La fonto de tiu dokumento legeblas jene, kaj la ofteco-listo de radikoj jene.
 Project Gutenberg's La Aventuroj de Alicio en Mirlando, by Lewis Carroll This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included with this eBook or online at www.gutenberg.org Title: La Aventuroj de Alicio en Mirlando Author: Lewis Carroll Illustrator: Brinsley Le Fanu Translator: E. L. Kearney Release Date: January 9, 2006 [EBook #17482] Language: Esperanto Character set encoding: UTF-8 *** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK LA AVENTUROJ DE ALICIO EN MIRLANDO *** Produced by David Starner, William Patterson and the Online Distributed Proofreading Team at http://www.pgdp.net 

LA AVENTUROJ DE ALICIO
EN MIRLANDO
DE
LEWIS CARROLL

TRADUKITA DE
E. L. KEARNEY, M. A.

ILUSTRITA ( LAŬ AFABLA PERMESO DE L ' ELDONISTO DE
STEAD ' SPROSE CLASSICS ) PER DEK BILDOJ DE
BRINSLEY LE FANU

BRITISH ESPERANTO ASSOCIATIN
( INCORPORATED )
MUSEUM STATION BUILDINGS
133 - 136 HIGHHOLBOR N, LONDON
1910

ANTAŬPAROLO DE L ' TRADUKINTO

De ĉi tiu humor'aĵ'o, unu'e aper'int'a en la jar'o 1865a, vend'iĝ'is ĝis nun pli ol ses cent mil ekzempler'o'j en la angl'a lingv'o krom kelk'a'j mil'o'j en la traduk'o'j franc'a, german'a, kaj ital'a. Ĉi tiu verk'o hav'as tre alt'a'n rang'o'n, ebl'e la plej alt'a'n rang'o'n inter la literatur'a'j trezor'o'j de la angl'a infan'ar'o.

Ses'jar'a infan'o vol'as avid'e aŭskult'i ĝi'n, vigl'e propon'as demand'o'j'n kaj kritik'o'j'n pri la divers'a'j Aventur'o'j. Sed la interes'o ĉiam kresk'as laŭ la kresk'o de la posed'ant'o: ĉe ĉiu de'nov'a tra'leg'o la jun'a'j leg'ant'o'j pli kompren'as, pli kun'lig'as, kaj pli re'ten'as en la memor'o. Mi kon'is infan'o'j'n kiu'j fin'e posed'is la tut'a'n libr'o'n tiel ke ili pov'us parker'e cit'i ĉiu'n ag'o'n kaj dir'o'n de Alicio, de la Mus'o, la Ĉeŝŝr Kat'o, efektiv'e de ĉiu'j part'o'pren'ant'o'j en la strang'a histori'o. Sed oni ne supoz'u ke la libr'o taŭg'as nur por la vart'ej'o kaj infan'lern'ej'o: ĉar la kapabl'o ĉe ĉiu tra'leg'o trov'i pli da signif'o daŭr'as eĉ dum la matur'aĝ'a'j jar'o'j. Inter la fervor'a'j amik'o'j de Alicio trov'iĝ'as eĉ ses'dek'jar'a'j profesor'o'j kiu'j de temp'o al temp'o vol'as klar'ig'i iu'n profund'a'n princip'o'n kiu'n ili ĵus el'ig'is el la dir'o'j ekzempl'e de la Raŭp'o aŭ la Fals'a Keloni'o.

Sed ni las'u la parol'o'n al la Sonĝ'best'o'j mem.

Prezent'ant'e ĉi tiu'n libr'o'n al la Esperant'ist'o'j, mi vol'as esprim'i mi'a'n dank'sent'o'n al ĉiu'j mi'a'j help'int'o'j. Apart'a'j'n dank'o'j'n mi ŝuld'as al Kapitan'o C. P. Cubitt, kiu zorg'e tra'leg'is kaj detal'e korekt'is por mi ĉiu'j'n pres'prov'aĵ'o'j'n. Kaj al l '   el'don'ist'o de Stead ' s ' Prose Classics ' mi dank'as la permes'o'n uz'i kelk'a'j'n ilustr'aĵ'o'j'n de Brinsley de Fan'u unu'e aper'int'a'j'n en ili'a kon'at'a ' Books for the Bairns '( infan'libr'a ) el'don'o de ' Alicio en Mir'land'o.'

Tiu el'don'o en'hav'as pli ol kvin'dek bild'o'j'n kaj kost'as nur tri penc'o'j'n ( 12. 5 sd.). Do, kompar'ant'e la traduk'o'n kun la original'o, ne - angl'a'j esperant'ist'o'j pov'os je tre mal'kar'a prez'o pli'perfekt'ig'i si'n en la angl'a lingv'o; angl'o'j ne - esperant'ist'a'j pov'os facil'e lern'i la komun'a'n lingv'o'n de la hom'ar'o; kaj ĉiu, kiu bon'e kon'as ambaŭ lingv'o'j'n, pov'os tre facil'e far'i si'a'j'n kritik'o'j'n, kaj plend'i pri erar'o'j de

La Traduk'int'o.

ENHAVO

ĈAPITRO PAĜO
I. Mirinda Falego! 1
II. La Lageto farita el Larmoj 11
tutdekstre. Post stranga vetkuro sekvas stranga mus-tejlo. 20
IV. Ĉefe pri unu Lacerto nomata Bil4 29
V. Alicio ricevas admonon de la Raŭpo 40
VI. Pri la Porkinfano 50
VII. Tetrinkado ĉe Frenezuloj 63
VII I. Kroketludo ĉe la Kera Damo 76
IX. La Viv-historio de la Falsa Kelonio 88
X. La Omara Kvadrilo 101
XI. Kiu forŝtelis la tortojn? 112
XII. Alicio atestanto 122

ILUSTRAĴOJ

PAĜ O
DE UNU EL LA BRETOJ, ALICIO, FALANTE TRA
      LA ŜAKTO, DEPRENIS MARMELADUJON.
3
LA DODO SOLENE PREZENTAS AL ALICIO ŜIAN
      PROPRAN FINGROINGON.
24
LA KUNIKLO FALAS EN SIAN KUKUMEJON 33
LA DUKINA KUIREJO 53
DOMO DE LA MARTLEPORO 62
LA GLIRO ESTAS ENIGATA EN LA TEKRUĈON 74
LA VITRA TABLO 78
LA GEREĜOJ ARGUMENTAS KUN LA EKZEKUTISTO
      PRI EKZEKUTO DE LA SENKORPA KATKAPO
86
LA GRIFO PROFUNDE DORMIS 94
LA KUIRISTINO RIFUZA SATESTI 120

ANTAŬPAROLO DE LA AŬTORO.

I
En somerbril ' ni glit'as kvar:
  Du fuŝ'e uz'as rem'o'n,
Fuŝ'reg'as tri'a knab'in'et '
  Boat'a'n la vag'em'o'n.
La kvar'a ( ne'jun'ul'o ) cel'as
  Indulg'i la rev'em'o'n.
I I
" Kruel'a Tri '!     Ĉu vol'as vi
  En tia hor '— rakont'o'n ?
Se pri la astm'o sci'us vi,
  Vi ebl'e sent'us hont'o'n !"
— Protest'o sen'util'a ! Venk'as
  Tri'voĉ'a kri '," Rakont'o'n !"
II I
Unu'a per komand'a voĉ'o
  Ordon'as ek'rakont'i,
Kaj pli ĝentil'e Du'a pet'as
  " Jes, nepr'e mir - rakont'i."
Rakont'o'n petol'romp'as Tri'a
  ( Ne sci'as ŝi ja hont'i !)
I V
Silent'o fal'as !     De nun ĉiu
  Aŭskult'as plen'kred'ul'o
Pri l '   Sonĝ'infan'o kiu viv'as
  Kun bird ' kaj best ' kun'ul'o,
Kun'ul ', jen kiel arb'o alt'a,
  Jen et'a kiel kul'o.
V
Tre oft'e vol'us la lac'ul'o
  La Sonĝ'o'n mal'daŭr'ig'i,
Promes'as je sekv'ant'a foj'o
  Ĝi'n iom pli'long'ig'i.
" Jam ven'is la sekv'ant'a foj'o,
  Ni'n vol'u kontent'ig'i !"
V I
Do kresk'is plu la Mir'land'aĵ'o'j
  Iom post iom, grad'e:
Nask'iĝ'is ĉiu'j en boat'o
  Dum vag'is ni rem'ad'e.
— Sub'ir'as sun ', do hejm'e'n gaj'e
  Ni rem'as babil'ad'e.
VI I
Jen Alic'i ' .     Akcept'u ŝi'n
  Kaj gard'u en memor'o:
Al pilgrimint ' ja kar'a est'as
  El malproksim ' la flor'o;
Velk'int'e ĝi memor'o'j'n vek'as
  Valor'a'j'n pli ol or'o.
LA AVENTUROJ DE ALICIO EN MIRLANDO
ĈAPITRO I
Mir'ind'a Fal'eg'o !

Alicio , jam long'a'n temp'o'n sid'int'e apud si'a frat'in'o sur la dekliv'o, tre enu'iĝ'is pro sen'okup'o. Unu, du foj'e ŝi prov'e rigard'is en la libr'o'n kiu'n la frat'in'o leg'as, sed pov'is vid'i en ĝi nek desegn'o'j'n nek konversaci'o'j'n, kaj " por kio util'as libr'o," pens'is ŝi," en'hav'ant'a nek desegn'o'j'n nek konversaci'o'j'n ?" Ŝi do ek'pri'pens'is — ne tre vigl'e ĉar la tag'o est'is varm'a, kaj ŝi sent'is si'n tre dorm'em'a — ĉu la plezur'o far'i ĉen'o'n el lekant'et'o'j valor'us la labor'o'n si'n lev'i kaj kolekt'i lekant'et'o'j'n, kiam tut'apud'e preter'kur'is Blank'a kunikl'o kun pal'e'ruĝ'a'j okul'o'j.

Tio ja ne est'is tre mir'ind'a, ankaŭ ne ŝajn'is al Alicio tre ekster'ordinar'e aŭd'i la kunikl'o'n dir'ant'a al si:—

" Ho, ve ! mi mal'fru'os !"

( Kiam post'e ŝi pri'pens'ad'is la afer'o'n, ŝajn'is al ŝi, ke tio est'is efektiv'e mir'ind'a, sed en la moment'o mem, ĝi ŝajn'is al ŝi tut'e ordinar'a.)

Tamen, kiam la kunikl'o el si'a veŝt'a poŝ'o el'ig'is poŝ'horloĝ'o'n, kaj, rigard'int'e ĝi'n, tuj pli'rapid'is, Alicio ek'salt'is sur la pied'o'j'n, ĉar subit'e frap'is ŝi'n la ide'o, ke neniam antaŭ'e ŝi vid'is kunikl'o'n kiu hav'as veŝt'poŝ'o'n kaj poŝ'horloĝ'o'n. La sci'vol'em'o en ŝi ek'flam'iĝ'is ! Tuj ŝi ek'kur'is post ĝi trans la kamp'o'n, kaj al'ven'is al tunel'et'o sub la kresk'aĵ'a bar'il'o ĝust'a'temp'e por vid'i la kunikl'o'n mal'aper'i en ĝi'n.

Ne konsider'int'e eĉ unu moment'o'n, kia'manier'e ŝi re'el'iĝ'os, Alicio post'kur'is ĝi'n en la tunel'et'o'n.

La tunel'o, ĉe la unu'a'j paŝ'o'j, konduk'is rekt'e antaŭ'e'n, sam'e kiel fervoj'a tunel'o, sed post'e de'klin'iĝ'is mal'supr'e'n kaj far'iĝ'is krut'a. Tio okaz'is tiel subit'e ke Alicio, ne hav'int'e temp'o'n por mal'akcel'iĝ'i, trov'is si'n vol'e ne'vol'e de'fal'ant'a tre profund'a'n ŝakt'o'n.

Mi ĵus dir'is " tre profund'a'n." Nu, aŭ la ŝakt'o est'is efektiv'e tre profund'a, aŭ ŝi fal'is tre mal'rapid'e; ĉar dum la daŭr'o de tiu strang'a de'fal'o, ne mank'is al ŝi temp'o por trankvil'e ĉirkaŭ'rigard'i kaj por konjekt'i pri kio est'as okaz'ont'a. Unu'e, ŝi klopod'is rigard'i mal'supr'e'n por esplor'i al kio ŝi al'ven'as; sed klopod'is van'e, ĉar est'is tie tro mal'lum'e. Tiam ŝi ek'observ'is la mur'o'j'n de la ŝakt'o, kaj rimark'is ke ili est'as plen'a'j de ŝrank'o'j kaj libr'o'bret'o'j; ankaŭ, tie ĉi kaj tie, ŝi preter'fal'is land'kart'o'j'n kaj bild'o'j'n pend'ig'it'a'j'n de najl'o'j. Post'e ŝi, preter'pas'ant'e, de'pren'is de apud'a bret'o unu frukt'aĵ'uj'o'n; sur ĝi per grand'a'j liter'o'j est'as skrib'it'a MARMELAD O. Sed jen por ŝi grand'a ĉagren'o; ĉar, en'rigard'ant'e, la avid'a'j okul'o'j vid'is — nur blank'a'n mal'plen'o'n ! Ŝi ne vol'is las'i fal'i la fajenc'aĵ'o'n, pro la tim'o mort'ig'i per ĝi iu'n sub'ul'o'n, sed sukces'is post kelk'a'j moment'o'j re'met'i ĝi'n, preter'pas'ant'e, en ŝrank'o'n.

Ilustrajxo: DE UNU EL LA BRETOJ, ALICIO, FALANTE TRA LA SXAKTO, DEPRENIS MARMELADUJON.
DE UNU EL LA BRETOJ, ALICIO, FALANTE TRA LA ŜAKTO, DEPRENIS MARMELADUJON.

" Nu," pens'is Alicio," kiam mi rakont'os en la hejm'o pri ĉi tiu fal'eg'o, ĉiu'j admir'os mi'a'n mal'tim'o'n; kaj, est'ont'e, eĉ pri fal'o de l '   supr'o ĝis mal'supr'o de l '   ŝtup'ar'o mi ne'zorg'e rid'os; kaj se mi fal'os eĉ de la tegment'o, mi kred'ebl'e ne mult'e pri'parol'os la fal'o'n."( Tio'n oni pov'as kred'i.)

Mal'supr'e'n, ankoraŭ mal'supr'e'n ! Ĉu neniam la fal'o fin'iĝ'os ?" Mi vol'us sci'i," dir'is ŝi laŭt'e," kiom da kil'o'metr'o'j mi jam fal'is. Mi nepr'e al'proksim'iĝ'as la ter - centr'o'n. Tio est'us, laŭ mi, preskaŭ ses kaj du'on'o mil'o'j da kil'o'metr'o'j."( Alicio jam antaŭ'e lern'is en la lern'ĉambr'o kelk'a'j'n tiu'spec'a'j'n fakt'o'j'n, kaj kvankam la nun'a temp'o ne est'is — pro mank'o da aŭskult'ant'o'j — oportun'a por el'montr'i si'a'n kler'ec'o'n, tamen est'is por ŝi bon'a praktik'o tra'dir'i la fakt'o'j'n.)" Jes, tio est'as cert'e la ĝust'a inter'spac'o, sed en kia'n latitud'o'n aŭ longitud'o'n mi penetr'is ?" ( Pri kio est'as latitud'o kaj longitud'o Alicio hav'is nenia'n ide'o'n, sed nur el'parol'i tia'j'n bel'eg'e majest'a'j'n vort'o'j'n kvazaŭ don'is al ŝi agrabl'a'j'n sent'o'j'n.)

Post ne long'e ŝi re'komenc'is:—" Ebl'e mi tra'fal'os tra la tut'a ter'glob'o ! kaj est'os tre, tre strang'e el'fal'i inter la hom'o'j kiu'j marŝ'as kap'mal'supr'e ! mi kred'as ke oni nom'as ili'n la Antipati'o'j ."( Ĉe ek'son'o de tiu strang'aĵ'o ŝi cert'e ne sopir'is aŭskult'ant'o'j'n );" mi ja dev'os demand'i al ili en kiu'n land'o'n mi en'fal'is, dir'ant'e ' Bon'vol'u, Sinjor'in'o, dir'i al mi ĉu tiu ĉi land'o est'as Nov - Zeland'o aŭ Aŭstrali'o ?'" ( Ŝi pen'is klin'salut'i ! Imag'u al vi, kar'a'j leg'ant'o'j, kiel oni pov'us klin'salut'i fal'ant'e tra l '   aer'o. Ĉu vi pov'us tio'n far'i ?)" Sed ŝi nepr'e nom'us mi'n mal'kler'a bub'in'o. Do, nur mal'util'us demand'i tio'n ! Pli bon'e est'us serĉ'i la nom'o'n ie sur la mur'o'j sur'skrib'it'a'n."

Mal'supr'e'n, ankoraŭ mal'supr'e'n ! Krom babil'i ja est'is nenio por far'i, sekv'e Alicio baldaŭ de'nov'e ek'parol'is:" Hodiaŭ vesper'e Dajna tre sopir'os mi'n."( Dajna est'as ŝi'a kat'o.)" Mi esper'as ke ĉe la te'manĝ'o oni ne forges'os ŝi'a'n sub'tas'o'n da lakt'o. Dajna , vi kar'ul ', ho se vi nur est'us tie ĉi kun mi ! Ne est'as mus'o'j en la aer'o, sed vespert'o'n vi ebl'e pov'us kapt'i, kaj vespert'o ja tre simil'as al mus'o. Sed ĉu kat'o'j manĝ'as vespert'o'j'n ?" Alicio okaz'e nun far'iĝ'is dorm'em'a, kaj dorm'e ripet'ad'is:—" Ĉu kat'o'j manĝ'as vespert'o'j'n ? Ĉu kat'o'j manĝ'as vespert'o'j'n ?" kaj ia'foj'e ŝi ĉu'is anstataŭ'e " Ĉu kat'o'j'n manĝ'as vespert'o'j ?"( Ĉar ŝi kapabl'is respond'i nek unu nek ali'a'n el la du demand'o'j, ne tre grav'e est'is kiu'n " ĉu'o'n " ŝi esprim'is.) Ŝi sent'is si'n ek'dorm'ant'a, kaj ĵus komenc'is sonĝ'i ke ŝi marŝ'as man'o en man'o kun Dajna kaj dir'as al ŝi tre solen'e:—" Dajna , vi dir'u al mi la ver'o'n; ĉu iam vi manĝ'is vespert'o'n ?" kiam ( ho, la surpriz'eg'o !) subit'e ŝi fal'is plomp ! sur amas'o'n da sek'a'j foli'o'j. La fal'eg'o efektiv'e fin'iĝ'is !

Pro la foli'o'j ŝi ricev'is nenia'n vund'o'n. Do, star'ig'int'e si'n sur la pied'o'j'n ŝi rigard'is supr'e'n. Super la kap'o ĉio est'is mal'lum'a, sed rekt'e antaŭ ŝi vid'iĝ'is long'a koridor'o, kaj jen for'kur'as tra ĝi la Blank'a Kunikl'o. Ne perd'int'e eĉ unu moment'o'n, Alicio rapid'e post'sekv'is kaj aŭd'is ke ĝi dir'as, mal'aper'ant'e post mur'angul'o," se mi mal'fru'os, ĉiel'o sav'u mi'a'j'n orel'o'j'n !"

En tiu moment'o ŝi est'is preskaŭ apud'a; tamen, kiam ŝi preter'pas'is la angul'o'n, la kunikl'o jam mal'aper'is. Kaj ŝi trov'is si'n sol'a en ia long'a mal'alt'a hal'o lum'ig'it'a per seri'o de lamp'o'j kiu'j pend'as de la plafon'o. Ĉirkaŭ la hal'o est'is pord'o'j; sed ĉiu'j est'is ferm'it'a'j. Alicio do marŝ'is laŭ unu flank'o kaj re'marŝ'is laŭ la ali'a pen'ant'e mal'ferm'i la pord'o'j'n; sed ĉiu el ili est'is ŝlos'it'a, kaj Alicio mal'ĝoj'e marŝ'is laŭ la mez'o kaj demand'is al si, ĉu ŝi jam neniam pov'os el'ir'i la hal'o'n.

Subit'e ŝi rimark'is antaŭ si tri'pied'a'n tabl'et'o'n far'it'a'n el vitr'o, kaj jen ! kuŝ'is sur ĝi unu or'a ŝlos'il'et'o. Tuj la ide'o frap'is ŝi'n ke ĝi nepr'e aparten'as al iu el la hal'pord'o'j. Sed ho, ve ! aŭ la serur'o'j est'is tro grand'a'j, aŭ la ŝlos'il'et'o tro et'a, ĉar neniu'n el ili ĝi mal'ferm'is. Tamen, ĉirkaŭ'ir'ant'e la du'a'n foj'o'n, ŝi ven'is al mal'alt'a kurten'o, kiu'n ŝi antaŭ'e ne rimark'is, kaj mal'antaŭ la kurten'o, jen mal'grand'a pord'o alt'a je kvar'dek kelk'e da centi'metr'o'j; ŝi en'ŝov'is la or'a'n ŝlos'il'et'o'n, kaj ( ho, la ĝoj'o !) ĝi taŭg'is.

Mal'ferm'int'e la pord'et'o'n, Alicio trov'is ke ĝi konduk'as en koridor'et'o'n ne mult'e pli ampleks'a'n ol ordinar'a rat - tunel'o. Star'ig'ant'e si'n sur la genu'o'j, ŝi direkt'is la rigard'o'j'n,— tra la koridor'et'o — en — la plej bel'a'n ĝarden'o'n, kiu'n oni pov'as imag'i. Ho ! kiel ŝi sopir'is el'iĝ'i tiu'n mal'lum'a'n hal'o'n, kaj ĉirkaŭ'vag'ad'i inter jen'a'j hel'flor'a'j bed'o'j kaj dolĉ'a'j fontan'o'j ! Sed tra tiu pord'et'o ŝi ne pov'us tra'ir'ig'i eĉ la kap'o'n !" Kaj eĉ se la kap'o bon'e tra'ir'us," ek'pens'is ni'a kompat'ind'a Alicio," tre mal'mult'e util'us tio sen la ŝultr'o'j ! Ho, se mi nur hav'us la kapabl'o'n teleskop'iĝ'i . Ebl'e mi pov'us, se nur mi sci'us kiel oni komenc'as la klopod'o'n ?" Ĉar tiom da ekster'ordinar'a'j afer'o'j jam en tiu tag'o okaz'is ĉe ŝi, Alicio ja komenc'is kred'i ke ne'ebl'a est'as preskaŭ nenio. Kompren'ebl'e neniel util'us star'ad'i ĉe la pord'et'o, sekv'e ŝi re'ir'is al la tabl'o kun la ek'esper'o trov'i sur ĝi ali'a'n ŝlos'il'o'n, aŭ ebl'e libr'et'o'n pri la art'o teleskop'iĝ'i; ĉi tiu'n foj'o'n ŝi trov'is sur ĝi botel'et'o'n (" kiu cert'eg'e ne kuŝ'is tie antaŭ'e," dir'is Alicio ) kun sur'skrib'aĵ'o, lig'it'a ĉirkaŭ la kol'o, hav'ant'a la vort'o'j'n TRINKUMI N per bel'eg'a'j grand'a'j liter'o'j sur'skrib'it'a'j'n.

" Tre facil'e est'as dir'i ' Trink'u mi'n '" pens'is la saĝ'ul'in'et'o," sed mi ne far'os tio'n krom post plen'a esplor'o. Mi unu'e rigard'u por vid'i ĉu oni sur'skrib'is ĝi'n per ' venen'o.'" Ĉar ŝi ja antaŭ'e leg'is kelk'e da bon'moral'a'j rakont'o'j pri infan'o'j kiu'j aŭ mort'brul'iĝ'is, aŭ est'is en'glut'it'a'j de sovaĝ'a'j best'o'j, aŭ sufer'is divers'a'j'n ali'a'j'n mal'agrabl'aĵ'o'j'n nur simpl'e pro tio, ke ili ne vol'is atent'i ia'n facil'a'n regul'o'n de la amik'o'j oft'e instru'it'a'n, tia'n ekzempl'e kia est'as la regul'o ke bril'varm'eg'a fajr'il'o pov'as brul'vund'i la man'o'n, se oni ĝi'n ten'as tro long'e; ankaŭ tio ĉi, ke se oni tre profund'e tranĉ'os la fingr'o'n, ĝi kred'ebl'e sang'os; kaj neniam ŝi forges'is ke se oni trink'os mult'e el botel'o mark'it'a per ' venen'o,' preskaŭ cert'e est'as ke pli mal'pli fru'e ĝi mal'ord'ig'os la intern'aĵ'o'n.

