĝi'n al la patr'o kaj dir'is:
— Tamen est'us pli bon'e, se vi leg'us ĝi'n, patr'et'o. Mi tuj ir'os en la ali'a'n ĉambr'o'n por serĉ'i vi'a'j'n okul'vitr'o'j'n.

Kaj ŝi for'ir'is. La du vir'o'j atend'is ŝi'n, kred'ant'e, ke ŝi vol'as serĉ'i kaj al'port'i la skrib'it'a'n leter'o'n. Ili atend'is jam long'e, sed van'e. La knab'in'o, star'ant'a inter la kulis'o'j, rigard'ad'is ili'n rid'et'ant'e.

Subit'e la patr'o koler'e ek'kri'is:
— Ha! mi'a fil'in'o ne trov'as la okul'vitr'o'n. Mi dev'as ir'i por help'i al ŝi en la serĉ'ad'o.

Kaj li, for'ir'ant'a, met'is la leter'o'n en la man'o'n de l’jun'a hero'o.

Post long'a, sen'pacienc'a, van'a atend'o subit'e ven'is sav'a ide'o en li'a'n cerb'o'n. Li kri'is al la for'ir'int'o'j:
— En'ven'u, kar'a'j mi'a'j, mi aranĝ'os saĝ'e la afer'o'n.

Ili tim'e en'ven'is.

— Mi jam tra'leg'is la leter'o'n, — daŭr'ig'is la jun'a hero'o, — ĝi'a'n en'hav'o'n mi rakont'os al vi morgaŭ.

Kaj ili sen'ĝen'e daŭr'ig'is la lud'o'n.

MAL'FACIL'A FACIL'IG'IL'O

Foj'e, post vizit'o ĉe unu mi'a amik'o-sam'ide'an'o en Franc'uj'o, mi vojaĝ'is re'e'n en mi'a'n loĝ'urb'o'n, Pariz'o'n. En'ir'int'e la vagon'o'n, mi trov'is en ĝi jun'a'n sinjor'o'n osced'ant'a pro sol'ec'a enu'ig'o. Kiam mi'a'j okul'o'j al'kutim'iĝ'is al la lac'a lamp'lum'o de l’vagon'fak'o, mi rimark'is Esperant'ist'a'n stel'et'o'n en li'a buton'tru'o. Oni facil'e pov'as prezent'i al si mi'a'n ĝoj'o'n, ĉar mi, hungar'o, ne'perfekt'e parol'as la franc'a'n lingv'o'n.

— Bon'a'n vesper'o'n, sinjor'o, — mi dir'as al li, propon'ant'e man'prem'o'n.

Reciprok'a ek'ĝoj'iĝ'o, inter'babil'ad'o, k. t. p.

Dum la halt'o de la vagon'ar'o ĉe unu staci'o mi el'ir'as el ĝi por trink'i glas'et'o'n da bier'o. Post mi'a re'en'vagon'iĝ'o mi propon'as al mi'a kun'vojaĝ'ant'o far'i la sam'o'n, ĉar ”tie oni serv'as ekster'ordinar'e bon'a'n bier'o'n”.

— Mi ne kuraĝ'as el'vagon'iĝ'i, — respond'as li, — ĉar mi tim'as, ke mi ne re'trov'os mi'a'n vagon'o'n.

— Rigard'u ĝi'a'n numer'o'n.

— Jes, sinjor'o, sed mi'a cerb'o est'as tre mal're'memor'em'a, mi ĉiam forges'as numer'o'n.

— Ho, kar'a mi'a, oni dev'as fiks'i la numer'o'n al ia kon'at'a histori'a aŭ simil'a fakt'o. Jen ekzempl'e, la numer'o de ni'a vagon'o est'as 1038. En tiu jar'o mort'is Sankt'a Stefan'o, la unu'a reĝ'o de mi'a land'o. Re'ven'ant'e do mi pens'is pri la mort'o de Sankt'a Stefan'o, kaj mi tuj re'trov'is mi'a'n vagon'o'n.

— Bon'eg'a ide'o! — li ek'kri'is kaj for'las'is la vagon'o'n.

Post kelk'a'j minut'o'j oni don'as sign'o'n por ek'ir'ig'o de l’vagon'ar'o. Mi'a franc'o ne est'as ankoraŭ re'ven'int'a. Mi el'rigard'as tra la fenestr'o por serĉ'i kaj vok'i li'n. Kaj kio'n mi vid'as kaj aŭd'as?

Li, ekscit'it'e, preskaŭ plor'ant'e pet'as la deĵor'ant'a'n polic'ist'o'n sur la peron'o:
— Sinjor'o, pro la ĉiel'o, mi vi'n pet'eg'as, dir'u al mi, en kiu jar'o mort'is Sankt'a Stefan'o, reĝ'o de Hungar'uj'o?

KONFORM'A RESPOND'O

Inter ali'a'j afer'o'j la parol'ant'o dir'as:
— Kial do far'as nenio'n la glor'a'j vir'o'j de ni'a patr'uj'o?

Kial ili rest'as mal'varm'a'j, sen'mov'a'j, rigid'a'j?

— Ĉar ili est'as bronz'fand'it'a'j.

DEZIR'O

— Jen est'as, kar'a sinjor'in'o, mi'a'j vers'aĵ'o'j. Leg'u ili'n post mi'a mort'o.

— Mi dank'as vi'n kaj dezir'as, ke vi tre long'e viv'u.

MODEST'A

La fianĉ'o:
Mi pov'as konfes'i al vi, mi'a kar'ul'in'o, ke mi ricev'as kiel monat'a'n salajr'o'n nur cent frank'o'j'n. — Ĉu tio est'os sufiĉ'a?

La fianĉ'in'o:
Sen'dub'e mi pov'os viv'i per ĝi. Sed per kio vi viv'os?

MAL'MODEST'A

— Pri vi'a plej nov'a poem'o mi aŭd'is hieraŭ tre laŭd'a'n opini'o'n.

— Kio'n?

— Sinjor'o demand'is, ĉu ebl'e ĝi'n mi skrib'is.

EDZ'IĜ'O PRO MON'O

La edz'in'o:
Ha, mi'a edz'o! se mi sci'us, ke vi edz'iĝ'is je mi nur pro mi'a mon'o ...

La edz'o:
Konsol'iĝ'u, mi'a kar'a. Mi pen'os rapid'e dis'el'spez'i tiu'n mal'ŝat'ind'a'n mon'o'n.

FIZIK'O

— Se oni las'as kuŝ'i la fer'o'n ekster'e, kio okaz'os je ĝi?

— Ĝi rust'iĝ'os.

— Kaj la or'o'n?

— Oni ĝi'n ŝtel'os.

EN INTER'VILAĜ'A VAGON'AR'O

La vetur'ant'o:
He, konduktor'o! Kio do okaz'as? Mi dev'as al'ven'i baldaŭ en la urb'o'n.

La konduktor'o:
Se vi vol'as al'ven'i baldaŭ, vi dev'as pied'ir'i.

LA SPEGUL'O

Leĝ'o'student'o nokt'e ven'is en si'a'n loĝ'ej'o'n tre ”proviz'it'a”

el trink'ej'o, en'glut'int'a kelk'e da botel'et'o'j. En la sekv'int'a maten'o, li vek'iĝ'is sufer'ant'e la sekv'o'j'n de si'a kondut'o, li do ne vid'is tut'e klar'e. Li pen'as trov'i si'a'n spegul'o'n por konstat'i si'a'n tim'o'n pri si'a mien'o; sed li trov'as anstataŭ ĝi'n si'a'n har'bros'o'n.

— Fi! je la diabl'o! — ek'kri'is li, rigard'ant'e en la opini'at'a'n spegul'o'n, —kiel mi est'as ne'raz'it'a!

MOZART MAL'ŜAT'AT'A

— Mi demand'as do, kial oni tiel laŭd'as Mozart'o'n? Kia'n merit'o'n li hav'as? Li skrib'is la ”Sorĉ'a'n ĉas'ist'o'n”, kaj nenio'n pli.

— Pardon'u, la ”Sorĉ'a'n ĉas'ist'o'n” Weber skrib'is ...

— Ha! Mozart do eĉ tio'n ne skrib'is.

SAĜ'A KONSIL'O

Vojaĝ'ant'o nokt'e al'ven'as en fremd'a'n vilaĝ'o'n. Li demand'as la nokt'a'n gard'ist'o'n:
— Dir'u al mi, amik'o, kie'n mi pov'us nun ir'i?

La gard'ist'o respond'as:
— Nun, sinjor'o, plej bon'e est'us, se vi ir'us hejm'e'n por dorm'i.

TERUR'A ERAR'O

Sinjor'o ĵus re'ven'int'a el si'a labor'ej'o, sid'iĝ'as ĉe manĝ'o'tabl'o. Li'a edz'in'o al'port'as la manĝ'aĵ'o'n kuir'it'a'n de ŝi mem.

La edz'o:
Kia fuŝ'kuir'aĵ'o est'as tio ĉi? Ĝi'a abomen'a gust'o ja naŭz'as ...

La edz'in'o:
Pardon'u, mi'a kar'a, mi erar'is dum la kuir'ad'o, ĉar, pret'ig'ant'e ĝi'n, en la kuir'libr'o mi turn'is sam'temp'e du paĝ'o'j'n.

SERIOZ'E

Vilaĝ'an'o fort'e bat'ad'as sinjor'et'o'n.

— Mi pens'as, — dir'as tiu ĉi, — ke vi ne ag'is ŝerc'e.

— Ho ne, — respond'as la vilaĝ'an'o.

— Tio vi'n sav'as, ĉar mi ne est'us toler'int'a tia'spec'a'n ŝerc'o'n.

KOLEG'O'J

La bankier'o:
Tio ĉi est'as fripon'aĵ'o! Kiel vi kuraĝ'as penetr'i en mi'a'n ĉambr'o'n?

La mizer'ul'o:
Ne koler'u, sinjor’ bankier'o, ni est'as ja koleg'o'j.

La bankier'o:
Koleg'o'j?

La mizer'ul'o:
Nu, ĉar ni ambaŭ kolekt'as kapital'o'j'n. La diferenc'o est'as nur, ke vi kolekt'as jam la du'a'n milion'o'n, — dum mi klopod'as ankoraŭ pri la unu'a.

MAL'PERMES'IT'A KRI'O

Ofic'ist'o kri'as pro io al si'a koleg'o. La ofic'ej'estr'o riproĉ'as li'n:
— Ne kri'u! Ĉu vi ebl'e kred'as, ke vi est'as la estr'o?

— Mi bon'e sci'as, ke mi ne est'as tiu ĉi.

— Nu, kial do vi kri'as, kiel bov'o?

ĴONGL'AĴ'O

— Ĉu vi vol'as vid'i ia'n ĵongl'aĵ'o'n de mi?

— Jes; montr'u.

— Antaŭ ĉio imag'u, ke vi ne est'as tie ĉi en Neapol'o, sed en Pariz'o.

— Bon'e, mi imag'as tio'n ĉi, — respond'as la ali'a, kaj sam'temp'e li vang'o'frap'as la ĵongl'ont'o'n.

— Nu, kial do vi bat'is mi'n?

— Ĉu mi bat'is vi'n? Kiel mi pov'us bat'i vi'n, se vi est'as en Neapol'o kaj mi en Pariz'o!?

BON'A'J NAJBAR'O'J

— Vi nun ven'as hejm'e'n el la trink'ej'o, post nokt'o'mez'o!

Ĉu vi ne hont'as pri tio antaŭ la najbar'o'j?

— Ne, ili mi'n ne vid'is, ĉar ili rest'is ankoraŭ en la trink'ej'o.

LI NE VOL'AS TRO'UZ'I

Pied'vojaĝ'ant'a vilaĝ'an'o, tren'ant'a grand'a'n sak'o'n da ter'pom'o'j sur la dors'o, renkont'as kaleŝ'o'n, sur kiu sid'as nur vetur'ig'ist'o, li'a kon'at'ul'o Johano.

— He, Johano, bon'a'n tag'o'n! Permes'u al mi sid'iĝ'i sur vi'a'n kaleŝ'o'n.

— Bon'e, amik'o, sur'sid'iĝ'u.

La vilaĝ'an'o rapid'e sid'iĝ'as sur la kaleŝ'o'n, dum la vetur'ad'o ten'ant'e plu'e la sak'o'n sur si'a dors'o.

— Kial vi ne de'met'as la sak'o'n? Ĝi est'as ja grand'pez'a.

— Mi est'as dank'a al vi kaj kontent'a pro tio, ke vi bon'vol'e konsent'as vetur'ig'i mi'n en vi'a kaleŝ'o; mi ne vol'as tro'uz'i vi'a'n bon'ec'o'n per dezir'o vetur'ig'i ankaŭ mi'a'j'n ter'pom'o'j'n.

LA MAL'PROFIT'O

Eliaso:
Kial vi est'as tiel mal'ĝoj'a? Ĉu vi est'as ebl'e mal'san'a?

Natan'o:
Ne, sed tuŝ'is tre dolor'e mi'a'n kor'o'n la predik'ad'o de li'a raben'a moŝt'o, ke la hom'o est'as kre'it'a el polv'o kaj far'iĝ'os polv'o.

Eliaso:
Idiot'o! Tio ne est'as mal'feliĉ'o. Sed, se oni est'us kre'it'a el or'o kaj dev'us far'iĝ'i polv'o:
tio est'us ja mal'profit'o.

KALKUL'O

— Dir'u, amik'o, ĉu est'as ver'e, ke vi aĉet'is or'a'n horloĝ'o'n je part'um'a'j pag'o'j?

— Jes, mi pag'as ĉiu'monat'e po dek'kvin rubl'o'j.

— Kiam vi ĝi'n aĉet'is?

— Antaŭ kvar monat'o'j.

— Vi do ŝuld'as ses'dek rubl'o'j'n.

LA BON'A LOĜ'EJ'O

— Nun mi hav'as bon'a'n loĝ'ej'o'n. Mi dev'as nenio'n pag'i por ĝi.

— Nenio'n? Kiel tio pov'as est'i?

— Nu, mi'a dom'mastr'in'o dir'is, ke mi tiel sent'u mi'n en ŝi'a dom'o, kiel hejm'e. Sed ĉiu sci'as, ke hejm'e oni ne pag'as por la loĝ'ad'o.

BON'KOR'A BO'FIL'O

La bo'patr'in'o sven'as.

— Konjak'o'n, konjak'o'n rapid'e! — ek'kri'as la bo'fil'o.

Ĉe'est'ant'a sinjor'in'o dir'as:
— Pli bon'e est'us uz'i akv'o'n mal'varm'a'n.

— Jes, jes, — respond'as la bo'fil'o, — la akv'o'n mal'varm'a'n por la bo'patr'in'o, sed la konjak'o'n por mi!

PLI GRAND'A FRIPON'O

Juĝ'ist'o demand'as ŝtel'int'o'n:
— Kiu help'is al vi por tiu rab'o?

— Mi ne sci'as li'a'n nom'o'n, mi kon'as li'n nur per vid'o.

— Kia'n ekster'aĵ'o'n hav'as tiu fripon'o?

— Li est'as simil'a al vi, sinjor’ juĝ'ist'o; sed vi est'as iom pli grand'a.

LA MORT'O TRANKVIL'A

La edz'o est'as mort'ant'a. Li'a mal'ĝoj'a edz'in'o plor'ant'e star'as apud li'a lit'o.

— Mi'a kar'a edz'in'o — ĝem'as la mort'ont'o, — se vi vol'as, ke mi trankvil'e mort'u, promes'u al mi, ke post mi'a mort'o vi ne edz'in'iĝ'os je Francisk'o.

— Nu, — respond'as la vidv'in'iĝ'ont'o preskaŭ dron'ant'e en si'a'j larm'o'j, —vi do pov'as trankvil'e mort'i; ĉar mi jam promes'is mi'n al Georg'o.

KOR'O DIS'ROMP'IT'A

— Vi dir'is, ke la mal'fidel'ec'o de vi'a fianĉ'in'o tut'e dis'romp'is vi'a'n kor'o'n. Nu, vi hav'as tamen bon'a'n apetit'o'n.

— Mi dir'is la kor'o'n. Sed mi'a stomak'o ne est'as dis'romp'it'a.

DUM VESPER'KUN'VEN'O

Gast'o (ĜENTIL'E ):
Vi'a edz'o hav'as ja sufiĉ'a'n kaŭz'o'n por est'i ĵaluz'a.

La dom'mastr'in'o:
Kial? Li invit'as ĉiam nur mal'bel'ul'o'j'n kaj mal'saĝ'ul'o'j'n.

LA PRUV'O DE L’KRIM'O

La juĝ'ist'o montr'as la baston'eg'o'n.

— Ĉu vi kon'as tiu'n ĉi baston'eg'o'n?

— Mi ne kon'as ĝi'n.

— Obstin'a fripon'o! vi baldaŭ vid'os, mi instru'os vi'n konfes'i. (A L LA GARD'IST'O ):
Konduk'u li'n re'e'n en la mal'liber'ej'o'n ...

La sekv'int'a'n tag'o'n:
— Ĉu vi kon'as tiu'n ĉi baston'eg'o'n?

— Jes, sinjor’ juĝ'ist'o, mi kon'as ĝi'n.

— Fin'e! Tio'n mi aŭd'as volont'e. Nun rakont'u al mi, kiel vi ĝi'n kon'as?

— Vi montr'is ĝi'n al mi hieraŭ.

STRANG'A KONSOL'O

La edz'o:
Tiu ĉi ĉapel'o ne est'as bel'a.

La edz'in'o:
Tamen aĉet'u ĝi'n, mi'a kar'a edz'o; mi ja ĝi'n ne port'os long'a'temp'e.

TUT'E SEN'TIM'E

En kaf'ej'o, sinjor'o rimark'as, ke klient'o si'n prepar'ant'a for'ir'i, pren'as li'a'n vintr'a'n surtut'o'n.

— He! kio'n vi vol'as far'i el mi'a surtut'o?

— Ĉu ĝi aparten'as al vi? Mi kred'is, ke ĝi est'as la propr'aĵ'o de ali'a.

LA NE'LEG'EBL'A SKRIB'O

Kornelino:
Imag'u, kar'a amik'in'o, la jun'a kurac'ist'o de ni'a famili'o skrib'is al mi leter'o'n am'a'n. Sed mi ne est'as kapabl'a leg'i li'a'n skrib'o'n. Prov'u, ebl'e vi pov'os deĉifr'i ĝi'n.

Malvin'o:
Tiu ĉi leter'o est'as ankaŭ al mi ne'leg'ebl'a. Sed montr'u ĝi'n al apotek'ist'o, li cert'e leg'os ĝi'n.

NE EMBARAS'EBL'A

Sinjor'o el'pel'as vojaĝ'ant'o'n-vin'makler'ist'o'n.

Sed van'e, ĉar post kelk'a'j moment'o'j li re'aper'as.

— Kia arogant'ec'o est'as tio ĉi? — ek'kri'as la sinjor'o. — Mi vi'n el'pel'is antaŭ du minut'o'j, kaj vi de'nov'e prezent'iĝ'as!

— Pardon'u, sinjor'o, vi el'pel'is mi'n pro ruĝ'a vin'o, — sed nun mi intenc'as propon'i al vi blank'a'n vin'o'n.

LA LIBR'AM'ANT'O

— Vi hav'as efektiv'e bel'eg'a'n kolekt'o'n da libr'o'j. Vol'u al mi prunt'i kelk'a'j'n por leg'i.