Do, cert'iĝ'int'e ke ĉi tiu'n botel'o'n oni ne mark'is per ' venen'o ', Alicio kuraĝ'is gust'um'i la en'hav'o'n." Ja, tre bon'gust'a ĝi est'as," dir'is ŝi.( Ŝajn'is al ŝi est'i rav'a miks'aĵ'o far'it'a el ĉeriz'tort'o, suker'it'a ov'aĵ'o, ananas'o, buter'suker'aĵ'o kaj rost'it'a buter'pan'o. Do ne mir'ind'e est'as ke tre baldaŭ la botel'et'o mal'plen'iĝ'is !)


" Ho, kia'n strang'a'n sent'o'n ! mi ja nepr'e teleskop'iĝ'as !" Kaj fakt'e ĝust'e tio okaz'is. Ŝi hav'is jam mal'pli ol tri'dek centi'metr'o'j'n da alt'ec'o. Ŝi'a vizaĝ'o hel'iĝ'is, ĉar nun ŝi hav'as alt'ec'o'n ĝust'e taŭg'a'n por trans'ir'i la pord'et'o'n en tiu'n bel'eg'a'n ĝarden'o'n. Tamen ŝi decid'is atend'i ankoraŭ kelk'a'j'n moment'o'j'n por sci'iĝ'i ĉu ŝi mal'kresk'os plu'e. Ŝi sent'is pri tio kelk'a'n tim'o'n," ĉar "— dir'is ŝi —" pov'as okaz'i ke mi mal'kresk'os ĝis nul'o, sam'e kiel kandel'o. Kia'n aspekt'o'n mi hav'us en tiu okaz'o ?" Kaj ŝi pen'is imag'i al si la aspekt'o'n kiu'n kandel'flam'o hav'as post kiam oni esting'is ĝi'n !

Post iom da temp'o, rimark'int'e ke nenio plu okaz'as, ŝi decid'is tuj ir'i en la ĝarden'o'n. Sed ho ve ! al'ven'int'e al la pord'o, ŝi el'trov'is ke ŝi ne hav'as la or'a'n ŝlos'il'et'o'n; kaj ir'int'e re'turn'e al la tabl'o por re'posed'i ĝi'n,( jen ali'a el'trov'o !) ŝi tut'e ne pov'is ating'i ĝi'n. Vid'i ĝi'n tra la vitr'o ŝi pov'is tre bon'e, kaj pen'eg'is grimp'i sur unu el la tri pied'o'j; sed ĝi est'is tro glit'ig'a; kaj fin'e, el'lac'iĝ'int'e per la van'a klopod'ad'o, la kompat'ind'ul'et'o sid'iĝ'is sur la plank'o kaj ek'plor'is.

" Nu, do, tut'e ne util'as kondut'i tia'manier'e," dir'is al si Alicio tre sever'e." Mi ordon'as al vi tuj ĉes'i la ploro"n." Ŝi hav'is la kutim'o'n si'n tre bon'e konsil'i ( sed tre mal'oft'e ag'is laŭ la konsil'o !) kaj kelk'foj'e riproĉ'is si'n tiel fort'e, ke ŝi efektiv'e dev'is plor'i; kaj ŝi unu foj'o'n pun'frap'is si'n sur la vang'o pro la ofend'o ke ŝi tromp'is si'n dum iu vet'lud'o kiu'n ŝi lud'is kontraŭ si mem.( Ni'a Alicio ja est'is ne'ordinar'a infan'o kaj tre ŝat'is ŝajn'ig'i ke ŝi est'as du person'o'j.)" Sed tiu ŝajn'ig'o ne util'us nun "— ŝi mal'ĝoj'e ek'pens'is —" ĉar ja rest'as da mi apenaŭ sufiĉ'e por far'i eĉ unu respekt'ind'a'n person'o'n !"

Baldaŭ tamen ŝi'a rigard'o fal'is sur vitr'a'n skatol'et'o'n, kiu kuŝ'as sub la tabl'o: mal'ferm'int'e ĝi'n, ŝi trov'is intern'e tre mal'grand'a'n kuk'o'n, sur kiu oni mark'is ( per korint'o'j ) la vort'o'j'n:" Manĝ'u Mi'n."

" Nu," dir'is Alicio," mi vi'n manĝ'os ! Se vi ig'os mi'n kresk'i, mi pov'os ating'i la ŝlos'il'o'n; kaj, se mal'e okaz'os, mi pov'os ramp'i sub la pord'o. Ambaŭ'okaz'e mi en'iĝ'os la ĝarden'o'n, kaj se nur okaz'os tio , ne tre grav'as la kiel'o." Sekv'e ŝi manĝ'is pec'et'o'n de la kuk'o dir'ant'e al si " Laŭ kiu direkt'o, laŭ kiu do ?" kaj ten'ant'e la man'o'n sur la vert'o por palp'e sci'iĝ'i ĉu ĝi pli'alt'iĝ'as aŭ mal'e; kaj tre surpriz'is ŝi'n la konstat'o ke ŝi rest'as konstant'e sam'alt'a. Kiam oni manĝ'as kuk'o'n, tio ja okaz'as ordinar'e, sed Alicio jam tiom al'kutim'is atend'i ke nenio okaz'os krom la ne'ordinar'a, ke est'is por ŝi ted'e kaj mal'interes'e kiam okaz'is nur ordinar'aĵ'o'j. Do, por io'n okaz'ig'i, ŝi labor'ad'is per la dent'o'j ĝis de la kuk'o neniom rest'is.

ĈAPITROI I
La Lag'et'o far'it'a el Larm'o'j

" Neniam mi spert'is ti'aĵ'o," ek'kri'is Alicio,( pro ekscit'ec'o ŝi eĉ forges'is la akuzativ'o'n )." Jen mi pli'long'iĝ'as teleskop'e, kiel la plej grand'a teleskop'o en la tut'a mond'o. Adiaŭ, pied'et'o'j mi'a'j !" ( Kiam ŝi direkt'is la rigard'o'j'n al la pied'o'j, pro la pli'long'iĝ'o ili jam far'iĝ'is tut'e mal'proksim'a'j, kaj apenaŭ ŝi pov'is vid'i ili'n.)

" Ho, vi kompat'ind'ul'o'j ! kiu morgaŭ vest'os al vi la ŝtrump'o'j'n kaj ŝu'o'j'n ? Kompren'ebl'e ne mi ; mi est'os tro mal'proksim'e por okup'i mi'n pri vi; vi dev'os klopod'i por vi mem. Tamen est'as neces'e komplez'i ili'n; ĉar se ili ofend'iĝ'os, ili ebl'e rifuz'os marŝ'i laŭ mi'a vol'o. Mi do en la krist'nask'a temp'o donac'os al ili par'o'n da nov'a'j bot'o'j."

Ŝi eĉ el'pens'ad'is detal'e kiel ŝi far'os la neces'a'j'n aranĝ'o'j'n." Mi pag'os al la port'ist'o por liver'i ili'n, kaj kiel strang'a tio ŝajn'os, send'i donac'o'n al si'a'j pied'o'j ! Ankaŭ la adres'o est'os tre strang'a:

Al li'a Moŝt'o la Dekstr'a Pied'o Alici'a,
sur la Tapiŝ'et'o
apud Fajr'gard'il'o
( Kun am'sal'ut ' de Alicio ).

Ho, kia'n sen'senc'aĵ'o'n mi parol'as !"

En tiu moment'o ŝi'a kap'o ek'prem'is la plafon'o'n. Do, sen plu'a prokrast'o ŝi lev'is la or'a'n ŝlos'il'et'o'n kaj rapid'is al la ĝarden'pord'et'o. Sed hav'ant'e la alt'ec'o'n de tri metr'o'j, ŝi apenaŭ pov'is, kuŝ'ant'e sur la plank'o, rigard'i per unu okul'o en la ĝarden'o'n, kaj la task'o en'iĝ'i en ĝi'n far'iĝ'is ja pli ol iam utopi'a. Ŝi sid'iĝ'is kaj de'nov'e ek'plor'is.

" Vi dev'as hont'i," ŝi dir'is al si," vi grand'a bub'in'o !"( ŝi cert'e ne erar'is pri la last'a'j du vort'o'j )" mult'e tro grand'a vi est'as por plor'kri'i, vi tuj ĉes'u !" Malgraŭ tiu akr'a sin'riproĉ'o, ŝi ne ĉes'is la plor'ad'o'n, ĝis ŝi fal'ig'is kelk'a'j'n hekto'litr'o'j'n da larm'eg'o'j, kaj etend'is si'n ĉirkaŭ ŝi larm'lag'et'o profund'a je dek centi'metr'o'j kaj kovr'ant'a preskaŭ la tut'a'n plank'o'n de la hal'o.

Post ne long'a temp'o ŝi aŭd'is ia'n pied'frap'et'ad'o'n, kaj vigl'e for'viŝ'is la larm'o'j'n por esplor'i kiu ven'as. Jen re'aper'is la Blank'a Kunikl'o luks'e vest'it'a, hav'ant'e en unu man'o par'o'n da blank'a'j gant'o'j, kaj en la ali'a grand'a'n vent'um'il'o'n. Jen li al'ven'is, trot'rapid'e, kaj murmur'is al si:" Ho, la Duk'in'o ! Se mi ig'os ŝi'n atend'i, ŝi tut'e furioz'iĝ'os !"

Ĉar Alicio jam far'iĝ'is preskaŭ sen'esper'a, ŝi est'is pret'a pet'i help'o'n de kiu ajn. Do, kiam la Kunikl'o sufiĉ'e apud'iĝ'is, ŝi ek'parol'is per tre mal'laŭt'a tim'plen'a voĉ'o:" Se al vi plaĉ'os, Sinjor'o:—"

La Kunikl'o fort'e ek'salt'is, las'is fal'i gant'o'j'n kaj vent'um'il'o'n, kaj per ĉiu'j fort'o'j ek'for'kur'eg'is en la mal'lum'o'n !

Alicio lev'is la gant'o'j'n kaj vent'um'il'o'n, kaj ĉar est'is en la hal'o tre varm'e, ŝi long'a'daŭr'e vent'um'ad'is si'n kaj sam'temp'e babil'ad'is:—

" Hieraŭ ĉio okaz'is laŭ'rutin'e, sed hodiaŭ ja ĉio est'as strang'a ! Ĉu dum la nokt'o mi ŝanĝ'iĝ'is ? mi esplor'u tio'n. Ĉu ver'e mi est'is sam'a kiam mi lev'iĝ'is hodiaŭ maten'e ? Mi kvazaŭ memor'as ke mi sent'is mi'n iom ŝanĝ'iĝ'int'a. Sed se mi ne est'as sam'a, jen ali'a demand'o; kiu mi est'as ? Jen grand'a enigm'o !" Kaj ŝi kategori'e pri'pens'is ĉiu'j'n sam'aĝ'a'j'n knab'in'et'o'j'n kiu'j'n ŝi kon'as, por cert'iĝ'i ĉu ŝi ŝanĝ'iĝ'is en iu'n el ili.

" Mi cert'e ne est'as Ad'o, ĉar ŝi'a harar'o fal'as sur la ŝultr'o'j per long'a'j bukl'o'j, kaj la mi'a est'as tut'e ne bukl'a. Ankaŭ mi ne est'as Mabelo, ĉar mi sci'as mult'e da lern'aĵ'o'j, kaj ŝi sci'as ja tre, tre mal'mult'e. Ankaŭ ŝi est'as si , kaj mi mi , kaj... ho, mi tut'e konfuz'iĝ'as ! Mi prov'u ĉu mi ankoraŭ sci'as la jam long'e kon'it'a'j'n fakt'o'j'n. Por komenc'i: kvar'obl'e kvin far'as dek'du, kvar'obl'e ses far'as dektri, kvar'obl'e sep far'as.... Ho, tia'manier'e neniam mi ating'us du'dek ! Tamen la Multiplik'a Tabel'o est'as por mi indiferent'a; mi ekzamen'u mi'n geografi'e. London'o est'as ĉef'urb'o de Pariz'o, Pariz'o ĉef'urb'o de Rom'o, kaj Rom'o.... Ne, de'nov'e mi erar'as, cert'eg'e. Mi nepr'e ŝanĝ'iĝ'is en Mabel'o'n. Mi pen'os deklam'i ' Rigard'u ! Jen abel'o vigl'a.'"

Kaj kruc'ig'int'e la man'o'j'n sur la genu'o'j sam'e kiel en la lern'ej'o kiam ŝi ripet'as parker'aĵ'o'j'n, ŝi komenc'is tiu'n kon'at'a'n poem'o'n. Sed ŝi'a voĉ'o son'is raŭk'a kaj ne'propr'a, kaj eĉ la vort'o'j ne tut'e simil'is la original'a'j'n.

Rigard'u ! Jen la krokodil '!
  La vost'o'n li net'ig'as;
Ŝpruc'ant'e akv'o'n el la Nil '
  La skvam'o'j'n li bril'ig'as.
 
Sen'mov'a rest'as la buŝ'eg ',
  Li ung'o'j'n kaŝ'as ruz'e;
Jen fiŝ'o'j naĝ'as tra l '   kaveg '
  Frap'ferm'as li amuz'e.

" Jen cert'e ne la ĝust'a'j vort'o'j," dir'is Alicio mal'ĝoj'e, kaj de'nov'e la okul'o'j plen'iĝ'is de larm'o'j, dum ŝi daŭr'ig'is:" Do, mi nepr'e est'as Mabelo malgraŭ ĉio; sekv'e mi dev'os loĝ'i en tiu ŝi'a mal'larĝ'a mal'oportun'a dom'aĉet'o; mi hav'os neniu'n ŝat'ind'a'n lud'il'o'n, kaj dev'os lern'i sen'nombr'a'j'n lecion'o'j'n. Ne ! Pri tio mi decid'iĝ'is. Se mi est'os Mabelo, mi rest'os ĉi tie, kaj neniom util'os ke oni de'met'u la kap'o'n ĉe la en'ir'ej'o al la tunel'o kaj dir'u per kares'a voĉ'o ' Re'supr'e'n'ir'u, kar'ul'o.' Mi nur rigard'os supr'e'n kaj demand'os ' Kiu do mi est'as ? Vi cert'ig'u tio'n, kaj post'e, se mi ŝat'os est'i tiu person'o , mi konsent'os supr'e'n'ir'i. Se ne, mi rest'os ĉi tie, ĝis mi far'iĝ'os iu ali'a.' Sed ho ve ! mi tre, tre vol'as ke oni ven'u. Jam tro long'a'n temp'o'n mi rest'as tie ĉi tut'sol'a, kaj mi sopir'as la hejm'o'n."

Dir'ant'e tio'n ŝi okaz'e rigard'is la man'o'j'n kaj rimark'is mir'ig'it'e ke ŝi vest'is — dum ŝi babil'as — unu el la blank'a'j kapr'id'fel'a'j gant'o'j de la Kunikl'o.

" Kiel ajn mi far'is tio'n ?" pens'is ŝi." Mi ja de'nov'e mal'kresk'as."

Ŝi star'iĝ'is, kaj ir'int'e al la tabl'o por kompar'e mezur'i si'n, el'trov'is ke nun ŝi hav'as proksim'um'e ses'dek centi'metr'o'j'n da alt'ec'o, kaj ankoraŭ rapid'e mal'kresk'as. Cert'iĝ'int'e ke tio'n kaŭz'as la vent'um'il'o, ŝi tuj las'is ĝi'n fal'i, kaj per tio apenaŭ ŝi evit'is la mal'agrabl'aĵ'o'n mal'kresk'i ĝis nul'o.

" Jen evit'o ver'e mirakl'a ! Ĉar preskaŭ mi nul'iĝ'is !" dir'is Alicio, iom tim'ig'it'a per la subit'a ŝanĝ'o," tamen est'as bon'a afer'o trov'i si'n ankoraŭ ekzist'ant'a; kaj jam nun mi pov'as en'ir'i la ĝarden'o'n." Ŝi do kur'is avid'e al la pord'et'o; sed ho ve ! ĝi re'ferm'iĝ'is, kaj jen la or'a ŝlos'il'et'o kuŝ'is, kiel antaŭ'e, sur la tabl'o; kaj " la afer'o star'as pli mal'prosper'e ol ĉiam," ŝi plor'dir'is," ĉar neniam mi est'is tiel absurd'e mal'grand'a, est'as ja ne toler'ebl'e."

En la moment'o kiam ŝi dir'is tio'n, ŝi'a pied'o glit'is, kaj ŝi trov'is si'n plaŭd'e en'fal'int'a en sal'a'n akv'o'n. Sub'akv'iĝ'int'e ĝis la menton'o, ŝi unu'e supoz'is ke ŝi est'as fal'int'a en la mar'o'n, kaj ek'pens'is " en tiu okaz'o mi pov'os hejm'iĝ'i vagon'ar'e."( Alicio nur unu'foj'e en la viv'o for'rest'ad'is ĉe la mar'bord'o, kaj el tiu spert'o form'is al si la konklud'o'n ke, kie'n ajn oni ir'us sur la angl'a mar'bord'o, oni trov'us long'a'n seri'o'n de ban'maŝin'o'j en la mar'o, post ili kelk'e da infan'o'j kiu'j per lign'a'j fos'il'o'j fos'as la sabl'o'n; mal'antaŭ'e, seri'o'n de apartament'a'j dom'o'j, kun, mal'antaŭ ĉio, staci'dom'o.) Tamen post ne'long'e ŝi sci'iĝ'is ke ŝi est'as en la lag'et'o far'it'a de la larm'o'j kiu'j'n ŝi plor'is est'ant'e tri'metr'ul'o." Ho, se nur mi ne tiom plor'us !" dir'is ŝi, ĉirkaŭ'naĝ'ant'e por trov'i la bord'o'n." Pro tiu'j larm'o'j mi nun ebl'e sufer'os la pun'o'n dron'i en la larm'o'j mem. Tio est'os tre, tre strang'a, sed hodiaŭ ĉio ja est'as strang'a."

En tiu moment'o ŝi ek'aŭd'is ke io ne tre mal'proksim'e de ŝi ĉirkaŭ'barakt'as en la lag'et'o, kaj ŝi naĝ'is en la direkt'o de la plaŭd'ad'o por esplor'i kio ĝi est'as: unu'e ŝi supoz'is ke la best'o nepr'e est'os aŭ rosmar'o aŭ hipopotam'o; sed re'memor'ant'e ke ŝi mem nun est'as tre mal'grand'a, ŝi fin'e konstat'is ke ĝi est'as nur mus'o en'glit'int'a en la akv'o'n sam'e kiel ŝi mem.

" Ĉu ebl'e util'us," pens'is Alicio," al'parol'i ĉi tiu'n mus'o'n ? Ĉio est'as tiel ne'ordinar'a ĉi tie, ke kred'ebl'e ĝi hav'as la kapabl'o'n parol'i, kaj almenaŭ ne mal'util'os prov'i ĝi'n." Do ŝi ek'parol'is per:" Ho mus'o, ĉu vi kon'as la el'ir'ej'o'n el tiu ĉi lag'et'o ? Mi tre lac'iĝ'as, ho Mus'o, ĉirkaŭ'naĝ'ant'e en ĝi."( Alicio kred'is ke " Ho Mus'o " est'as nepr'e prav'a form'o por al'parol'i mus'o'n; ŝi neniam ĝis tiu tag'o al'parol'is mus'o'n, sed ŝi memor'is el la latin'a lern'o'libr'o de si'a frat'o la deklinaci'o'n:" Mus'o — de mus'o — al mus'o — mus'o'n — ho mus'o !")

La Mus'o rigard'is ŝi'n sci'vol'e, tamen dir'is nenio'n, sed far'is sign'o'n al ŝi palpebr'um'ant'e per unu okul'et'o.

" Ĝi ebl'e est'as franc'a mus'o al'ven'int'a Angl'uj'o'n kun Vilhelm'o la Venk'ant'o; sekv'e ĝi pov'as ne kompren'i la angl'a'n lingv'o'n." ( Malgraŭ la fakt'o ke ŝi bon'e kon'is mult'e da histori'a'j nom'o'j kaj epizod'o'j, Alicio ne hav'is tre klar'a'j'n ide'o'j'n pri dat'o'j !) Ŝi do re'komenc'is franc'e, dir'ant'e " où est ma chatte ? "( la unu'a fraz'o en ŝi'a lern'o'libr'o ).

La Mus'o tuj ek'salt'is el la akv'o, kaj ĝi'a tut'a korp'o tim'sku'iĝ'is.

" Ho, pardon'u ! mi pet'eg'as," ek'kri'is Alicio, tim'ant'e ke ŝi vund'is la sent'o'j'n al la kompat'ind'a best'o," mi tut'e forges'is ke vi ne am'as la kat'o'j'n."

" Ne — am'as — kat'o'j'n," dir'is ripet'e la Mus'o per pasi'a sibl'a voĉ'o." Ĉu vi , se vi est'us mi, am'us la kat'o'j'n ?"

" Nu, ebl'e ne," Alicio respond'is per pac'ig'a ton'o," sed ne koler'iĝ'u. Malgraŭ ĉio, mi tre ŝat'us montr'i al vi ni'a'n kat'o'n Dajna ; vi nepr'e ek'am'us la kat'o'j'n, se nur vi pov'us vid'i ŝi'n . Ŝi est'as la plej kar'a dorlot'aĵ'o en tut'a la mond'o,"— Alicio mal'vigl'e sen'cel'e naĝ'et'is dum ŝi parol'is —" kaj tiel komfort'e ŝi murmur'as apud la fajr'o lekant'e la pied'o'j'n kaj viŝ'ant'e la vizaĝ'o'n; ankaŭ tiel bel'a mol'aĵ'o por dorlot'i sur la genu'o'j, ankaŭ tiel lert'a mus'kapt'ist'o — ho, pardon'u," de'nov'e ek'kri'is Alicio, ĉar la Mus'o el'star'ig'is erinac'e la tut'a'n fel'o'n; sekv'e ŝi est'is cert'a ke ĝi tre profund'e ofend'iĝ'is, kaj ŝi rapid'is al'don'i:" Se est'as al vi mal'agrabl'e, ni ne plu parol'u pri Dajna ."

" Ni ne plu !" ek'kri'is la Mus'o, kiu trem'is ĝis la last'a vost'har'o." Ĉu vi imag'as ke mi vol'us pri'parol'i tia'n tem'o'n ? Ĉiam ni'a famili'o mal'am'is la kat'o'j'n kaj nun mal'am'as, mal'am'ind'a'j mal'ĝentil'a'j best'o'j ! Est'ont'e vi jam neniam aŭd'ig'u antaŭ mi eĉ la nom'o'n kat'o !"

" Tio'n mi promes'as tre volont'e," dir'is Alicio, kaj dum'e klopod'is trov'i ali'a'n parol'tem'o'n." Ĉu vi... ĉu vi ŝat'as... la hund'o'j'n ?"

La Mus'o ne respond'is. Sekv'e Alicio avid'e daŭr'ig'is:—

" Proksim'e de ni'a dom'o loĝ'as bel'a, ĉarm'a, hund'et'o, kiu'n mi tre ŝat'us ke vi vid'u. Ĝi est'as mal'grand'a, hel'okul'a rat'hund'o kun long'a bukl'a brun'harar'o. Ĝi kapabl'as re'al'port'i la aĵ'o'j'n for'ĵet'it'a'j'n; ĝi pet'as manĝ'aĵ'o'n sid'ant'e sur la vost'o, kaj hav'as ali'a'j'n ĉiu'spec'a'j'n kapabl'o'j'n; mi ne pov'as memor'i eĉ la du'on'o'n da ili. Ĝi aparten'as al iu farm'ist'o kiu dir'as ke pro ĝi'a'j kapabl'o'j ĝi valor'as mil spes'mil'o'j'n. Li cert'ig'as ke ĝi mort'ig'as ĉiu'j'n rat'o'j'n kaj... Ho, ve ! ve ! De'nov'e mi ofend'is ĝi'n." Ĉar jen ! la Mus'o naĝ'as for, for per ĉiu'j fort'o'j, kun tia rapid'ec'o ke li far'as ir'ant'e tra la akv'o grand'a'n plaŭd'bru'o'n.