— Ho, mi'a kar'a, tio'n mi ne far'os. Oni kutim'as ne re'don'i prunt'it'a'n libr'o'n.

—Est'as ver'e. Sed dir'u al mi, ĉu vi'a libr'ar'o konsist'as ankaŭ el libr'o'j prunt'e-pren'it'a'j?

DELIKAT'A PALAT'O

Julino, — dir'as sinjor'o Pufliĉek al la serv'ist'in'o, — al'port'u kruĉ'o'n da vin'o; sed antaŭ'e lav'u ĝi'n per vin'o, ĉar ali'e mi sent'us, ke iu trink'is akv'o'n el ĝi.

E. D.

Henrikino rigard'as la nov'a'n ring'o'n de si'a amik'in'o. Rapid'e ŝi dir'as:
— Kio'n signif'as la liter'o'j E. D. gravur'it'a'j en la ring'o?

Ha! vi ricev'is ĝi'n de sinjor'o Edmondo Dreller?

— Ne, — respond'as ŝi ruĝ'iĝ'ant'e, — ili signif'as nur:
”Efektiv'a Diamant'o”.

TIM'O

— Mi tre tim'as la tag'o'n de la last'a juĝ'o.

— Ĉu ebl'e vi'a konscienc'o est'as mal'bon'a?

— Ne, sed mi ne pov'as el'port'i la sonor'ad'o'n de l’trumpet'o'j.

ANTAŬ JUĜ'IST'AR'O

La juĝ'ist'o:
El kia kaŭz'o ven'as, ke vi'a rakont'o tut'e ne simil'as tiu'n de vi'a koleg'o.

La kulp'ul'o:
Ver'ŝajn'e li ankaŭ mensog'as.

LA NIGR'A'J BOV'IN'O'J

— Vid'u, mi'a fil'et'o, tiu'j ĉi est'as bov'in'o'j. Tiu'j ĉi don'as al la hom'o'j la lakt'o'n.

— Ĉu ne ver'e, la nigr'a'j bov'in'o'j don'as la kaf'o'n?

ARGUMENT'O

La juĝ'ist'o:
Ĉu la juĝ'at'o est'is plen'ebri'a, kiam li bat'is si'a'n koleg'o'n.

La atest'ant'o:
Ne; ĉar mi aŭd'is, kiam li fal'et'is, ke la vin'o plaŭd'as en li.

STRANG'A KOMPREN'O

La sinjor'in'o:
Sed Lin'a, kiel vi pov'as leg'i gazet'o'n, kiam la infan'et'o tiel bru'eg'e plor'as!

La serv'ist'in'o:
Ho, sinjor'in'o, ĝi'a plor'o ne ĝen'as mi'n en la leg'o.

NE'BON'IG'EBL'A

La advokat'o:
Vi do vol'as far'iĝ'i mi'a sekretari'o. Bedaŭr'ind'e mi vi'n ne pov'as akcept'i, ĉar vi est'as preskaŭ surd'a, — vi respond'as je ĉiu'j mi'a'j demand'o'j per la vort'o'j:
”kio'n vi dir'is?”

La sekretari'o:
Kio'n vi dir'is?

RUZ'A

— Kial vi don'is liber'temp'o'n al la lake'o dum la tut'a daŭr'o de l’antaŭ'tag'mez'o?

— Ni verŝ'os post tag'mez'o vin'o'n en botel'o'j'n; li trink'u je si'a'j propr'a'j el'spez'o'j.

GRAND'A BUŜ'O

La dent'ist'o:
Vol'u mal'ferm'i la buŝ'o'n.

La pacient'o mal'ferm'as ĝi'n.

La dent'ist'o:
Ho, ne tiel grand'e.

La pacient'o:
Mi pens'is, ke vi intenc'as en'konduk'i en ĝi'n la dent'o'tir'il'o'n.

La dent'ist'o:
Sen'dub'e, sinjor'o; sed mi mem intenc'as ja rest'i ekster'e.

LA VER'DIR'ANT'O

— Kio est'as en tiu botel'o? — demand'as vojaĝ'ant'o en vagon'ar'o kun'vojaĝ'ant'a'n sam'urb'an'o'n.

— En tio est'as fluid'aĵ'o, per kio oni far'iĝ'as ver'dir'ant'o.

— Ha! mi am'us prov'i tio'n ĉi.

— Vol'u do trink'i iom da ĝi.

— Ha! hu! — dir'as li naŭz'e post trink'o, — ĝi est'as ja vinagr'o.

— Jes, — respond'as tiu rid'et'ant'e, — jen vi far'iĝ'is ver'dir'ant'o.

LA FUŜ'LABOR'O

Bot'far'ist'o riproĉ'as si'a'n help'ant'o'n:
— Kia labor'o est'as tio ĉi? Kiel oft'e mi dir'is jam, ke vi ord'e far'u ĉio'n! Se mi vol'us hav'i tia'n fuŝ'labor'o'n, mi pov'us mem far'i ĝi'n.

ŜANĜ'IT'A RESPOND'O

Morico, ĉu vi dorm'as?

— Ne.

— Prunt'u al mi kvar rubl'o'j'n.

— Mi jam dorm'as.

SEVER'EC'O

La vilaĝ'a juĝ'ist'o:
Mi pun'as vi'n je kvin'dek heler'o'j, ĉar vi, kontraŭ la mal'permes'o, almoz'o'n pet'ad'is.

La mal'riĉ'eg'ul'o:
Mi pet'as vi'n konsider'i, ke mi hav'as nur tri'dek sep heler'o'j'n.

La juĝ'ist'o:
Rapid'u do por almoz'kolekt'i la mank'ant'a'j'n dek tri heler'o'j'n.

LA DOT'O

— Nu, kiam edz'in'iĝ'os vi'a fil'in'o?

— Kiam mi hav'os kvin'cent kron'o'j'n; ĉar mi don'os al ŝi tio'n kiel dot'o'n, kaj mi hav'as nur du'cent kvin'dek.

— Tio daŭr'os ebl'e tre long'e. Sed far'u tio'n ĉi:
for'pren'u la du'on'o'n de l’dot'o.

— Mi kor'e dank'as vi'n pro vi'a saĝ'a konsil'o, sed mi mem est'as tiel prudent'a. La mal'bon'o est'as nur tio, ke mi hav'as nur tiu'j'n du'cent kvin'dek kron'o'j'n, kiu'j'n mi intenc'as for'pren'i.

FIER'E

La makler'ist'o:
Ĉu vi vol'as asekur'i vi'a'n kar'a'n viv'o'n?

La poet'o:
Ho amik'o, mi ne bezon'as tio'n, mi est'as ja sen'mort'a.

LI NE EST'AS KULP'A

— Vi est'as obstin'a kulp'ul'o. En la dek jar'o'j, de kiu'j mi est'as la prezid'ant'o de la ĉi tie'a juĝ'ist'ar'o, ni renkont'is unu la ali'a'n jam dek foj'o'j'n en la juĝ'ej'o.

— Ho, sinjor’ prezid'ant'o, mi ja ne est'as kulp'a pro tio, ke vi tiel long'e ne progres'is en vi'a ofic'o.

LA PAŜT'IST'O

Pastr'o instru'as vilaĝ'a'j'n infan'o'j'n en la lern'ej'o.

— Mi'a'j infan'o'j, — dir'as li, — mi est'as por vi tia, kia paŝt'ist'o est'as por la ŝaf'o'j. Dir'u al mi, Jul'o, kio'n li far'as por la ŝaf'o'j?

— Li tond'as ili'n.

PROPORCI'E

Advokat'o bedaŭr'ant'e dir'as al si'a klient'o, kiu pro kalumni'o est'as pun'at'a per kelk'a'j tag'o'j en mal'liber'ej'o:
— Vid'u, nun vi est'os pun'at'a dum ok tag'o'j pro kelk'a'j vort'o'j.

— Nu, — respond'as la klient'o, — proporci'e vi merit'us almenaŭ tri jar'o'j'n de pun'ad'o pro vi'a long'a defend'a parol'ad'o.

RIPROĈ'O

La tajlor'o koler'e dir'as al si'a ŝuld'ant'o:
— Vi promes'is antaŭ ses monat'o'j, ke vi'a riĉ'a onkl'o baldaŭ mort'os. — Kaj jen, — li viv'as ankoraŭ.

TRANKVIL'IĜ'O

La kurac'ist'o:
Vi'a mal'feliĉ'o est'as tre grand'a ...

La mal'san'ul'o ( TIM'E ):
Nu?

La kurac'ist'o:
Vi'a dekstr'a pied'o dev'os est'i de'tranĉ'it'a.

La mal'san'ul'o:
Dank'o'n al Di'o! Vi tre terur'ig'is mi'n. Mi pens'is, ke trink'ad'o de brand'o est'os al mi mal'permes'at'a.

MAL'KOMPREN'O ĈAGREN'IG'A

En kaf'ej'o sid'as Alekso kaj Ludovik'o. La hund'o de Alekso kuŝ'as ĉe la pied'o'j de Ludovik'o.

Ludovik'o:
For'vok'u vi'a'n hund'o'n de tie ĉi; mi sent'as jam, ke pul'o'j ramp'as sur mi'a krur'o.

Alekso ( AL LA HUND'O ):
Ven'u tie'n ĉi, Fifi, ĉar tiu sinjor'o hav'as pul'o'j'n.

NE'EBL'A

La instru'ist'o:
Otmaro, se vi ankoraŭ long'e lern'ad'os tiel mal'bon'e, la har'o'j de vi'a patr'o blank'iĝ'os antaŭ'temp'e pro la mal'ĝoj'o.

Otmaro:
Tio ne pov'os okaz'i.

LIBR'O DE L’HUMOR'AĴ'O

La instru'ist'o:
Kial ne, mal'bon'ul'o?

Otmaro:
Ĉar mi'a patr'o port'as art'e'far'it'a'n har'ar'o'n.

SUR LA RIVER'O

—Sankt'a ĉiel'o! La boat'o renvers'iĝ'as! Ni est'as tuj mort'ont'a'j!

— Ho ne, mi pov'as naĝ'i.

— Sed mi ne pov'as.

— Mi montr'os al vi kiel far'i.

SURPRIZ'O

La fil'in'o:
Patr'o mi'a, kio'n vi dezir'is, jen tio far'iĝ'is: nun mi est'as tut'e kapabl'a kuir'i. Sed mi pet'as nun pri la surpriz'o promes'it'a.

La patr'o:
Tre volont'e, mi'a kar'a. — En la proksim'a monat'o mi for'send'os la kuir'ist'in'o'n.

SEN'KULP'IĜ'O

La sinjor'in'o:
Hont'u! Por al'port'i unu kilo'gram'o'n da sal'o vi pren'is tiel long'a'n temp'o'n.

LIBR'O DE L’HUMOR'AĴ'O

La kuir'ist'in'o:
Pardon'u, sinjor'in'o, mi al'port'is du kilo'gram'o'j'n.

PROTEST'O

La patr'o:
La baron'o vol'as edz'iĝ'i je vi, kaj mi don'is al li mi'a'n konsent'o'n.

La fil'in'o:
Sed patr'o! La baron'o est'as jam tre mal'jun'a por mi.

La patr'o:
Mal'jun'a? Kial? Li est'as ankaŭ por vi 68-jar'a, kiel por la ali'a'j.

LOGIK'O

— Mi'a hund'o est'as tiel inteligent'a, ke oni pov'us dir'i:
ĝi est'as du'on'hom'o.

— Nu, tiam vi est'as du'obl'a hund'o.

INSTIG'O

A. ( MAL'LAŬT'E AL B., KIU PROMEN'AS KUN SI'A EDZ'IN'O ):
Mal'feliĉ'ul'o! kiel vi pov'is edz'iĝ'i je tiu ĉi mal'jun'a, mal'bel'eg'a, lam'a kaj ĝib'a vir'in'o?

B.:
Vi pov'as parol'i laŭt'e, ĉar ŝi est'as eĉ surd'a.

EN VAGON'AR'O

La sinjor'o:
Mi rimark'as, fraŭl'in'o, ke la fum'o de cigar'o mal'plaĉ'as al vi.

La fraŭl'in'o:
Jes, sinjor'o, ĝi mal'plaĉ'as al mi.

La sinjor'o:
Kial do vi ne sid'iĝ'is en vagon'o'n por ne'fum'ant'o'j?

LONG'E'DAŬR'A

— Sinjor'o Schwartz, vi tromp'is mi'n. Vi dir'is al mi, ke ĉi tiu'j ŝtrump'o'j hav'as long'e'daŭr'a'n kolor'o'n. Kaj jen ĝi jam for'las'as ili'n; mi'a'j pied'o'j est'as tut'e blu'a'j.

— Vi nur bezon'as lav'i vi'a'j'n pied'o'j'n per varm'a akv'o.

— Tio'n mi prov'is jam, sed van'e; la blu'o ne mal'aper'is.

— Mi do est'is prav'a:
ili'a kolor'o est'as ja long'e'daŭr'a.

POTENC'O DE LA SCIENC'O

Kun gaj'a'j koleg'o'j festen'is kurac'ist'o. Li est'is jam tut'e ebri'a, kiam iu vok'is li'n rapid'e al mal'san'ul'o. Tre mal'facil'e li al'ir'is kaj sid'iĝ'is sur la rand'o'n de l’lit'o.

— Don'u vi'a'n man'o'n, — li dir'as; sed erar'e, anstataŭ ĝi'n pren'i, li pren'is la si'a'n kaj palp'is al si la puls'o'n.

— Kio? mal'san'a? — ek'kri'as li subit'e. — Ebri'a est'as tiu ĉi sen'taŭg'ul'o.

* * * La saĝ'ul'o en mal'saĝ'a societ'o est'as sved'a alumet'o sen frot'il'o.

INTER AMIK'IN'O'J

— Kred'u al mi, kar'a amik'in'o, ke pro mi unu jun'ul'o si'n'mort'ig'is.

— Ĉu ebl'e oni vol'is li'n dev'ig'i, ke li edz'iĝ'u je vi?

LA PSEŬDONIM'O

— Mi skrib'as por la gazet'o'j ĉiam nur pseŭdonim'e.

— Cert'e est'as io bel'a de vi'a flank'o, tia respekt'o por la famili'a nom'o de vi'a patr'o.

HO VE!

Edz'o atend'as si'a'n edz'in'o'n sur la staci'o. Li vid'as terur'e, ke ven'as kun ŝi ankaŭ li'a bo'patr'in'o. Li sekret'e dir'as al la edz'in'o:
— Ĉu mi ne skrib'is, ke vi ne al'port'u al mi vi'a'n patr'in'o'n?

— Cert'e. Sed preciz'e ŝi vol'as parol'i kun vi pri tio; ŝi leg'is la leter'o'n.

NAIV'A'J VILAĜ'AN'O'J

Vilaĝ'an'o ( AL SI'A EDZ'IN'O ):
Aŭskult'u. Ĉar ni est'as nun tie ĉi en la urb'o, mi propon'as, ke ni ir'u kun'e en la teatr'o'n hodiaŭ.

La edz'in'o:
Ne, ne! mi leg'is sur la afiŝ'o de l’teatr'o, ke la tri'a akt'o okaz'as du semajn'o'j'n post la du'a. Nu, mi ne sci'as, ĉu ni tiam hav'os temp'o'n por re'ven'i en la urb'o'n.

LA FREMD'A LINGV'O

La baron'o:
Mi kontrakt'us volont'e kun vi; sed, ĉar vi kon'as nur la hungar'a'n lingv'o'n, mi ne pov'as vi'n akcept'i.

Mi bezon'as lake'o'n, sci'ant'a kelk'e da fremd'a'j lingv'o'j, ĉar ni vojaĝ'os en ekster'land'o'n dum la sekv'ont'a monat'o.

La lake'o:
Vol'u dir'i al mi, vi'a baron'a moŝt'o, kie'n vi ir'os?

La baron'o:
Pariz'o'n.

La lake'o:
Nu! se mi en Franc'uj'o parol'os hungar'e, tio est'os ja fremd'a lingv'o por la Pariz'an'o'j.

ĜENTIL'E — Nu, sinjor’ profesor'o, kiel plaĉ'as al vi la fortepian'a lud'ad'o de mi'a fil'in'o?

— Mi kred'as, ke ekzist'as mult'e da pres'erar'o'j en la muzik'not'o'j.

DU'OBL'A SIGNIF'O

— Ĉu vi far'is tiu'n ĉi pentr'aĵ'o'n?

— Jes, amik'o.

— Nu, est'u trankvil'a, mi tio'n komunik'os al neniu.

SIMIL'EC'O

— Rigard'u, sinjor'in'o, kiel mal'bel'eg'a est'as tiu knab'in'et'o.

— Tiu? tiu est'as mi'a fil'in'o.

— Ho ... pardon'u ... Mi dev'us est'i rimark'int'a tuj la simil'ec'o'n.

LI EST'AS PRAV'A

La juĝ'ist'o:
Ĉu mi ne oft'e dir'is jam al vi, ke vi ne pren'u la propr'aĵ'o'n de ali'a'j?

La juĝ'at'o:
Sed, sinjor’ juĝ'ist'o, — ĉio aparten'as al ali'a'j!

FALS'A ĜOJ'O

La patr'o ( VIDV'A ):
Ĉu vi sci'as, fil'in'o, ke ni'a kuir'ist'in'o baldaŭ edz'in'iĝ'os?

La fil'in'o:
Est'as tre dezir'ind'e, ke tiu mal'bel'a, mal'saĝ'a vir'in'o for'ir'u de ni. Je kiu ŝi edz'in'iĝ'os?

La patr'o:
Je mi mem.

MONTR'O MAL'PRECIZ'A

La fraŭl'in'o:
Ĉu vi pov'us montr'i, kie est'as la lok'o, en kiu, dum la pas'int'a jar'o, fraŭl'o sav'is el dron'o knab'in'o'n, kaj ili baldaŭ ge'edz'iĝ'is?

La fraŭl'o:
Tiu lok'o est'as tie; sed mi ne pov'as naĝ'i.

KIOM LI RICEV'US?

Vilaĝ'an'o asekur'is si'a'n dom'o'n kontraŭ la fajr'o. Kiam li ricev'as la kontrakt'o'n de l’asekur'o, li demand'as:
— Kiom mi ricev'us, se mi'a dom'o brul'us morgaŭ?

— Nu, — dir'as la asekur'ist'o, — vi ricev'us cert'e tri aŭ kvar jar'o'j'n de pun'o en mal'liber'ej'o.

SEN'KULP'IĜ'O

La sinjor'in'o:
Ne, Lucin'o, vi est'as sen'ord'a. Jen la polv'o tiel plen'ig'is la mebl'o'j'n, ke ili'a kolor'o ne est'as plu diven'ebl'a, — kaj la vitr'o'j de l’fenestr'o'j est'as tiel mal'pur'a'j, ke ili ne est'as plu diafan'a'j. Tiu ĉi mal'pur'aĵ'o ekzist'as jam almenaŭ de ses semajn'o'j.

La ĉambr'ist'in'o:
Mi do ne est'as kulp'a pro tio, ĉar mi serv'as tie ĉi nur de unu monat'o.

LA ASTRONOMI'O FACIL'A

— Est'as tamen grand'a kaj admir'ind'a la potenc'o de la scienc'o. Ekzempl'e, la astronomi'ist'o'j est'as kapabl'a'j perfekt'e kalkul'i antaŭ'e, kaj por mult'a'j jar'o'j, la eklips'o'j'n de la sun'o kaj de la lun'o.