Ŝi re'al'vok'is ĝi'n per si'a plej dolĉ'a ton'o." Vi kar'a Mus'o, re'ven'u ! mi pet'eg'as; nek kat'o'j'n nek hund'o'j'n ni pri'parol'os, se al vi ne plaĉ'os." Aŭd'int'e tio'n, la Mus'o turn'is si'n mal'rapid'e kaj re'naĝ'is al ŝi. Ĝi'a vizaĝ'o est'is tre pal'a ( pro koler'o, pens'is en si Alicio ), kaj per mal'laŭt'a trem'ant'a voĉ'o ĝi dir'is:" Ni naĝ'u al la bord'o, kaj post'e mi rakont'os al vi mi'a'n histori'o'n, por kompren'ig'i pro kio mi mal'am'as la kat'o'j'n kaj hund'o'j'n." Kaj cert'e est'us mal'prudent'e plu prokrast'i la el'naĝ'o'n, ĉar en la lag'et'o'n jam en'fal'is tiom da bird'o'j kaj best'o'j ke ili komenc'is prem'i si'n reciprok'e. Jen Anas'o naĝ'is kun Dodo, jen Loro kun Agl'et'o, jen mult'e da ali'a'j strang'aĵ'o'j, bird'best'o'j kaj best'bird'o'j. Unu'a naĝ'is Alicio; post ŝi sekv'is la tut'a bird'best'ar'o. Post kelk'a temp'o ĉiu'j ating'is la bord'o'n kaj star'is kun'e sur la ter'o, tre mal'sek'a'j.

ĈAPITROII I
Post strang'a vet'kur'o sekv'as strang'a mus - tejlo. 1

La kun'ven'int'o'j sur la bord'o prezent'is tre strang'a'n aspekt'o'n. Jen bird'o'j kun plum'o'j mal'ord'ig'it'a'j, jen best'o'j kun fel'o al'glu'iĝ'int'a al la korp'o: ĉiu'j est'is akv'o'gut'ant'a'j, mal'komfort'a'j, mal'agrabl'a'j. Kompren'ebl'e la unu'a demand'o est'is: kia'manier'e re'sek'iĝ'i ? Ili inter'konsil'iĝ'is pri tio, kaj post kelk'e da minut'o'j ŝajn'is al Alicio tut'e ordinar'a afer'o trov'i si'n babil'ant'a kun ili kvazaŭ al person'o'j jam long'e kon'at'a'j. Ŝi hav'is long'a'n argument'ad'o'n kun la Loro, kiu en la fin'o far'iĝ'is mal'agrabl'a kaj vol'is dir'i nenio'n krom " mi est'as la pli aĝ'a, kaj pro tio mi sci'as pli." Ĉar Alicio rifuz'is konsent'i al tio, ne sci'ant'e kiom da jar'o'j li hav'as, kaj ĉar la Loro absolut'e rifuz'is don'i tiu'n sci'ig'o'n, rest'is nenio plu dir'ebl'a.

Fin'e la Mus'o, kiu ŝajn'e est'is aŭtoritat'ul'o, ek'kri'is:" Vi sid'iĝ'u ĉiu'j, kaj aŭskult'u mi'n . Mi tre baldaŭ ig'os vi'n sufiĉ'e sek'a'j !"

Ili do sid'iĝ'is, ĉiu'j en unu grand'a rond'o, kun la Mus'o en la centr'o.

Alicio fiks'e kaj atent'e rigard'ad'is la Mus'o'n, ĉar ŝi hav'is fort'a'n antaŭ'sent'o'n, ke ŝi nepr'e sufer'os mal'varm'um'o'n, se ŝi ne baldaŭ re'sek'iĝ'os.

" Hm," komenc'is la Mus'o kun tre impon'a mien'o " ĉu ĉiu'j est'as pret'a'j ? Jen la plej bon'a sek'ig'aĵ'o kiu'n mi kon'as. Silent'u ĉiu'j, mi pet'as ! ' Vilhelm'o Venk'int'o, kies afer'o'n la pap'o sub'ten'is, baldaŭ sub'ig'is la angl'a'n popol'o'n, kiu pro mank'o de pro'batal'ant'o'j al'kutim'iĝ'is dum la last'a'j jar'o'j al uzurp'ad'o kaj venk'iĝ'o. Edvino kaj Morkaro, graf'o'j de Mercio kaj Nortumbrio —'"

" Ho, ve !" ĝem'is la Loro, frost'trem'ant'e.

" Pardon'u," dir'is la Mus'o tre ĝentil'e ( kvankam li tre sulk'ig'is la brov'o'j'n )," ĉu vi parol'is ?"

" Ne mi," la Loro rapid'e respond'is.

" Mi kred'is ke jes," dir'is la Mus'o." Sed mi daŭr'ig'u.' Edvino kaj Morkaro graf'o'j de Mercio kaj Nortumbrio far'iĝ'is li'a'j parti'an'o'j, kaj eĉ Stigando la patr'uj'am'a ĉef'episkop'o de Canterbury trov'is ĝi'n 2 konsil'ind'a —"

" Trov'is kio'n ? " dir'is la Anas'o.

" Trov'is ĝi'n ," la Mus'o respond'is iom mal'afabl'e." Ĉu vi ne kompren'as kio'n signif'as ' ĝi '?"

" Nu, mi tre bon'e kompren'as kio'n ' ĝi ' signif'as, kiam mi trov'as io'n. Plej oft'e ' ĝi ' est'as ran'o aŭ verm'o. Tamen la demand'o est'as: kio'n trov'is la ĉef'episkop'o ?"

" Tiu'n demand'o'n la Mus'o ne atent'is sed daŭr'ig'is rapid'e:' trov'is ĝi'n konsil'ind'a ir'i kun Edgar Atheling por renkont'i Vilhelm'o'n kaj propon'i al li la kron'o'n. Sed la insult'a fier'o de li'a'j Norman'o'j —' kiel vi sent'as vi'n nun, mi'a kar'a ?" ĝi dir'is abrupt'e, al'parol'ant'e alici'o'n.

" Mal'sek'a, sam'e mal'sek'a kiel en la komenc'o," Alicio respond'is iom melankoli'e." Vi'a rakont'o ne sek'ig'as mi'n."

" Kon - sid - er - ad - int'e la ĵus anonc - it'a'n rezult - at - on," ek'dir'is solen'e la Dodo," mi propon'as ke ĉi tiu kun'sid'o tuj ferm'iĝ'u por ke oni el - kon - sid - er - ad'u kaj sen'prokrast'e ef - ekt - iv - ig - u pli energi'a'j'n ri - med - ojn."

" Kia'n lingv'o'n vi parol'as ?" demand'is la Agl'et'o." De tiu'j long'a'j vort'o'j mi ne sci'as la signif'o'n, kaj plu'e mi kred'as ke vi ne sci'as mem."

La Agl'et'o de'klin'is la kap'o'n por kaŝ'i si'a'n mok'rid'o'n, sed kelk'a'j el la bird'o'j sibl'e'rid'is aŭd'ebl'e. La Dodo per voĉ'o ofend'it'a re'parol'is pli simpl'e:" Jen kio'n mi intenc'is dir'i: la plej bon'a rimed'o por sek'ig'i ni'n est'us la ' Kaŭko ' - vet'kur'o."

" Kio do est'as Kaŭko ?" dir'is Alicio. Tiu'n demand'o'n ŝi far'is, ne dezir'ant'e la inform'o'n, sed nur ĉar ŝi rimark'is ke la Dodo paŭz'as kaj ŝajn'e opini'as ke iu dev'as parol'i, kaj ĉar neniu ali'a montr'is la inklin'o'n parol'i.

La Dodo respond'is ke:" La plej bon'a rimed'o por klar'ig'i ĝi'n est'as per la ag'o mem."( Kaj ĉar ia'n vintr'a'n tag'o'n vi ebl'e vol'os mem eksperiment'i la lud'o'n, mi klar'ig'os kia'manier'e la Dodo aranĝ'is ĝi'n.)

Unu'e, ĝi mark'is per kret'o rond'form'a'n kur'ej'o'n ( la preciz'a form'o ne grav'as ). Du'e, ĝi star'ig'is ĉiu'j'n part'o'pren'ont'o'j'n ĉe divers'a'j punkt'o'j de la kret'strek'o. Oni ne dir'is, laŭ angl'a kutim'o," unu, du, tri, FO R !" sed ĉiu dev'is komenc'i kaj ĉes'i la kur'ad'o'n laŭ si'a propr'a inklin'o, kaj pro tio ne est'is facil'e kompren'i kiam la afer'o fin'iĝ'is. Tamen post long'a kur'ad'o, ebl'e du'on'hor'a, ĉiu'j tut'e re'sek'iĝ'is, kaj la Dodo subit'e ek'kri'is:" La Kaŭko fin'iĝ'is."

Ĉiu'j amas'iĝ'is ĉirkaŭ la Dodo, spir'eg'ant'e kaj demand'ant'e:" Sed kiu venk'is ?"

Tiu'n demand'o'n la Dodo en la unu'a moment'o ne pov'is respond'i.

Ĝi sid'is long'a'n temp'o'n kun unu fingr'o prem'at'a sur la frunt'o ( en tiu sam'a sin'ten'ad'o kiu'n ordinar'e hav'as Ŝejkspir en ni'a'j bild'o'j ). En la fin'o la Dodo dir'is:—" Ĉiu'j venk'is, kaj ĉiu dev'as ricev'i premi'o'n."

Plen'a ĥor'o da voĉ'o'j demand'is sam'temp'e:" Sed kiu la premi'o'j'n dis'don'os ?"

" Ja ŝi kompren'ebl'e," dir'is la Dodo, kaj montr'is per unu fingr'o sur alici'o'n. Sekv'e, la tut'a ar'o amas'iĝ'is ĉirkaŭ ŝi kaj kri'is konfuz'e " La premi'o'j'n, la premi'o'j'n." Kio'n far'i ? La kompat'ind'a Alicio hav'ant'a ali'a'n ide'o'n neniu'n, en'ŝov'is la man'o'n en si'a'n poŝ'o'n kaj feliĉ'e trov'is tie pak'aĵ'et'o'n da suker'aĵ'o'j ( kiu'j'n per bon'ŝanc'o la sal'a akv'o ne difekt'is ) kaj ili'n ŝi dis'donac'is kiel premi'o'j'n. Sufiĉ'is ĝust'e por donac'i al ĉiu'j po unu.

" Sed ŝi mem nepr'e rajt'as ricev'i premi'o'n," dir'is la Mus'o.

" Cert'e," tre serioz'e respond'is la Dodo, kaj turn'is si'n al Alicio dir'ant'e:

" Kio'n ali'a'n vi hav'as en la poŝ'o ?" Alicio respond'is mal'ĝoj'e ke " nur fingr'o'ing'o'n."" Ĝi'n trans'don'u al mi," dir'is la Dodo.

De'nov'e ĉiu'j amas'iĝ'is ĉirkaŭ ŝi, dum la Dodo solen'e prezent'is la fingr'o'ing'o'n dir'ant'e:" Ni pet'as ke vi bon'vol'u akcept'i ĉi tiu'n elegant'a'n fingr'o'ing'o'n." Ĉe la fin'o de tiu mal'long'a parol'o ĉiu'j aplaŭd'is.

Ilustrajxo: LA DODO SOLENE PREZENTAS AL ALICIO SXIAN PROPRAN FINGROINGON.
LA DODO SOLENE PREZENTAS AL ALICIO ŜIAN PROPRAN FINGROINGON.

Alicio pens'is intern'e ke la tut'a afer'o est'as absurd'a, sed ĉiu'j ten'ad'is si'n tiel serioz'e ke ŝi ne kuraĝ'is rid'i. Ankaŭ ĉar ŝi ne pov'is el'pens'i io'n dir'ind'a'n, ŝi nur simpl'e klin'is respekt'e la kap'o'n akcept'ant'e la ing'o'n, kaj ten'ad'is si'n kiel ebl'e plej serioz'e.

Kaj nun sekv'is la manĝ'ad'o de la suker'aĵ'o'j. Tio kaŭz'is ne mal'mult'e da bru'o kaj konfuz'o. Grand'a'j bird'o'j plend'is ke ili ne pov'as gust'um'i si'a'j'n; mal'grand'a'j ali'flank'e sufok'iĝ'is, kaj est'is neces'e kurac'i ili'n per la dors'frap'ad'a kurac'o. Tamen ĉio fin'e el'far'iĝ'is. Ili sid'ig'is si'n de'nov'e en la rond'o kaj pet'is al la Mus'o ke ĝi rakont'u al ili io'n plu.

" Vi ja promes'is rakont'i al mi vi'a'n histori'o'n," dir'is Alicio," kaj la kaŭz'o'n pro kiu vi mal'am'as la... la... la... Ko kaj Ho." Tiu'j'n komenc'a'j'n liter'o'j'n ŝi al'don'is per tre mal'laŭt'a flustr'o, ek'tim'ant'e ke ĝi re'e ofend'iĝ'os.

" Mi'a tejlo," 3 dir'is la Mus'o," est'as tre long'a kaj tre mal'ĝoj'a."

" Mi vid'as ke ĝi est'as long'a," dir'is Alicio rigard'ant'e kun mir'o ĝi'a'n vost'o'n," sed kial vi ĝi'n nom'as mal'ĝoj'a ?" Kaj dum la daŭr'o de la rakont'o ŝi tiel konfuz'is si'n pri tiu enigm'o ke ŝi'a koncept'o pri ĝi en'hav'is kun'e la ide'o'j'n de ambaŭ tejlaĵoj. Jen la vost'rakont'o aŭ rakont'vost'o:

Fur'i ' dir'is al
Mus ', kiu'n
traf'is
li ĵus,
' Ni hav'u
proces'o'n,
proces'os mi
vi'n ! Ne ek'pen'u
rifuz'i; tio,
nur por amuz'i
mi'n, est'as
neces'a; defend'u
do vi'n !'
' Ne util'us,
sinjor ';
dir'is mus ' kun
fervor '—
' Sen juĝ'ist'o'j
proces'i
temp'perd'o
ja est'as.'
' Mi vi'n
juĝ'os
tut'sol'e '
— dir'is li
ruz'parol'e.
Li mus'o'n
kondamn'is;
nun
sol'a
li
rest'as.

" Vi ne atent'as," dir'is la Mus'o al Alicio kun sever'a mien'o." Pri kio vi pens'as ?"

" Pardon'u," respond'is ŝi tre humil'e," vi jam al'ven'is ĉe la kvin'a vost'kurb'o, ĉu ne ?"

" Mi ne !" ek'kri'is la Mus'o.

" Mine , mine ," ripet'is Alicio " do vi cert'e est'as franc'a Mus'o; sed kial vi, kat'mal'am'ant'o, nun al'vok'as kat'o'n ?"

La koler'em'a Mus'o tuj lev'is si'n kaj ek'for'ir'is, ĵet'ant'e post si la riproĉ'o'n:

" Ne toler'ebl'e est'as ke vi insult'u mi'n per tia sen'senc'aĵ'o."

" Mi ne intenc'is ofend'i, ver'e ne !" ek'kri'is Alicio per pet'eg'a voĉ'o " kaj vi ja est'as tre ofend'em'a." Anstataŭ respond'i, la Mus'o nur graŭl'is koler'e.

" Re'ven'u, mi pet'eg'as, kaj fin'u la rakont'o'n," Alicio laŭt'e kri'is al la for'ir'ant'a Mus'o. Post'e ĉiu'j kri'is ĥor'e:" Jes, re'ven'u, re'ven'u." Tamen la Mus'o nur sku'is mal'pacienc'e la kap'o'n, pli'rapid'ig'is la paŝ'o'j'n, kaj mal'aper'is.

La Loro mal'kontent'e dir'is:" Est'as domaĝ'o ke ĝi ne vol'is re'ven'i," unu mal'jun'a krab'in'o profit'is la okaz'o'n por dir'i al la fil'in'o:" Ha, mi'a kar'a, tio est'u por vi solen'a avert'o por ke neniam vi perd'u la bon'humor'o'n," kaj la mal'respekt'a krab'id'o akr'e respond'is:" Vi ferm'u la buŝ'o'n, panj'o; vi ja difekt'us la pacienc'o'n eĉ al ostr'o."

" Ho, kiel mi vol'us ke ni'a Dajna est'u tie ĉi," Alicio dir'is tio'n al neniu apart'e sed kvazaŭ ŝi vol'is mem aŭd'i si'a'j'n pens'o'j'n," ŝi ja kapabl'us tuj re'port'i ĝi'n."

" Kiu do est'as Dajna , se est'as permes'it'e tio'n demand'i," dir'is ĝentil'e la Loro. Alicio respond'is avid'e, ĉar ĉiam ŝi est'is pret'a parol'i pri si'a kar'a kati'nj'o." Dajna est'as mi'a kat'o. Ŝi est'as la plej bon'a mus'kapt'ist'o kiu'n vi pov'us eĉ imag'i; kaj se vi vid'us ŝi'n bird kapt'ant'a,..."

Tiu'j vort'o'j kaŭz'is inter la ĉe'est'ant'o'j ver'e rimark'ind'a'j'n sent'o'j'n. Kelk'a'j el la bird'o'j tuj for'port'is si'n. Unu mal'jun'a pig'o tre zorg'e en'fald'is si'n per la vest'o'j kaj anonc'is ke, ĉar la nokt'a'j vapor'o'j mal'bon'e efik'as sur la gorĝ'o, ŝi dev'as hejm'e'n'iĝ'i. La kanari'o kri'is per trem'pep'ant'a voĉ'o al si'a'j id'o'j:" For'ven'u, kar'ul'et'o'j, la hor'o jam pas'is, je kiu vi dev'is kuŝ'iĝ'i."

Pro divers'a'j tia'j pretekst'o'j ĉiu'j for'ir'is unu post ali'a, ĝis Alicio rest'is tut'e sol'a." Se nur mi ne est'us nom'int'a Dajna ' n !" ŝi dir'is melankoli'e." Supr'e en la hejm'o ĉiu'j ŝat'as ŝi'n, ĉi tie fund'e, neniu. Tamen, laŭ mi, ŝi est'as la plej bon'a kat'o en la tut'a mond'o. Ho, Dajna , vi kar'a Dajna , ĉu jam neniam mi re'vid'os vi'n ?" Kaj nun sent'ant'e si'n tre sol'a kaj tre mal'ĝoj'a, ŝi de'nov'e ek'plor'is.

Post iom da temp'o, ek'aŭd'ant'e kelk'a'j'n pied'paŝ'et'aĵ'o'j'n, ŝi avid'e direkt'is la rigard'o'j'n al ili, en la esper'o ke ebl'e la Mus'o re'gajn'is la bon'humor'o'n kaj nun re'ven'as por fin'i si'a'n rakont'o'n.

ĈAPITROI V
Ĉef'e pri unu Lacert'o nom'at'a Bil 4

Al'ven'is ne la Mus'o, sed la Blank'a Kunikl'o, Ĝi trot'is mal'rapid'e, kaj ĉirkaŭ'rigard'ad'is, kvazaŭ ĝi serĉ'as io'n. Ŝi aŭd'is ĝi'n murmur'i al si:" Ho, la Duk'in'o, ho, mi'a'j kar'a'j pied'o'j, ho mi'a'j fel'o kaj vang'har'o'j ! Ŝi ekzekut'ig'os mi'n. Tio est'as sam'e cert'a kiel la fakt'o ke mi ne am'as la ĉas'putor'o'j'n ! Kie en la tut'a mond'o mi las'is ili'n fal'i ?"

Alicio tuj diven'is ke ĝi serĉ'as la vent'um'il'o'n kaj la par'o'n da blank'a'j gant'o'j kapr'id'fel'a'j, kaj ŝi bon'kor'e komenc'is ĉirkaŭ'serĉ'i ili'n. Sed ne prosper'is al ŝi trov'i ili'n, ĉar de kiam ŝi naĝ'ad'is en la lag'et'o, ĉio absolut'e ŝanĝ'iĝ'is; mal'aper'is la vitr'a tabl'o, la pord'et'o, kaj eĉ la grand'a hal'o mem. Baldaŭ dum Alicio ĉirkaŭ'serĉ'as, la Kunikl'o rimark'is ŝi'n, kaj per koler'a voĉ'o ek'kri'is al ŝi:" Nu, Marian'o, kio'n do vi far'as ĉi tie ekster'e ? Vi tuj kur'u en la dom'o'n kaj al'port'u par'o'n da gant'o'j kaj vent'um'il'o'n. Rapid'u, for !"

Alicio tuj ek'kur'is en la direkt'o al kiu ĝi montr'is. Pro tim'o de ĝi'a koler'o ŝi eĉ ne prov'is klar'ig'i ke ŝi ne est'as Marian'o.

" Li ja kred'as ke mi est'as li'a ĉambr'ist'in'o," ŝi al si dir'is, kur'ant'e." Kia surpriz'eg'o est'os por li el'trov'i kiu mi est'as ! Sed bon'e est'os al'port'i al li la vent'um'il'o'n kaj gant'o'j'n, t. e. se prosper'os al mi trov'i ili'n."

Dir'ant'e tio'n, ŝi trov'is si'n star'ant'a antaŭ ĉarm'a mal'grand'a dom'et'o kun sur la pord'o net'a nom - tabul'o kaj gravur'it'a sur ĝi la nom'o Sro. B. Kunikl'o. Ŝi en'ir'is, ne frap'int'e la pord'o'n, kaj rapid'is supr'e'n per ŝtup'ar'o tim'ant'e ke ŝi renkont'iĝ'os kun la efektiv'a Marian'o, kaj est'os for'ig'it'a el la dom'o antaŭ ol ŝi pov'os trov'i la vent'um'il'o'n kaj gant'o'j'n.

" Kiel strang'e est'as," dir'is Alicio al si," est'i ĉirkaŭ'send'at'a de Kunikl'o ! Ebl'e ankaŭ Dajna ig'os mi'n port'i por ŝi depeŝ'o'j'n. Jen kio pov'us okaz'i.' Fraŭl'in'o Alicio, ven'u, pret'ig'u vi'n por la promen'o.'' Post unu moment'o, var'nj'o; tamen ĝis Dajna re'ven'os, mi dev'as gard'i la mus'tru'o'n, por ke la mus'o ne el'ir'u.' Sed mi kred'as ke, se Dajna komenc'us tia'manier'e estr'i la dom'an'o'j'n, oni ne permes'us al ŝi rest'i en la dom'o."

Dum ŝi parol'is, ŝi trov'is si'n en net'a ĉambr'et'o kiu hav'is tabl'o'n apud la fenestr'o, kaj jen sur la tabl'o ( kio'n ŝi esper'is trov'i ) vent'um'il'o kaj kelk'a'j par'o'j da blank'a'j gant'et'o'j. Pren'int'e la vent'um'il'o'n kaj unu par'o'n da gant'o'j, ŝi est'is tuj for'las'ont'a la ĉambr'o'n kiam okaz'e ŝi rimark'is, star'ant'a'n apud la spegul'o, botel'et'o'n. Tiu botel'et'o ne hav'is sur'skrib'o'n kun la invit'o TRINKUMI N, tamen ŝi mal'ŝtop'is kaj al'met'is ĝi'n al la lip'o'j. " Kiam ajn mi aŭ manĝ'as aŭ trink'as ĉi tie fund'e, nepr'e okaz'as io strang'a, do mi vol'as prov'i kia'n efik'o'n hav'os ĉi tiu botel'et'o. Mi tre esper'as ke ĝi de'nov'e grand'ig'os mi'n, ĉar mi ver'e enu'as est'i tia mal'grand'aĵ'et'o kia nun mi est'as."

Kaj tia'n efik'o'n ĝi fakt'e hav'is, efik'o'n preskaŭ tuj'a'n; ĉar antaŭ ol ŝi el'trink'is du'on'o'n de la en'hav'o, ŝi sent'is la kap'o'n prem'at'a kontraŭ la plafon'o, kaj dev'is klin'i la dors'o'n por ke ŝi ne romp'u al si la kol'o'n. Si tuj de'met'is la botel'et'o'n dir'ant'e:" Sufiĉ'as ! mi esper'as ke mi ne kresk'os plu. Jam mi ne pov'as el'ir'i tra la pord'o. Ho, mi tre vol'as ke mi ne tiom trink'is."

Ho, ve ! Jam tro mal'fru'e est'is por vol'i tio'n. La kresk'o tut'e ne ĉes'is, sed daŭr'ad'is ĝis ŝi dev'is star'i sur la genu'o'j, kaj plu daŭr'ad'is ĝis eĉ por tio mank'is spac'o. Ŝi klopod'is kuŝ'i sur la plank'o hav'ant'e unu kubut'o'n kontraŭ la pord'o kaj la ali'a'n klin'it'a'n ĉirkaŭ la kap'o. Sed ankoraŭ plu ŝi kresk'is, kaj — jen, ŝi'a last'a rimed'o — ŝi ŝov'is unu brak'o'n el la fenestr'o kaj unu pied'o'n en la kamen'tub'o'n, dir'ant'e:

" Nu, kio ajn okaz'os, jam nenio'n plu mi pov'as far'i. Kio al mi okaz'os ? Kio ?" Tre feliĉ'e por Alicio la sorĉ'botel'et'o jam plen'e efik'is; ŝi ne plu kresk'is, tamen ŝi'a nun'a ampleks'o est'is por ŝi tre mal'komfort'a, kaj ĉar ŝajn'e ekzist'is nenia ebl'o iam el'ir'i tiu'n ĉambr'o'n, ni ne mir'u ke ŝi nun far'iĝ'is tre mal'gaj'a.

" Est'is mult'e pli agrabl'e en la hejm'o," pens'is la kompat'ind'ul'o," ĉar tie ne okaz'is ke oni ĉiam altern'e kresk'is kaj mal'kresk'is, kaj ĉirkaŭ - ordon'iĝ'is de mus'o'j kaj kunikl'o'j. Preskaŭ mi vol'as ke mi ne est'us en'ir'int'a tiu'n tunel'et'o'n; tamen, malgraŭ ĉio, la ĉi'tie'a viv'o est'as cert'e kurioz'a kaj interes'a. Ho, mi tre mir'as kio okaz'is al mi. En la pas'int'o, kiam mi leg'is la fe'fabel'o'j'n, mi ĉiam supoz'is ke en la real'a mond'o tut'e ne okaz'as tia'j afer'o'j; sed jen mi mem trov'as mi'n en la mez'o de ia ver'a fe'fabel'o ! Oni dev'os, oni cert'eg'e dev'os, verk'i libr'o'n pri mi. Mi mem verk'os ĝi'n, tuj kiam mi est'os plen'kresk'int'a. Sed mi ja est'as plen'e kresk'int'a jam nun "— dir'is ŝi per mal'gaj'a voĉ'o " almenaŭ tie ĉi ne est'as spac'o por kresk'i plu. Ĉu sekv'as do ( pens'is ŝi ) ke mi neniam far'iĝ'os pli aĝ'a ol nun ? Tio ja est'us unu'flank'e tre agrabl'a: neniam far'iĝ'i mal'jun'ul'in'o ! Sed ali'flank'e, dev'i ĉiam lern'i la lecion'o'j'n, ho, mi ne ŝat'us tio'n !"

" Vi stult'a Alicio," ŝi respond'is al si, " Kiel vi pov'us lern'i lecion'o'j'n tie ĉi ? Apenaŭ est'as spac'o por vi , kie do lok'iĝ'us lern'o'libr'o'j ?" Kaj tia'manier'e ŝi daŭr'ig'is la konversaci'o'n, diskut'ant'e kaj argument'ant'e kontraŭ si.

Ilustrajxo: LA KUNIKLO FALAS EN SIAN KUKUMEJON.
LA KUNIKLO FALAS EN SIAN KUKUMEJON.

Post kelk'a'j moment'o'j ŝi ĉes'is parol'i kaj aŭskult'is, ĉar ŝi aŭd'is ekster la ĉambr'o ies voĉ'o'n dir'ant'a:" Marian'o, Marian'o ! se vi ne tuj al'port'os al mi la gant'o'j'n —" Sekv'is la son'o'j de pied'trot'et'ad'o supr'e'n laŭ la ŝtup'ar'o. Alicio kompren'is ke la Kunikl'o ven'as por serĉ'i Marian'o'n. Pro tim'o al li, ŝi tiel fort'e trem'is ke la tut'a dom'et'o sku'iĝ'is. Ŝi ja forges'is ke nun ŝi est'as preskaŭ mil'obl'e pli grand'a ol la Kunikl'o, kaj tut'e ne bezon'as tim'i ĝi'n.

Laŭ la aŭd'at'a'j son'o'j la Kunikl'o al'ven'is ĝis la pord'o, kaj klopod'ad'as mal'ferm'i ĝi'n. Sed, ĉar la pord'o est'is mal'ferm'ebl'a nur intern'e'n, kaj ĉar Alicio fort'e prem'as ĝi'n per la kubut'o, tiu klopod'ad'o mal'sukces'is. Ŝi aŭd'is ĝi'n dir'i al si:" Do, mi ĉirkaŭ'ir'os kaj en'iĝ'os tra la fenestr'o."

" Vi ne far'os tio'n " pens'is Alicio. Atend'int'e ĝis ŝi aŭd'as la Kunikl'o'n apud'e sub la fenestr'o, ŝi subit'e el'etend'is la man'o'n kaj far'is prov'kapt'o'n en la aer'o. En la man'o'n ŝi ricev'is nenio'n, sed aŭd'is subit'a'n tim'ek'kri'o'n, la fal'o'n de ia korp'o, kaj sam'temp'e la son'o'n de frakas'at'a vitr'o. El tio ŝi konklud'is ke ĝi fal'is en kukum'ej'o'n, aŭ en io'n tiu'spec'a'n.

Post unu moment'o'n ŝi aŭd'is tre koler'a'n voĉ'o'n ( cert'e la voĉ'o'n de l '   Kunikl'o ) dir'ant'a:" Pat, Pat, kie vi est'as, kanajl'o ?" kaj respond'e ( de mal'proksim'e ) jen ali'a voĉ'o de ŝi ne'kon'at'a:" Se plaĉ'as, Moŝt'o, jen mi tie ĉi. Mi fos'as pom'o'j'n."

" Fos'as pom'o'j'n ? Ĉi tie'n, sen'cerb'ul'o, kaj el'ig'u mi'n el ĉi tio ."( De'nov'e aŭd'iĝ'as son'o'j de frakas'at'a vitr'o.)

" Nun, vi dir'u al mi, Pat, kio tio est'as en la fenestr'o ?"

" Brak'o, Ekscelenc'o." ( Laŭ la akcent'o per kiu li parol'is li cert'e est'is irland'an'o.)

" Ĉu ' brak'o ' vi dir'is, stult'ul'o ? Kiu en la tut'a mond'o iam vid'is brak'o'n tiel grand'a'n ? Ĝi ja ŝtop'as la tut'a'n fenestr'o'n."

" Est'as ver'o, Ekscelenc'o; sed, malgraŭ ĉio, ĝi est'as brak'o."

" Nu, ĝi ne dev'as est'i tie, kio ajn ĝi est'as. Vi ir'u tuj kaj for'pren'u ĝi'n."

Post tio sekv'is long'a silent'o; nur mal'oft'e Alicio aŭd'is flustr'aĵ'o'j'n: ekze.,

" Mi ne ŝat'as ĝi'n, Moŝt'o, tut ' ne, tut ' ne !" kaj " Vi obe'u, mal'kuraĝ'ul'o."

En la fin'o ŝi la du'a'n foj'o'n el'etend'is la man'o'n kaj far'is prov'kapt'o'n en la aer'o. Ĉi tiu'n foj'o'n ŝi aŭd'is du tim'kri'o'j'n, kaj ankaŭ du'obl'iĝ'is la son'o'j de frakas'at'a vitr'o." Tiu kukum'ej'o nepr'e hav'as mult'e da kadr'o'j," pens'is Alicio." Kio'n oni projekt'os nun ? Pri la projekt'o el'tir'i mi'n el la fenestr'o, se nur ili pov'us, mi est'us tut'e kontent'a, ĉar mi ja ne vol'as rest'i tie ĉi etern'e."

Pas'is kelk'a temp'o en plen'a silent'o. Post'e romp'is la silent'o'n rul'bru'o de mal'grand'a'j vagon'rad'o'j, kaj voĉ'o'j ne mal'mult'a'j ek'parol'is ĉiu'j kun'e. Ŝi el'aŭd'is nur la sekv'ant'a'j'n:

" Kie la ali'a ŝtup'et'ar'o ?— Mi ja dev'is al'port'i nur unu, la ali'a'n Bil al'port'as — Bilĉo, ĝi'n star'ig'u tie ĉi — Jen en ĉi tiu angul'o ni star'ig'u ili'n — Ne, ne ! antaŭ ĉio neces'as kun'lig'i ili'n, ali'e ni ne ating'os la fenestr'o'n — Vi ne ĝen'u vi'n, ili jam sufiĉ'e taŭg'as — Vi, Bil, ek'kapt'u ĉi tiu'n ŝnur'o'n — Ĉu la tegment'o sub'ten'os la prem'o'n ?— Gard'u vi'n, jen mal'fiks'iĝ'int'a ardez'aĵ'o — Ho, ĝi jam fal'as, gard'u la kap'o'j'n sub'e —( Laŭt'a frakas'o )— Nu, kiu fuŝ'is tio'n ?— Mi kred'as ke Bil — Kiu dev'as de'ramp'i la kamen'tub'o'n ?— Ne, mi ne vol'as, vi ramp'u mem — Tio'n ne mi , Bil dev'as — Bil, la mastr'o ordon'as ke vi de'ramp'u."

" Do, Bil dev'as de'ramp'i la kamen'tub'o'n," pens'is Alicio." Ĉiu'j'n mal'agrabl'aĵ'o'j'n oni trud'as al Bil. Mi ne vol'us est'i en la situaci'o de Sro. Bil. La fajr'uj'o est'as tre mal'larĝ'a, sed malgraŭ ĉio mi nepr'e sukces'os traf'i li'n per la pied'o." Ŝi el'tir'is la pied'o'n kiel ebl'e plej'e el la tub'o kaj atend'is ĝis ŝi aŭd'is tut'apud'e en la tub'o ĉirkaŭ'grat'ad'o'n kaj ramp'ad'o'n de iu best'et'o ( kia'spec'a ĝi est'is, ŝi el la son'o'j ne pov'is diven'i ). Tiam dir'ant'e al si ' Tio nepr'e est'as Bil ' ŝi prov'frap'is per la pied'o en la tub'o'n, kaj atend'e aŭskult'is.

Unu'e ŝi aŭd'is laŭt'a'n ĥor'o'n:

" Jen Bil tie supr'e ! Paf'iĝ'is el tub'o !! Fal'as ter'e'n !!!"

Post'e la voĉ'o de l '   Kunikl'o dir'ant'a tut'sol'e:" Kapt'u li'n, vi ĉe la bar'il'o. " Sekv'is unu'moment'a silent'o kaj fin'e ali'a konfuz'a voĉ'ar'o:

" Sub'ten'u la kap'o'n — Brand'o'n. Ne sufok'u li'n — Kio al vi okaz'is, kun'ul'o — Dir'u al ni —"

Aŭd'iĝ'is respond'e tre mal'fort'a sibl'a voĉ'o (" jen la voĉ'o de Bil," pens'is Alicio ).

" Nu, apenaŭ mi sci'as — ne pli, dank'o'j'n — jam mi re'fort'iĝ'as — mi est'as tro konfuz'it'a por rakont'i — io — kvazaŭ risort'e — atak'is mi'n — kaj mi paf'iĝ'is supr'e'n kiel raket'o — jen ĉio."

" Tut'e ver'e, ni ja vid'is vi'n," dir'is la ali'a'j.

" Ni dev'as ek'brul'ig'i la dom'o'n," dir'is la voĉ'o de l '   Kunikl'o. Alicio tuj ek'kri'is kiel ebl'e plej laŭt'e " se vi tio'n atenc'os, mi instig'os kontraŭ vi Dajna ' n ."

Sekv'is tuj'a kaj plen'a silent'o." Kio'n nun ili far'os ?" pens'is Alicio. Laŭ ŝi la plej prudent'a rimed'o est'us for'pren'i la tegment'o'n.

Post unu, du moment'o'j de'nov'e komenc'is ĉirkaŭ'mov'iĝ'o, kaj la Kunikl'o aŭd'ig'is si'n dir'ant'e:" Sufiĉ'os por komenc'o unu plen'a puŝ'ĉar'o."

" Plen'a puŝ'ĉar'o da kio ?" pens'is Alicio. Tiu dub'o ne daŭr'is long'e, ĉar en tiu sam'a moment'o, en'ŝut'iĝ'is tra la fenestr'o, kun kvazaŭ - hajl'a bru'o, amas'o da ŝton'et'o'j, kaj kelk'a'j el ili eĉ frap'is al ŝi la vizaĝ'o'n. Ŝi dir'is al si:" Tio'n mi tuj ĉes'ig'os," kaj al'don'is laŭt'e:" Se vi re'e far'os tio'n, mi Dajna ' n ...."

De'nov'e la tuj'a kaj plen'a silent'o !

Alicio surpriz'e rimark'is ke la ŝton'et'o'j kuŝ'ant'a'j sur la plank'o ĉiu'j ŝanĝ'iĝ'as en kuk'et'o'j'n, kaj ven'is en si'a'n kap'o'n la feliĉ'a ide'o " Se mi manĝ'os unu el tiu'j kuk'et'o'j, nepr'e okaz'os al mi iu'spec'a korp'ŝanĝ'o, kaj ĉar nun tia ŝanĝ'o neniel pov'as kresk'ig'i mi'n, sekv'as ke la efik'o est'os mal'kresk'ig'a."

Ŝi do en'glut'is unu, kaj kun grand'a ĝoj'o konstat'is ke ŝi tuj komenc'as mal'kresk'i. Tuj kiam ŝi est'is sufiĉ'e mal'alt'a por tra'ir'i la pord'o'n, ŝi for'kur'is el la dom'o, kaj trov'is ke grand'a ar'o da mal'grand'a'j bird'o'j kaj best'o'j star'as ekster'e atend'ant'e ŝi'n. La kompat'ind'a lacert'o Bil sid'is en la mez'o sub'ten'at'e de du kobaj'o'j kiu'j don'as al li trink'aĵ'o'n el botel'et'o. Ĉiu'j si'n ĵet'is al Alicio, sed ŝi for'kur'is kiel ebl'e plej rapid'e kaj baldaŭ trov'is si'n star'ant'a sekur'e en dens'a arb'ar'o.

" Kaj nun," dir'is al si Alicio ĉirkaŭ'vag'ant'a en la arb'ar'o," la unu'a cel'o kompren'ebl'e est'as re'kresk'i ĝis la ordinar'a grand'ec'o, kaj la du'a est'as trov'i la voj'o'n en tiu'n bel'a'n ĝarden'o'n."

Sen'dub'e tre bon'a plan'o ! sed, bedaŭr'ind'e, ŝi ne hav'is eĉ la plej mal'grand'a'n ide'o'n kia'manier'e ŝi dev'os plen'um'i ĝi'n. Dum ŝi serĉ'e esplor'is inter la arb'o'j, akr'a hund'boj'o al'tir'is ŝi'a'n atent'o'n.

Jen grand'eg'a hund'id'o de alt'e rigard'is sur ŝi'n el grand'a'j rond'a'j okul'o'j, kaj mal'vigl'e etend'is unu pied'o'n por tuŝ'i ŝi'n." Ho, vi dorlot'aĵ'et'o," dir'is ŝi en si'a plej dorlot'a voĉ'o, kaj pen'is fajf'i al ĝi. Sed intern'e ŝi tre tim'is pens'ant'e ke ĝi ebl'e est'as mal'sat'a, kaj en tiu okaz'o pov'as for'manĝ'i ŝi'n, malgraŭ la dorlot'o.

Apenaŭ konsci'ant'e kio'n ŝi far'as, ŝi lev'is mal'grand'a'n branĉ'et'o'n kaj ten'is ĝi'n antaŭ la hund'id'o, kiu tuj salt'is en la aer'o'n kun laŭt'a ĝoj'boj'o, kaj ĵet'int'e si'n sur la branĉ'et'o ŝajn'ig'is mort'sku'i ĝi'n.

Por evit'i est'i pied'prem'at'a, Alicio gard'is si'n mal'antaŭ grand'a kard'o. Tuj kiam ŝi re'aper'is sur la ali'a flank'o, branĉ'et'o en man'o, la hund'id'o de'nov'e atak'is, kaj pro ĝi'a ard'a dezir'o ĝi'n kapt'i, tut'e renvers'iĝ'is. Alicio, pens'ant'e en si ke tio est'as kvazaŭ oni lud'us kun tir'ĉeval'o, kaj en ĉiu moment'o atend'ant'e ke ŝi est'os pied'prem'at'a, re'e ĉirkaŭ'kur'is la kard'o'n. La hund'id'o, si'a'part'e, komenc'is far'i rapid'e tut'a'n seri'o'n da sin'ĵet'o'j; ĉiu'foj'e ĝi nur mal'mult'e antaŭ'e'n kur'is, sed mult'e kur'is mal'antaŭ'e'n. Sen'ĉes'e ĝi raŭk'e boj'ad'is, ĝis fin'e ĝi sid'iĝ'is mal'proksim'e, kaj spir'eg'ad'is, kun lang'o el'pend'iĝ'ant'a kaj la grand'a'j okul'o'j du'on'ferm'it'a'j.

Tiu moment'o ŝajn'is al Alicio oportun'a por for'kur'o. Ŝi tuj ek'kur'is, kaj ne ĉes'is kur'ad'i ĝis ŝi sent'is si'n lac'a kaj spir'eg'ant'a, kaj ( pro la long'a inter'spac'o ) la boj'ad'o far'iĝ'is apenaŭ aŭd'ebl'a.

" Tamen ĝi est'is tre bel'a hund'et'o," dir'is Alicio apog'ant'e si'n kontraŭ ranunkol'et'o por ripoz'i; kaj vent'um'ant'e si'n per unu el ĝi'a'j foli'o'j ŝi daŭr'ig'is:" Mi tre vol'us instru'i al ĝi lert'far'aĵ'o'j'n, se nur mi est'us... taŭg'e'grand'a. Ho, preskaŭ mi forges'is ke mi dev'as re'kresk'i ! Mi konsider'u kio'n far'i; mi kred'as ke nepr'e est'os neces'e ke mi trink'u aŭ manĝ'u io'n . Sed jen la ĉef'a demand'o: kio'n trink'i aŭ manĝ'i."

Alicio ĉirkaŭ'rigard'is sur ĉiu'j'n flor'o'j'n kaj herb'trunk'et'o'j'n, sed nenio'n ŝi vid'is kiu hav'is la aspekt'o'n est'i la taŭg'a manĝ'aĵ'o. Sed jen, apud ŝi, star'is grand'a fung'o, egal'e alt'a kun ŝi mem. Esplor'int'e ĝi'n, sub'e kaj ĉirkaŭ'e, ŝi decid'iĝ'is esplor'i ankaŭ la supr'o'n. Lev'int'e si'n sur la pied'pint'o'j'n, ŝi hav'is la okul'o'j'n ĝust'e super la rand'o. Sid'ant'a'n sur la supr'o, kun la brak'o'j fald'it'a'j, ŝi ek'vid'is grand'a'n blu'haŭt'a'n raŭp'o'n kiu seren'e fum'as long'a'n turk'a'n pip'o'n.

ĈAPITRO V
Alicio ricev'as admon'o'n de la Raŭp'o

Tre long'a'n temp'o'n Alicio kaj la Raŭp'o silent'e rigard'is unu la ali'a'n; fin'e la Raŭp'o el'pren'is la pip'o'n el la buŝ'o kaj al'parol'is ŝi'n per mal'vigl'a dorm'em'a voĉ'o:

" Kiu vi est'as ?" ĝi dir'is.

Jen ne tre kuraĝ'ig'a komenc'o ! Alicio respond'is mal'sin'fid'e:

" Apenaŭ mi sci'as, Sinjor'o, en la nun'a moment'o. Mi bon'e sci'as kiu mi est is , kiam mi lev'iĝ'is hodiaŭ maten'e, sed mi kred'as ke mi ŝanĝ'iĝ'is mult'foj'e dum la tag'o."

" Kio'n vi vol'as kred'ig'i per tio ?" dir'is tre sever'e la Raŭp'o." Klar'ig'u vi'n."

" Bedaŭr'ind'e, Sinjor'o, mi ne pov'as klar'ig'i mi'n " dir'is Alicio," ĉar mi ja ne est'as mi mem."

—" Ne kompren'as," dir'is la Raŭp'o.

" Tamen mi ne pov'as ig'i ĝi'n pli klar'a," Alicio tre ĝentil'e respond'is," ĉar mi mem ne kompren'as. Kaj, ke la korp'alt'ec'o oft'e mal'sam'iĝ'as dum la daŭr'o de unu tag'o est'as tre konfuz'ig'e."

—" Ne est'as," dir'is la Raŭp'o.

" Nu, ebl'e vi ne ankoraŭ spert'is ĝi'n," dir'is Alicio," sed kiam vi dev'as ŝanĝ'iĝ'i en krizalid'o'n — tio ja nepr'e okaz'os ia'n tag'o'n — kaj post'e en papili'o'n, vi sent'os vi'n iom konfuz'at'a, ĉu ne ?"

" Tut'e ne ," dir'is la Raŭp'o.

" Nu, kred'ebl'e vi'a'j sent'o'j ne simil'as la mi'a'j'n," dir'is Alicio," tamen tio est'us cert'e tre konfuz'ig'a por mi !"

" Vi !" dir'is la Raŭp'o mal'estim'e," kiu vi est'as ?"

Tio ja re'konduk'is ili'n al la komenc'iĝ'o. Alicio, sent'ant'e si'n ĝen'at'a per la tre mal'long'a'j dir'o'j de la Raŭp'o, ten'ad'is si'n iom fier'e, kaj dir'is tre serioz'e," Laŭ mi'a opini'o, vi dev'as unu'e dir'i al mi, kiu vi est'as."

" Kial ?" dir'is la Raŭp'o.

Jen ali'a konfuz'ig'a demand'o ! Ĉar ŝi ne pov'is el'pens'i ia'n kial'o'n, kaj ĉar la Raŭp'o ŝajn'is est'i mal'agrabl'ul'o, Alicio ek'for'ir'is.

La Raŭp'o laŭt'e kri'is post ŝi." Re'ven'u ! mi hav'as por vi grav'a'n konsil'o'n."

Tio son'is al ŝi bon'promes'a: ŝi do re'ven'is.

" Ne koler'iĝ'u ," dir'is la Raŭp'o, kaj tuj silent'is.

" Ĉu nenio'n plu ?" dir'is Alicio, sub'prem'ant'e kiel ebl'e plej bon'e si'a'n koler'o'n.

" Jes," dir'is la Raŭp'o.

Ĉar ŝi hav'is nenio'n ali'a'n por far'i kaj ĉar la Raŭp'o ebl'e dir'os io'n atent'ind'a'n, ŝi decid'is rest'i. Dum kelk'a'j minut'o'j ĝi silent'e fum'ad'is, sed en la fin'o mal'fald'is la brak'o'j'n, el'pren'is la pip'o'n el la buŝ'o, kaj dir'is:—

" Vi do kred'as ke vi est'as ŝanĝ'it'a ?"

" Mi tim'as ke jes, Sinjor'o," dir'is Alicio." Mi hodiaŭ ne pov'as memor'i la afer'o'j'n kiel kutim'e, kaj mi ne rest'as sam'alt'a dum eĉ dek minut'o'j."

—" Ne pov'as memor'i kia'j'n afer'o'j'n ?" dir'is la Raŭp'o.

" Nu, ekzempl'e, mi pen'is dir'i ' Rigard'u ! Jen abel ' klopod'a ' sed ĉio el'ven'is mal'sam'e," Alicio respond'is per tre melankoli'a voĉ'o.

" Deklam'u ' Patr'o Vilhelm'o '" dir'is la Raŭp'o.

Alicio kun'fald'is la man'o'j'n kaj komenc'is:—

Patr'o Vilĉ '! Patr'o Vilĉ '!( al'parol'as la fil'o )
  Blank'har'a vi kaj mal'jun'ul'o,
Star'as vi sur la kap ' kiel korp'balanc'il'o ?
  Ĉu ĝi taŭg'as por ok'dek'jar'ul'o ?
 