— Ha, silent'iĝ'u. Por tiu kalkul'o ili ne bezon'as scienc'o'n, — ili ĉio'n trov'as en la kalendar'o.

BON'A ĈAS'ANT'O

— Mi ne pov'as preciz'e vid'i, ĉu tio est'as lepor'o aŭ ŝtip'o.

— Paf'u, amik'o, kaj se post paf'o ĝi rest'os tie, vi sci'os, ke ĝi est'as ŝtip'o.

FIDEL'A SERV'IST'O

— Kio'n do vi far'as? — demand'as si'a'n serv'ist'o'n kurac'ist'o, vid'ant'e, ke li bat'as knab'o'n.

— Pacient'o'n por vi, sinjor'o, —respond'as la serv'ist'o.

NE'IMAG'EBL'A

La profesor'o:
Imag'u, ke vi trink'as unu glas'o'n da akv'o ...

La kandidat'o ( INTER'ROMP'AS ):
Pardon'u, mi est'as tut'e ne kapabl'a ĝi'n imag'i.

DES PLI BEDAŬR'IND'A

— Ĉu vi aŭd'is pri la mal'feliĉ'o, Johano Aŭgust'o?

— Ne ...

— La fil'o de Olavo-Aŭgust'o de'hak'is la dik'fingr'o'n de si'a mal'dekstr'a man'o.

— Ho, la kompat'ind'ul'o! Li, kiu ĉiam per ĝi en'buŝ'ig'is al si la suĉ'maĉ'tabak'o'n!

KRITIK'O

—Ĉu vi est'is en la galeri'o de pentr'aĵ'o'j?

— Jes.

— Ĉu vi vid'is mi'a'n pentr'aĵ'o'n?

— Jes.

— Nu, kiu part'o plej plaĉ'is al vi?

— Ĝi'a kadr'o.

SAGAC'A EDZ'IN'O

Turk'a histori'o ”Hassan kaj Al'i, du mal'pac'iĝ'int'a'j eks'amik'o'j, ambaŭ est'as kulp'a'j en farad'o de publik'a skandal'o; ili est'as do juĝ'at'a'j:
Hassan, mal'jun'ul'o, pasi'a pip'fum'ul'o, ne tabak'fum'u dum tri semajn'o'j; ”Al'i, jun'ul'o, nov'a edz'o de sol'a vir'in'o, ne inter'kis'iĝ'u dum tri semajn'o'j.

”La efektiv'ig'o de tiu ĉi juĝ'o est'as las'at'a al la bon'a konscienc'o de la juĝ'it'o'j.”

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — Tiel kruel'e juĝ'is la saĝ'eg'a kad'i ( TURK'A JUĜ'IST'O ).

La juĝ'it'o'j mal'ĝoj'e for'ir'is. La jun'a Al'i, por ne est'i tent'at'a ”romp'i la juĝ'o'n”, en'loĝ'iĝ'is en apart'a'n ĉambr'et'o'n, neniu'n akcept'ant'e ĉe si.

Post tri tag'o'j la jun'a edz'in'o de Al'i, la bel'a, ĉarm'a Leila, dezir'is parol'i ne'prokrast'ebl'e kun si'a edz'o.

— Kio'n vi vol'as? — kri'is Al'i, ne permes'ant'e ŝi'n en'ir'i la ĉambr'o'n. — For'ir'u! Mi ne vol'as far'iĝ'i ju ̧romp'int'o ...

— Tamen mi dev'as io'n tuj komunik'i al vi.

— Dir'u do rapid'e kaj post'e for'ir'u.

— Mi vol'as nur sci'ig'i vi'n, ke la mal'jun'a Hassan ir'ad'as en sekret'a'n kaŝ'ej'o'n kaj tie li fum'as pip'o'n.

REKOMEND'IND'A

La mal'san'ul'o:
Ĉu vi pov'os el'tir'i tiu'n ĉi dent'o'n? Mi pens'as, ke ĝi en'radik'iĝ'is tre fort'e.

La dent'ist'o:
Trankvil'iĝ'u, sinjor'o, ĝi nepr'e el'ven'os, se eĉ vi'a tut'a makzel'o dev'us kun ĝi el'ŝir'iĝ'i.

ALUD'O

A.:
Kiam mi renkont'as la mal'jun'a'n ofic'ist'o'n, mi ĉiam pens'as pri vi.

B.:
Kial do?

A.:
Nu, ĉar ankaŭ li ŝuld'as al mi kvin mark'o'j'n.

SEVER'A DUEL'O

— Ili far'is la duel'o'n kun tre sever'a'j kondiĉ'o'j. La spac'o inter ili est'is nur dek paŝ'o'j.

— Terur'e! Kaj kiom da foj'o'j ili paf'is?

— Neniom; ili duel'is ja per glav'o.

NE'ATEND'IT'A RESPOND'O

La fraŭl'o:
Vi'a frat'o est'as ver'e prudent'a. kler'a, grand'merit'a hom'o. Tre volont'e mi konsent'us li'n hav'i kiel mi'a'n bo'frat'o'n.

La fraŭl'in'o:
Bedaŭr'ind'e vi ne hav'as frat'in'o'n, je kiu li pov'us edz'iĝ'i.

ANTAŬ MAGAZEN'O DE JUVEL'IST'O

La edz'in'o:
Rigard'u tiu'j'n ĉi juvel'o'j'n. Kia'j bril'o'j, kia fajr'ec'o! Ili preskaŭ sufer'ig'as la okul'o'j'n ...

La edz'o:
Vi est'as prav'a; ni do for'ir'u.

DANĜER'A VUND'O

Sinjor'in'o ne'grav'e pik'is si'a'n fingr'o'n. Kun terur'o ŝi rapid'e send'is la serv'ist'in'o'n por serĉ'i kurac'ist'o'n. Tiu ĉi, al'ven'int'e, tre koler'is, ke pro tia bagatel'o li est'as al'vok'it'a.

— He! — li dir'is al la serv'ist'in'o, don'ant'e al ŝi recept'o'n, — rapid'u, tre rapid'u al apotek'o, por al'port'i tiu'n ĉi kurac'il'o'n.

— Je Di'o! — dir'is kun terur'o la sinjor'in'o, — ĉu la vund'o est'as tiel danĝer'a?

— Ne, — respond'is la kurac'ist'o, — sed se ŝi ne tre rapid'os, vi re'san'iĝ'os antaŭ la al'port'o de l’kurac'il'o.

LA MAL'UTIL'EC'O DE L’TABAK'O

— Kiel mult'e oni predik'as pri la mal'util'ec'o de l’tabak'o!

Mi ne kred'as ĝi'n. — Ekzempl'e mi kon'as mal'jun'eg'ul'o'n, kiu ĉiam fum'is tabak'o'n dum si'a tut'a viv'o, li est'as tamen san'a kaj hav'as nun la aĝ'o'n de 90 jar'o'j.

— Konvink'iĝ'u, sinjor'o, ke, se li ne est'us fum'int'a, li est'us nun jam 95-jar'a.

NUN'TEMP'A SERV'ANT'IN'O

La sinjor'in'o:
Vi ne hav'as bon'a'j'n atest'o'j'n.

La serv'ant'in'o:
Sed mi hav'as mult'a'j'n.

TRAF'IT'A FAZAN'O

Kelk'a'j sinjor'o'j part'o'pren'is ĉas'ad'o'n en dens'a arb'ar'o. Inter ili jun'ul'o fanfaron'em'a, mult'esper'a. La jun'ul'o ek'vid'as fazan'o'n. Li pren'as si'a'n paf'il'o'n kaj paf'as.

— Traf'it'a! traf'it'a! — li ek'kri'as ĝoj'e. — Mi vid'is, ke unu ĝi'a plum'o flirt'is mal'supr'e'n.

— Kaj mi, — respond'is ali'a ĉas'ant'o, — vid'is, ke ĉiu'j ĝi'a'j ceter'a'j plum'o'j flirt'is supr'e'n.

ZORG'O

Mal'san'a sinjor'o trankvil'e dorm'as. La lake'o li'n vek'as.

— Kio est'as? kio okaz'is? kial vi vek'is mi'n? — demand'as la sinjor'o.

— Sinjor'o, nun est'as la hor'o, ke vi en'glut'u unu dorm'ig'a'n pilol'o'n.

VORT'LUD'O

A.:
Kie est'as vi'a'j infan'o'j?

B.:
Ili pas'ig'as la somer'o'n en apud'mar'a vilaĝ'o.

A.:
Kaj kio'n ili far'as tie?

B.:
Ili kolekt'as konk'o'j'n sur la mar'bord'o kaj lud'as per ili.

A.:
Ili do konklud'as.

NOBL'E

Graf'in'o ( AL VIL'A ĜANO ):
Vi ag'is efektiv'e tre laŭd'ind'e. (A L SI'A LAKE'O ):
Alfred'o, prem'u la man'o'n de tiu ĉi hom'o.

EN MEZ'AFRIK'O

La gent'estr'o:
Mil diabl'o'j! Kial do atend'ig'as mi'n tiel long'a'temp'e la kuir'ist'o? Kial li ne al'port'as mi'a'n tag'manĝ'o'n? Kie li est'as?

La adjutant'o:
Hav'u la favor'o'n re'memor'i, vi'a reĝ'a moŝt'o, ke hieraŭ vi for'manĝ'is la kuir'ist'o'n.

MAL'KAR'A

La horloĝ'ist'o:
Re'bon'ig'i tiu'n ĉi horloĝ'o'n mi ne konsil'as al vi, ĉar vi el'spez'us por la re'bon'ig'o tiom, kiom vi pag'is por la horloĝ'o mem.

La klient'o:
Ho, tre volont'e mi akcept'as la kondiĉ'o'n: la horloĝ'o est'as al mi donac'it'a.

ĈU BEDAŬR'O?

Sinjor'o Petr'o renkont'as sinjor'o'n Paŭl'o'n.

— Paŭl'o! amik'o! Vi est'as tiu? Kia supr'iz'o! Mi ja leg'is en ĵurnal'o, ke vi mort'is.

— Ne mi, sed mi'a frat'o.

— Ho, kiel domaĝ'e!

EKSCIT'EBL'A

La kurac'ist'o:
Mi mal'permes'as la trink'o'n de ekscit'ant'a'j trink'aĵ'o'j. Vi pov'os trink'i nur sol'a'n akv'o'n.

La mal'san'ul'o:
Sed mi'n ekscit'as eĉ la sol'a vid'o de l’akv'o.

KOMISI'O

En ofic'ej'o kolport'ist'o montr'as si'a'j'n komerc'aĵ'o'j'n.

— Tranĉ'il'o, tond'il'o ...

Neniu respond'o.

— Mon'uj'o, alumet'o'j, cigar'ing'o ...

Neniu vort'o.

Li est'as for'ir'ant'a, kiam ofic'ist'o dir'as:
— Mi pet'as io'n de vi.

La kolport'ist'o re'turn'as si'n, kaj la ofic'ist'o daŭr'ig'as:
— Vol'u, el'ir'ant'e, dir'i al la pord'ist'o, ke ali'foj'e li ne permes'u kolport'ist'o'j'n en'ven'i tie'n ĉi.

OBE'O NAIV'A

La kurac'ist'o:
Nu, kiel fart'as la mal'jun'ul'o?

La vilaĝ'an'o:
Li est'as en la put'o.

La kurac'ist'o:
Kio? kie? en la put'o? Ĉu vi frez'en'iĝ'is?

La vilaĝ'an'o:
Ĉu vi mem ne dir'is, ke ni don'u al li la kurac'il'o'n en put'a akv'o?

LETER'A FRAGMENT'O

...kaj se Vi ankoraŭ skrib'os al mi tia'n mal'ĝentil'a'n leter'o'n, mi ĝi'n re'send'os al vi sen mal'ferm'o.

MAL'BON'A PAŜ'O

— Nu, kio okaz'is al vi'a dekstr'a man'o?

— Dum la last'a nokt'o, re'ven'ant'e el la trink'ej'o, mi ”sur'paŝ'is” najl'o'n.

LA ESPER'O

— Ha fraŭl'in'o! Ĉarm'ul'in'o! mi am'eg'as vi'n, mi ador'as vi'n frenez'e!

— Parol'u kun mi'a patr'o.

— Kiel? Ĉu mi pov'as do esper'i?

— Sen'dub'e, sinjor'o; mi'a patr'o est'as kurac'ist'o por frenez'ul'o'j.

BON'EG'A SEND'AĴ'O

La redaktor'o:
Vi'a last'a send'aĵ'o est'as tamen bon'eg'a.

La jun'ul'o:
Ver'e? Mi do pet'as vi'n forges'i la leter'o'n, en kiu mi hieraŭ skrib'is, ke mi ne labor'os plu por vi'a gazet'o.

La redaktor'o:
Sed mi parol'as preciz'e pri tiu leter'o.

PET'O

— Amik'o, propon'u al mi 50 frank'o'j'n pri mi'a bov'id'o.

— Mi ne est'as frenez'ul'o. Mi ne bezon'as vi'a'n bov'id'o'n ... Kial do mi propon'us pri ĝi 50 frank'o'j'n?

— Mi intenc'as morgaŭ vend'i ĝi'n en la foir'o; kaj mi vol'us tie pov'i ĵur'i, ke ”iu propon'is al mi hieraŭ 50 frank'o'j'n pri ĝi”.

ĈIU EST'AS PRAV'A

Kramer:
Vol'u aŭskult'i, sinjor’ juĝ'ist'o, mi hav'as en mi'a kort'o pom'uj'o'n, kies unu branĉ'o trans'fleks'iĝ'as en la kort'o'n de Kremer; kaj li ĉiam pren'as por si la pom'o'j'n, kiu'j de'fal'as de mi'a pom'uj'o. Mi pens'as, ke la frukt'o'j, kiu'j'n mi'a arb'o produkt'as, aparten'as al mi.

La juĝ'ist'o:
Vi est'as prav'a, Kramer.

Kremer:
Sed mi pens'as, ke la pom'o'j, kiu'j fal'as en mi'a'n kort'o'n, aparten'as al mi.

La juĝ'ist'o:
Ankaŭ vi est'as prav'a, Kremer.

La sekretari'o ( INTER'DIR'ANT'E , AL LA JU ĜISTO ):
Est'as ja afer'o ne'ebl'a, ke ambaŭ inter'proces'ant'o'j est'u prav'a'j!

La juĝ'ist'o:
Ankaŭ vi est'as prav'a, sinjor’ sekretari'o.

TEORI'O KAJ PRAKTIK'O

La patr'o:
Fil'et'o, vi tre mal'gaj'ig'is mi'n per vi'a nov'a mensog'o; — ĉes'ig'u tiu'n mal'bel'eg'a'n kulp'o'n, ĉar ĝi est'as la ĝerm'o de ĉiu'j pek'o'j. Ne mensog'u, eĉ se la dir'o de l’ver'o est'us mal'util'a al vi. Promes'u, ke en la est'ont'a temp'o vi ĉiam parol'os kun ver'ec'o.

La fil'o:
Mi ĝi'n promes'as, kar'a pati'o.

La patr'o:
Bon'e. Kaj nun rigard'u al la pord'eg'o, kiu sonor'ig'as; — kaj se tiu est'as la tajlor'o ven'ant'a por mon'o, dir'u al li, ke mi ne est'as hejm'e.

LA KOMENC'O

La juĝ'ist'o:
Ĉu vi ĉe'est'is je la komenc'o de l’batal'ad'o inter ge'edz'o'j Simon'o?

La atest'ant'o:
Jes.

Simon'o:
Li mensog'as, sinjor’ juĝ'ist'o.

La atest'ant'o ( AL S IMONO ):
Kio? ... mi mensog'as?! — Ĉu mi ne ĉe'est'is je vi'a edz'iĝ'a fest'o antaŭ dek ok jar'o'j?

MAL'SAM'A'J MOTIV'O'J

Sinjor'in'o koler'e dir'as al si'a serv'ist'in'o:
— Ha, ver'e, mi dung'os ali'a'n serv'ist'in'o'n!

— Tio'n vi tre ĝust'e far'os, — respond'as la serv'ist'in'o, — ĉar tie ĉi trov'iĝ'as sufiĉ'e da labor'o por du serv'ist'in'o'j

KIU MORT'OS?

— Aŭd'u, edz'in'et'o, por kio ni hav'us do tiel grand'a'n loĝ'ej'o'n, sol'a'j kaj mal'jun'a'j, kiel ni nun est'as?

— Ho jes, kar'a edz'et'o, se iu el ni mort'os antaŭ la ali'a, tiam mi akcept'os lu'ant'o'j'n.

LA DAŬR'IG'O

— Ej, ej, Aleksandr'o, ankaŭ hodiaŭ vi est'as ebri'a!

— Vi erar'as; ĉar mi'a ebri'ec'o ne est'as hodiaŭ'a, sed daŭr'ig'o de la hieraŭ'a.

EL LA SOLDAT'EJ'O

Serĝent'o insult'as mal'traf'ad'int'a'n soldat'o'n:
— Infer'o kun ĝi'a diabl'ar'o! vi, sen'taŭg ul'o! vi, kiu tiel mal'ŝpar'as la kugl'o'j'n..

— Sed, mi ŝpar'as la cel'tabul'o'j'n.

KIU BEDAŬR'U?

— Nu, vi tamen edz'iĝ'is je la bel'eg'a Klarinjo? ... Mi bedaŭr'as ankoraŭ nun, ke mi ne edz'iĝ'is je ŝi pli fru'e, ol vi ŝi'n edz'in'pet'is.

— Ho, koleg'o, mi cert'ig'as vi'n, ke pri tio ĉi vi ne bedaŭr'as pli mult'e, ol mi.

LA UNU'NOMBR'O

Sincer'e mi pov'as dir'i al ci, ke ni ag'is mal'saĝ'eg'e, ne akcept'ant'e la propon'o'n de ...

— He, mi pet'as ci'n, parol'u en la unu nombr'o!

— Volont'e. Do, ci ag'is mal'saĝ'eg'e ...

ĈU MEM'FID'O?

— Mi'a edz'o est'as tro mem'fid'a. Li imag'as pri si, ke li est'as tiel saĝ'eg'a, kiel Sokrates.

— El kio vi konklud'as tio'n?

— Ĉar li ĉiam nom'as mi'n Xantippe.

DU'SENC'A

Mal'jun'a arb'ar'ist'o flat'as la jun'a'n baron'o'n:
— De la temp'o, kiam vi'a baron'a moŝt'o sol'a hav'as la rajt'o'n ĉas'ad'i en tiu ĉi bien'o, la lepor'o'j ŝat'ind'e mult'iĝ'ad'as.

BON'A RESPOND'O

Vilaĝ'a notari'o dev'is io'n sci'ig'i rapid'e al la distrikt'a juĝ'ist'o. Ne trov'int'e ali'a'n hom'o'n, li send'is al tiu la pork'paŝt'ist'o'n kun leter'o.

— Ĉu ne ekzist'as pli saĝ'a'j hom'o'j en vi'a vilaĝ'o? —demand'is koler'e la juĝ'ist'o.

— Ho jes, — respond'is la pork'paŝt'ist'o, sed ili est'as send'it'a'j al pli saĝ'a'j sinjor'o'j.

LA PLEJ FREŜ'A NOV'AĴ'O

La elefant'o kiel duŝ'aparat'o.