" Dum junec '," Patr'o Vilĉo respond'is al fil'o,
  Mi ja tim'is difekt'o'n al cerb'o.
Da cerb'o nun hav'as mi mal'pli ol gril'o,
  Do tre oft'e kap'star'as sur herb'o.
 
Mal'jun'ul'o vi — tio'n de'nov'e mi dir'as,
  Ankaŭ gras'a ĝis plen'a sfer'ec'o,
Tamen el'renvers'it'e la ĉambr'o'n en'ir'as !
  Ho ! de kie al vi l '   elast'ec'o ?
 
Mi ja ig'is la korp'o'n tre bon'e fleks'ebl'a,
  ( Li respond'is tre vigl'e al fil'o )
Per jen'a ŝmir'aĵ'o — por vi aĉet'ebl'a
  Po'botel'e per unu spes'mil'o.
 
Mal'jun'ul '!( la demand'o'n la fil'o nun ŝanĝ'is )
  Ja sen'dent'a al vi la makzel'o,
Sed anser'o'n kun ost'o'j, eĉ bek ' vi for'manĝ'is !
  Jen ver'e mir'ind'a muel'o !
 
Dum jun'ec'o mi'n log'is la leĝ'o'scienc'o
  Je l '   edz'in'o mi hav'is proces'o'j'n:
Eĉ sur fer'o'n mi nun ( dank ' al tiu parenc'o )
  Pov'us far'i la makzel'impres'o'j'n !
 
Tre mal'jun'a vi est'as ! pro tiu okaz'o
  Sen'pov'iĝ'as, ĉu ne, la okul'o ?
Tamen jen balanc'iĝ'as angil ' sur la naz'o !
  Ho, klar'ig'u, mir'ind'a lert'ul'o !
 
Tri klar'ig'o'j'n vi hav'is ( koler'a l '   ek'kri'o )
  Vi for'kur'u, vi — fos'u tomat'o'j'n !
Mi ne plu da instru'o... sufiĉ'as ja tio !
  For'permes'o'n ricev'u aŭ — bat'o'j'n.

—" Ne prav'e !" dir'is la Raŭp'o.

" Mi tim'as ke ne tut'e " dir'is Alicio hont'ant'e; " kelk'a'j el la vort'o'j ŝanĝ'iĝ'is."

" Mal'prav'e, de komenc'o ĝis fin'o," dir'is decid'e la Raŭp'o. Sekv'is kelk'minut'a silent'o.

Unu'e parol'is la Raŭp'o." Kiu'n grand'ec'o'n vi dezir'as hav'i ?" ĝi dir'is.

" Ho, pri grand'ec'o, mi ne est'as tre postul'em'a," rapid'e Alicio respond'is," sed vi sci'as ke oni ne ŝat'as tiel oft'e ŝanĝ'iĝ'i."

—" Ne sci'as," dir'is la Raŭp'o.

Alicio nenio'n respond'is. Neniam en la viv'o oni tiom kontraŭ'dir'is al ŝi, kaj ŝi konsci'is ke rapid'e ŝi perd'as la pacienc'o'n." Do vi est'as jam nun kontent'a ?" dir'is la Raŭp'o.

" Ne, sinjor'o," dir'is Alicio;" mi ŝat'us est'i iom'et'e pli grand'a, se al vi ne mal'plaĉ'as, ĉar ok centi'metr'o'j est'as ja alt'ec'o tut'e bizar'a."

" Tre bon'a alt'ec'o," inter'romp'is koler'e la Raŭp'o, kaj ĉe la dir'o star'ig'is si'n vertikal'e.( Ĝi hav'is preciz'e ok centi'metr'o'j'n !)

—" Sed por mi ja ne kutim'a," plend'is la kompat'ind'a et'ul'in'o.

Kaj ŝi pens'is en si:" Se nur la best'o'j kaj bird'o'j ne est'us tiel ofend'iĝ'em'a'j !"

" Vi al'kutim'iĝ'os post kelk'a temp'o," dir'is la Raŭp'o, kaj en'buŝ'ig'int'e la pip'o'n, ĝi de'nov'e ek'fum'is.

Ĉi tiu'n foj'o'n Alicio pacienc'e atend'is ĝis ĝi re'parol'os mem'vol'e. Post unu, du minut'o'j la Raŭp'o de'met'is la pip'o'n kaj sku'is si'n. Tiam, de'ramp'int'e de la fung'o, ĝi ramp'is for en la herb'o'n, kaj, ramp'ant'e, ĵet'is post si la rimark'o'n:

" Unu flank'o ig'os vi'n kresk'i, la ali'a mal'kresk'ig'os."

Ĉi tio'n kaj nenio'n plu !" Unu flank'o de kio ? Ali'a flank'o de kio ?" pens'is en si Alicio.

La Raŭp'o tuj respond'is al ŝi'a pens'o , dir'ant'e " De la fung'o," kaj post unu moment'o mal'aper'is.

Alicio rest'is sen'mov'a kaj zorg'e rigard'is la fung'o'n, pen'ant'e el'trov'i kie est'as ĝi'a'j du " flank'o'j," kaj ĉar ĝi est'is plen'rond'a, ŝi trov'is tiu'n problem'o'n tre mal'facil'a. Fin'e, ŝi streĉ'is la brak'o'j'n ĉirkaŭ la fung'o'n, kaj per ĉiu man'o for'romp'is unu pec'et'o'n.

" Kaj nun kiu est'as ' unu ' kaj kiu ' ali'a '?" dir'is ŝi mord'et'ant'e la dekstr'a'n pec'et'o'n por prov'i la efik'o'n.

En sam'a moment'o ŝi sent'is fort'a'n frap'o'n sub la menton'o.( Ĝi frap'is la pied'o'j'n !)

Tiu subit'a ŝanĝ'o tre tim'ig'is ŝi'n. Sed kred'ant'e ke ŝi nepr'e ne dev'as perd'i temp'o'n, ŝi tuj klopod'is por manĝ'i iom de la mal'dekstr'a pec'et'o. La menton'o kaj la pied'o'j tiel fort'e kun'prem'iĝ'is, ke apenaŭ ŝi pov'is mal'ferm'i la buŝ'o'n, sed fin'e prosper'is al ŝi en'ig'i kelk'a'j'n er'o'j'n de la mal'dekstr'a pec'et'o.


" Bon'e ! Jam mi'a kap'o liber'iĝ'is," dir'is Alicio, ĝoj'ig'it'e. Sed la ĝoj'o tuj ŝanĝ'iĝ'is en tim'o'n, kiam ŝi rimark'is ke la ŝultr'o'j mal'aper'is. De'rigard'ant'e, ŝi pov'is vid'i nur grand'eg'a'n long'o'n da kol'o, kiu ŝajn'e kresk'as el ia mar'o de verd'a'j foli'o'j tre mal'proksim'e de ŝi'a'j okul'o'j.

" Kio en la tut'a mond'o est'as jen'a verd'aĵ'o ?" dir'is Alicio," kaj kie'n mal'aper'is la ŝultr'o'j ? Kaj vi, ho, kompat'ind'a'j man'o'j, pro kio mi ne pov'as vid'i vi'n ?" Ŝi dum'e ĉirkaŭ'mov'is ili'n sed sekv'is nenia rezult'o krom ke la mal'proksim'a foli'ar'o iom ond'iĝ'is.

Ĉar tut'e ne sukces'is la klopod'o'j lev'i la man'o'j'n ĝis la kap'o, ŝi pen'is mal'lev'i al ili la kap'o'n, kaj tre ĝoj'is el'trov'ant'e ke ŝi'a kol'o est'as en ĉiu direkt'o tre fleks'ebl'a, sam'e kiel serpent'o. Jam kurb'int'e ĝi'n en graci'a'n zigzag'o'n ŝi cel'is en'ig'i ĝi'n inter la foli'ar'o'n, kaj el'trov'is ke tiu mal'proksim'a verd'a mar'o est'as nur supr'o'j de la arb'o'j sub kiu'j ŝi ĉirkaŭ'vag'is kaj parol'is kun la Raŭp'o.

Sed en tiu moment'o ŝi aŭd'is akr'a'n sibl'o'kri'o'n, kaj rapid'e re'tir'is la kap'o'n, ĉar jen grand'a Kolomb'o flug'as kontraŭ ŝi'a vizaĝ'o kaj fort'e frap'as ŝi'n per la flug'il'o'j.

" Vi serpent'o !" kri'eg'is la Kolomb'o.

" Mi ne est'as serpent'o," indign'is Alicio," vi ne atak'u mi'n !"

" Serpent'o, mi ĝi'n re'dir'as," ripet'is la Kolomb'o, sed mal'pli ekscit'it'e, kaj kun ĝem'o al'don'is la inform'o'n:" Ĉiu'j'n rimed'o'j'n mi prov'is, sed kontraŭ ili, nenio taŭg'as."—

" Mi ne hav'as eĉ la plej mal'grand'a'n ide'o'n pri kio vi parol'as," dir'is Alicio.

—" Mi prov'is la arb'radik'o'j'n, la dekliv'o'j'n, kaj kresk'aĵ'a'j'n bar'il'o'j'n," daŭr'ig'is la Kolomb'o, tut'e ne atent'ant'e ŝi'n," sed evit'i la serpent'o'j'n, ne'ebl'e."

Alicio pli kaj pli konfuz'iĝ'is, sed ŝi decid'is ke ne util'os dir'i io'n ĝis la Kolomb'o fin'os.

" Sufiĉ'e ĝen'is mi'n la task'o el'kov'i la ov'o'j'n," dir'is la Kolomb'o," sed ankaŭ mi dev'is nokt'e kaj tag'e gard'i kontraŭ la serpent'o'j. Mi ja dum la last'a'j tri semajn'o'j ne pov'is dorm'i unu moment'o'n."

" Mi tre bedaŭr'as ke oni ĉagren'is vi'n," dir'is Alicio, ek'kompren'ant'e la situaci'o'n.

" Kaj ĵus kiam mi elekt'is la plej alt'a'n arb'o'n en la tut'a arb'ar'o," daŭr'ig'is la Kolomb'o per voĉ'o absolut'e kri'eg'a," por ke mi fin'e liber'iĝ'u de ili, ili ven'as tord'e'gant'e si'n el la ĉiel'o mem. Fju ! Serpent'o !"

" Tamen mi ne est'as serpent'o, re'e mi ĝi'n dir'as," protest'is Alicio." Mi est'as... est'as...."

" Nu, kio vi est'as ?" dir'is la Kolomb'o." Vi ja evident'e pen'as trov'i taŭg'a'n mal'ver'aĵ'o'n."

" Mi est'as... knab'in'et'o," iom dub'e dir'is Alicio, re'memor'ant'e kiom da ŝanĝ'o'j ŝi en tiu tag'o jam spert'is.

" Ver'e tre kred'ind'a asert'o !" la Kolomb'o respond'is tre sarkasm'e," mi dum la pas'int'a viv'o vid'is mult'e da knab'in'et'o'j sed eĉ ne unu kiu hav'is tia'n kol'o'n kia'n vi. Ne, ne ! Serpent'o vi est'as, kaj ne util'as ĝi'n ne'i. Kred'ebl'e vi dir'os al mi ke neniam vi gust'um'is ov'o'n ?"

" Ov'o'j'n mi cert'e gust'um'is," dir'is Alicio,( ŝi est'is ja tre ver'dir'a infan'o )" sed la knab'in'et'o'j egal'e kun la serpent'o'j oft'e manĝ'as ov'o'j'n."

" Tio'n mi ne kred'as," dir'is la Kolomb'o," sed, se tiel est'as, ĉiu knab'in'et'o sekv'e est'as iu'spec'a serpent'o. Jen ĉio !"

Tio ĉi est'is por Alicio tut'e nov'a ide'o; do ŝi unu, du moment'o'j'n star'is silent'e, kaj la Kolomb'o profit'is la okaz'o'n por al'dir'i:

" Mi tre bon'e sci'as ke vi nun'temp'e serĉ'as ov'o'j'n, do al mi ne grav'e est'as ĉu knab'in'et'o vi est'as aŭ serpent'o !"

" Tamen al mi est'as tre grav'e," respond'is Alicio rapid'e." Fakt'e, mi ne serĉ'as ov'o'j'n; kaj se mi serĉ'us, mi ne vol'us la vi'a'j'n, ĉar nur la kuir'it'a'j'n ov'o'j'n mi ŝat'as."

" Nu, do, vi ir'u for !" dir'is la Kolomb'o mal'afabl'e, kaj re'trankvil'iĝ'is sur si'a nest'o.

Alicio kurb'ig'is si'n kiel ebl'e plej bon'e inter la arb'o'j, sed ŝi'a kol'o oft'e implik'iĝ'is inter la branĉ'o'j kaj kelk'foj'e ŝi dev'is mal'lig'i ĝi'n. Post kelk'a temp'o memor'ant'e ke ŝi ankoraŭ hav'as en la man'o'j la fung'o'pec'et'o'j'n, ŝi klopod'ad'is tre zorg'e, mord'et'ant'e jen unu jen la ali'a'n, kaj pro tio proporci'e kresk'is kaj mal'kresk'is, ĝis fin'e ŝi sukces'is re'hav'i la propr'a'n kutim'a'n al ŝi alt'ec'o'n.

Jam tiel long'e ŝi hav'is divers'a'j'n ne'propr'a'j'n alt'ec'o'j'n ke unu'e ŝi sent'is si'n strang'a, re'hav'ant'e la propr'a'n. Tamen post kelk'a'j minut'o'j ŝi al'kutim'iĝ'is ĝi'n, kaj komenc'is kun'parol'i kun si jen'e:—

" Nu, jam la du'on'o'n de mi'a projekt'o mi el'far'is. Kiel konfuz'ig'a'j est'is tiu'j ŝanĝ'iĝ'o'j. Mi eĉ ne pov'is est'i cert'a en ĉiu moment'o kio mi far'iĝ'os en la sekv'ant'a. Sed nun mi hav'as la propr'a'n alt'ec'o'n, kaj rest'as nur — en'iĝ'i en tiu'n bel'a'n ĝarden'o'n. Kia'manier'e mi dev'as klopod'i pri tio ?"

Dir'ant'e tio'n, ŝi al'ven'is, ne'atend'ant'e, al eben'a sen'arb'a ter'pec'o, kun ( en la mez'o ) unu mal'grand'a dom'et'o, kies alt'ec'o est'is iom pli ol unu metr'o.

" Kiu'j ajn loĝ'as tie," pens'is Alicio," tut'e ne konven'as ke mi renkont'u ili'n hav'ant'e la nun'a'n grand'ec'o'n, mi ja mort'tim'ig'us ili'n."

Do ŝi de'nov'e mord'et'is la dekstr'a'n fung'o'pec'o'n, kaj ne kuraĝ'is al'proksim'iĝ'i la dom'et'o'n ĝis ŝi est'is nur du'dek kelk'e da centi'metr'o'j alt'a.

ĈAPITROV I
Pri la Pork'infan'o

Kelk'a'n temp'o'n ŝi star'is sen'mov'e, fiks'e rigard'ant'e la dom'et'o'n kaj konsider'ant'e kio'n ŝi far'os. Dum ŝi ankoraŭ star'is dub'ant'e, subit'e el la arb'ar'o al'kur'is livre'vest'it'a lake'o ( nur pro la livre'o ŝi konklud'is ke li est'as lake'o, el la vizaĝ'o ŝi est'us nom'int'a li'n fiŝ'o ). La nov'e'ven'int'o laŭt'e frap'is sur la pord'o'n per si'a'j man'artik'o'j, kaj mal'ferm'is al li ali'a livre'vest'it'a lake'o, hav'ant'a rond'a'n vizaĝ'o'n kaj grand'a'j'n ran'okul'o'j'n. Alicio ankaŭ rimark'is ke ambaŭ lake'o'j hav'as la har'o'j'n pudr'it'a'j'n kaj bukl'it'a'j'n ĉirkaŭ la tut'a kap'o.

Ĉar ŝi tre vol'is sci'i kio okaz'os inter ili, ŝi ŝtel'marŝ'is el la arb'ar'o por sub'aŭskult'i ili'n.

Komenc'is la Fiŝ - Lake'o; liver'ant'e el sub la brak'o grand'eg'a'n leter'o'n preskaŭ egal'e grand'a'n kun si mem, li dir'is per solen'a voĉ'o:—" Por la Duk'in'o, La Ker'a Dam'o invit'as ŝi'n por kroket'lud'o."

La Ran - Lake'o ripet'is per sam'e solen'a voĉ'o, nur iom ŝanĝ'ant'e la vort'ord'o'n:—" De la Ker'a Dam'o, kiu invit'as por kroket'lud'i la Duk'in'o'n."

Tiam ambaŭ profund'e klin'is si'n, kaj ili'a'j bukl'ar'o'j inter'lig'iĝ'is. Ĉe tio Alicio tiel laŭt'e ek'rid'is, ke ŝi dev'is re'kaŝ'i si'n en la arb'ar'o'n pro la tim'o ke ili aŭd'os ŝi'n. Kiam ŝi de'nov'e ŝtel'rigard'is al la dom'et'o, la Fiŝ - Lake'o jam antaŭ'e mal'aper'is, kaj la ali'a sid'as sur la grund'o antaŭ la pord'o kaj rigard'as mal'inteligent'e la ĉiel'o'n.

Alicio paŝ'is antaŭ'e'n kaj frap'is mal'kuraĝ'e sur la pord'o.

" Tut'e ne util'as frap'i," dir'is la Lake'o," kaj jen du kaŭz'o'j; unu'e ĉar mi star'as ĉe la sam'a flank'o kiel vi; kaj du'e, ĉar tie intern'e oni tiom bru'as ke neniu pov'us aŭd'i la frap'o'n,"( kaj cert'eg'e, dum li parol'as, okaz'as intern'e tre ekster'ordinar'a bru'o — oni konstant'e plor'kri'eg'as kaj tern'as, kaj je mal'long'a'j inter'temp'o'j okaz'as ankaŭ grand'a krak'ad'o kvazaŭ plad'o aŭ kaldron'o est'as dis'pec'ig'at'a ).

" Bon'vol'u do dir'i kiel mi pov'os en'iĝ'i," dir'is Alicio.

" Ebl'e iom util'us ke vi frap'u," la Lake'o dir'is, tut'e ne atent'ant'e ŝi'a'n demand'o'n," se la pord'o star'us inter ni; ekzempl'e, se vi est'us intern'e, vi pov'us frap'i, kaj mi ja pov'us el'ig'i vi'n." Dum li parol'is tiu'j'n vort'o'j'n, li rigard'is sen'ĉes'e la ĉiel'o'n, kaj pro tio Alicio opini'is ke li est'as tre mal'ĝentil'a:" Sed ebl'e li ne pov'as ne," ŝi pens'is en si," ĉar jen li'a'j okul'o'j star'as preskaŭ ĉe la vert'o. Tamen, malgraŭ tio li dev'as respond'i demand'o'j'n,"; kaj ŝi ripet'is laŭt'e:

" Kiel mi pov'os en'iĝ'i ?"

" Mi sid'ad'os tie ĉi," la Lake'o dir'is," ĝis morgaŭ —"

En ĉi tiu moment'o la dom'pord'o mal'ferm'iĝ'is, kaj oni ĵet'is for grand'a'n teler'o'n cel'ant'e li'a'n kap'o'n; ĝi nur ek'tuŝ'is al li la naz'o'n, kaj dis'pec'iĝ'is kontraŭ la plej apud'a arb'o.

—" aŭ ebl'e post'morgaŭ," la Lake'o daŭr'ig'is per sam'a ton'o, kvazaŭ nenio okaz'is.

" Kiel mi pov'os en'iĝ'i ?" Alicio jam la tri'a'n foj'o'n kaj preskaŭ koler'e demand'is.

" Ĉu iam vi en'iĝ'os ?" dir'is la Lake'o." Tio ja est'as la unu'a demand'o."

Sen'dub'e ! Tamen Alicio ne ŝat'is ke oni tio'n dir'u. Ŝi koler'e dir'is al si:—

" La ĉi'tie'a'j kre'it'aĵ'o'j ja argument'as ne'toler'ebl'e, frenez'ig'e."

Al la Lake'o ŝi'a silent'a indign'o prezent'is bon'a'n okaz'o'n por ripet'i kun vari'aĵ'o'j la antaŭ'a'n dir'o'n:—" Mi sid'os tie ĉi," li dir'is," inter'romp'e aŭ sen'inter'romp'e dum mult'a'j tag'o'j."

" Sed kio'n mi dev'as far'i ?" dir'is Alicio.

" Ĉio'n, kio'n ajn vi vol'as !" dir'is la Lake'o, kaj komenc'is fajf'i. Alicio perd'is la pacienc'o'n.

Ilustrajxo: LA DUKINA KUIREJO.
LA DUKINA KUIREJO.

" Ho, tut'e ne util'as parol'i al li ," dir'is ŝi," li ja est'as sen'cerb'ul'o."

Dir'int'e tio'n, ŝi mal'ferm'is mem la pord'o'n kaj — en'ir'is.

La pord'o konduk'is rekt'e en grand'a'n kuir'ej'o'n, kiu est'is laŭ ĝi'a tut'a long'o plen'a je fum'o. Jen en la mez'o, sur tri'pied'a skabel'o sid'as la Duk'in'o vart'ant'e infan'et'o'n: la kuir'ist'in'o kurb'iĝ'as super la fajr'o, kaj ĉirkaŭ'mov'as per grand'a fer'kuler'o la en'hav'o'n — kred'ebl'e ia'n sup'aĵ'o'n — de unu grand'a kaldron'o.

" Tiu sup'o cert'eg'e en'hav'as tro da pipr'o," dir'is al si Alicio; pro konstant'a'j tern'eksplod'o'j apenaŭ ŝi pov'is el'ig'i la vort'o'j'n. Eĉ la Duk'in'o tern'is ne mal'oft'e; la infan'o sen'ĉes'e aŭ tern'is aŭ plor'kri'eg'is, kaj en la kuir'ej'o ne tern'ad'is nur la kuir'ist'in'o kaj unu grand'a kat'o kiu sid'as apud la fajr'uj'o kaj grimac'as kun la buŝ'o etend'it'a de unu orel'o ĝis la ali'a.

" Bon'vol'u, mi pet'as, klar'ig'i al mi," Alicio komenc'is tim'em'e ( ĉar ŝi iom dub'is ĉu est'as laŭ bon'mor'o'j ke ŝi parol'u unu'e ), " pro kio vi'a kat'o grimac'as tia'manier'e ?"

" Ĝi est'as Cheshire 5 kat'o, kaj jen kial !" dir'is la Duk'in'o." Vi Pork'o !"

Ŝi parol'is la last'a'j'n vort'o'j'n kun tia subit'a fort'o ke Alicio ek'salt'is; sed ŝi tuj kompren'is ke la Duk'in'o al'parol'as ne ŝi'n sed la infan'o'n: do ŝi re'far'iĝ'is kuraĝ'a kaj daŭr'ig'is:—" Gis nun mi ne sci'is ke la Ĉeŝŝa kat'o'j ĉiam grimac'as; mi eĉ ne sci'is ke ili hav'as tia'n kapabl'o'n."

" Ĉiu'j hav'as la kapabl'o'n," dir'is la Duk'in'o kaj la pli'mult'o," praktik'as ĝi'n."

" Mi mem ne kon'as eĉ unu praktik'ant'a'n," dir'is Alicio, ek'sent'ant'e kun ĝoj'o ke jam fin'e komenc'as por ŝi ver'e interes'a konversaci'o.

" En tiu okaz'o, oni pov'as cert'iĝ'i ke vi tre mal'mult'e kon'as," akr'e respond'is la Duk'in'o.

Ĉi tiu'n dir'o'n Alicio tut'e ne ŝat'is, kaj tuj ek'sent'is fort'a'n dezir'o'n propon'i ali'a'n tem'o'n. Dum ŝi pen'is trov'i io'n taŭg'a'n, la kuir'ist'in'o lev'is la kaldron'o'n for de la fajr'o kaj komenc'is vigl'e atak'i la Duk'in'o'n kaj la infan'o'n; komenc'ant'e per la fajr'il'o'j, ŝi ĵet'is sur ili'n ĉio'n ating'ebl'a'n, ĉio'n ĵet'ebl'a'n. Flug'is tra la aer'o unu kaserol'o, kaj kelk'a'j plad'o'j, kaj kvazaŭ hajl'is per teler'o'j.

Tiu'j'n ekster'ordinar'a'j'n ĵet'aĵ'o'j'n la Duk'in'o ne atent'is, eĉ kiam ili frap'is ŝi'n, kaj la infan'o jam antaŭ'e tiel fort'e kri'eg'is ke oni ne pov'is sci'iĝ'i ĉu ĝi ricev'as vund'o'j'n aŭ ne.

" Ho, rigard'u, zorg'u,— mi pet'eg'as — la infan'o'n !" Alicio ek'kri'is.

Ŝi salt'ad'is agoni'e." Ho, ve ! oni for'tranĉ'os la am'ind'a'n naz'et'o'n "— ĉar en tiu moment'o grand'a kaserol'o preter'flug'ant'e minac'is for'port'i ĝi'n.

" Se ĉiu vol'us atent'i nur si'a'j'n afer'o'j'n," dir'is la Duk'in'o per raŭk'a mal'agrabl'a voĉ'o," la mond'o rond'ir'us mult'e pli rapid'e."

" Kaj tio ja est'us nur mal util'o," dir'is avid'e Alicio, profit'ant'e la okaz'o'n montr'i si'a'n astronomi'a'n instru'it'ec'o'n." Ni konsider'u kiel terur'e tio efik'us sur la tag'daŭr'o. La Ter'o turn'iĝ'as en la daŭr'o de dudekkvar hor'o'j; se do ĉirkaŭ la aks'o 6 —"

" Ŝi parol'is pri aks'o," dir'is inter'romp'ant'e la Duk'in'o," do per aks'o de'hak'u al ŝi la kap'o'n."

Alicio ne sen tim'o observ'is la kuir'ist'in'o'n por sci'iĝ'i ĉu ŝi vol'os plen'um'i la duk'in'a'n ordon'o'n. Sed la kuir'ist'in'o klopod'ad'is pri la sup'o kaj ŝajn'e ne aŭskult'is. Sekv'e Alicio kuraĝ'is daŭr'ig'i:" La daŭr'o est'as dudekkvar hor'o'j, mi kred'as , aŭ ĉu ebl'e dek'du ? Mi —"

" Ho, pri tio vi ne enu'ig'u mi'n " dir'is la Duk'in'o " ĉar neniam mi pov'is toler'i la cifer'aĉ'o'j'n." Kaj ŝi re'komenc'is vart'i la infan'o'n, kant'ant'e al ĝi strang'a'spec'a'n lul'kant'o'n, kaj ĉe ĉiu lini'fin'o ŝi fort'e sku'is la kompat'ind'a'n et'aĵ'o'n:—

Vi fort'e sku'u la infan'o'n,
  Ne trakt'u kondolenc'e !
Vid'ig'as ĝi, tern'ant'e, plan'o'n
  Ĉagren'i vi'n intenc'e !
Ĥor'o.
( en kiu part'o'pren'is la kuir'ist'in'o kaj la beb'o mem )
Ŭaŭ, Ŭaŭ, Ŭaŭ !

Dum la Duk'in'o kant'is la du'a'n vers'o'n ŝi fort'e kaj daŭr'e ĵet'ad'is la infan'o'n supr'e'n kaj re'kapt'is ĝi'n, kaj la kompat'ind'ul'et'o tiel fort'e kri'eg'is ke Alicio apenaŭ pov'is aŭd'i la vort'o'j'n:—

Mi dev'as la infan'o'n sku'i
  Kaj bat'i kiam tern'as;
Ĉar li la pipr'o'n pov'as ĝu'i,
  Jam long'e li ĝi'n lern'as.
Ĥor'o.
Ŭaŭ, Ŭaŭ, Ŭaŭ !

" Jen ! Se al vi plaĉ'as, vi pov'as vart'i ĝi'n !" dir'is la Duk'in'o al Alicio kvazaŭ ĵet'ant'e la infan'o'n al ŝi." Mi dev'as pret'ig'i mi'n por la kroket'lud'o ĉe la Dam'o," kaj ŝi el'ir'is rapid'e la ĉambr'o'n. La kuir'ist'in'o en la ĝust'a el'ir'a moment'o ĵet'is kontraŭ ŝi grand'a'n kaserol'o'n, sed ĝi mal'traf'is.

La infan'o est'is strang'form'a kre'aĵ'et'o, kiu etend'is la brak'o'j'n kaj krur'o'j'n en ĉiu direkt'o ( kiel mar'stel'o, pens'is Alicio ). Do apenaŭ al ŝi prosper'is kapt'i ĝi'n. Tuj post la kapt'o ŝi rimark'is ke ĝi puf - puf — as kiel lokomotiv'o kaj altern'e du'obl'ig'as kaj rekt'ig'as si'n. Sekv'e dum la unu'a'j minut'o'j Alicio apenaŭ pov'is ten'i ĝi'n. Baldaŭ tamen ŝi el'trov'is ke la unu nur'a metod'o taŭg'e vart'i ĝi'n est'as tord'i la korp'o'n en bant'form'o'n, kaj prem'ten'i dekstr'a'n orel'o'n kaj mal'dekstr'a'n pied'o'n, por ke ĝi ne mal'lig'u si'n.

Tio'n far'int'e ŝi for'port'is ĝi'n for de la dom'o." Se mi ne for'port'os ĉi tiu'n infan'o'n, oni cert'e mort'ig'os ĝi'n post ne'mult'a'j tag'o'j. Do, se mi ne for'pren'us ĝi'n, mi est'us mem kulp'a je la mort'ig'o."

La last'a'j'n vort'o'j'n Alicio dir'is laŭt'e, kaj la et'aĵ'o ( ĝi jam de long'e ĉes'is tern'i ) respond'e — pork'blek'is !" Ci ne dev'as grunt'i," dir'is Alicio;" tio ja est'as tut'e mal'taŭg'a rimed'o por esprim'i la sent'o'j'n !"

Sed de'nov'e la infan'o grunt'is. Sekv'e Alicio tre serioz'e observ'is la vizaĝ'o'n, por vid'i kio est'as al ĝi. Sen'dub'e ĝi hav'is tre pork'a'n naz'o'n, kiu pli simil'is al pork'a naz'eg'o ol al hom'beb'a naz'et'o; ankaŭ la okul'o'j far'iĝ'is tre mal'grand'a'j, kaj en'tut'e Alicio ne ŝat'is la nun'a'n ŝajn'o'n.

" Ebl'e ĝi nur plor'kri'et'is," ŝi pens'is kaj de'nov'e rigard'is en la okul'o'j'n por vid'i ĉu en'est'as larm'o'j.

Larm'o'j ne en'est'is.

" Se vi intenc'as far'iĝ'i pork'et'o," dir'is ŝi serioz'e," mi tuj ĉes'os pri'zorg'i vi'n; vi atent'u tio'n !" La pork'infan'o de'nov'e plor'kri'is aŭ plor'blek'is ( ne'ebl'e est'as parol'i preciz'e ) kaj dum kelk'a temp'o ili ir'is silent'e.

Alicio ĵus komenc'is pens'i en si " Do, kio'n far'i pri tiu ĉi kre'it'aĵ'o, kiam mi re'hejm'iĝ'os," kiam de'nov'e ĝi grunt'is, grunt'is tiel fort'e kaj tiel pork'e , ke ŝi de'rigard'is, mir'ig'it'e, eĉ tim'ig'it'e, en ĝi'a'n vizaĝ'o'n. Oni jam ne pov'us dub'i plu: jen pork'id'o, ver'a pork'id'o. Ŝi tuj sent'is ke est'us absurd'e port'i ĝi'n plu.

Do ŝi mal'lev'is la best'et'o'n, kaj vid'is ĝi'n, tuj post la mal'lev'o, for'trot'i trankvil'e en la arb'ar'o'n. Kaj jen por Alicio grand'a sen'zorg'ig'o," ĉar," dir'is ŝi," kiam ĝi est'os plu'kresk'int'a ĝi far'iĝ'os terur'e mal'bel'a infan'o, kvankam nun, se oni nom'os ĝi'n pork'o, ĝi tre bon'e aspekt'as."

Ŝi komenc'is pri'pens'i ali'a'j'n infan'o'j'n de ŝi kon'at'a'j'n, kiu'j pli bon'e taŭg'us kiel pork'o'j kaj ĵus dir'as al si " se nur oni sci'us la metod'o'n ŝanĝ'i ili'n "— kiam subit'e ŝi ek'salt'as mir'ig'it'e; jen, tut'apud'e, sid'as sur arb'o'branĉ'o la Ĉeŝŝa kat'o.

" Sinjor'o Ĉeŝŝa kat'o "— Ŝi komenc'is mal'kuraĝ'e, ĉar ŝi ne pov'is konjekt'i ĉu ĝi ŝat'us tiu'n form'o'n, aŭ prefer'us " Vi'a kat'a moŝt'o."

Tamen, ĉar ĝi nur grimac'is pli'ampleks'e, Alicio konklud'is ke ĝis nun ĝi ne ofend'iĝ'is. Ŝi do daŭr'ig'is:—

" Ĉu vi afabl'e dir'os al mi, mi pet'as, laŭ kiu direkt'o mi dev'as ir'i de tie ĉi ?"

" Tio iom depend'as de la lok'o kiu'n vi cel'as," dir'is la Kat'o.

" Ne tre grav'e al mi kie'n —" komenc'is Alicio.

" Sekv'e, ne tre grav'e en kiu direkt'o vi ir'os," inter'romp'is la Kat'o.

" Se nur iu'n lok'o'n mi ating'os," Alicio daŭr'ig'is.

" Ho, iu'n aŭ ali'a'n vi nepr'e ating'os," respond'is la Kat'o," se nur sufiĉ'e long'e vi marŝ'os."

Alicio konfes'is en si ke tio'n oni ne pov'as ne'i. Do ŝi eksperiment'is ali'a'n demand'o'n:—" Kia'j person'o'j loĝ'as proksim'e de tie ĉi ?"

" En tiu direkt'o," dir'is la Kat'o, ĉirkaŭ'sving'ant'e la dekstr'a'n antaŭ'pied'o'n," Ĉapel'ist'o loĝ'as, kaj en jen'a ( montr'ant'e per la ali'a ) loĝ'as Mart'lepor'o. 7 Vi vizit'u kiu'n ajn; ambaŭ est'as frenez'a'j."

" Sed mi ne vol'as renkont'i frenez'ul'o'j'n," dir'is Alicio.

" Ho, tio'n vi ne pov'as evit'i," respond'is la Kat'o," ĉe ni ĉiu est'as frenez'a, sen'escept'e. Mi est'as frenez'a; ankaŭ vi !"

" Kiel vi sci'as ke mi est'as frenez'a ?" Alicio demand'is.

" Nepr'e," dir'is la Kat'o," ĉar ali'e vi ne ven'us tie'n ĉi."

Ŝajn'is al Alicio ke tio tut'e ne est'as pruv'o; tamen, preter'las'ant'e si'n, ŝi demand'is " kaj kiel vi sci'as ke vi est'as mem frenez'a ?"

" Por komenc'i," la Kat'o respond'is," vi konsent'as ke hund'o'j ne est'as frenez'a'j ?"

" Jes, mi pov'as konsent'i al tio," dir'is Alicio.

" Nu do," la Kat'o daŭr'ig'is," la hund'o'j graŭl'as kiam ili est'as koler'ig'it'a'j, kaj sving'as la vost'o'n, kiam ĝoj'ig'it'a'j. Mi, kontrast'e, graŭl'as ĝoj'ig'it'e kaj koler'ant'e sving'as la vost'o'n. Ĉu do mi ne est'as frenez'a ?"

" Al tio mi ne konsent'as," Alicio tuj respond'is," ĉar ne per graŭl'o la kat'o'j esprim'as plezur'o'n; laŭ mi, ili'a manier'o esprim'i plezur'o'n est'as tre dolĉ'a murmur'o ."

" Vi ĝi'n nom'u laŭ vi'a prefer'o," dir'is la Kat'o." Ĉu hodiaŭ vi kroket'lud'os ĉe la Dam'o ?"

" Tio'n mi tre ŝat'us," Alicio respond'is avid'e," sed ĝis nun mi ne ricev'is invit'o'n."

" Vi tie vid'os mi'n," dir'is la Kat'o kaj — mal'aper'is !

Tio ne mult'e surpriz'is alici'o'n; ŝi ja jam al'kutim'iĝ'is al strang'a'j okaz'o'j. Dum ŝi rigard'as la lok'o'n, kie antaŭ'e sid'is la Kat'o, ĝi subit'e re'aper'is." Pardon'u," ĝi dir'is," kio okaz'is je la beb'o ? Preskaŭ mi forges'is demand'i !"

" Far'iĝ'is pork'et'o," Alicio respond'is tre trankvil'e, kvazaŭ la Kat'o re'ven'is laŭ la ordinar'a ven'manier'o.

" Mi kred'is ke tio okaz'os," dir'is la Kat'o kaj de'nov'e mal'aper'is.

Iom da temp'o Alicio star'is atend'e, kred'ant'e ke ŝi ebl'e re'vid'os ĝi'n. Post'e ŝi komenc'is ir'i en la direkt'o de la lok'o kie, laŭ la Kat'o, loĝ'as la Mart'lepor'o." Ĉapel'ist'o'j'n," ŝi dir'is al si," mi jam kon'as; do la Mart'lepor'o est'os por mi mult'e pli interes'a: kaj ĉar ni jam hav'as Maj'o'n, ĝi ebl'e ne est'os furioz'a; aŭ almenaŭ mal'pli furioz'a ol en Mart'o."

Dir'ant'e tio'n, ŝi supr'e'n'rigard'is. Jen de'nov'e la Kat'o sid'is sur arb'o'branĉ'o.

" Ĉu vi dir'is pork'o'n, aŭ fork'o'n ?" dir'is la Kat'o.

" Pork'o'n," respond'is Alicio," kaj mi mult'e prefer'us, se ĉe sekv'ant'a'j al'ven'o'j vi bon'vol'us aper'i kaj mal'aper'i mal'pli subit'e: tiu subit'ec'o vi'a est'as por mi ver'e kap'turn'ig'a."

" Laŭ vi'a plaĉ'o," dir'is la Kat'o, kaj tuj ek'mal'aper'is tut'mal'rapid'e, komenc'ant'e per la vost'pint'o kaj fin'ant'e per la grimac'o, kiu rest'is kelk'a'j'n moment'o'j'n post kiam la ceter'a korp'o mal'aper'is.

" Nu," pens'is Alicio," tre oft'e mi vid'is kat'o'n sen grimac'o; sed grimac'o sen kat'o ! jen la plej kurioz'a objekt'o kiu'n mi iam vid'is en la tut'a viv'o."

Ir'int'e antaŭ'e'n kelk'a'j'n paŝ'o'j'n plu, ŝi ek'vid'is la dom'o'n de la Mart'lepor'o. Ŝi kred'is ke tio ĉi cert'e est'as li'a dom'o, ĉar la du kamen'tub'o'j hav'is la supr'o'j'n en form'o de long'a'j orel'o'j, kaj la tegment'o est'is kovr'it'a per fel'o. La dom'o est'is mult'e pli grand'a ol la duk'in'a; sekv'e ŝi ne kuraĝ'is al'proksim'iĝ'i ĝis ŝi mord'et'is iom de la mal'dekstr'a fung'o'pec'o, kaj alt'ig'is si'n ĝis proksim'um'e sep'dek centi'metr'o'j. Hav'ant'e tiu'n alt'ec'o'n ŝi marŝ'is rekt'e al la dom'o, sed ŝi ankoraŭ iom tim'is dir'ant'e al si:—" Malgraŭ ĉio ĝi pov'as est'i furioz'e frenez'a. Preskaŭ mi vol'us est'i ir'int'a ĉe la Ĉapel'ist'o'n."

Ilustrajxo: DOMO DE LA MARTLEPORO.
DOMO DE LA MARTLEPORO.
ĈAPITROVI I
Te'trink'ad'o ĉe Frenez'ul'o'j

Jen sub arb'o antaŭ la dom'o ŝi vid'is tabl'o'n; ĉe la tabl'o sid'is, te'trink'ant'e, la Mart'lepor'o kaj la Ĉapel'ist'o; ankaŭ inter ili sid'is Glir'o, kiu dorm'as profund'e. La du ali'a'j apog'is sur ĝi la kubut'o'j'n, kaj babil'ad'is ĉirkaŭ ĝi'a kap'o." Tre mal'komfort'e por la Glir'o," pens'is Alicio," tamen, ĉar ĝi dorm'as profund'e, ĝi kred'ebl'e ne sent'as la mal'komfort'o'n."

Kvankam la tabl'o est'is grand'a, la ĵus pri'skrib'it'a tri'o amas'iĝ'is en unu angul'o. Ek'vid'int'e alici'o'n, ili tuj kri'is unu'voĉ'e." Ne pli da sid'lok'o'j, ne pli !"

" Jen kelk'a'j " dir'is Alicio indign'ant'e, kaj sid'ig'is si'n en grand'a apog'seĝ'o ĉe unu fin'o de la tabl'o.

" Pren'u da vin'o," per mok'afabl'a voĉ'o al'parol'is ŝi'n la Mart'lepor'o.

Alicio per vigl'a serĉ'rigard'o esplor'is la tut'a'n tabl'o'n, kaj vid'is sur ĝi — krom te'aĵ'o'j — nenio'n.

" Mi ne vid'as vin'o'n," ŝi dir'is.

" Nek mi," dir'is la Mart'lepor'o.

" Do vi kondut'is ne'ĝentil'e, propon'ant'e ĝi'n," koler'e Alicio respond'is.

" Ankaŭ vi, sid'ant'e ĉe ni sen invit'o," akr'e respond'is la Mart'lepor'o.

" Neniu sci'ig'is ke la tabl'o aparten'as al vi " dir'is Alicio " oni ja sur'met'is manĝ'il'ar'o'j'n por mult'e pli ol tri person'o'j."

" Vi tranĉ'ig'u la harar'o'n," subit'e inter'met'is la Ĉapel'ist'o. De l '   komenc'o li est'is rigard'eg'int'a alici'o'n kun evident'a sci'vol'em'o, kaj nun la unu'a'n foj'o'n al'parol'is ŝi'n.

" Ne dec'as kritik'i la person'aĵ'o'j'n; tio ja est'as tre mal'ĝentil'a." Alicio dir'is tio'n tre sever'e.

La Ĉapel'ist'o tre larĝ'e mal'ferm'is la okul'o'j'n, aŭd'int'e tio'n. Anstataŭ respond'i, li subit'e propon'is la enigm'o'n:" Je kio la korv'o simil'as skrib'o'tabl'o'n ?"

" Bon'e, oni komenc'as propon'i enigm'o'j'n: jam nun ni amuz'iĝ'os," pens'is Alicio, kaj ŝi dir'is laŭt'e:" Mi kred'as ke mi sukces'os mem solv'i tio'n."

" Ĉu per ' solv'i ' vi intenc'as dir'i ke vi pov'os trov'i la respond'o'n ?" dir'is la Mart'lepor'o.

" Ĝust'e tio'n," respond'is Alicio.

" Tamen, vi dev'as ĉiam dir'i kio'n vi intenc'as," dir'is la Mart'lepor'o.

" Tio'n mi ĉiam far'as," Alicio komenc'is vigl'e," almenaŭ...( per voĉ'o pli dub'a )... mi ĉiam intenc'as kio'n mi dir'as, kaj jen la sam'a afer'o, ĉu ne ?"

" Tut'e ne sam'a," kontraŭ'dir'is la Ĉapel'ist'o." Laŭ tiu logik'o, oni pov'us dir'i, ke sam'a'j est'as ' Mi vid'as kio'n mi manĝ'as ' kaj ' Mi manĝ'as kio'n mi vid'as.'"

..." Laŭ tiu logik'o, oni pov'us dir'i," inter'met'is si'a'vic'e la Mart'lepor'o," ke sam'a'j est'as ' Mi ŝat'as kio'n mi ricev'as ' kaj ' Mi ricev'as kio'n mi ŝat'as.'"

La Glir'o cert'e ne vek'iĝ'is, li cert'e dorm'parol'is; jen li'a dir'o:

" Laŭ tiu princip'o, oni pov'us dir'i, ke sam'a'j est'as ' Mi spir'as dum mi dorm'as ' kaj ' Mi dorm'as dum mi spir'as.'"

" Por vi , ili fakt'e est'as sam'a'j," dir'is la Ĉapel'ist'o.

Sekv'is kelk'minut'a silent'o, kiu'n Alicio profit'is por re'memor'i al ĉiu'j fakt'o'j de si kon'at'a'j pri korv'o'j kaj skrib'o'tabl'o'j.

La Ĉapel'ist'o unu'e romp'is la silent'o'n. Alicio rimark'is en la last'a'j moment'o'j, ke li pren'as la horloĝ'o'n el si'a poŝ'o kaj mal'trankvil'e observ'as ĝi'n, ke fin'e li sku'is ĝi'n kaj ten'is apud la orel'o. Tiam turn'ant'e si'n al Alicio li demand'is:" Kiu'n dat'o'n ni hav'as ?"

Post iom da pri'pens'o Alicio respond'is: la kvar'a'n Maj'o.

" Sekv'e, ĝi erar'as je du tag'o'j ! Ĉu mi ne dir'is al vi, ke buter'o ne taŭg'os por la radar'o ?" Dir'ant'e tio'n li turn'is tre indign'a'n rigard'o'n sur la Mart'lepor'o'n.

" Nur la plej bon'kvalit'a'n mi uz'is," protest'is la Mart'lepor'o.

" Jes, sed kun'e kun la buter'o kelk'a'j pan'er'o'j nepr'e en'iĝ'is," la ali'a riproĉ'e dir'is," vi ne dev'is en'ig'i ĝi'n per la pan'tranĉ'il'o."

La Mart'lepor'o pren'is la horloĝ'o'n, kaj mal'ĝoj'e observ'is ĝi'n; post'e li tremp'is ĝi'n en si'a'n tas'o'n, kaj de'nov'e observ'is. Tamen li ne pov'is el'pens'i io'n pli dir'ind'a'n ol la antaŭ'a dir'o:—

" Nur la plej bon'a'n buter'o'n mi uz'is."

Alicio sci'vol'e rigard'is la poŝ'horloĝ'o'n trans li'a ŝultr'o." Jen tre kurioz'a horloĝ'o," ŝi ek'kri'is," ĝi ja indik'as la monat'dat'o'j'n, kaj la hor'o'j'n ĝi ne indik'as."

" Pro kio ĝi dev'as ?" la Ĉapel'ist'o demand'is." Ĉu vi'a poŝ'horloĝ'o montr'as por vi la jar'o'j'n ?"

" Kompren'ebl'e ne !" Alicio tre flu'e respond'is." Ĉar se ĝi montr'us la jar'o'j'n, ĝi dev'us indik'i dum tre long'a temp'o la sam'a'n cifer'o'n."

" Kaj ĝust'e tiu'n fakt'o'n vi pov'us konstat'i pri la mi'a," dir'is la Ĉapel'ist'o.

Alicio tut'e konfuz'iĝ'is. La last'a dir'o de l '   Ĉapel'ist'o, kvankam ne mal'bon'a Esperant'aĵ'o, ŝajn'is al ŝi konduk'i nenie'n. Ŝi nur dir'is ĝentil'e:" Mi ne kompren'as."

" La Glir'o re'e en'dorm'iĝ'is," dir'is la Ĉapel'ist'o, kaj verŝ'is sur ĝi'a'n naz'o'n iom da varm'a te'o. Ĉe tio, la Glir'o mal'pacienc'e sku'is la kap'o'n, kaj dir'is, ne mal'ferm'int'e la okul'o'j'n:—

" Ja, kompren'ebl'e ! Ĝust'e tio'n mi mem intenc'is dir'i."

" Ĉu vi jam solv'is la enigm'o'n ?" demand'is la Ĉapel'ist'o, de'nov'e turn'ant'e si'n al Alicio.

" Ne, mi for'don'as la solv'o'n," dir'is Alicio." Dir'u al mi la solv'o'n."

" Mi ne hav'as pri la solv'o eĉ la plej mal'klar'a'n ide'o'n," li respond'is.

—" Ne ekzist'as solv'o," dir'is la Mart'lepor'o.

Alicio ek'ĝem'is enu'e." Mi opini'as," ŝi dir'is," ke vi dev'as pli bon'e uz'i la temp'o'n ol mal'ŝpar'i ĝi'n propon'ant'e ne solv'ebl'a'j'n enigm'o'j'n."