* * * Bel'a vir'in'o bezon'as bel'a'n vest'o'n; mal'bel'a vir'in'o — pli bel'a'n.

* * * La ĉiu'tag'a'j gazet'o'j est'as elektr'a'j vagon'ar'o'j de l’mensog'o.

PRECIZ'EC'O

— Se vi hav'as 25 prun'o'j'n kaj vi manĝ'os 7 el ili, kio rest'os?

— 18 prun'o'j kaj 7 kern'o'j.

NE'TRINK'EM'A

— La kurac'ist'o ordon'is, ke dum tri monat'o'j mi ne trink'u vin'o'n. Tio est'os tre mal'facil'a.

— Ho ne, amik'o. Unu foj'o'n dum kvin monat'o'j mi trink'is nur lakt'o'n.

— Ver'e? En kiu epok'o?

— Tuj post mi'a nask'iĝ'o.

KOMENTARI'O

Profesor'o:
Oni sci'as el la histori'o de l’mond'o, ke la lok'o'n de l’nask'iĝ'o de Homer'o oni ne sci'as.

ĈE LA KURAC'IST'O

Al'ir'as buĉ'ist'o al kurac'ist'o.

— Mi ne sci'as, kio far'iĝ'as en mi. Antaŭ'e mi manĝ'is pli mult'e ol lup'o, mi labor'is pli mult'e ol bov'o, vesper'e mi est'is pli lac'a ol hund'o, nokt'e mi dorm'is pli bon'e ol urs'o; kaj nun ...

— Amik'o, turn'u vi'n al best'kurac'ist'o.

LA KIAL'O

— Mi tre bedaŭr'as, sinjor’ restoraci'ist'o, ke mi ne vesper'manĝ'is tie ĉi antaŭ ok tag'o'j ...

— Tio far'as al mi plezur'o'n.

— Jes, ĉar tiam ebl'e tiu ĉi viand'o est'is freŝ'a.

KOREKT'O

La patr'o:
Nu, kio'n vi vid'is en la best'o'ĝarden'o?

Emilino:
Ni vid'is unu grand'a'n azen'o'n.

La patr'o:
Ver'e? Kaj kiel grand'a est'is tiu azen'o?

Emilino:
Ĝi est'is tiel grand'a, kiel vi, mi'a patr'et'o.

Paŭl'in'o:
Ho, mal'saĝ'ul'in'o, — en la tut'a mond'o ja ne ekzist'as tiel grand'a azen'o, kiel la patr'et'o.

LA LEĜ'A PERSEKUT'IST'O

Karolin'o:
Ha, amik'in'o, imag'u, kiel feliĉ'a mi est'as! — Hodiaŭ vizit'is mi'n la jun'a leĝ'a persekut'ist'o ...

Bella:
Kaj vi ĝoj'as pro tio?

Karolin'o:
Tre kompren'ebl'e, amik'in'o; li mi'n edz'in'pet'is.

KON'AT'UL'O'J

— Bon'a'n tag'o'n, Rudolf'o!

— Bon'a'n tag'o'n, Adolf'o!

— Mi ne est'as Adolf'o.

— Kaj mi ne est'as Rudolf'o.

POTENC'O DE L’KUTIM'O

Sinjor'o Hummel, ĵurnal'ist'o, edz'iĝ'is. La kutim'o profesi'a tiel en'radik'iĝ'is en li, ke li stenografi'is la parol'ad'o'n de l’pastr'o dum la ceremoni'o.

EN TEATR'O

Sinjor'o dir'as al sinjor'in'o, kiu est'as ĝust'e antaŭ li:
— Mi tre pet'as vi'n, vol'u de'met'i vi'a'n ĉapel'o'n; mi ja tiel nenio'n vid'as.

La sinjor'in'o ofend'iĝ'ant'e respond'as:
— Ĉu mi'a bel'a, nov'a ĉapel'o est'as nenio?

VER'DIR'O

— Nu, kio'n dir'is al vi la orakol'ist'in'o?

— Ke ili for'log'os de mi la mon'o'n.

— Kaj for'log'is iu?

— Jes, la orakol'ist'in'o mem.

KIA RAPID'EC'O!

Inter'vilaĝ'a vagon'ar'o halt'as en lok'o sen'staci'a. Post re'vetur'o, unu vojaĝ'ant'o demand'as la konduktor'o'n pri la kaŭz'o de l’halt'o.

— Unu bov'in'o star'is inter la rel'o'j, ni do dev'is ĝi'n for'pel'i.

Post kvar'on'o da hor'o la vagon'ar'o de'nov'e halt'as.

— Kial do ni dev'as halt'i de'nov'e? — demand'as la sam'a vojaĝ'ant'o.

— Ĉar de'nov'e inter la rel'o'j star'as tiu bov'in'o.

MAL'FRU'O

Mal'jun'a, ne'bel'a fraŭl'in'o ir'as en la ĉambr'o'n de pentr'art'ist'o.

— Majstr'o, mi aŭd'is, ke vi serĉ'as konven'a'n model'ul'in'o'n por vi'a pentr'aĵ'o de Venus'o. Mi propon'as mi'n. Ĉu mi ven'as tro mal'fru'e?

— Jes, almenaŭ du'dek jar'o'j'n.

TRANKVIL'IG'O

La ŝu'ist'o:
Nun est'us ver'e la temp'o por pag'i vi'a'n ŝuld'o'n.

Mi ne pov'as tiel oft'e far'i tia'n long'a'n vojaĝ'o'n ...

La ŝuld'ant'o:
Trankvil'iĝ'u. La proksim'a'n monat'o'n mi ven'os loĝ'i en vi'a ĉirkaŭ'aĵ'o.

KIO EST'AS TIM'IND'A

La patr'o:
Ne tim'u de la hund'o, mi'a fil'o, — ĝi ne koler'as.

Rigard'u, kiel afabl'e ĝi balanc'as si'a'n vost'o'n.

La fil'o:
Sed mi ja ne tim'as ĝi'a'n vost'o'n, sed ĝi'a'j'n dent'o'j'n.

EN PROMEN'AD'O

Dir'u al mi, kial vi port'as tiu'n ĉi mal'pur'a'n, ĉif'it'a'n, dis'ŝir'it'a'n ĉapel'o'n?

— Mi'a edz'in'o dir'is al mi, ke se mi met'os tiu'n ĉapel'o'n sur mi'a'n kap'o'n, ŝi ne kun'ven'os promen'i kun mi.

SE LI EST'US SCI'INT'A

La plend'ant'o:
Sinjor’ juĝ'ist'o, tiu ĉi hom'o tiel mok'is kaj ofend'is mi'n, ke mi est'us toler'int'a pli volont'e vang'o'frap'o'n.

La denunc'it'o:
Kial tio'n vi ne dir'is ĝust'a'temp'e?

SENT'A TROMP'IĜ'O

Student'o, post kolos'a, tut'nokt'a vin'amuz'iĝ'o, en la fru'a'j hor'o'j de l’maten'o ven'as hejm'e'n, en terur'e ebri'a stat'o.

Li kuŝ'iĝ'as vest'it'a sur lit'o'n, kun la pied'o'j sur la kusen'o kaj kun la kap'o sur la por'pied'a fin'o de la lit'o.

Post kelk'e da hor'o'j li vek'iĝ'as, kaj, vin'vapor'um'e ankoraŭ, rimark'as si'a'n turn'it'a'n kuŝ'a'n situaci'o'n.

— Ha! — li murmur'as, — mi pens'is, ke mi'a kap'o dolor'as; kaj jen mi vid'as, ke mi'a'j ŝu'o'j prem'eg'as ...

SIMIL'EC'O

— Mi renkont'is hieraŭ sinjor'o'n, kiu est'is konfuz'ebl'e simil'a al vi.

— Ne'ebl'e!

— Tiel simil'a, ke li eĉ pet'is de mi prunt'o'n da dek frank'o'j.

MOK'O

— Ĉu vi bon'e sukces'is en vi'a scienc'a parol'ad'o?

— Jes, la aŭd'ant'o'j aŭskult'is mi'a'n tut'a'n parol'ad'o'n kun mal'ferm'it'a buŝ'o.

— Ha! ili do osced'is.

PLI OL ...

— Knab'et'o'j, sen'dub'e vi est'as frat'o'j?

— Ne, ni est'as ĝemel'o'j.

* * * La kis'o est'as la lingv'o inter'naci'a de l’am'o.

* * * La laŭd'o de bel'ec'o de l’edz'in'o est'as per'a laŭd'o de bon'a gust'o de l’edz'o.

RE'BAT'IT'A FANFARON'O

— En ni'a'j vesper'kun'ven'o'j oni aŭd'as la kant'o'j'n de plej fam'a'j kant'ist'in'o'j.

— Ankaŭ en la ni'a'j, ĉar ankaŭ ni hav'as fonograf'o'n.

MALIC'A

— Mi'a edz'o ĉiam pretend'as, ke li edz'iĝ'is je la plej bel'a fraŭl'in'o de la urb'o.

— Ha! Ĉu li est'as bigami'ul'o?

EN RESTORACI'O

— Kelner'o, don'u al mi porci'o'n da fiŝ'aĵ'o kun saŭc'o. Aŭ ne! mi pren'os prefer'e bov'aĵ'o'n, ĉar mi ne fid'as je vi'a'j fiŝ'o'j; vi'a mastr'o aĉet'as mal'freŝ'a'j'n fiŝ'o'j'n mort'int'a'j'n.

— Ho, sinjor'o, ĉu vi pens'as, ke ni ebl'e aĉet'as bov'o'j'n viv'ant'a'j'n?

MATEMATIK'O

La instru'ist'o:
Dir'u al mi, Andre'o, se vi'a patr'o el'fin'as ia'n labor'o'n dum du hor'o'j, kaj vi'a onkl'o el'fin'us la sam'a'n labor'o'n dum tri hor'o'j:
dum kiom da hor'o'j el'fin'us ili ambaŭ kun'e la sam'a'n labor'o'n?

Andre'o:
Ili absolut'e ne el'fin'us ĝi'n; ĉar kiam mi'a'j patr'o kaj onkl'o est'as kun'e, ili neniam labor'as, sed disput'as.

LAŬ KONSIL'O DE KURAC'IST'O

— Mi tim'as, ke mi ne est'os kapabl'a el'trink'i la tri'a'n litr'o'n da vin'o; kvankam mi nepr'e dev'as el'trink'i ĝi'n hodiaŭ.

— Kial do?

— Ĉar mi'a kurac'ist'o ordon'is, ke mi trink'u pli mal'mult'e da bier'o ol da vin'o, — kaj mi jam trink'is hodiaŭ du litr'o'j'n da bier'o.

KAŬZ'O

— Tie ir'as Mil'o Trilla, la nov'a oper'et'kant'ist'in'o; — ŝi plaĉ'as al mi pli mult'e sur la strat'o, ol en la teatr'o.

— Tio'n mi kred'as tial, ĉar sur la strat'o ŝi ne kant'as.

BON'KOR'A

Knab'in'et'o:
Patr'in'o, hodiaŭ unu mal'grand'a knab'in'o fal'is en la lern'ej'o; ĉiu'j knab'in'o'j rid'is je ŝi, sol'a mi ne.

Patr'in'o ( ŜI'N KIS'ANT'E ):
Tio ĉi montr'as, ke vi hav'as bon'a'n kor'o'n. Kaj kial vi ne rid'is?

Knab'in'et'o:
Ĉar la fal'int'a knab'in'o mi est'is.

DIVERS'A'J ARGUMENT'O'J

— Nu, kia nov'aĵ'o? — demand'as la bankier'o de si'a kontor'ist'o.

— Du sinjor'o'j dezir'as prunt'e'pren'i mon'o'n de vi.

Nom'e, baron'o Hipotekoviĉ dezir'as dek mil rubl'o'j'n.

Hipotekoviĉ? Mi ne don'as al li, ĉar mi ne kon'as li'n.

— Ceter'e, graf'o Malŝparowski ...

Malŝparowski? Mi ne don'as al li, ĉar mi kon'as li'n.

EFIK'O

— Mi aĉet'is, laŭ la konsil'o de kurac'ist'o, gut'o'j'n, kiu'j'n mi en'miks'is en la kaf'porci'o'n de mi'a edz'o, por de'kutim'ig'i li'n de la trink'ad'o de vin'o.

— Kaj nun li ne trink'as plu? — Ne, li ne trink'as plu — kaf'o'n.

ĈIKAN'O

— Karolin'o dir'is al mi, ke vi dir'is al ŝi tiu'n sekret'o'n, kiu'n mi dir'is al vi, kaj pri kiu mi dir'is, ke al neniu dir'u ĝi'n.

— Ho, ŝi, la sen'taŭg'ul'in'o! Kiam mi dir'is al ŝi la sekret'o'n, mi dir'is al ŝi, ke vi dir'is al mi, ke mi al neniu dir'u ĝi'n; kaj mi dir'is al ŝi ankaŭ, ke ŝi ne dir'u al vi, ke mi dir'is ĝi'n al ŝi.

— Bon'e, mi pardon'os. Mi dir'os al ŝi, ke mi ne dir'is al vi, ke ŝi dir'is al mi, ke vi dir'is la sekret'o'n al ŝi; do, ne dir'u al ŝi, ke mi dir'is al vi, ke ŝi dir'is al mi, ke vi dir'is ĝi'n al ŝi.

FANFARON'O

Du vag'ul'o'j inter'parol'as:
— Jes, amik'o, mi'a patr'o mort'is pro la bon'o de l’patr'o'land'o.

— Kia'manier'e?

— La ekzekut'ist'o pend'ig'is li'n.

KIEL VENK'I MAL'HELP'O'N?

— Vi dev'as lev'iĝ'i el la lit'o ĉiu'maten'e je la kvar'a hor'o.

— Ho, sinjor'o kurac'ist'o, mi absolut'e ne est'as kapabl'a lev'iĝ'i pli fru'e, ol je la ok'a.

Hm, ĉu vi pov'us lev'iĝ'i pli mal'fru'e. ol je la ok'a?

— Jes, tre volont'e.

— Bon'e. Lev'iĝ'u do ĉiu'tag'e unu hor'o'n pli mal'fru'e, — tia'manier'e post du'dek tag'o'j vi lev'iĝ'os je la kvar'a maten'e.

POST TRI'DEK MIL JAR'O'J

La antikv'ul'o'j kred'is, ke sur la ter'o, post ĉiu period'o de 30.000 jar'o'j, la afer'o'j okaz'int'a'j re'e okaz'as laŭ sam'a vic'o.

Gaj'a koleg'ar'o, konsist'ant'a el jun'a'j fraŭl'o'j, est'is festen'int'a kolos'e en hotel'o. Kiam ven'is la temp'o pag'i, unu el ili dir'is al la hotel'ist'o:
— Sinjor'o, ĉu est'as ver'e, ke ni post 30.000 jar'o'j kun'ven'os kaj festen'os re'e en tiu ĉi lok'o?

— Sen'dub'e, sinjor'o.

— Nu do, vol'u not'i la kost'o'n de ni'a nun'a vesper'manĝ'o; ni ĝi'n pag'os al vi tiam kun dank'o.

— Tre volont'e, mi'a'j sinjor'o'j. Sed ĉar vi jam vesper'manĝ'is en mi'a hotel'o antaŭ 30.000 jar'o'j, kaj tiam las'is ne'pag'it'a la sam'a'n ŝuld'o'n, mi pet'as, ke vi pag'u nun la kost'o'n de l’tiam'a vesper'manĝ'o.

LAŬ'VORT'E

Leŭtenant'o Pavliĉek ( AL SI'A SERV'ANT'O ):
Ir'u al sinjor'o ĉef'leŭtenant'o Preŝkules, kaj dir'u al li, ke hodiaŭ vesper'e mi atend'os li'n por trink'i tas'o'n da te'o, — kaj se li dir'os, ke li ven'os, al'port'u 50 cigared'o'j'n.

La serv'ant'o ( AL ĈEF'LEŬTENANT'O P REŜKULES ):
Sinjor'o leŭtenant'o Pavliĉek tre volont'e atend'os vi'n hodiaŭ vesper'e por trink'i tas'o'n da te'o, — kaj se vi ven'os, al'port'u 50 cigared'o'j'n.

KOMUN'A DEZIR'O

La edz'in'o:
Mi'a patr'o ĉiam dir'is, ke li est'us prefer'int'a, ke mi est'u fil'o.

La edz'o:
Nu, tio'n ĉi mi ankaŭ prefer'us.

VORT'LUD'O

— Mi jam kon'as tur'o'j'n konstru'it'a'j'n el ŝton'o, el lign'o, eĉ el porcelan'o:
sed mi ne aŭd'is ankoraŭ, ke oni konstru'is tur'o'n el piz'o'j ...

—?

— Jes! mi'a fil'o raport'is al mi hodiaŭ pri tio ...

— ??

— Jes, jes! Li lern'is en la lern'ej'o, ke en Ital'uj'o ekzist'as Piz'a tur'o ...

KONSEKVENC'O

La kurac'ist'o mal'permes'is al mal'san'ul'o trink'i vin'o'n kaj fum'i tabak'o'n. Post'e, kiam tiu ĉi re'san'iĝ'is iom, la sam'a permes'is al li fum'i, sed nur per long'a tub'o de pip'o, por ke la varm'a fum'o ne kaŭz'u mal'bon'o'n al li.

— Ĉu vi permes'as al mi, sinjor’ doktor'o, ke mi trink'u sam'e vin'o'n per long'a kol'o de botel'o?

DONAC'O MERIT'IT'A

La aŭtor'o:
Nu, jen est'as por vi du ŝiling'o'j, ĉar vi re'don'is al mi la manuskript'o'n de mi'a perd'it'a verk'o.

La trov'int'o:
Vi pov'us don'i pli mult'e, ĉar mi eĉ tra'leg'is ĝi'n.

ONI PAROL'AS FREMD'LINGV'E

En la hungar'a ĉef'urb'o, Budapest, okaz'is la sekv'ant'a amuz'a histori'o.

Spic'vend'ist'o vid'is la sekv'ant'a'n sur'skrib'o'n sur la en'ir'ej'o de ali'a spic'vend'ist'o, li'a konkur'ant'o:

ENGLISH SPOK'E'N

— Kio'n signif'as tiu'j strang'a'j vort'o'j? — li demand'is.

— Tio signif'as:
”oni parol'as angl'e”. Mi hav'as angl'a'n help'ant'o'n.

Hm, —re'dir'is la demand'int'o, — tio'n mi ankaŭ far'os. Mi hav'as german'a'n help'ant'o'n, kaj mi mem ankaŭ parol'as german'e.

— Mi ankaŭ. Sed la kapabl'ec'o parol'i german'e ne est'as fanfaron'ind'a; preskaŭ ĉiu du'a komerc'ist'o en Budapest ja parol'as german'e.

— Ha! bon'a ide'o! Mi'a fil'in'o parol'as franc'e, — li ek'kri'is ĝoj'e, kaj rapid'is hejm'e'n, por desegn'i la glor'ig'a'n sur'skrib'o'n.

Kaj la sekv'int'a'n tag'o'n la preter'ir'ant'o'j mir'ig'it'e leg'is la kurioz'a'n sur'skrib'o'n sur la pord'o de ni'a saĝ'a spic'vend'ist'o:
FRANZÖSISH SPOK'E'N

RIMED'O

— Nu, mi ne esper'as, ke vi ricev'os sufiĉ'e da dot'o por pag'i ĉiu'j'n vi'a'j'n ŝuld'o'j'n.