" Se vi kon'us la Temp'o'n tiel bon'e kiel mi," dir'is la Ĉapel'ist'o," vi ne uz'us ' ĝi ' pri'parol'ant'e ' li'n .'"

" Mi ne kompren'as," dir'is Alicio.

" Ver'ŝajn'e ne," dir'is la Ĉapel'ist'o, balanc'ant'e la kap'o'n mal'estim'e." Mi kuraĝ'us dir'i ke neniam vi eĉ parol'is al Temp'o ?" 8

" Ebl'e ne," Alicio respond'is iom sin'gard'e," tamen, lern'ant'e la muzik'o'n, mi ĉiam dev'as temp'bat'i." 9

" Ha, jen la kaŭz'o," dir'is la Ĉapel'ist'o." Li ja ne ŝat'as tiu'n bat'ad'o'n. Se vi nur vol'us est'i pli agrabl'a, li preskaŭ ĉio'n far'us pri la horloĝ'o'j laŭ vi'a'j prefer'o'j. Ekzempl'e, ĉe la naŭ'a maten'e, kiam vi dev'as komenc'i la lecion'o'j'n, vi nur dev'us murmur'i al li vi'a'n dezir'o'n, kaj jen la indik'il'o'j tuj montr'us la unu'a'n hor'o'n kaj vi hav'us la tag'manĝ'o'n."

" Tio est'us agrabl'a, cert'eg'e," dir'is Alicio. Tamen, profund'iĝ'int'e en pens'o'j'n, ŝi post'e al'don'is:

" Sed en tiu okaz'o, mi ja ne est'us pret'a por la manĝ'o, mi ne est'us mal'sat'a !"

" En la komenc'o, ebl'e ne," dir'is la Ĉapel'ist'o, " sed vi pov'us ten'i la horloĝ'o'n ĉe la unu'a, ĝis vi far'iĝ'us mal'sat'a."

" Ĉu vi tiel mastr'um'as ĝi'n ?" Alicio demand'is.

La Ĉapel'ist'o mal'ĝoj'e sving'is la kap'o'n." Tio'n ne mi," li respond'is," ĉar li kaj mi mal'pac'is en la pas'int'a Mart'o, ĵus antaŭ kiam tiu frenez'iĝ'is ( montr'ant'e per si'a te'kuler'o al la Mart'lepor'o ). Ĝi okaz'is ĉe la grand'a koncert'o kiu'n organiz'is la Ker'a Dam'o. Mi dev'is kant'i:

Tvink ' l, 10 Tvink ' l ! Vespert'et'o
  Kia vi'a afer'et'o ?

Vi kred'ebl'e kon'as tiu'n kant'o'n ?"

" Mi cert'e aŭd'is io'n simil'a'n," dir'is Alicio.

" La daŭr'ig'o," dir'is la Ĉapel'ist'o," est'as jen'a."

Tra l '   aer ' vi ŝov'as vi'n
Majest'e, kiel anas'in '.
  Tvink ' l, Tvink ' l !...

En tiu moment'o la Glir'o sku'is si'n kaj komenc'is dorm'kant'i:

" Tvink ' l, tvink ' l, tvink ' l. "... Ĉar laŭ'ŝajn'e ĝi hav'is la intenc'o'n daŭr'ig'i sen fin'o tia'n tvink ' lad'o'n, oni pinĉ'is al ĝi la orel'o'j'n por ĉes'ig'i ĝi'n.—

—" Nu, apenaŭ mi fin'is la unu'a'n vers'o'n," dir'is la Ĉapel'ist'o," la Ker'a Dam'o ek'salt'is kaj laŭt'e kri'eg'is:' Li mort'ig'as la Temp'o'n; oni sen'kap'ig'u li'n.'"

" Ho, la kruel'a sovaĝ'ul'in'o," ek'kri'is Alicio.

" Kaj de post tiu tag'o ĝis nun," la Ĉapel'ist'o mal'gaj'e daŭr'ig'is," la Temp'o ĉio'n rifuz'as al mi. Ĉiam konstant'e li nun don'as al mi la ses'a'n post'tag'mez'e."

Ver'e frap'ant'a ide'o ven'is al Alicio." Jen la kaŭz'o, ĉu ne, pro kiu mi vid'as sur la tabl'o tiom da te'manĝ'il'o'j ?"

" Preciz'e," respond'is la Ĉapel'ist'o, ek'ĝem'ant'e." Ĉiam la te'hor'o, kaj neniam ni hav'as inter'temp'o'n eĉ por viŝ'i la il'o'j'n."

" Do, vi ĉirkaŭ'mov'as vi'n ?" demand'is Alicio.

" Preciz'e," dir'is la Ĉapel'ist'o," laŭ el'uz'o de la manĝ'il'o'j."

" Sed kio okaz'as," Alicio kuraĝ'is demand'i," kiam vi de'nov'e re'ven'as antaŭ la unu'e uz'it'a'j ?"

—" Ni ŝanĝ'u la parol'tem'o'n," la Mart'lepor'o inter'romp'is, osced'ant'e." Ĉi tio enu'ig'as mi'n ! Mi propon'as ke la Fraŭl'in'et'o rakont'u al ni fabel'o'n."

" Bedaŭr'ind'e, mi eĉ ne unu pov'as memor'i," dir'is Alicio. La propon'o ja tim'ig'is ŝi'n.

" Do, la Glir'o dev'as," ambaŭ kri'is unu'voĉ'e." Vek'iĝ'u, Glir'o !" Ili pinĉ'is ĝi'n sur ambaŭ orel'o'j sam'temp'e.

La Glir'o mal'rapid'e mal'ferm'is la okul'o'j'n, kaj dir'is per raŭk'a, mal'fort'a voĉ'o:" Mi ne dorm'is; la vort'o'j'n, kiu'j'n vi ambaŭ dir'is, mi aŭd'is ĉiu'j'n, ĉiu'j'n sen'escept'e."

" Vi rakont'u al ni fabel'o'n," dir'is la Mart'lepor'o.

" Jes, bon'vol'u, mi pet'as," Alicio dir'is pet'eg'e.

" Ankaŭ ne prokrast'u," al'don'is la Ĉapel'ist'o," ĉar, se vi prokrast'os, vi nepr'e re - en'dorm'iĝ'os antaŭ ol fin'i."

La Glir'o tuj komenc'is, tre rapid'ant'e:—" Est'is iam tri frat'in'et'o'j, kiu'j'n oni nom'is El'nj'o, Lanjo, kaj Ti'nj'o. Ili loĝ'is ĉe la fund'o de tre profund'a put'o."

" Kio'n do ili manĝ'is ?" dir'is Alicio.( La demand'o'j pri manĝ'a'j kaj trink'a'j aĵ'o'j ĉiam hav'is por ŝi special'a'n interes'o'n.)

Post du minut'a konsider'ad'o la Glir'o respond'is:" Ili nutr'is si'n per melas'o."

" Tio'n ja ili ne pov'us," Alicio protest'is tre ĝentil'e," ĉar ili far'iĝ'us mal'san'a'j."

" Kaj fakt'e est'is " dir'is la Glir'o " tre mal'san'a'j."

Alicio pen'is imag'i al si, kia'spec'a est'us la viv'o, se ŝi loĝ'us en put'fund'o kaj nutr'us si'n per melas'o; sed la pen'o est'is tro konfuz'ig'a, sekv'e ŝi demand'is:" Kial ili loĝ'is en la put'fund'o ?"

—" Pren'u pli da te'o," dir'is al ŝi la Mart'lepor'o, kun tre serioz'a mien'o.

" Ĝis nun mi hav'is neniom," respond'is Alicio, ofend'it'e," sekv'e mi ne pov'as pren'i pli ."

" De'nov'e vi mal'prav'as," inter'met'is la Ĉapel'ist'o." Ĉu vi ne dev'is dir'i ke vi ne pov'us pren'i mal'pli ? Tre facil'e ja est'as pren'i pli ol neniom."

" Neniu pet'is vi'a'n opini'o'n," dir'is Alicio indign'ant'e.

" Ho, ho !" triumf'e kri'is la Ĉapel'ist'o." Kiu nun romp'as la regul'o'n pri person'aĵ'o'j ?"

Al tio Alicio ne pov'is trov'i taŭg'a'n respond'o'n. Sekv'e ŝi serv'is al si te'o'n kaj buter'pan'o'n, kaj post'e turn'is si'n de'nov'e al la Glir'o kaj ripet'is la demand'o'n:

" Pro kio ili loĝ'is en la put'fund'o ?"

Jam la du'a'n foj'o'n la Glir'o bezon'is du'minut'a'n konsider'ad'o'n; fin'e li dir'is:" La put'o est'is melas'a put'o."

" Ne'ebl'e, ne ekzist'as ti'aĵ'o," Alicio komenc'is tre indign'e. Sed la Ĉapel'ist'o kaj la Mart'lepor'o ambaŭ sibl'e admon'is ŝi'n per Ŝ —! Ŝ —! kaj la Glir'o mem per ofend'it'a voĉ'o minac'is ŝi'n, dir'ant'e:

" Se vi ne kapabl'as kondut'i ĝentil'e, vi dev'as mem fin'i la fabel'o'n."

" Ho, vol'u daŭr'ig'i, mi pet'eg'as," Alicio ek'kri'is." Mi ne re'e inter'romp'os vi'n; ebl'e ekzist'as unu ."

" Vi kred'as ke nur unu ?" la Glir'o indign'e ek'kri'is. Tamen li konsent'is daŭr'ig'i.

" Do, tiu'j tri frat'in'et'o'j — ili ja lern'is la desegn'art'o'n —"

" Kio'n ili desegn'is ?" dir'is Alicio, jam forges'int'e si'a'n promes'o'n.

Ĉi tiu'n foj'o'n eĉ ne unu moment'o'n la Glir'o konsider'is.

" Melas'o'n," li dir'is.

—" Mi bezon'as pur'a'n tas'o'n," inter'romp'is la Ĉapel'ist'o." Ni ĉiu'j mov'u ni'n mal'dekstr'e'n je unu sid'lok'o."

Li mov'is si'n laŭ la dir'o; li'n sekv'is la Glir'o, kaj la Mart'lepor'o trans'lok'ig'is si'n en la seĝ'o'n de la Glir'o. Alicio, ne tre volont'e, pren'is la antaŭ'a'n lok'o'n de la Mart'lepor'o. El la ŝanĝ'o'j ja profit'is nur la Ĉapel'ist'o, kaj ĉar la Mart'lepor'o ĵus antaŭ la trans'lok'iĝ'o renvers'is la lakt'o'kruĉ'o'n en si'a'n teler'o'n, Alicio cert'e mal'profit'is.—

Ĉar ŝi ne vol'is re'ofend'i la Glir'o'n, ŝi komenc'is tre sin'gard'e:

" Mi ne kompren'as. De kie ili desegn'is 11 la melas'o'n ?"

" Oni pov'as ĉerp'i 12 akv'o'n el akv'o'put'o," la Ĉapel'ist'o klar'ig'is," do egal'facil'e est'as ĉerp'i ( t. e. desegn'i ) melas'o'n el melas'o'put'o, ĉu ne ? vi mal'kler'a bub'in'et'o ?"

Alicio pro li'a mal'ĝentil'ec'o tut'e ne atent'is la Ĉapel'ist'o'n: al la Glir'o ŝi dir'is:—

" Sed ili ja viv'is en la put'o."

" Viv'is en la put'o ? Cert'eg'e ! Sed vi, vi sen la put'o ja mal'sukces'us desegn'i la melas'o'n el ĝi !" La Glir'o, dir'ant'e tio'n, tre long'ig'is la vokal'o'j'n, kaj iom kun'lig'is apart'a'j'n vort'o'j'n laŭ la parol'manier'o de kelk'a'j angl'o'j kiu'j ek'lern'is la lingv'o'n en tre mal'modern'a epok'o.

Alicio tiel konfuz'iĝ'is per tiu respond'o ke, dum kelk'a temp'o, ŝi las'is al la Glir'o sen'inter'romp'e daŭr'ig'i la rakont'o'n.

" Ili lern'is la art'o'n desegn'i," dir'is la Glir'o, osced'ant'e kaj frot'ant'e la okul'o'j'n ( ĉar ĝi jam re'far'iĝ'is dorm'em'a )" kaj desegn'is aĵ'o'j'n ĉiu'spec'a'j'n, ĉio'n komenc'iĝ'ant'a'n per la liter'o M ——"

" Kial per M ?" dir'is Alicio.

" Kial ne per M ?" dir'is la Mart'lepor'o. Alicio silent'iĝ'is.

La Glir'o, jam ferm'int'e la okul'o'j'n, ek'dorm'et'is, sed pro la fort'a'j pinĉ'o'j de la Ĉapel'ist'o, ĝi re'vek'iĝ'is kun subit'a ek'kri'et'o, kaj daŭr'ig'is:

—" Komenc'ig'ant'a'n per M, ekzempl'e Mus'kapt'il'o'j'n, Memor'o'n, Mult'ec'o'n — ĉu iam vi vid'is desegn'aĵ'o'n kiu reprezent'as Mult'ec'o'n ?"

Alicio, tre konfuz'it'e, respond'is:" Nu, se efektiv'e mi dev'as respond'i tiu'n demand'o'n, mi ne pens'as —"

" Se vi ne pens'as , vi ne rajt'as parol'i," dir'is la Ĉapel'ist'o.

Tiu'n last'a'n mal'ĝentil'aĵ'o'n Alicio ne pov'is toler'i. Ŝi lev'is si'n kaj kun tre ofend'it'a mien'o marŝ'is for de la tabl'o.

La Glir'o tuj en'dorm'iĝ'is; kaj nek la Ĉapel'ist'o nek la Mart'lepor'o atent'is ŝi'a'n for'ir'o'n, kvankam kelk'foj'e ŝi rigard'is mal'antaŭ'e'n en la esper'o ke ili re'vok'os ŝi'n. La last'a'n foj'o'n kiam ŝi vid'is ili'n, ambaŭ star'is super la Glir'o, klopod'ant'e per ĉiu'j fort'o'j prem'pak'i ĝi'n en la te'kruĉ'o'n !

" Neniam mi vol'os reviz'it'i ili'n " dir'is Alicio.

Ilustrajxo: LA GLIRO ESTAS ENIGATA EN LA TEKRUCXON.
LA GLIRO ESTAS ENIGATA EN LA TEKRUĈON.

" Neniam en la tut'a viv'o mi ĉe'est'is pli ted'a'n pli enu'ig'a'n te'trink'ad'o'n ol ĉe ili."

Dum'e ŝi ir'is tra la arb'ar'o, zorg'e elekt'ant'e la pied'lok'o'j'n. Post iom da marŝ'ad'o, ŝi rimark'is unu arb'o'n kiu hav'as pord'et'o'n en la trunk'o konduk'ant'a'n intern'e'n." Jen tre kurioz'a arb'o," pens'is ŝi." Tamen hodiaŭ ĉio est'as kurioz'a. Kred'ebl'e est'us bon'a afer'o en'ir'i "— kaj en'ir'is.

De'nov'e ŝi trov'is si'n en la long'a hal'o apud la vitr'a tabl'et'o." Nu, ĉi tiu'n foj'o'n mi klopod'os pli lert'e," ŝi dir'is al si.

Pren'int'e la or'a'n ŝlos'il'et'o'n, ŝi unu'e mal'ŝlos'is la pord'o'n kiu konduk'as en la ĝarden'o'n. Tiam, ŝi mord'et'is la fung'o'pec'o'n ( kiu'n ŝi ankoraŭ hav'is en la poŝ'o ) ĝis ŝi est'is tri'dek centi'metr'o'j'n alt'a, kaj fin'e — post tiom da mal'sukces'o'j — trov'is si'n en la bel'eg'a ĝarden'o inter la hel'kolor'a'j flor'bed'o'j kaj ĉarm'a'j fontan'o'j.

ĈAPITROVII I
Kroket'lud'o ĉe la Ker'a Dam'o

Ne mal'proksim'e de l '   en'ir'ej'o star'is grand'a roz'arb'o; kresk'is sur ĝi blank'a'j roz'o'j, sed jen tri ĝarden'ist'o'j okup'is si'n pentr'ant'e ili'n ruĝ'a'j. Ĉar tio ŝajn'is al Alicio tre strang'a ag'o, ŝi al'proksim'ig'is si'n por observ'i ili'n. Ĵus al'ven'ant'e, ŝi aŭd'is unu el ili dir'ant'a:" Kvin, vi gard'u vi'n, vi jam ne ŝpruc'u sur mi'n la kolor'il'o'n."

" Mi ne pov'is ne," dir'is Kvin mal'afabl'e." Sep ŝancel'is al mi la kubut'o'n." Sep rigard'is supr'e'n kaj dir'is:" Jen ĝust'e vi, Kvin; ĉiam vi kulp'ig'as la kun'ul'o'j'n."

" Vi , Sep, vi ne kuraĝ'u parol'i !" re'dir'is Kvin." Nur hieraŭ mi aŭd'is la Dam'o'n dir'ant'a ke vi merit'as est'i sen'kap'ig'it'a."

" Pro kia kulp'o do ?" demand'is la unu'e parol'int'a.

" Tio ne est'as vi'a afer'o, Du," dir'is Sep.

" Ĝi nepr'e est'as li'a," asert'is Kvin," kaj mi volont'e sci'ig'as al li: la kulp'o est'as ke Sep al'port'is al la kuir'ist'o tulip'tuber'o'j'n anstataŭ bulb'o'j."

Sep pasi'e de'ĵet'is si'a'n bros'o'n, kaj komenc'is." Nu, el ĉiu'j mal'just'a'j afer'o'j —"

Sed en tiu moment'o li okaz'e ek'vid'is alici'o'n, kiu star'as apud'e observ'ant'e ili'n. Li rapid'e sub'ig'is li'a'n koler'o'n, la ali'a'j ĉirkaŭ'rigard'is serĉ'ant'e la kaŭz'o'n de li'a ek'halt'o, kaj ĉiu'j humil'e salut'is ŝi'n.

" Ĉu vi afabl'e vol'us dir'i al mi," Alicio demand'is iom tim'em'e," kial vi kolor'ig'as tiu'j'n roz'o'j'n ?"

Kvin kaj Sep dir'is nenio'n, sed direkt'is la rigard'o'j'n sur Du, kiu per tre mal'laŭt'a voĉ'o komenc'is:" Nu, Fraŭl'in'o, la fakt'o est'as ke jen'a arb'o dev'is est'i ruĝ'roz'a, kaj ni erar'e plant'is blank'roz'a'n. Se la Dam'o el'trov'us tio'n, ŝi ja ekzekut'ig'us ni'n ĉiu'j'n. Sekv'e, ni nun klopod'as laŭ'ebl'e por ke, antaŭ ol ŝi al'ven'os,—"

En tiu moment'o Kvin, kiu kun zorg'plen'a vizaĝ'o konstant'e rigard'ad'is trans la ĝarden'o'n, ek'kri'is;" Jen la Dam'o, jen la Dam'o !"

La tri ĝarden'ist'o'j tuj ĵet'is si'n ter'e'n kaj kuŝ'is sur la ventr'o'j. Alicio ek'aŭd'is la son'o'j'n de mult'a'j pied'paŝ'o'j, kaj al'rigard'is. Ŝi sent'is fort'a'n ekscit'ec'o'n kaj fort'a'n dezir'o'n vid'i la Dam'o'n.

Unu'e marŝ'is dek soldat'o'j, kiu'j port'as tref'o'j'n; tiu'j soldat'o'j hav'is plat'a'j'n rekt'angul'a'j'n korp'form'o'j'n — sam'e kiel la tri ĝarden'ist'o'j — kun la man'o'j kaj pied'o'j apud la kvar angul'o'j. Sekv'is dek kort'eg'an'o'j; tiu'j ĉi est'is ornam'it'a'j super la tut'a korp'o per karo'o'j, kaj marŝ'is du'op'e, kiel ankaŭ la soldat'o'j. Post la kort'eg'an'o'j sekv'is du'op'e la reĝ'a'j infan'o'j; ili marŝ'is man'o en man'o kaj ĝoj'e salt'ad'is. Post ili sekv'is la gast'o'j; la pli'mult'o el ili est'is ge'reĝ'o'j, kaj inter ili Alicio rimark'is la Blank'a'n Kunikl'o'n. Ĝi parol'as rapid'e kaj ekscit'em'e, kaj rid'et'as ĉe ĉiu dir'o de la ali'a'j. Post la gast'o'j solen'e marŝ'is la Ker'a Lake'o, kiu port'as sur velur'a kusen'o la reĝ'a'n kron'o'n; kaj en la fin'o de ĉi tiu majest'a procesi'o jen la REĜ O kaj DAMOKERA J !

Alicio iom dub'is ĉu ŝi ni dev'as — sam'e kiel la tri ĝarden'ist'o'j — kuŝ'i horizontal'e sur la ventr'o. Sed ŝi ne pov'is memor'i ke ekzist'as tia regul'o pri procesi'o'j " kaj krom'e," pens'is ŝi," por kio util'us la procesi'o'j, se la ĉe'est'ant'o'j dev'us kuŝ'i sur la ventr'o, kaj sekv'e ne pov'us vid'i ili'n ?"

Do, ŝi star'is seren'e, kaj atend'is.

Kiam la eminent'ul'o'j al'ven'is apud alici'o'n, ĉiu'j halt'is kaj rigard'is ŝi'n.

La Dam'o, turn'ant'e si'n al la Lake'o, demand'is sever'e:" Kiu ŝi est'as ?"

La Lake'o nur klin'is si'n riverenc'e kaj rid'et'is.

" Vi idiot'o !" dir'is la Dam'o, kaj sku'is mal'pacienc'e la kap'o'n. Post'e ŝi turn'is si'n rekt'e al Alicio, dir'ant'e:" Kiel oni nom'as vi'n, infan'o ?"

Ilustrajxo: LA VITRA TABLO.
LA VITRA TABLO.

" Mi'a nom'o est'as Alicio, se plaĉ'as al vi'a Dam'a Moŝt'in'o," ŝi respond'is tre ĝentil'e, sed ŝi al'dir'is al si apart'e:" Ili ja est'as nur ar'o da lud'kart'o'j; mi cert'e ne dev'as tim'i lud'kart'o'j'n."

" Kaj kiu'j jen'a'j est'as ?" dir'is la Dam'o, montr'ant'e al la tri ĝarden'ist'o'j, kiu'j kuŝ'as ĉirkaŭ la roz'arb'o. Ĉar ili kuŝ'is sur la ventr'o, kaj la desegn'o sur la dors'o'j est'is ident'a por la tut'a ar'o, pro tio la Dam'o ne pov'is diven'i ĉu ili est'as ĝarden'ist'o'j, soldat'o'j, kort'eg'an'o'j, aŭ eĉ tri el si'a'j propr'a'j infan'o'j.

" Kiel ajn mi pov'as sci'ig'i tio'n ?" dir'is Alicio," ĝi tut'e ne est'as mi'a afer'o."

( Sed malgraŭ la ekster'a kuraĝ'o, ŝi intern'e iom trem'is.)

La vizaĝ'o de l '   Dam'o purpur'iĝ'is pro koler'o; fiks'e rigard'eg'int'e alici'o'n dum unu moment'o, sam'e kiel rigard'eg'as la sovaĝ'a'j best'o'j, ŝi kri'eg'is:" Oni sen'kap'ig'u ŝi'n, oni sen —"

" Oni sen - senc'aĵ'o'n parol'as !" dir'is Alicio tre laŭt'e kaj tre firm'e; kaj la Dam'o silent'iĝ'is !

La Reĝ'o met'is la man'o'n sur ŝi'a'n brak'o'n, dir'ant'e per tre mal'kuraĝ'a voĉ'o." Konsider'u, kar'ul'in'o, ke ŝi est'as nur infan'in'o."

La Dam'o mal'estim'e turn'is si'n for de li, kaj ordon'is al la Lake'o, ke li turn'u ili'n supr'e'n. La Lake'o zorg'e ali'flank'ig'is ili'n laŭ la ordon'o, lev'ant'e ili'n per la pied'o.

" Lev'u vi'n," dir'is la Dam'o per laŭt'a, sibl'a voĉ'o. La tri ĝarden'ist'o'j tuj lev'is si'n sur la pied'o'j'n, kaj komenc'is klin'salut'i la Reĝ'o'n, la Dam'o'n, la reĝ'a'j'n infan'o'j'n, k. c.