— Domaĝ'e, mi dev'os ver'ŝajn'e du foj'o'j'n edz'iĝ'i.

ESPER'IG'A

Klient'o de barbir'o, dum raz'ad'o, rimark'as, ke grand'a hund'o de l’barbir'o atent'e sid'as antaŭ li.

— Kio'n vol'as tiu ĉi hund'o?

— Ho, sinjor'o, ĝi ĉiam sid'as tiel atent'e antaŭ la raz'at'o'j, ĉar kutim'e ĝi ricev'as la pec'o'j'n, kiu'j'n oni de'tranĉ'as de la orel'o de l’klient'o'j.

DEFEND'O

La makler'ist'o por edz'ec'o:
Mi pov'as al vi sincer'e propon'i tiu'n ĉi knab'in'o'n. Ŝi est'as virt'a ...

La sinjor'o:
Ha, ĉes'ig'u do; la nun'epok'a'j knab'in'o'j ...

La makler'ist'o:
Pardon'u, sinjor'o, — tiu ĉi fraŭl'in'o ne est'as nun'epok'a knab'in'o.

INTER MAL'LABOR'EM'UL'O'J

— Aŭd'u, koleg'o, tiu Iv'a'n Aleksandroviĉ Mallaboroff est'as ne'ating'ebl'e entuziasm'a sam'ide'an'o.

— Kio'n li far'is?

— Demand'u prefer'e:
kio'n li ne far'is? ... Do, li rakont'is al mi, ke, dum la pas'int'a nokt'o li labor'is en sonĝ'o.

Nun, pro tim'o, li ne kuraĝ'as plu kuŝ'iĝ'i.

SINCER'EC'O

La gast'o:
Josefo, mi dezir'as hodiaŭ manĝ'i io'n bon'a'n.

La kelner'o:
Nu, atend'u iom, post unu hor'o mi hav'os liber'temp'o'n; tiam mi vi'n konduk'os en ali'a'n restoraci'o'n.

LI JA SCI'AS

A.:
Jes, sincer'e mi pov'as dir'i, ke vi'a kuz'o est'as fripon'o ...

B.:
Ki ... kio'n vi kuraĝ'as dir'i pri li? Mi ir'os tuj al li kaj sci'ig'os li'n pri tio.

A.:
Ho, ne est'as neces'e; li ja sci'as tio'n.

MAL'VAST'A PANTALON'O

Rekrut'o:
Sinjor'o serĝent'o, tiu ĉi pantalon'o est'as mal'vast'a por mi.

Serĝent'o:
Tio ne pov'as est'i ver'a. (A L LA ROT'ESTR'O ): Don'ig'u nur du'on'porci'o'n da nutr'aĵ'o al tiu ĉi hom'o!

KONSIL'O

La mal'san'ul'o:
Sinjor’ kurac'ist'o, mi trink'is erar'e venen'o'n anstataŭ brand'o'n ...Kio'n far'i?

La kurac'ist'o:
Testament'o'n.

EMBARAS'A DEMAND'O

Ernest'o re'ven'as plor'ant'e el la lern'ej'o hejm'e'n. Li'a bon'kor'a patr'in'o terur'iĝ'ant'e demand'as:
— Kial vi plor'as, fil'et'o?

— Ĉar la sinjor’ instru'ist'o bat'is mi'n.

— Pro kio?

— Mi ne est'is kapabl'a respond'i je unu demand'o.

— Kaj kio do est'is tiu demand'o?

— Li demand'is, kial mi en'pik'is pingl'o'n en li'a'n seĝ'o'n.

SAĜ'A POLIC'IST'O

Je l’al'ven'o de la vagon'ar'o iu kri'as sur la staci'o:
— Sinjor’ Tan'ist'o! Tan'ist'o!

Vojaĝ'ant'o sci'vol'e klin'as si'a'n kap'o'n el la fenestr'o; tuj la kri'int'o rapid'as tie'n kaj vang'o'frap'as li'n. La bat'it'o far'as kompren'ebl'e grand'a'n bru'o'n kaj plend'as pro la bat'o al polic'ist'o tie'n ven'int'a.

— Ĉu vi est'as sinjor’ Tan'ist'o? — demand'as la polic'ist'o la vojaĝ'ant'o'n bat'it'a'n.

— Ne, mi'a nom'o est'as Rozulo.

— Nu, kial vi do bru'ad'as? La bat'o ja ne aparten'as al vi!

KONSENT'O

La onkl'o:
Kar'a nev'o, la konstant'a drink'ad'o kaj la serioz'a lern'ad'o ne pov'as ja paralel'e kun'ir'i ...

La nev'o:
Vi est'as prav'a, kar'a onkl'o; mi ĉes'ig'as do la serioz'a'n lern'ad'o'n.

LI NE EST'AS PRAV'A

— Vi trink'as la vin'o'n tiel, kiel la akv'o'n.

— Ho, vi ne est'as prav'a. Mi ne tiel trink'as la akv'o'n.

LA RE'FELIĈ'IG'IL'O

— Ha! mi'a riĉ'a onkl'o est'as mal'saĝ'ul'o! Mi skrib'is al li leter'o'n dir'ant'a'n, ke mi hav'as tiom da mal'feliĉ'o, ke mi'a'j har'o'j jam blank'iĝ'is, kaj mi pet'is li'a'n help'o'n. — Kaj kio'n li far'is? ... Li send'is al mi botel'et'o'n da har'kolor'ig'il'o.

LA DIFERENC'O

— Don'u al mi bilet'o'n por ban'o.

— Kia'n? Por kvin'dek aŭ por tri'dek kopek'o'j?

— Kia diferenc'o est'as inter ili?

— Du'dek kopek'o'j.

NE'RE'PAC'IG'EBL'A

Filip'o est'as mal'san'eg'a. Li far'as si'a'n last'a'n religi'a'n konfes'o'n.

— Mi'a fil'o, —dir'as al li pi'e la pastr'o, — mi sci'as, ke vi est'as en interkolero kun Bernard'o. Vi nepr'e dev'as re'pac'iĝ'i kun li, se vi dezir'as ricev'i pardon'o'n de Di'o por vi'a'j pek'o'j.

Laŭ konsent'o de Filip'o oni ven'ig'as Bernard'o'n, kaj la mal'amik'o'j re'pac'iĝ'as.

Post la for'ir'o de Bernard'o, Filip'o demand'as:
— Ĉu ne ver'e, vi'a pastr'a moŝt'o, ke por la okaz'o, se mi re'san'iĝ'os, tiu ĉi re'pac'iĝ'o est'os nul'a?

EN KONCERT'O

La dand'o ( AL SI'A APUD'UL'O ):
Ĉu vi ne trov'as, sinjor'o, ke la vers'aĵ'o deklam'at'a est'as tut'e sen'senc'a?

La sinjor'o:
Mi ne est'as kompetent'a ĝi'n kritik'i, ĉar mi est'as ĝi'a aŭtor'o.

La dand'o ( KONFUZ'IT'E ):
Ho, sinjor’ poet'o, mi mal'ĝust'e esprim'is mi'a'n pens'o'n; mi vol'is dir'i, ke la mal'gras'a jun'ul'in'o tut'e fuŝ'eg'e deklam'as ĝi'n.

La sinjor'o:
Ha, ŝi est'as mi'a fil'in'o ...

La dand'o ( ANKORAŬ PLI KONFUZ'IT'E ):
Pardon'u, sinjor'o, vi'a fil'in'o est'as ĉarm'a; sed mi parol'as nur pri tiu mal'graci'a, dik'a mal'jun'ul'in'o, kiu ŝi'n akompan'as per la fortepian'o.

La sinjor'o ( VANG'O'FRAP'ANT'E LA DAND'O'N ):
Jen al ci, bub'o!

Kial ci kuraĝ'as ofend'i mi'a'n edz'in'o'n?

ŜI KONSENT'US

La patr'in'o:
Konfes'ant'e la ver'o'n, kar'a fil'in'o, la inĝenier'o'n hav'i kiel bo'fil'o'n tre plaĉ'us al mi.

La fil'in'o:
Mi hav'us nenio'n por kontraŭ'dir'i, se mi ne est'us vi'a sol'a fil'in'o.

LA PLUV'OMBREL'O

— Re'don'u al mi la pluv'ombrel'o'n, kiu'n antaŭ'hieraŭ mi prunt'e'don'is al vi.

— Pardon'u, amik'o, mi ne pov'as, ĉar Petr'o hieraŭ ĝi'n prunt'e'pet'is de mi. Sed kial vi ĝi'n bezon'as? Hodiaŭ ja ne pluv'as.

— Ĉar Marcel'o, kiu ĝi'n prunt'e'don'is al mi, re'postul'as ĝi'n, por pov'i ĝi'n re'don'i al la prunt'e'don'int'o, kiu est'as dev'ig'at'a ĝi'n tuj re'hav'ig'i al ĝi'a propr'aĵ'ul'o.

LA KUR'IG'IL'O

Cigan'o demand'as si'a'n amik'o'n:
— Konsil'u al mi io'n, amik'o. Jen mi'a ĉeval'o, ĝi ne vol'as plu kur'i.

— Atend'u iom, mi met'os fajr'a'n meĉ'aĵ'o'n en ĝi'a'n orel'o'n.

La ĉeval'o pro la brul'dolor'o blek'e ek'kur'is, kur'eg'is tiel rapid'e, ke la cigan'o ne est'is kapabl'a ĝi'n sekv'i.

— Amik'o, — si'n turn'is la cigan'o al la konsil'int'o, — por pov'i ating'i mi'a'n ĉeval'o'n, bon'vol'u met'i pec'o'n da meĉ'aĵ'o ankaŭ en mi'a'n orel'o'n.

SUR LA STRAT'O

— Kio okaz'is? Vi'a vizaĝ'o est'as plen'a je grat'vund'o'j.

— Mi raz'as mi'n mem kaj la si'n'raz'art'o'n mi lern'is el lern'o'libr'o.

LIM'IG'IT'A DEZIR'O

— Ho, se bon'eg'a Di'o hav'ig'us al mi kvin'dek mil frank'o'j'n!

mi for'don'us tuj la du'on'o'n de ili por la mal'riĉ'ul'o'j ... Sed se vi, ho kar'a Di'o, dub'as pri tio, don'u al mi nur la du'dek kvin mil'o'j'n, kiu'j dev'os rest'i mi'a'j.

MAL'O

— De kiu vi ricev'is tiu'n ĉi bel'et'a'n mops'id'o'n?

— De Kajetan'o.

— Ŝat'ind'a donac'o. Ŝajn'as, ke li ver'e am'as vi'n.

— Aŭ ke li ver'e mal'am'as la mops'id'o'n.

ŜAJN'O

La negoc'estr'o:
Tiu ĉi nov'dung'it'a labor'ist'o ŝajn'as tre diligent'a.

La teĥnik'a direktor'o:
Jes, tio'n dir'is al mi ankaŭ li'a antaŭ'a estr'o.

La estr'o:
Ke li est'as diligent'a?

La direktor'o:
Ne, sed ke li ŝajn'as tia.

VORT'LUD'O

A.:
Hieraŭ, dum Ia ĉas'ad'o, mi paf'traf'is ur'o'n, tiel bon'e, ke la kugl'o penetr'is ĝust'e en ĝi'a'n gal'o'n.

B.:
Vi pov'us tio'n ĉi dir'i pli simpl'e: ”Hieraŭ mi paf'traf'is urogal'o'n.”

KONVEN'A DONAC'O

— Vi donac'is cigar'tranĉ'il'o'n al Lucian'o? Li ja ne est'as fum'ul'o.

— Ĝust'e tial; ĉar tiu cigar'tranĉ'il'o est'as tut'e difekt'it'a.

DISTR'IT'E

La juĝ'ist'o ( AL JUĜ'OT'O ):
Ĉu vi edz'iĝ'is?

La juĝ'ot'o:
Ne, mi est'as fraŭl'o.

La juĝ'ist'o:
De kiom da temp'o?

TROMP'INT'A ANTAŬ'VID'O

La kurac'ist'o:
Ĝoj'u, sinjor'in'o, en la stat'o de vi'a edz'o okaz'is mir'ind'e bon'a ŝanĝ'o.

La sinjor'in'o:
Ĉu li ne mort'os?

La kurac'ist'o:
Ne, li baldaŭ re'san'iĝ'os ... Sed ... Ĉu vi ne ĝoj'as?

La sinjor'in'o:
Jes, mi ĝoj'as. Sed vi tiel cert'ig'is mi'n hieraŭ pri li'a tre baldaŭ'a mort'o, ke pro tio mi vend'is ĉiu'j'n li'a'j'n vest'o'j'n.

RE'BAT'O

La pentr'ist'o:
Mi volont'e aŭd'us vi'a'n opini'o'n pri mi'a nov'a pentr'aĵ'o.

La rigard'int'o:
Sincer'e mi pov'as dir'i, ke ĝi ne est'as ŝat'ind'a.

La pentr'ist'o:
Jes, mi sci'as, ke ĝi ne est'as ŝat'ind'a, tamen mi dezir'us ĝi'n aŭd'i.

NI NE RAPID'U

La mal'liber'ej'estr'o demand'as krim'ul'o'n, antaŭ li'a ekzekut'o, ĉu li dezir'as, io'n.

— Nu, — dir'as la mort'e kondamn'it'o — mi volont'e manĝ'us persik'o'j'n.

— Persik'o'j'n! Sed ni est'as en januar'o! Ili mal'baldaŭ matur'iĝ'os.

— Ne est'as grav'a; mi atend'os.

LA MAL'SAT'A HERO'O

aŭ:
Okaz'aĵ'o en la Muze'o I.

En la vesper'o.

II.

En la maten'o de l’sekv'int'a tag'o.

LA TRINK'MON'O

Riĉ'eg'a bankier'o vetur'is unu foj'o'n per fiakr'o kaj don'is unu frank'o'n kiel trink'mon'o'n al la fiakr'ist'o. Li mal'kontent'e dir'is al la riĉ'eg'ul'o:
— La fil'o de vi'a moŝt'o hav'as la kutim'o'n ĉiam kvin frank'o'j'n donac'i ...

— Ho, mi'a bon'a, — respond'is la bankier'o, — li pov'as tio'n far'i tre facil'e; li hav'as riĉ'eg'a'n patr'o'n.

LAŬ LA LOK'O'J

— Ha, vi'a graf'a moŝt'o, vi est'as tie ĉi, en la ĉef'urb'o? Kaj en tia mal'nov'a, el'uz'it'a vest'o!

— Kial ne? Est'as io tre komfort'a port'ad'i ĝi'n, kaj en la ĉef'urb'o neniu kon'as mi'n.

— Sed vi ĝi'n port'ad'as ankaŭ hejm'e.

— Nu, kial ne’? Hejm'e ja ĉiu mi'n kon'as.

NE'MERIT'IT'A SUSPEKT'O

— Kial vi plor'as? — demand'as la sinjor'o la ĉambr'ist'in'o'n.

— La sinjor'in'o dir'as, ke mi ŝtel'is dek du kuler'o'j'n arĝent'a'j'n.

— Ĉu tio ne est'as ver'a?

— Ho ne, sinjor'o, — respond'as ŝi, — unu jam de'long'e mank'is el la dek'du'o.

LA ŜTAL'O

La barbir'o raz'as si'a'n vilaĝ'a'n klient'o'n per mal'akr'a raz'il'o.

La klient'o toler'as tio'n iom da temp'o, sed fin'e demand'as:
— El kio est'as fabrik'it'a tiu ĉi raz'il'o?

— El ŝtal'o.

— Ha! nun mi kompren'as, kial mi'a'j okul'o'j vid'as fajr'er'o'j'n.

KIU PLEND'U?

Ekzekut'ist'o akompan'as la kondamn'it'o'n al la eŝafod'o.

La veter'o est'as abomen'a:
fal'as grand'eg'a pluv'o.

— Kia veter'o! — ĝem'as la kondamn'it'o.

— Ĉu vi plend'as pri tio? — re'dir'as mal'ĝentil'e la ekzekut'ist'o. — Pri'pens'u, ke mi dev'os ankaŭ re'ven'i.

MAL'VAST'A LOK'O

— Kial vi intenc'as vend'i vi'a'n fortepian'o'n?

— Pro mank'o de lok'o.

— Vi hav'as tamen vast'eg'a'n loĝ'ej'o'n.

— Jes, sed ĝi ne est'as sufiĉ'e vast'a por sav'i mi'n de l’lud'ad'o per fortepian'o.

KAR'A ĜIB'O

Edz'ec'makler'ist'o:
Se tiu ĉi sinjor'in'o ne plaĉ'as al vi, mi tre propon'as la du frat'in'o'j'n Durand. La pli jun'a est'as efektiv'a ĉarm'ul'in'o kaj hav'as dot'o'n da 20.000 frank'o'j. La pli mal'jun'a hav'as 40.000 frank'o'j'n, sed ŝi hav'as unu ĝib'o'n.

La edz'iĝ'ont'o:
Ĉu ne ekzist'as ankaŭ tri'a frat'in'o Durand kun du ĝib'o'j?

MAL'BON'A KUTIM'O

— Vi hav'as, edz'et'o, tre mal'bon'a'n kutim'o'n:
vi ĉiam parol'as en vi'a dorm'o.

— Est'as tre ĝust'e. Mi ja ne pov'as parol'i dum la tag'o.

LA IR'ANT'O EN AFRIK'O'N

— Ĉu est'as ver'e, ke vi intenc'as vojaĝ'i en Afrik'o'n?

— Jes.

— Kial nun? kun tiu ĉi infer'a varm'o, kiam eĉ en la ombr'o est'as varm'ec'o de 32 grad'o'j.

— Ĉu mi dev'os ir'ad'i en la ombr'o?

LA FUNG'O'J

La instru'ist'o:
Fung'o'j'n oni trov'as precip'e en ombr'a'j, mal'sek'a'j lok'o'j ...

Knab'o:
Ha, nun mi kompren'as, kial ili hav'as figur'o'n de pluv'ombrel'o.

GRAND'A KOST'O

— Dir'u, najbar'o, kiom kost'is la nov'a fortepian'o, kiu'n vi'a edz'in'o aĉet'is?

— Mi'a'n hejm'a'n trankvil'ec'o'n.

EN ENTUZIASM'O

Arb'ar'ist'o:
...La urs'o est'as ja la plej danĝer'a best'o. Se ĝi persekut'as iu'n, li dev'as nepr'e mort'i. Se li for'kur'as, post li kur'as ankaŭ la urs'o; se li ramp'as sur arb'o'n, post li ramp'as ankaŭ la urs'o; se li salt'as en akv'o'n kaj pen'as si'n sav'i naĝ'ant'e, post li naĝ'as ankaŭ la urs'o ...

Aŭskult'ant'o:
Kaj se oni si'n kaŝ'as?

Arb'ar'ist'o:
Tiam kaŝ'as si'n ankaŭ la urs'o.

LA EST'INT'EC'O

— Ĉu vi efektiv'e ne edz'iĝ'os je fraŭl'in'o Terezio? Ŝi est'as ja riĉ'a, kaj ankaŭ ne mal'bel'a.

— Sed ŝi'a est'int'ec'o ...

— Mi cert'ig'as vi'n, ke ŝi'a est'int'ec'o est'as sen'makul'a kaj pur'a.

— Ho, amik'o, tio'n mi kred'as; sed ĝi est'as tre long'a.

FACIL'A HONT'O

La pastr'o:
Ĉu vi ne hont'as? Ne labor'i dum la tut'a tag'o!

La mal'labor'ul'o:
Ho jes, mi hont'as.

La pastr'o:
Kial vi tamen ne labor'as?

La mal'labor'ul'o:
Ĉar hont'i est'as io pli facil'a ol labor'i.

LA KREDIT'O

— La prez'o'n de l’ŝu'o'j mi pag'os al vi nur post tri monat'o'j.

— Tre volont'e mi konsent'as.

— Kaj kiam la ŝu'o'j est'os pret'a'j?

— Post tri monat'o'j.

MAL'ĜENTIL'E

La kant'ist'in'o:
Jen est'as la atest'o de l’kurac'ist'o, dir'ant'a, ke, pro raŭk'ec'o de mi'a voĉ'o, mi ne pov'as kant'i hodiaŭ.

La direktor'o:
Ke vi ne pov'as kant'i? Pri tio mi ne bezon'as atest'o'n.

BEDAŬR'O

En mal'lum'a nokt'o iu atak'as la muel'ist'o'n kaj li'n kruel'e bat'as. Dum la bat'ad'o la ne'kon'at'o subit'e ĉes'ig'as kaj surpriz'e ek'kri'as:
— Ha, sinjor'o, kiu vi est'as? Mi ne kon'as vi'n. Mi vol'is ali'a'n bat'i, sed mi tre erar'is ...

La muel'ist'o kondolenc'e dir'as:
— Ho, bedaŭr'ind'ul'o! Vi nun klopod'is van'e!

LA NUL'O

Post nokt'o'mez'o re'ven'as hejm'e'n la edz'o.

Li'a edz'in'o riproĉ'as al li li'a'n mal'fru'ec'o'n.

— Sed mi'a kar'a, — dir'as li, — est'as nur la dek'a hor'o.

En tiu moment'o la horloĝ'o sonor'ig'as unu.

— Ho, mensog'ul'o! La horloĝ'o mem protest'as kontraŭ vi'a dir'o.

— Konsider'u, ke ĝi ne pov'as sonor'ig'i ankaŭ la nul'o'n.

LA DU MAL'BEL'UL'O'J

Sinjor'o Malbelegulo el'rigard'as tra la fenestr'o de si'a loĝ'ej'o. Sur la strat'o ir'as sinjor'o Senbeleculo.

— Bon'a'n tag'o'n, sinjor'o Malbelegulo.

— Bon'a'n tag'o'n, sinjor'o Senbeleculo.

— Kial vi difekt'as la bel'ec'o'n de la strat'a front'o per la el'montr'o de vi'a abomen'a vizaĝ'o? Est'us prefer'ind'e, se vi re'ir'us en iu'n angul'o'n de vi'a ĉambr'o kaj sid'ig'us vi'a'n simi'o'n ĉe la fenestr'o.

— Mi jam prov'is ĝi'n; sed tiam la preter'ir'ant'o'j tiel salut'is al la fenestr'o:
”Bon'a'n tag'o'n, sinjor'o Senbeleculo!”

MAL'ĜUST'A KOMPREN'O

La sinjor'o ( KOLER'E ):
Se vi ne tuj for'ir'os, mi vok'os mi'a'n serv'ist'o'n ...

La kolport'ist'o:
Ĉu vi pens'as, ke li intenc'as io'n aĉet'i?

APENAŬ KRED'EBL'A

— Mi pet'eg'as vi'n, donac'u al mi almoz'o'n. En brul'ad'o mi'a tut'a kapital'o pere'iĝ'is.

— Montr'u la atest'o'n de l’urb'estr'o.

— Pardon'u, ĝi ankaŭ for'brul'is.

PERSEKUT'AT'A DE LA SORT'O

La mal'riĉ'eg'ul'o:
Vol'u don'i ia'n almoz'o'n al hom'o persekut'at'a de la sort'o ...

La sinjor'o:
Ha, fripon'o! Vi pet'ad'is hieraŭ kiel lam'ul'o, kaj hodiaŭ kiel blind'ul'o!

La mal'riĉ'eg'ul'o:
Vi vid'as, sinjor'o, kiel mi'n la sort'o ĉiam persekut'as, — ĉar mi nun preciz'e vi'n re'renkont'as.

ĈAGREN'IG'A

La juĝ'ist'o:
Kiu'n aĝ'o'n vi hav'as?

La atest'ant'in'o:
Antaŭ tri'dek jar'o'j mi komenc'is rigard'i la lum'o'n de l’sun'o.

La juĝ'ist'o:
Kaj dum kiom da jar'o'j vi est'is blind'a?

MAL'LONG'A KRITIK'O

— Ĉu vi est'is hieraŭ en la teatr'o? Mi'a verk'o est'is tie lud'at'a.

— Jes, mi est'is tie.

— Nu, kiu scen'o plej plaĉ'is al vi.

— La ferm'o de l’kurten'o.

FLOR'KRON'A SUR'SKRIB'O

Ĵus vidv'iĝ'int'o, intenc'ant'a met'i sur la freŝ'a'n tomb'o'n de la mort'int'a edz'in'o flor'kron'o'n ornam'it'a per sur'skrib'a ruband'o, mend'is ĉe pres'ist'o pres'o'n sur la ruband'o:
”Ĝis la re'vid'o!”

Post du'on'hor'o li telefon'e pet'is la pres'ist'o'n, ke post la vort'o'j ”ĝis la re'vid'o” li pres'u:
”en la ĉiel'o”, — se rest'as ankoraŭ sufiĉ'e da lok'o.

Kaj li ricev'is la ruband'o'n kun la jen'a sur'skrib'o:
”Ĝis la re'vid'o — en la ĉiel'o, se rest'as ankoraŭ sufiĉ'e da lok'o.”

SATISFAKCI'O

Sinjor'o membr'o de la urb'estr'ar'o, dum oficial'a kun'ven'o, ekscit'it'e kri'as:
— Mi konstat'as, ke la du'on'o de la urb'estr'ar'o est'as idiot'a.

La urb'estr'o admon'as li'n:
— Se vi tuj ne re'tir'as vi'a'n ofend'a'n dir'o'n, mi mon'pun'os, vi'n.

— Bon'e, mi re'tir'as. Mi do konstat'as, ke la du'on'o de la urb'estr'ar'o ne est'as idiot'a.

STRANG'A KOMPREN'O

— Kelner'o, tio est'as koler'ig'a! Mi kri'as jam la ses'a'n foj'o'n, por ke oni al'port'u al mi botel'o'n da bier'o, — sed tut'e van'e.

— Kviet'iĝ'u, sinjor'o, ĝi est'os tuj tie ĉi. (AL LA SUBKELNERO ):
Al'port'u rapid'e al tiu ĉi sinjor'o ses botel'o'j'n da bier'o!

SOPIR'O

La lern'ant'o en bot'farad'o:
Ho, kiel bon'eg'e est'os kuŝ'i en la tomb'o!

La mastr'o:
Kompren'ebl'e! Ripoz'i, trankvil'e kuŝ'i, nenio'n far'i, mal'labor'em'ul'o!

KLAR'IG'O

Izidor'o:
Vi'a kol'o est'as pli mal'pur'a ol iam.

Leopold'o:
Ne, tio ĉi est'as nur okul'a tromp'iĝ'o.

Izidor'o:
Kiel?

Leopold'o:
Ĉar mi'a kol'um'o est'as mal'pli mal'pur'a ol iam.

PRI'PENS'AD'O

— Nu, mi'a fil'in'o, ĉu la sinjor'o prezid'ant'o ne far'is ankoraŭ si'a'n konfes'o'n?

— Ho jes, patr'et'o; sed mi pet'is de li la temp'lim'o'n de du tag'o'j por pri'pens'i.

— Ho mal'saĝ'ul'in'o! dum du tag'o'j ja li ankaŭ pov'os pri'pens'i.

UTIL'A VETUR'IG'IST'O

— He! fiakr'ist'o! Kiom mi dev'os pag'i por vetur'i al la ŝip'o'staci'o?

— Kvin'dek kopek'o'j'n.

— Dank'o'n. Mi vol'is nur sci'i, kiom mi ŝpar'os, se mi tie'n pied'ir'os.

AROGANT'AĴ'O

Student'o en'ir'as en trink'ej'o'n, kie li ek'vid'as si'a'n kreditor'o'n, tajlor'o'n.

— Est'as ver'a arogant'aĵ'o tio, kio'n vi far'as!

— Kio'n do? — demand'as la tajlor'o surpriz'it'e.

— Vi manĝ'as tie ĉi kok'in'a'n viand'o'n kaj salat'o'n, — vi trink'as bon'eg'a'n vin'o'n, — por tiu'j vi hav'as mon'o'n! ...

sed vi ĉiu'tag'e persekut'as mi'n pro la dek ŝiling'o'j, kiu'j'n mi ŝuld'as al vi.

RID'IND'A ERAR'O

Dum vojaĝ'o sinjor'o dir'as al la konduktor'o de l’vagon'ar'o:
— Jen, mi donac'as al vi unu kron'o'n. Mi intenc'as dorm'i en la vagon'o; mi vojaĝ'os ĝis Linz, — tie vek'u mi'n.

Sed mi vi'n avert'as, ke mi hav'as la mal'bon'a'n kutim'o'n, est'i mal'ĝentil'a kaj ne'obe'em'a, kiam oni mi'n vek'as; do, se mi ne vol'os vek'iĝ'i, pren'u mi'n kaj el'port'u mi'n el la vagon'o.

— Mi kompren'as, sinjor'o.

Post kelk'a'j hor'o'j la dorm'ant'o vek'iĝ'as. Ĉirkaŭ'rigard'ant'e li vid'as, ke ali'a vojaĝ'ant'o ĉe'est'as en la vagon'o. Ili prezent'as si'n reciprok'e.

— Kie ni nun est'as? — demand'as la dorm'int'o.

— Post kelk'a'j minut'o'j ni est'os en Vien'o.

— En Vien'o! Ne'ebl'e! ... Ĉu ni jam preter'pas'is la staci'o'n Linz?

— Ho, antaŭ tre long'e.

La vagon'ar'o halt'ant'e, la dorm'int'o ven'ig'as la konduktor'o'n.

— Azen'o! fripon'o! kio'n mi dir'is? He! Kial vi ne vek'is mi'n ĝust'a'temp'e? Ĉu mi ne don'is al vi trink'mon'o'n? Kanajl'o! ...

— Ho sinjor'o, — respond'as la insult'at'o rid'et'ant'e, —se vi est'as tiel ekscit'it'a, kio'n dir'os la vojaĝ'ant'o, kiu'n mi en Linz per'fort'e el'tren'is el la vagon'o anstataŭ vi'n!

KIA FELIĈ'O!

— La pas'int'a'n nokt'o'n ŝtel'ist'o'j penetr'is en mi'a'n ĉambr'o'n. Ili tra'esplor'is la tut'a'n loĝ'ej'o'n, for'pren'is kelk'a'j'n objekt'o'j'n ...

— Tamen, vi oft'e rakont'is al mi, ke vi hav'as ĉe vi ŝarg'it'a'n revolver'o'n, kaŝ'it'a'n sub la kap'kusen'o.

— Feliĉ'e ili ne trov'is ĝi'n.

LA NE'KON'AT'AĴ'O

Vag'ul'o trov'as sur la voj'o el'uz'it'a'n dent'o'bros'o'n. Li ĝi'n lev'as kaj mir'ig'it'e rigard'as, dir'ant'e al si'a koleg'o:
— Kio pov'as est'i tiu strang'aĵ'o?

— Ver'ŝajn'e ia luks'a si'n'amuz'il'o, kiu'n el'trov'is la super'klas'o.

EN EKZAMEN'O

La profesor'o:
Ŝajn'as al mi, ke tiu ĉi demand'o est'as mal'facil'a por vi.

La kandidat'o:
Ne la demand'o, sed la respond'o.

VIV'O'SAV'O

La dand'o monolog'as:
— Nun mi pov'as dir'i, ke mi'a hund'o sav'is mi'a'n viv'o'n:
mi vend'is ĝi'n por dek dolar'o'j.

LA MON'O

— Ne'toler'ebl'a est'as la ag'ad'o de mi'a edz'in'o. Ŝi ĉiam kaj ĉiam postul'as de mi mon'o'n.

— Kaj kio'n ŝi far'as el la mon'o?

— Mi ne sci'as. Mi ja neniam don'as al ŝi.

KIAL STAL'O

— Kaj kiom kost'as tiu ĉi loĝ'ej'o?

— Ĝi kost'as por jar'o mil kron'o'j'n.

— Ĉu est'as en ĝi stal'o?

— Ne. Sed kial stal'o? Vi ja ne hav'as ĉeval'o'j'n.

— Ne por ĉeval'o'j, sed por tiu brut'o, kiu konsent'us pag'i mil kron'o'j'n por tiu ĉi loĝ'ej'o.

KIAM TRINK'I VIN'O'N?

Zorg'em'a patr'o eduk'as si'a'n id'o'n:
— Est'u ĉiam sobr'a, mi'a kar'a fil'o. Aŭd'u, mi ating'is jam grand'a'n aĝ'o'n, — kaj, en mi'a tut'a viv'o, mi kon'is nur kvar okaz'o'j'n por trink'i vin'o'n; nom'e:
1) en mal'san'o, — 2) est'ant'e gast'o, 3) hav'ant'e gast'o'n, — kaj 4) se ia ali'a kaŭz'o si'n prezent'is.

MAL'LAŬD'O

Sinjor'in'o A.:
La nov'a'j najbar'o'j est'as ekstrem'e sen'ord'a'j.

Ili hav'as nek glad'il'o'n, nek filtr'il'o'n, nek te'kruĉ'o'n.

Sinjor'in'o B.:
Kia'manier'e vi ek'sci'is pri ĉio tio?

Sinjor'in'o A.:
Ĉar mi intenc'is prunt'e'pren'i de ili.

LA IDEAL'O

La edz'in'o:
Kar'a edz'o, mi'a sol'a ideal'o est'as: hav'i verd'a'n silk'a'n jup'o'n. Vol'u aĉet'i unu por ml ...

La edz'o:
Kio'n vi pens'as, mi'a kar'a? Mi ne pov'as est'i tiel kruel'a:
sen'ig'i vi'n de vi'a sol'a ideal'o.

LA SURTUT'O DE L’PATR'O

I
— Aŭskult'u, fil'et'o. Mi en'ir'os en la ali'a'n ĉambr'o'n por lud'i fortepian'o'n; sed vi ne en'ven'u, ĉar tie ĉe'est'os kun mi ankaŭ terur'eg'a fantom'o.

* * * Ne ekzist'as tiel grand'a mal'saĝ'ul'o, de kiu eĉ la plej grand'a saĝ'eg'ul'o ne pov'us io'n lern'i.

LA SURTUT'O DE L’PATR'O

II
—Ho Di'o! ĉiel'o! ... Patr'o! help'u mi'n.

* * * La venĝ'o est'as du'pint'a ponard'o:
kiam vi vund'as per ĝi vi'a'n mal'amik'o'n, eĉ vi mem vund'iĝ'os.

TROMP'O

Du sufer'ant'o'j de reŭmat'ism'o ĉe la pied'o inter'parol'as en ban'ej'o:
— Kiel pov'as est'i, ke vi toler'as ĉiam sen ia ĝem'et'o la frot'ad'o'n de vi'a pied'o, kaj mi tiel kri'as pro la dolor'o, dum oni frot'as la mi'a'n.

— Ho, tre simpl'e, — respond'as tiu rid'ant'e, — mi ĉiam don'as al la frot'ant'o mi'a'n san'a'n pied'o'n.

MAL'BON'A KONSCIENC'O

Komerc'ist'o je vin'o'j en'ir'as en trink'ej'o'n, por trink'i glas'o'n da vin'o.

— Dir'u al mi, sinjor’ trink'ej'mastr'o, de kiu vi aĉet'as la vin'o'j'n.

— He, ĉu vi ne pov'as plu memor'i? Mi'a'j vin'o'j ven'as ja el vi'a kel'o ...

— Efektiv'e; don'u do al mi botel'o'n da bier'o.

MATEN'E

— Je kia hor'o vi re'ven'is hejm'e'n el la trink'ej'o.

— Je kvar'on'o de la dek'du'a.

— Vi mensog'as. Mi bon'e aŭd'is, ke la horloĝ'o bat'is tri.

— Nu, tri est'as ja ĝust'e kvar'on'o de dek'du.

LA VAGON'AR'O

Gabriel'o ne pov'is kompren'i, ke la vagon'ar'o'n fer'voj'a'n nek ĉeval'o'j, nek ali'a'j best'o'j tir'as. Li est'is tre sci'vol'a vid'i ĝi'n; li do ir'is en la najbar'a'n urb'o'n por rigard'i ĝi'n.

Okaz'e oni liver'is ĉeval'o'j'n sur la vagon'o. Kiam Gabriel'o ek'vid'is tiu'j'n, li ek'kri'is triumf'e:
— Ha! mi do tre bon'e suspekt'is, ke ekzist'as nenia vetur'il'o tir'ebl'a sen ĉeval'o'j.

EN APOTEK'O

— Vol'u al mi don'i ia'n kurac'il'o'n kontraŭ mal'dorm'o.

— Ĉu vi ĝi'n bezon'as?

— Ne, sed mi'a edz'in'o; ŝi neniam dorm'as ankoraŭ, kiam mi nokt'e re'ven'as hejm'e'n el la trink'ej'o.

RE'DIR'O

La instru'ist'o:
David'o, dir'u al mi, kiom est'as kvin'obl'e ses?

David'o:
Tri'dek du.

La instru'ist'o:
Ne'bon'e. Dir'u, Leopold'o.

Leopold'o:
Est'as du'dek ses.

La instru'ist'o:
Ankaŭ ne'bon'e. Leopold'o, dir'u al David'o: ”vi est'as tiel grand'a azen'o, kiel mi. ”

Leopold'o ( AL D AVID'O ):
Vi est'as sam'e grand'a azen'o kiel sinjor’ instru'ist'o.

ŜANĜ'O NE'ESPER'IT'A

Vag'ul'o en'ir'as en restoraci'o'n.

— Don'u bon'a'n tag'manĝ'o'n al mi por mi'a mon'o.

Post tag'manĝ'o li ven'ig'is la restoraci'mastr'o'n.

— Mi mend'is tag'manĝ'o'n por mi'a mon'o, — dir'is li kaj don'is unu mon'er'o'n da dek heler'o'j al la restoraci'mastr'o.

Tiu ĉi prepar'as si'n por send'i iu'n al polic'ej'o, kiam ven'is al li ide'o.

— Aŭskult'u, — dir'is li al la vag'ul'o, — mi ne denunc'os vi'n sub unu kondiĉ'o. Ir'u en la restoraci'o'n nom'at'a ”Or'a Sun'o” kaj ankaŭ tie far'u la sam'a'n ŝerc'o'n.

— Tio'n mi ne pov'as far'i, ĉar tie ĝi'n mi far'is jam; kaj la restoraci'mastr'o de ”Or'a Sun'o” send'is mi'n tie'n ĉi.

PRIVILEGI'O

Ĉas'ant'o lev'as si'a'n paf'il'o'n por paf'i lepor'o'n kur'ant'a'n. La kamp'o'gard'ist'o okaz'e apud'est'ant'a dir'as subit'e al li:
— Sinjor'o! pro Di'o! ne paf'u!

— Kial do?

— Tial, ĉar tiu'n lepor'o'n la sinjor'o graf'o ĉas'ad'as ĉiu'dimanĉ'e.

ŜI TROV'AS DEFEND'O'N

— Vek'iĝ'u nun, fil'in'et'o. La sun'o jam bril'as super vi.

— Nu, las'u la kurten'o'j'n fal'i, — ili defend'os mi'n.

ORDON'O

La sinjor'o:
Ĉu vi opini'as, ke pluv'os?

La lake'o:
Mi opini'as, jes.

La sinjor'o:
Nu, vek'u mi'n dek minut'o'j'n antaŭ la komenc'o de l’pluv'o.

DIPLOMATI'E

La juĝ'ist'o:
La advokat'o Spanovski plend'as, ke vi dir'is al li sur la publik'a strat'o, ke li est'as ”fripon'o rab'ist'o”. Dir'u, ĉu tio est'as ver'a?

La juĝ'at'o:
Jes, tio est'as ver'a; sed mi ne dir'is ĝi'n.

DARVIN'ISM'O

La patr'o:
Nu, mi'a fil'o, kio'n vi hodiaŭ lern'is en la lern'ej'o?

La fil'o:
La sinjor’ instru'ist'o dir'is, ke la hom'o'j de'ven'is de simi'o.

La patr'o ( KOLER'E ):
Vi, ebl'e, — sed ne mi.

LA SERĈ'AD'O PRI LOĜ'EJ'O

En la strat'o, post nokt'o'mez'o, Petr'o renkont'as Paŭl'o'n, kiu est'as tut'e ebri'a.

— Kio'n vi far'as tie ĉi?

— Mi serĉ'as loĝ'ej'o'n.

— Ne'kred'ebl'e ... Je tiu ĉi hor'o!

— Jes, amik'o; sed ne mir'u, — mi serĉ'as mi'a'n propr'a'n loĝ'ej'o'n.

LEON'O KAJ TIGR'O

En Budapest, kaj preskaŭ en ĉiu grand'a urb'o de Hungar'uj'o, sur angul'o'j de strat'o'j star'as publik'a'j serv'ist'o'j nom'at'a'j hordár, dung'ebl'a'j de la publik'o por kia ajn labor'o aŭ serv'o.

Bon'e vest'it'a sinjor'o al'parol'as unu tia'n serv'ist'o'n:
Hordár, ĉu vi vol'as gajn'i dek kron'o'j'n ĉiu'tag'e dum kelk'a temp'o?

— Jes, vi'a sinjor'a moŝt'o, — respond'as la hordár. — Kaj kio'n mi dev'os far'i?

— Preskaŭ nenio'n.

—?

— Mi est'as posed'ant'o de sovaĝ'best'ar'o.

— ??

— Mi'a leon'o hieraŭ mort'is.

— ???

— Vi anstataŭ'os ĝi'n. Vi vest'os sur vi'n ĝi'a'n fel'o'n, kaj dum la tut'a tag'o vi promen'os en la kaĝ'eg'o, ŝajn'ig'ant'e vi'n leon'o.

La hordár akcept'as la negoc'o'n, kaj la sam'a'n tag'o'n li komenc'as si'a'n ”ofic'o'n”.

Jam de unu hor'o li trankvil'e promen'is en si'a kaĝ'eg'o, kiam subit'e okaz'as io terur'a, ne'atend'it'a. Oni en'ir'ig'as tigr'o'n en la sam'a'n kaĝ'eg'o'n. La hordár-leon'o hom'blek'e ve'kri'as pro mort'e'tim'ig'a terur'iĝ'o, — sed kio okaz'as? ...

La tigr'o al'proksim'iĝ'as al li kaj mal'laŭt'e sub'dir'as en li'a'n orel'o'n:
— Ne tim'u, koleg'o, mi ankaŭ est'as hordár.

ILI NE DUB'IS

La sinjor'o:
Kio'n vi dir'is al la tajlor'o, kiu hodiaŭ maten'e tie'n ĉi ven'is por ricev'i mon'o'n?

La lake'o:
Ke mi'a sinjor'o ne est'as dom'e.

La sinjor'o:
Ĉu li ne dub'is?

La lake'o:
Ne, sinjor'o; li eĉ dir'is, ke li est'as cert'a, ke tio ne est'as ver'a.

PLI ĜENTIL'A

La jun'a edz'in'o:
Mi'a edz'o est'as tre ĝentil'a. Kiam mi kant'as, li ĉiam donac'as io'n al mi.

La mal'jun'a edz'in'o:
Mi'a edz'o est'as eĉ pli ĝentil'a. Li donac'as io'n al mi tuj, kiam mi vol'as ek'kant'i, kaj li eĉ ne dezir'as aŭd'i mi'n.

DISTR'IT'A

La edz'in'o ( DE PROFESOR'O ):
Vi est'as tut'e mal'sek'a. Kiel tio pov'is okaz'i? Vi ja hav'is pluv'ombrel'o'n.

La profesor'o:
Jes; sed mi pens'is, ke vi est'as apud mi, kaj mi ten'is ĝi'n ĉiam super vi.

DU'ON'FUNEBR'O

Du knab'in'et'o'j inter'parol'as:
— Ni est'as nun en du'on'funebr'o.

— Ver'e? Kiu do el vi far'iĝ'is du'on'mort'int'a?

LA PAPAG'O DE L’ADVOKAT'O

A.:
Kiel far'iĝ'as, ke la papag'o de l’advokat'o Bifla konstant'e dir'ad'as: ”fripon'o! fripon'o!”

B.:
Kred'ebl'e ĝi tio'n lern'is de li'a'j klient'o'j.

PIK'A

Du amik'in'o'j inter'parol'as:
— Ha, mi'a kar'a, mi est'as tiel mal'kviet'a! Aŭgust'o promes'is, ke li ven'os hodiaŭ post'tag'mez'e por pet'i mi'n je edz'iĝ'o.

— Ĉu vi tim'as, ke vi'a'j ge'patr'o'j ne konsent'os?

— Ne, sed ke li ne ven'os.

DEZIR'IND'A KURAC'IL'O

— Sinjor'o apotek'ist'o, vi dir'is al mi, ke tiu konjak'o, kiu'j'n mi aĉet'is de vi, est'as bon'efik'a kontraŭ ventr'o'dolor'o.

— Ver'e, sinjor'in'o.

— Tio'n mi ne kred'as. Antaŭ'e mi'a edz'o nur tre mal'oft'e sufer'is pro ventr'o'dolor'o, kaj nun li ĉiam plend'as pro ĝi.

SEN SUKCES'O

Edz'o ek'ir'as en la amik'ar'ej'o'n.

—Adiaŭ, mi'a kar'a, — dir'as li al si'a edz'in'o, — je la sep'a hor'o mi re'ven'os hejm'e'n; sed se mi ne pov'os ven'i, mi avert'os vi'n per serv'ist'o kun leter'o.

— Tio est'as ne'neces'a, mi'a edz'o, — ĉar la avert'ant'a'n leter'o'n mi jam el'pren'is el vi'a poŝ'o.

LI NE POV'IS

— Hieraŭ, mi vetur'is per fer'voj'o, kaj en la vagon'o angl'a kun'vetur'ant'o met'is dorm'ant'e la pied'o'j'n sur mi'a'j'n genu'o'j'n.

— Nu, kial vi ne vek'is li'n?

— Mi ne pov'is, ĉar mi ne sci'as parol'i angl'e.

TE'O KUN RUM'O

— Amik'o, hodiaŭ vesper'e mi volont'e atend'os vi'n por unu tas'o da te'o. Ĉu vi trink'os ĝi'n kun aŭ sen rum'o?

— Kun rum'o, mi'a kar'a, sen te'o.

LA CEL'O PRAV'IG'AS LA RIMED'O'J'N

— Tiu ĉi sinjor'o sid'as tut'tag'e en la bier'ej'o kaj drink'as konstant'e.

— Sed li hav'as akci'o'j'n de la bier'fabrik'o kaj drink'ant'e li kresk'ig'as la dividend'o'j'n.

ĈE POŜT'O

La poŝt'ist'o:
Tiu ĉi leter'o est'as tro pez'a, — vi dev'as met'i sur ĝi'n unu mark'o'n pli'e.

La vilaĝ'an'o:
Sed tiel ĝi est'os ankoraŭ pli pez'a.

KIAL SI'N LAV'I?

— El'ir'u do kaj lav'u vi'n antaŭ ol ven'i al la manĝ'o'tabl'o.

Vi'a'j man'o'j est'as ja tre'eg'e mal'pur'a'j.

— Kial lav'i mi'n? Mi lav'is mi'n en la last'a dimanĉ'o; mi ja ne est'as akv'o'best'o.

KIEL PROGRES'I?

La patr'o:
Mi ek'sci'is, mi'a fil'o, ke vi est'as la last'a en la lern'ej'o.

La fil'o:
Ne mal'ĝoj'u, kar'a patr'o. Se mi est'us la unu'a, mi ne pov'us progres'i.

DELIKAT'E

— Kio'n vi pens'as pri sinjor'o X.?

— Li est'as bon'a, sobr'a kaj prudent'a vir'o.

— Sed li dir'as preciz'e la kontraŭ'o'n pri vi.

— Est'as tre ebl'e, ke ni ambaŭ erar'as.

SEVER'EG'A KRITIK'O

— Ha! la redaktor'o de'nov'e re'send'is al mi mi'a'n manuskript'o'n. Ŝajn'as, ke li ne sci'as, kio est'as bon'a.

— Ebl'e; sed li almenaŭ sci'as, kio est'as mal'bon'a.

INTER BON'A'J AMIK'IN'O'J

Henrikino:
Mi ek'sci'is, ke Petr'o ricev'is la ĉef'a'n gajn'o'n en la loteri'o. Kaj mi rifuz'is li'n la antaŭ'tag'o'n de la lot'ad'o.

Leopold'in'o:
Ŝajn'as, ke Petr'o est'as bon'feliĉ'ul'o. Du tiel bon'a'j tag'o'j unu post ali'a!

LA FELIĈ'O

La vetur'ig'ist'o de l’luks'a kaleŝ'o subit'e mal'san'iĝ'is. La ge'baron'o'j tamen dev'as nepr'e vetur'i al la staci'o de l’vapor'ŝip'o; ili do anstataŭ'as la mal'san'ul'o'n per la konduktor'o de l’kamp'labor'a vetur'il'o.

Pro li'a mal'lert'ec'o la kaleŝ'o renvers'iĝ'as en la mez'o de l’urb'o. Oni facil'e kompren'as la ĉagren'o'n kaj koler'o'n de l’vetur'ant'o'j. Sekv'as grand'a riproĉ'ad'o kaj insult'ad'o. Ili'n aŭskult'int'e mut'e, la vetur'ig'ist'o dir'as:
— Est'as ja feliĉ'o, ke mi renvers'is person'o'j'n, kaj ne objekt'o'j'n.

— Ĉu vi konsider'as tiu'n fakt'o'n kiel feliĉ'o'n? — demand'as la baron'o surpriz'e.

— Sen'dub'e, vi'a baron'a moŝt'o. Ĉar se mi est'us renvers'int'a objekt'o'j'n, mi nun dev'us ili'n re'lev'i kaj port'i, — dum la person'o'j si'n re'lev'as kaj star'as per si'a'j propr'a'j fort'o'j.

RE'DON'O

Oficir'o promen'is kun pastr'o. Ili al'ven'is al lok'o, kie star'is mal'nov'a, ruin'ig'it'a eŝafod'o, ĉirkaŭ'at'a de korv'o'j kri'ant'a'j.

— Jen, — dir'is ŝerc'e la oficir'o, kiel tiu'j ĉi mal'ĝentil'a'j bird'o'j salut'as vi'n!

— Jes, — respond'is la pastr'o, — ŝajn'as, ke ili ĝoj'as, pens'ant'e, ke mi vi'n port'as al ili.

BON'A INFAN'O

La patr'in'o:
Mi'a fil'o, ĉu vi sen'ŝel'ig'is la pom'o'j'n antaŭ ol ili'n manĝ'i.

La fil'o:
Jes, patr'in'et'o.

La patr'in'o:
Kaj kio'n vi far'is el la ŝel'o'j?

La fil'o:
Mi manĝ'is ili'n.

KAR'A'J OV'O'J

Reĝ'o hav'is la kutim'o'n vojaĝ'i inkognit'e.

Unu'foj'e li tag'manĝ'is ov'aĵ'o'n en restoraci'o de provinc'a urb'o, kie la kelner'o re'kon'is li'n, sed nenio'n dir'is pri tio.

Manĝ'int'e la reĝ'o vol'is pag'i; la kelner'o postul'is 100 gulden'o'j'n por la konsum'it'a ov'aĵ'o.

— Kio'n! — ek'kri'is surpriz'e la reĝ'o, — ĉu la ov'o'j est'as tiel mal'oft'a'j en tiu ĉi region'o?

— Ne, — respond'is sub'dir'e la kelner'o, — tie ĉi la reĝ'o'j est'as mal'oft'a'j.

KOMPENS'O

La edz'in'o:
Jen, hodiaŭ vi de'nov'e lud'is kart'o'j'n kaj mult'e perd'is per ĝi.

La edz'o:
Ne riproĉ'u, kar'a. Est'as ver'e, ke kelk'foj'e mi mult'e perd'as, sed ali'foj'e mal'mult'e. Tia'manier'e mi'a financ'a stat'o kompens'iĝ'as.

NE'TIM'IND'A RENKONT'O

— Trans'ir'u ni sur la ali'a'n flank'o'n de l’strat'o. Sur tiu ĉi flank'o ven'as Karl'o, al kiu mi ŝuld'as tri dolar'o'j'n. Mi ne vol'as li'n renkont'i.

— Trankvil'iĝ'u, amik'o, — li nepr'e trans'ir'os sur la ali'a'n flank'o'n, ĉar li ŝuld'as al mi dek dolar'o'j'n.

EN CIRK'O

Unu el la rigard'ant'o'j demand'as la arleken'o'n:
— Dir'u, amuz'ul'o, ĉu est'as grav'e, ke arleken'o hav'u idiot'a'n vizaĝ'o'n?

— Kompren'ebl'e, sinjor'o. Vi eĉ ricev'us cert'e de mi'a direktor'o du'obl'a'n salajr'o'n.

SIGN'O

— Kiel vi fart'as, onkl'o mi'a?

— Mult'e pli san'e.

— Je kio vi vid'as tio'n?

— Je la mien'o de mi'a'j hered'ont'o'j.

MAL'FELIĈ'O

— Mi ek'sci'is, ke vi re'foj'e ne sukces'is en vi'a ekzamen'o.

— Ne, koleg'o. Mi ne hav'is feliĉ'o'n. Mi est'is preciz'e demand'it'a pri tio, kio'n mi ne sci'is jam la antaŭ'a'n foj'o'n.

LA VIV'O

— Vi dir'is al mi, ke sinjor'o Smith jam mort'is. Nun mi ek'sci'is, ke li est'as en mal'liber'ej'o. Li do viv'as ...

— Ĉu est'i en mal'liber'ej'o est'as viv'o?

FAMILI'A DISPUT'O

La edz'in'o:
Ho, se mi neniam est'us vi'n kon'int'a!

La edz'o:
Ho, edz'in'o, vi tro mal'fru'e kompat'as al mi!

SEN'KOR'A PATR'O

La fianĉ'in'o:
Ho kar'a Ludovik'o, mi'a patr'o bankrot'is.

La fianĉ'o:
Mi ĉiam dir'is, ke li est'as sen'kor'a hom'o, — kaj jen, li nun mal'help'as ni'a'n ge'edz'iĝ'o'n.

EN EKSPOZICI'O

Klar'ig'ist'o:
Jen est'as kiras'o, kiu kontraŭ'star'as ĉia'n paf'il'eg'o'n ...

Ali'a klar'ig'ist'o ( EN LA NAJBAR'A ĈAMBR'O ):
Jen est'as paf'il'eg'o, kiu detru'as ĉia'n kiras'o'n.

KONFES'O NUN'TEMP'A

Aleksin'o:
Ĉu la leŭtenant'o konfes'is si'a'n am'o'n?

Klotild'o:
Li jam komenc'is. Hodiaŭ li dir'is al mi, ke li hav'as mult'a'j'n ŝuld'o'j'n.

EN KLUB'O

— Kio'n vi far'us por liber'iĝ'i de la amik'o'j, kiu'j vi'n ted'us?

— Nu, mi prunt'e'pren'us mon'o'n de ili.

— Mal'bon'a rimed'o. Mi'a rimed'o est'as:
prunt'e'don'i al ili.

LA FIL'O

Mal'riĉ'a hebre'o vol'is krist'an'iĝ'i. La pastr'o instru'is li'n pri la preĝ'o, sed li'a pen'ad'o rest'is van'a, la hebre'o est'ant'e tre mal'inteligent'a.

— Nu, mi'a fil'o, se vi morgaŭ sci'os far'i sen'erar'e la sign'o'n de l’kruc'o, vi ricev'os de mi unu sak'o'n da ter'pom'o'j.

En la tag'o sekv'ant'a la hebre'o pren'is kun si la fil'o'n, port'ant'a sak'o'n por la donac'o, kaj li en'ir'is en la dom'o'n de l’pastr'o, las'int'e si'a'n fil'o'n en la kort'o.

— Nu, far'u la sign'o'n de l’kruc'o, — dir'is la pastr'o.

— En la nom'o de l’Patr'o, kaj de l’Spirit'o sankt'a. Am'e'n.

— He, kie do rest'is la ”Fil'o”?

— Pardon'u, vi'a pastr'a moŝt'o, mi las'is li'n ekster'e; li ten'as la sak'o'n por la ter'pom'o'j.

AM'IND'A

Riĉ'a mal'jun'ul'o konsent'as edz'in'ig'i si'a'n fil'in'o'n kun jun'a leŭtenant'o.

— Tamen, — li dir'as al la fianĉ'o, — mi dev'as vi'n avert'i, ke mi'a fil'in'o nenio'n ricev'os dot'e, sed ŝi est'as la sol'a hered'ont'in'o de mi'a tut'a hav'o.

— Ho, — respond'as ĝentil'e la fianĉ'o, — tio ne mal'help'as mi'n:
vi ja est'as tiel mal'jun'a.

LA DENUNC'O

Mal'bel'a jun'ul'in'o ir'as al la vilaĝ'estr'o.

— Vi'a moŝt'o, mi ven'as por raport'i al vi, ke Viktor'o hieraŭ kis'is mi'n.

— Dir'u al mi, — demand'as la vilaĝ'estr'o, — ĉu vi plend'as aŭ fanfaron'as pri tio?

PRUDENT'A

La baron'o ( PLEN'A JE ŜULD'O'J ):
Nu, Rudolf'o, mi donac'as al vi tiu'n ĉi vest'o'n.

La lake'o:
Mi tre dank'as al vi, sinjor’ baron'o. Sed dir'u, ĉu mi ne est'os dev'ig'at'a iam pag'i ĝi'a'n kost'o'n?

LA MAL'JUN'A KOK'IN'O

Sinjor'o en restoraci'o ek'manĝ'as kok'in'aĵ'o'n, kiu'n li trov'as tre mal'mol'a.

— He, kelner'o, — li dir'as mok'ton'e, kia'n aĝ'o'n hav'is tiu ĉi kok'in'o?

—Sinjor'o, — respond'as la kelner'o rigid'e, — la kok'in'aĵ'o'n ni serv'as kun lakt'o'krem'a saŭc'o, kaj ne kun biografi'aĵ'o'j.

FUNDAMENT'A PROTEST'O

Sinjor'in'o skrib'as leter'o'n al si'a amik'in'o. Dum la skrib'ad'o ŝi rimark'as, ke Evelin leg'as la skrib'at'a'n leter'o'n post ŝi'a dors'o. Ŝi daŭr'ig'as skrib'ant'e:
”Mi vol'us al vi skrib'i ankaŭ sekret'o'n, sed mi nun ne pov'as, ĉar Evelin star'as mal'antaŭ mi kaj leg'as mi'a'n leter'o'n.”

Evelin koler'e dir'as:
— Tio ne est'as ver'a; mi ne leg'is vi'a'n skrib'aĵ'o'n.

KONTRAŬ'ARGUMENT'O

Ge'am'ant'o'j promen'as sur la kamp'o. La jun'ul'o varm'e am'ind'um'as, kiam subit'e bov'o sovaĝ'iĝ'int'a kur'eg'as al ili.

Kompren'ebl'e, ili tim'eg'e dis'kur'as, kaj la jun'ul'o ramp'as sur arb'o'n proksim'a'n.

Post for'ir'o de l’bov'o la fraŭl'in'o riproĉ'as li'n; — Hont'u. Vi ĵus dir'is, ke vi kuraĝ'us inter'batal'i eĉ kun la mort'o mem ...

— Sed, — li balbut'as, — konsider'u, ke tiu bov'o ja viv'as.

INFAN'A PENS'O

La mal'grand'a Andre'o pet'as si'a'n patr'o'n, ke li aĉet'u por li fajf'il'et'o'n.

— Sed vi tiam la tut'a'n tag'o'n fajf'ad'os, kaj mi ne hav'os trankvil'ec'o'n.

— Ne, patr'et'o; mi fajf'os nur dum vi'a dorm'o.

LA DU'A

La juĝ'ist'o:
Kio'n far'is la juĝ'at'o, post kiam li don'is al vi la unu'a'n vang'o'frap'o'n?

La plend'ant'o:
Post'e li don'is la tri'a'n?

La juĝ'ist'o:
La tri'a'n? Kred'ebl'e vi vol'as dir'i la du'a'n?

La plend'ant'o:
Ne; la du'a'n mi don'is al li.

KIO'N LI PENS'AS?

— Sinjor'o, vi ja hav'as nek profesi'o'n, nek bien'o'n, nek rang'o'n, — tamen vi kuraĝ'as pet'i mi'a'n fil'in'o'n. Kio'n do vi pens'as?

— Tio'n, ke vi, ŝajn'as, rifuz'os mi'n.

EN LERN'EJ'O

— Nom'u al mi ia'n ramp'aĵ'o'n.

— Akar'o.

— Est'as bon'e. Nun nom'u al mi ali'a'n ramp'aĵ'o'n.

— Ali'a akar'o.

LA KRI'O

En la bors'o du agent'o'j mal'pac'iĝ'as.

— Ne kri'u!

— Mi ne kri'u? Kiu kri'as? Ĉu mi kri'as? Mi ja ne kri'as, sed vi kri'as. Strang'e! vi kri'as, kaj vi tio'n kri'as, ke mi kri'as.

SUB LA KRISTNASK'A ARB'O

— Kial vi plor'as, Fredĉjo?

— Mi manĝ'is mi'a'n tut'a'n kuk'o'n.

— Nu, tio ne est'as kaŭz'o por plor'i!

— Jes, mi kred'is manĝ'i tiu'n de mi'a frat'o.

EN LA JUĜ'EJ'O

Juĝ'ist'o:
Est'as tamen mir'ind'e, ke vi for'ŝtel'is la vest'o'j'n kaj ne kun'pren'is la mon'o'n el la kas'o!

Kulp'ig'at'o:
Mi pet'as, ne re'memor'ig'u mi'n pri tiu mal'lert'ec'o! Mi jam sufiĉ'e bedaŭr'is ĝi'n!

EN BAL'O

Jun'ul'o danc'as vals'o'n tre mal'bon'e. Li'a kun'ul'in'o dir'as al li:
— Ĉu vi am'as danc'i vals'o'n?

— Ho jes, fraŭl'in'o, tre mult'e.

— Nu, vi dev'us ĝi'n lern'i.

BON'A EKZEMPL'O

La patr'in'o:
Ci, mal'labor'em'ul'o! Kial ci ne sekv'as la ekzempl'o'n de la diligent'a formik'o?

La bub'o:
Mi ja sekv'as ĝi'n: ankaŭ mi barakt'as la tut'a'n tag'o'n en sabl'o.

NAIV'E

Antonino:
Kar'a patr'in'o, la sinjor’ leŭtenant'o kis'is mi'n.

La patr'in'o:
Kial vi ne kri'is por help'o?

Antonino:
Li ne bezon'is help'o'n, li pov'is sol'a tio'n far'i.

PRECIZ'IG'E

La juĝ'ist'o:
Dir'u al mi, atest'ant'o, kiom da temp'o vi bezon'as por tra'ir'i la inter'spac'o'n inter vi'a dom'o kaj la trink'ej'o de l’kulp'ul'o?

La atest'ant'o:
Ĉu al'ir'i aŭ re'ven'i?

KAT'A RUZ'EC'O

La instru'ist'o:
Dir'u ia'n ekzempl'o'n pri la ruz'ec'o de kat'o.

La infan'o:
Sur la manĝ'o'tabl'o'j de restoraci'o ĝi oft'e si'n ŝajn'ig'as lepor'o.

KIO'N MANĜ'I?

— Nu, edz'in'o, al'port'u la fiŝ'aĵ'o'n.

— Ne'ebl'e, kar'a edz'o; ĉar la kat'o for'manĝ'is ĝi'n.

— Do la rest'ant'a'n bov'id'aĵ'o'n.

— Ankaŭ ĝi'n for'manĝ'is la kat'o.

— Kia mal'agrabl'aĵ'o! Al'port'u la fromaĝ'o'n.

— Pardon'u, kar'a edz'o, ankaŭ la fromaĝ'o'n for'manĝ'is la kat'o.

— Mil diabl'o'j! En'fin'e mi tamen intenc'as manĝ'i io'n.

Al'port'u do la kat'o'n.

LA KIAL'O

Mal'fru'iĝ'int'a vojaĝ'ont'o:
Est'as ver'e absurd'e, ke la staci'dom'o'n oni tiel mal'proksim'e met'as de la urb'o.

Fer'voj'ist'o:
Tio'n oni far'as nur tial, ke ĝi est'u pli proksim'e al la rel'o'j.

MARĈAND'O

— Vi, baron'o, ŝuld'as al mi 40.000 frank'o'j'n. Kial do vi ne edz'iĝ'as je fraŭl'in'o Hedvig? Ŝi hav'as 80.000 frank'o'j'n da dot'o. Vi pov'us el tiu sum'o kvit'iĝ'i ...

— Ne, mi'a kar'a. Sed mi don'as al vi konsil'o'n. Vi mem edz'iĝ'u je ŝi kaj el la dot'o pag'u al mi la rest'ant'a'j'n 40.000 frank'o'j'n.

DISPUT'AD'O

— La saĝ'ul'o neniam nepr'e cert'ig'as, ĉiam li dub'as. La mal'saĝ'ul'o kontraŭ'e ne ŝancel'iĝ'as; li est'as ĉiam cert'a pri tio, kio'n li dir'as.

Hm! ĉu tut'e ver'e?

— Ho jes, tut'e cert'e.

AGRABL'A

La vizit'ant'o:
Ĉu fraŭl'in'o Ella est'as dom'e?

La ĉambr'ist'in'o:
Ne, sinjor'o, ŝi ne est'as dom'e.

La vizit'ant'o:
Mi tamen vid'is ŝi'n ĉe la fenestr'o ...

La ĉambr'ist'in'o:
Sed ŝi vid'is vi'n ankaŭ!

DUM'KURAC'IST'A KONSULT'O

Klient'in'o:
Sed, sinjor’ doktor'o, mi nun el'met'is la lang'o'n almenaŭ dum kvin minut'o'j, kaj vi ne ankoraŭ rigard'is ĝi'n.

Kurac'ist'o:
Tio ne est'as neces'a; mi vol'is nur ne'ĝen'at'e skrib'i la recept'o'n.

LA MOMENT'O

— Ĉu la sinjor’ sekretari'o est'as dom'e?

— Ne ankoraŭ. Sed vol'u atend'i moment'o'n, li re'ven'os post du'on'hor'o.

VAN'A PEN'AD'O

La sinjor'in'o ( KOLER'E ):
Ha! vi sub'aŭskult'as tra la ŝlos'il'tru'o.

La serv'ant'in'o ( DAŬR'IG'ANT'E SUB'AŬSKULT'I , KUN NATUR'A MI'E NO ):
Jes, sinjor'in'o, sed van'e; oni parol'as tiel mal'laŭt'e, ke mi nenio'n aŭd'as el ĝi.

EKSPERIMENT'O

La kolport'ist'o:
Ĉu vi vol'as aĉet'i okul'vitr'o'n?

La sinjor'o:
Montr'u. (LI MET'AS ĜI'N SUR SI'A'N NAZ'O'N KAJ RIGARD'AS LA KOLPORT'IST'O'N .) Ha! strang'e! tra la okul'vitr'o mi vid'as fripon'o'n!

La kolport'ist'o ( MET'AS ANKAŬ LA OKUL'VITR'O'N SUR SI'A'N NAZ'O'N KAJ RIGARD'AS LA SINJOR'O'N ):
Efektiv'e, vi est'as prav'a.

PRAV'IG'O

— Kial vi ŝtel'is tiu'n ĉi surtut'o'n?

— Prav'ig'u mi'n, sinjor’ juĝ'ist'o, mi ja ne pov'is port'i plu la mi'a'n tiel dis'ŝir'it'a'n.

BAN'AD'O EFIK'A

— Vi'a kar'a edz'in'o est'as do en ban'ej'o?

— Jes, sinjor'o.

— Ĉu la ban'ad'o est'as efik'a?

— Jes; mi fart'as pli bon'e.

SI'N'KON'O

Du ĉas'ant'o'j inter'parol'as.

— Mi vid'is jam hund'o'n tiel inteligent'a'n, ke ĝi est'is ver'e pli inteligent'a, ol si'a mastr'o.

— Nu, mi hav'is ankaŭ tia'n hund'o'n.

STRANG'A DANK'O

Fabrik'ist'o send'is bel'eg'a'n pip'o'n, kiel donac'o'n, al si'a advokat'o. Tiu ĉi sent'is grand'a'n plezur'o'n pro la kar'a send'aĵ'o, kaj dank'is leter'e la donac'int'o'n.

Sed la fabrik'ist'o ne sent'is la sam'a'n plezur'o'n, kiam li, post la fin'o de si'a proces'o, ricev'is de l’advokat'o la kalkul'o'n de l’el'spez'o'j, en kiu inter ali'a'j rubrik'o'j li trov'is tio'n ĉi:
Dank'leter'o por pip'o kaj poŝt'a kost'o de ĝi'a send'o . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . fr. 2.10

SENT'EM'A KOR'O

La mizer'ul'o:
Mi'a edz'in'o est'as mal'san'a, mi'a'j ses infan'o'j est'as mal'san'a'j, mi est'as mal'san'a, kaj ni hav'as nek unu pec'et'o'n da pan'o, nek unu pec'o'n da lign'o, — ni sufer'as mal'sat'o'n, mal'varm'o'n ... — Ho kompat'u, sinjor'o ...

La sinjor'o ( AL SI'A SERV'IST'O ):
Johano, el'pel'u tiu'n ĉi hom'o'n, ĉar li dis'fend'as mi'a'n kor'o'n.

MONOLOG'O DE STUDENT'O

— La liver'ad'o est'as ver'e tre mal'bon'a nun en la poŝt'o. Mi skrib'is jam antaŭ dek tag'o'j al mi'a onkl'o por hav'i mon'o'n, kaj ĝis nun la poŝt'o ne al'port'is ĝi'n al mi.

LA MIR'IND'AĴ'O

Du hebre'a'j vojaĝ'ant'o'j inter'parol'as en la vagon'o.

— Ni hav'as raben'o'n, — dir'as la unu'a, kiu far'is jam mir'ind'aĵ'o'n.

— Kaj en kio konsist'is tiu mir'ind'aĵ'o? — demand'as la ali'a.

— Li, promen'ant'e sur la strat'o, rimark'is knab'o'n hebre'a'n, kiu manĝ'is kolbas'o'n pork'aĵ'a'n. Por pun'i la kulp'ul'o'n, la raben'o dezir'is, ke la knab'o mal'aper'u sub la ter'o'n.

Post moment'o li pens'is, ke la knab'o pov'as est'i sen'kulp'a en si'a pek'o, kaj ke est'us mal'just'a li'a pun'o; li do dezir'is, ke la knab'o ne mal'aper'u sub la ter'o'n. — Kaj efektiv'e, la knab'o ne mal'aper'is sub la ter'o'n.

NUR POR OK TAG'O'J

— Prunt'e'don'u al mi dek frank'o'j'n por ok tag'o'j.

— Se vi bezon'as tiu'n prunt'o'n nur por ok tag'o'j, tre volont'e mi dispon'ig'as ĝi'n al vi.

Post du'dek tag'o'j la prunt'e'don'int'o renkont'as la prunt'e'pren'int'o'n kaj riproĉ'as li'n:
— Nu, amik'o, la ok tag'o'j jam for'pas'is. Vi ne plen'um'is vi'a'n promes'o'n.

— Ho jes, amik'o. Ĉar mi pet'is de vi la dek frank'o'j'n por ok tag'o'j, kaj mi ver'e dis'el'spez'is ili'n dum la daŭr'o de ok tag'o'j.

HELP'O

Jun'ul'o:
Sinjor'o, mi am'as vi'a'n fil'in'o'n, mi absolut'e ne pov'as viv'i sen ŝi ...

La patr'o de l’am'at'in'o ( INTER'ROMP'ANT'E ):
Do, mi entrepren'os pag'i la el'spez'o'j'n de vi'a en'ter'ig'o.

ĜUST'A RESPOND'O

La instru'ist'o:
Se al tri litr'o'j da vin'o oni al'don'as ankoraŭ du litr'o'j'n, kio est'os la rezult'o?

La infan'o:
Hom'o ebri'a.

LA DOKTOR'O

— Ĉu est'as ver'e, ke vi vend'is vi'a'n velociped'o'n?

— Jes, amik'o, domaĝ'e, — ĉar la doktor'o mal'permes'is al mi ĝi'a'n uz'ad'o'n.

— Ha, ĉu doktor'o de leĝ'o'scienc'o?

FLAT'O

La arb'ar'ist'o ( AL LA ĈAS'ANT'A GRAF'O , POST ” TRAF'INT'A ” PAF'O ):
Bel'eg'a, bel'eg'a paf'o ĝi est'is, vi'a graf'a moŝt'o. La domaĝ'o est'as nur, ke, antaŭ la paf'o, tiu mizer'a lepor'o ne tie est'is, kie la ĉas'hund'o.

SEN'HELP'A MORT'O

Esplor'ist'o de mort'int'o'j demand'as la vidv'in'o'n:
— Kiu kurac'is vi'a'n edz'o'n dum li'a mal'san'o?

— Neniu, — respond'as la vidv'in'o, — li mort'is sen help'o de kurac'ist'o.

EMINENT'A KURAC'IST'O

La kurac'ist'o ( VIZIT'ANT'E LA MAL'SAN'UL'EJ'O'N ):
Kiom da mal'san'ul'o'j mort'is hieraŭ?

La vart'ist'in'o:
Kvar.

La kurac'ist'o:
Kvar? Terur'e! Mi ordon'is kurac'il'o'n por kvin mal'san'ul'o'j, kaj ...

La vart'ist'in'o ( INTER'ROMP'AS ):
Sed unu el ili ĝi'n ne akcept'is.

PRECIZ'E MARK'IT'A'J

Student'o, kiu drink'is dum la tut'a nokt'o, maten'e vol'as pag'i. Li vok'as la kelner'o'n:
—Ok litr'o'j'n da vin'o ...

— Pardon'u, vi hav'is dek litr'o'j'n.

— Ne ver'e; mi far'is je ĉiu litr'o strek'o'n per kret'o sur la tabl'o —rigard'u, tie ĉi est'as nur ok strek'o'j.

— Tre ĝust'e, sinjor'o, — respond'as la kelner'o, — sed mi est'as tamen prav'a, ĉar du strek'o'j est'as vid'ebl'a'j ankaŭ sur la plank'o.

EL LA FIZIK'O

La profesor'o:
Kio kaŭz'as, ke la tag'o'j est'as en somer'o long'a'j kaj en vintr'o mal'long'a'j?

La lern'ant'o:
Ĉar la varm'o vast'ig'as kaj la mal'varm'o mal'vast'ig'as.

SEN'KAŬZ'A EKS'EDZ'IĜ'O

Mal'pac'a'j ge'edz'o'j ir'as al la pastr'o.

La edz'o:
Vi'a pastr'a moŝt'o, mi dezir'as eks'edz'iĝ'i.

La pastr'o ( AL LA EDZ'IN'O ):
Kaj vi, mi'a fil'in'o?

La edz'in'o:
Mi ankaŭ dezir'as eks'edz'iĝ'i.

La pastr'o:
Mi'a'j ge'fil'o'j, kiam ge'edz'o'j est'as tiel sam'vol'em'a'j, la eks'edz'iĝ'o est'as absolut'e ne'neces'a.

VORT'LUD'O

A.:
Bon'a'n tag'o'n, amik'o. Vi est'as tie ĉi? Vi trans'migr'is el vi'a urb'o en la ni'a'n! ...

B.:
Jes, sed mi log'os tie ĉi nur dum la daŭr'o de la strik'o de l’pan'bak'ist'o'j en mi'a urb'o.

A.:
Ĉu la pan'bak'ist'o'j strik'as ĉe vi?

B.:
Jes, bedaŭr'ind'e. La loĝ'ant'o'j de mi'a urb'o est'as dev'ig'at'a'j manĝ'i kuk'o'j'n anstataŭ pan'o'n.

A.:
Ĝi do far'iĝ'is kukurb'o.

SURPRIZ'A RESPOND'O

La jun'ul'o:
Se mi iam edz'iĝ'os, mi ne demand'os pri la dot'o de mi'a fianĉ'in'o ...

La sinjor'in'o:
Vi pens'as ja nobl'e.

La jun'ul'o:
Ĉar mi edz'iĝ'os je tia vir'in'o, pri kiu mi cert'e sci'os, kia'n dot'o'n ŝi hav'as.

KOMPLEZ'O

La bank'direktor'o:
Kar'a advokat'o, mi pet'as de vi komplez'a'n bon'far'o'n.

La advokat'o:
Kio'n do?

La bank'direktor'o:
Oni proces'um'is mi'a'n bank'o'n. Mi est'us tre kontent'a, se vi pov'us tiel aranĝ'i la afer'o'n, ke vi est'u la advokat'o de ni'a kontraŭ'ul'o.

LA LAST'A VORT'O

Ludovik'in'o vizit'as si'a'n amik'in'o'n vidv'in'iĝ'int'a'n.

— Kaj kiu'j est'is la last'a'j vort'o'j de vi'a edz'o?

— Li ne hav'is; vi ja sci'as, ke inter ni ĉiam mi dir'is la last'a'n vort'o'n.