" Ĉes'u tio'n," kri'eg'is la Dam'o," vi don'as al mi la kap'turn'iĝ'o'n !" Ek'vid'ant'e la roz'arb'o'n, ŝi daŭr'ig'is:" Kio'n ajn vi tie ĉi far'is ?"

" Se plaĉ'as al vi'a Dam'a Moŝt'in'o," dir'is Du per tre humil'a voĉ'o, star'ig'ant'e si'n sur unu genu'o:" Ni est'as pen'int'a'j —"

" Mi kompren'as," dir'is la Dam'o, kiu inter'temp'e est'is apud'e rigard'int'a la pentr'it'a'j'n roz'o'j'n:" Oni sen'kap'ig'u ili'n !"

La procesi'o marŝ'is for, escept'e nur tri soldat'o'j'n, kiu'j rest'is por ekzekut'i la mal'feliĉ'a'j'n ĝarden'ist'o'j'n. Tiu'j ĉi kur'is al Alicio por ke ŝi protekt'u ili'n.

" Mi ne permes'os al ili ekzekut'i vi'n," dir'is Alicio, kaj ŝi tuj kaŝ'met'is ili'n en grand'a'n flor'pot'o'n, kiu star'is apud'e. La tri soldat'o'j, ĉirkaŭ'vag'ad'int'e kelk'a'j'n minut'o'j'n por serĉ'i ili'n, fin'e marŝ'is for por re'kun'iĝ'i kun la ceter'a'j.

" Ĉu ili'a'j kap'o'j est'as jam for de la ŝultr'o'j ?" ek'kri'is la Dam'o, re'vid'ant'e ili'n.

" Ili'a'j kap'o'j jam est'as for " laŭt'e kri'is la soldat'o'j " se plaĉ'as al vi'a Dam'a Moŝt'in'o."

" Bon'e," dir'is la Dam'o.—" Ĉu vi pov'as kroket'lud'i ?"

La soldat'o'j ne respond'is, sed rigard'is alici'o'n, ĉar por ŝi la Dam'o evident'e intenc'is la last'a'n demand'o'n.

" Jes," kri'is Alicio avid'e.

" Ven'u do," respond'is la Dam'o.

Alicio al'ig'is si'n al la procesi'o inter la gast'o'j, kaj tre'eg'e ŝi vol'is sci'i kio est'as okaz'ont'a.

" Est'as... est'as tre bel'a tag'o," dir'is ĉe ŝi'a flank'o iu mal'fort'a voĉ'o.

Turn'ant'e la kap'o'n, ŝi vid'is ke la Blank'a Kunikl'o marŝ'as du'op'e kun ŝi kaj tim'e rigard'as en ŝi'a'n vizaĝ'o'n.

" Tre bel'a," konsent'is Alicio. " Kie la Duk'in'o ?"

" Ŝ ! Ŝ !" la Kunikl'o tuj flustr'is en ŝi'a'n orel'o'n, kaj ĵet'is zorg'o'plen'a'n rigard'o'n trans si'a ŝultr'o. Tiam, lev'int'e si'n sur la pied'pint'o'j, li met'is la buŝ'o'n al ŝi'a orel'o kaj dir'is en ĝi'n:" Oni mort'kondamn'is ŝi'n."

" Pro kio ?" Alicio demand'is.

" Ĉu vi dir'is ' Domaĝ'e '?" dir'is la Kunikl'o.

" Ne, cert'e ne !" respond'is Alicio." Laŭ mi tut'e ne est'as domaĝ'e. Mi dir'is ' Pro kio.'"

" Ŝi ja sur'vang'is la Dam'o'n —" la Kunikl'o komenc'is.

Alicio preskaŭ sufok'is si'n, pen'ant'e ne tro laŭt'e rid'eg'i.

" Ŝ —!" la Kunikl'o murmur'is de'nov'e " la Dam'o aŭd'os vi'n. Ŝi ja al'ven'is iom mal'fru'e, kaj la Dam'o dir'is —"

" Ĉe'iĝ'u la lud'lok'o'j'n," ek'tondr'is la Dam'o.

Oni tuj komenc'is ĉirkaŭ'kur'i en ĉiu direkt'o, kaj pro la klopod'o'j ĉe'iĝ'i, fal'ig'is si'n reciprok'e. Tamen en la fin'o ( post kelk'e da minut'o'j ) ĉiu'j trov'is la propr'a'j'n lok'o'j'n, kaj la lud'o komenc'iĝ'is. Neniam en la tut'a viv'o Alicio vid'is tia'n strang'a'n kroket'lud'ej'o'n. Ĉie sur la grund'o altern'iĝ'is paralel'a'j ond'lini'o'j; anstataŭ lign'o'pilk'o'j oni uz'is erinac'o'j'n; por frap'i ili'n, anstataŭ la ordinar'a lign'o'martel'aĵ'o, oni hav'is viv'ant'a'n fenikopter'o'n; kaj la ark'o'j'n oni anstataŭ'is per soldat'o'j, kiu'j dev'is kurb'ig'i si'n kaj star'ad'i sen'mov'e sur la man'o'j kaj pied'o'j egal'e.

Por Alicio la ĉef'a mal'facil'o est'is la mal'facil'o el'reg'i la fenikopter'o'n. Prosper'is al ŝi komfort'e form'et'i la korp'o'n sub si'a brak'o kun la krur'o'j pend'ant'a'j post ŝi. Sed plej oft'e kiam ŝi jam bon'e rekt'ig'is la kol'o'n, kaj est'is pret'a frap'i per ĝi'a kap'o la erinac'o'n, ĝi persist'is ĉirkaŭ'tord'i si'n kaj rigard'i en ŝi'a'n vizaĝ'o'n kun rid'ind'e konfuz'it'a mien'o. Ĉe ĉiu re'vid'o de tiu konfuz'it'a bird'vizaĝ'o ŝi ne pov'is ne ek'rid'eg'i; ankaŭ, kiam ŝi sukces'is mal'supr'e'n'ig'i la kap'o'n, kaj de'nov'e vol'is far'i la frap'o'n, jen la erinac'o, mal'volv'int'e si'n dum ŝi pen'is mastr'um'i la bird'o'n, jam ramp'as for. Krom ĉio ĉi, en la direkt'o kie'n ŝi vol'as frap'send'i la erinac'o'n, plej oft'e mal'help'is la tre ond'a grund'surfac'o; kaj fin'e la ark'o'j oft'e rekt'ig'is si'n kaj marŝ'is for por al'parol'i ali'a'j'n ark'o'j'n. Alicio baldaŭ konvink'iĝ'is ke la kroket'lud'o, kiel oni lud'as ĝi'n ĉe la Ker'a Dam'o, est'as tre mal'facil'a.

La part'o'pren'ant'o'j, ne atend'ant'e la vic'o'n, lud'is ĉiu'j sam'temp'e. Oni ĉiam diskut'ad'is, kies est'as la divers'a'j erinac'o'j; oni mal'pac'is, kaj eĉ batal'is por posed'i ili'n. Post ne long'a temp'o, la Dam'o tut'e furioz'iĝ'is, ĉirkaŭ marŝ'eg'ant'e kaj kri'eg'ant'e ĉiu'minut'e," Oni sen'kap'ig'u li'n, oni sen'kap'ig'u ŝi'n !"

Tio est'is por Alicio tre mal'trankvil'ig'a. Est'as ver'o, ke ĝis nun ŝi ne hav'is disput'o'n kun la Dam'o, sed ŝi tre bon'e sci'is ke tio facil'e pov'as okaz'i," kaj se mi ofend'os ŝi'n," pens'is ŝi," kio okaz'os al mi ? Tie ĉi oni tiel oft'e ordon'as sen'kap'ig'o'j'n, ke mir'ind'e est'as ke eĉ unu individu'o rest'as viv'ant'a."

" Ŝi ĉirkaŭ'rigard'is, serĉ'ant'e rimed'o'j'n por for'kur'i," kaj dub'ant'e ĉu ŝi pov'os re'tir'i si'n ne'rimark'it'e. Dum tiu ĉirkaŭ'rigard'ad'o ŝi rimark'is strang'a'n aper'o'n en la aer'o. Unu'e ŝi ne pov'is imag'i kio ĝi est'as; sed observ'int'e ĝi'n kelk'e da moment'o'j, ŝi konstat'is ke ĝi est'as grimac'o." Do, la Ĉeŝŝa Kat'o ven'as," ŝi konklud'is," nun mi hav'os kun'parol'ant'o'n."

" Ĉu vi bon'e progres'as en la lud'o ?" dir'is la Kat'o, kiam aper'is nur la buŝ'o kaj la ceter'a parol'il'ar'o. Tuj kiam aper'is la okul'o'j, Alicio amik'e salut'is." Sed ne util'as al'parol'i ĝi'n," pens'is ŝi," ĝis la orel'o'j aper'os, aŭ almenaŭ unu el ili."

Post unu minut'o jam aper'is la tut'a kap'o. Alicio de'met'is si'a'n fenikopter'o'n, kaj komenc'is don'i plen'a'n raport'o'n pri la lud'ad'o, ĝoj'ant'e, ke nun ŝi hav'as atent'a'n aŭskult'ant'o'n. La Kat'o ŝajn'e opini'is, ke jam est'as vid'ebl'a sufiĉ'e da li'a korp'o, kaj li aper'ig'is nenio'n plu.

" Laŭ mi, oni lud'as tre mal'just'e," dir'is Alicio per iom plend'a voĉ'o," kaj ĉiu'j tiel laŭt'e mal'pac'as, ke mi ne pov'as aŭd'i mi'a'n propr'a'n voĉ'o'n; oni ne hav'as definitiv'a'j'n regul'o'j'n, aŭ se ekzist'as tia'j, oni ne atent'as ili'n. Ankaŭ vi ne pov'as imag'i kiel konfuz'ig'e est'as ke ĉiu'j lud'il'o'j — pilk'o'j, ark'o'j, k. t. p. est'as viv'a'j. Ekzempl'e, jen la ark'o kiu'n mi dev'as cel'i promen'as ĉe la ali'a bord'o de la lud'ej'o; kaj ĵus kiam mi vol'is martel'um'i la pilk'o'n de la Dam'o, ĝi for'kur'is de la mi'a !"

" Ĉu vi trov'as la Dam'o'n agrabl'a ?" dir'is la Kat'o per mal'laŭt'a voĉ'o.

" Tut'e ne," respond'is Alicio." Ŝi ja est'as tiel ekstrem'e —"

En tiu moment'o ŝi rimark'is ke la Dam'o star'as mal'antaŭ ŝi kaj aŭskult'as, do ŝi daŭr'ig'is:"— lert'a kaj traf'em'a, ke neniu ali'a hav'as eĉ la plej mal'grand'a'n venk'ŝanc'o'n."

La Dam'o rid'et'is afabl'e kaj preter'pas'is !

" Kiu'n ajn vi al'parol'as ?" dir'is la Reĝ'o, al'ven'ant'e antaŭ alici'o'n, kaj rigard'ant'e el larĝ'e mal'ferm'it'a'j okul'o'j la Kat'kap'o'n.

" Unu mi'a'n amik'o'n," Alicio ĝentil'e respond'is." Permes'u ke mi prezent'u al vi — la Ĉeŝŝa Kat'o'n."

" Mi tut'e ne aprob'as ĝi'a'n aspekt'o'n," dir'is la Reĝ'o," tamen se al ĝi plaĉ'os, mi permes'os al ĝi kis'i mi'a'n man'o'n."

" Tio ne plaĉ'as," dir'is la Kat'o.

La Reĝ'o met'is si'a'n reĝ'a'n korp'o'n por protekt'o mal'antaŭ alici'o'n.

" Vi ne insult'u," dir'is li el tiu rifuĝ'ej'o," kaj — ne rigard'u mi'n."

" La Kat'o ja rajt'as rigard'i vi'n," 13 dir'is Alicio." Tio'n mi cert'e leg'is en iu libr'o kvankam mi ne pov'as re'memor'i la titol'o'n."

" Tamen ĝi dev'as est'i for'mov'it'a," dir'is la Reĝ'o fort'emfaz'e. Kaj al'vok'int'e la Dam'o'n, kiu en tiu moment'o preter'pas'as," Mi tre vol'as," dir'is li," ke vi, kar'ul'in'o, for'mov'ig'u tiu'n kat'o'n."

Por for'ig'i ĉiu'j'n mal'agrabl'aĵ'o'j'n, ĉu grav'a'j, ĉu trivial'a'j, la Dam'o ja hav'is ĉiam la sam'a'n rimed'o'n." Sen'kap'ig'u ĝi'n," ŝi dir'is, eĉ ne turn'ant'e la kap'o'n por rigard'i.

" Do, mi ven'ig'os mem la ekzekut'ist'o'n," dir'is la Reĝ'o, kaj tiu'cel'e li tuj rapid'is for.

En tiu moment'o Alicio ek'aŭd'is la voĉ'o'n de la Dam'o, kiu mal'proksim'e kri'eg'as furioz'e. Jam tri lud'ant'o'j'n la Dam'o mort'kondamn'is nur pro ne'ĉe'est'o en si'a'j vic'o'j. La lud'ad'o far'iĝ'is tiel miks'it'a, ke Alicio neniel pov'is cert'iĝ'i kiam ŝi hav'as la vic'o'n. Do, ŝi prudent'e decid'iĝ'is re'ir'i por el'trov'i, se ebl'e, la nun'a'n stat'o'n de la lud'o, kaj serĉ'i si'a'n erinac'o'n. Si'a'n erinac'o'n ŝi trov'is batal'ant'a kontraŭ ali'a erinac'o. Jen tre oportun'a moment'o por martel'um'i ili'n unu per ali'a, sed unu cirkonstanc'o mal'help'is; ŝi'a fenikopter'o for'est'is en ali'a part'o de la ĝarden'o, kie ( laŭ la inform'o de ŝi'a'j okul'o'j ) ĝi klopod'ad'as per tre mal'lert'a'j flug'pen'o'j lev'i si'n sur arb'o'n.

Ŝi re'kapt'is la fenikopter'o'n kaj re'port'is al si'a lud'lok'o; sed la batal'o jam fin'iĝ'is kaj neniu el la erinac'o'j rest'is vid'ebl'a.

" Tio tamen ne est'as tre grav'a," pens'is Alicio," ĉar ankaŭ mal'aper'is ĉiu'j ark'o'j." Do, pak'int'e la fenikopter'o'n sub la brak'o, por ke ĝi ne re'e for'iĝ'u, ŝi re'ir'is al la Kat'o, en la esper'o iom pli babil'ad'i kun ĝi.

Ĉirkaŭ la Kat'o la gast'o'j grand'amas'e kolekt'iĝ'is, kaj fort'a disput'ad'o okaz'as inter la ekzekut'ist'o kaj la ge'reĝ'o'j. Ĉiu'j ĉi parol'as sam'temp'e; la ceter'a'j silent'e ĉirkaŭ'star'as, kaj ekscit'it'e aŭskult'as.

Tuj kiam Alicio aper'is, ĉiu'j disput'ant'o'j al'vok'is ŝi'n por decid'i la afer'o'n.

Sed ĉar ĉiu'j parol'is sam'temp'e, est'is por ŝi tre mal'facil'e bon'e aŭd'i la dir'at'a'j'n vort'o'j'n.

Ilustrajxo: LA GEREGXOJ ARGUMENTAS KUN LA EKZEKUTISTO PRI EKZEKUTO DE LA SENKORPA KATKAPO.
LA GEREĜOJ ARGUMENTAS KUN LA EKZEKUTISTO PRI EKZEKUTO DE LA SENKORPA KATKAP²O.

La ekzekut'ist'o argument'is ke oni ne pov'as de'tranĉ'i kap'o'n, se ne ekzist'as korp'o de kiu oni pov'as apart'ig'i ĝi'n. Neniam en la tut'a viv'o li dev'is trakt'i tia'n afer'o'n, kaj li jam est'as tro aĝ'a por komenc'i tut'e nov'a'n meti'o'n.

La Reĝ'o argument'is:" Oni ja pov'as sen'kap'ig'i ĉio'n, kio nur hav'as kap'o'n; oni do ne parol'u sen'senc'aĵ'o'n."

Kaj jen fin'e la dam'a argument'o:" Se iel la afer'o ne est'os dec'e konsent'it'a jam nun, mi ĉiu'j'n sen'escept'e ekzekut'ig'os."

( Tio ĉi ja iom klar'ig'as la kaŭz'o'n de la jam alud'it'a ekscit'ec'o de la gast'o'j !)

Alicio ne pov'is el'pens'i io'n pli dir'ind'a'n ol:

" Ĝi aparten'as al la Duk'in'o; mi konsil'as ke vi turn'u vi'n al ŝi."

" Ŝi est'as en la kondamn'it'ej'o, vi ven'ig'u ŝi'n," dir'is la Dam'o.

La ekzekut'ist'o tuj ek'rapid'is for, kiel sag'o el paf'ark'o.

Tuj post li'a for'ir'o la Kat'kap'o komenc'is est'i kvazaŭ nebul'a; kiam li re'ven'is kun la Duk'in'o, ĝi jam tut'e mal'aper'is. Sekv'e la Reĝ'o kaj la ekzekut'ist'o ĉirkaŭ'kur'is kiel frenez'ul'o'j serĉ'ant'e ĝi'n, kaj la ali'a'j ir'is re'turn'e al la lud'ej'o.

ĈAPITROI X
La Viv - histori'o de la Fals'a Keloni'o 14

" Vi ne pov'as imag'i," dir'is la Duk'in'o," kiel ĝoj'ig'e est'as por mi re'vid'i vi'n , mi'a kar'a." Dir'ant'e tio'n, ŝi lig'is si'n al Alicio per la brak'o en tre bon'kamarad'a manier'o, kaj ili ek'marŝ'is kun'e.

Tre plaĉ'is al Alicio trov'i, ke la Duk'in'o est'as nun bon'humor'a, kaj ŝi intern'e pens'is ke antaŭ'e, kiam ili renkont'iĝ'is en la kuir'ej'o, ebl'e ig'is ŝi'n mal'agrabl'a nur la pipr'o.

" Kiam mi est'os Duk'in'o," pens'is ŝi," da pipr'o mi hav'os en mi'a kuir'ej'o ĝust'e neniom. Sup'o pov'as est'i tre bon'a sen pipr'o. Ebl'e pipr'o est'as ĉiam la kaŭz'o kiu ig'as la hom'o'j'n koler'a'j." Kaj ŝi daŭr'ig'is tre fier'e, kvazaŭ konsci'ant'e ke nun ŝi el'don'as nov'a'n princip'o'n, tre grav'a'n por la hom'o'j:—" Nur vinagr'o acid'ig'as ili'n, nur kamomil'o mal'dolĉ'ig'as, kaj —( last'a kaj plej grav'a princip'o )— nur suker'aĵ'o'j dolĉ'ig'as la infan'o'j'n. Se nur la plen'aĝ'ul'o'j tio'n sci'us, ili est'us ja mal'pli ŝpar'em'a'j —"

Ŝi jam tut'e forges'is la Duk'in'o'n, kaj ek'salt'is surpriz'e, aŭd'ant'e ŝi'a'n voĉ'o'n dir'ant'a:—

" Vi io'n pri'pens'as, mi'a kar'a, kaj pro tio forges'as parol'i. Mi ne pov'as en la nun'a moment'o cit'i la moral'o'n de tio, sed kred'ebl'e mi re'memor'os ĝi'n post'e."

" Ebl'e ĝi ne hav'as moral'o'n," Alicio kuraĝ'is dir'i.

" Tut ! Tut ! Vi bub'in'o," dir'is la Duk'in'o," ĉio ja hav'as moral'o'n, se nur oni pov'as trov'i ĝi'n." Dum ŝi parol'is, la Duk'in'o prem'is si'n pli fort'e kontraŭ Alicio.

Alicio ne tre ŝat'is tiu'n ĉi tro'proksim'iĝ'o'n; unu'e, ĉar la Duk'in'o est'as ( de proksim'e ) tre mal'bel'a; kaj du'e, ĉar ŝi hav'as ĝust'e la taŭg'a'n alt'ec'o'n por apog'i si'a'n akr'a'n menton'o'n sur la ŝultr'o de Alicio. Tamen, ĉar ŝi ne vol'is est'i mal'agrabl'a, ŝi laŭ'ebl'e toler'is ĉio'n.

" La kroket'lud'o ŝajn'as nun progres'i pli bon'e," dir'is ŝi.

" Mi konsent'as," dir'is la Duk'in'o," kaj de tio la moral'o est'as:' Ho, nur la am'o, nur la am'o ig'as la mond'o'n rond'ir'i.'"

" Ĉu ne iu ," preskaŭ sarkasm'e demand'is Alicio," antaŭ'e dir'is en la kuir'ej'o ke la kondiĉ'o de tiu rond'ir'o est'as ke ĉiu atent'u nur si'a'n afer'o'n ?"

" Nu, la signif'o ja est'as preskaŭ sam'a," dir'is la Duk'in'o, ŝultr'um'ant'e alici'o'n per si'a menton'eg'o," kaj de tio la moral'o est'as:' Se vi pri'zorg'as la senc'o'n, la son'o'j pri'zorg'os si'n mem.'"

" Ĉe ĉiu afer'o ŝi ja vol'as trov'i moral'o'n," pens'is Alicio.

" Vi ebl'e mir'as, kial mi ne ĉirkaŭ'pren'as al vi la tali'o'n," dir'is iom post'e la Duk'in'o." La kaŭz'o est'as, ke mi dub'as pri la bon'humor'o de vi'a fenikopter'o. Ĉu mi far'os la prov'o'n ?"

" Ne, li ebl'e mord'us vi'n." Alicio dir'is tio'n pro sin'gard'a'j motiv'o'j; ŝi tut'e ne dezir'is la prov'o'n.

" Est'as ver'o," respond'is la Duk'in'o." Fenikopter'o'j kaj mustard'o ambaŭ mord'as; kaj jen la moral'o:' Sam'spec'a'j bird'o'j flug'as kun'e.'"

" Tamen mustard'o ne est'as bird'o," Alicio kritik'is.

" Vi est'as prav'a, kiel ĉiam," afabl'e konsent'is la Duk'in'o." Mi tre admir'as vi'a'n sprit'ec'o'n; per vi'a'j parol'o'j vi ja ig'as ĉio'n klar'a."

" Mi kred'as ke mustard'o est'as mineral'o, ĉu ne ?" dir'is Alicio.

" Jes, kompren'ebl'e," dir'is la Duk'in'o.( Ŝi ŝajn'e est'is pret'a konsent'i al ĉio ajn de Alicio dir'ot'a.)" Ne mal'proksim'e de tie ĉi mi mem hav'as grand'a'n mustard'min'ej'o'n, kaj la moral'o:' Da tio kio'n mi jam hav'as en mi'n ' , vi ne tro en'ig'u en mi'n .'"

Alicio dum'e profund'iĝ'is en pens'o'j'n, kaj pro tio ne atent'is — eĉ ne aŭd'is — pri la duk'in'a min'ej'o. Post unu minut'o ŝi ek'kri'is:

" Ho jam fin'e mi bon'e memor'as: Mustard'o est'as legom'o, kvankam ĝi ne hav'as la aspekt'o'n est'i tia."

" Mi tut'e konsent'as," de'nov'e dir'is la konsent'em'a Duk'in'o," kaj jen la moral'o:—' Vi ĉiam est'u laŭ la aspekt'o '— aŭ se vi vol'as ke mi esprim'u ĝi'n pli klar'e:—' Vi neniam imag'u al vi ke vi ne est'as ali'aspekt'a ol tio, kio al ali'a'j ŝajn'us ke kio vi aŭ est'is aŭ aspekt'us est'i, ne est'as ali'aspekt'a ol kio vi antaŭ'e est'is, est'us ŝajn'int'a al ili est'i ali'aspekt'a.'"

" Mi kred'as ke tio'n mi pov'us pli bon'e kompren'i," dir'is Alicio tre ĝentil'e," se mi hav'us ĝi'n skrib'it'a'n antaŭ la okul'o'j; sed, bedaŭr'ind'e mi ne tut'e sukces'is kapt'i la signif'o'n dum vi parol'is."

" Tio ja," dir'is la Duk'in'o per tre mem'kontent'a voĉ'o," est'as nur nul'aĵ'o kompar'e kun la dir'o'j kiu'j'n mi pov'us el'dir'i."

" Tamen ne ĝen'u vi'n, mi pet'as," Alicio rapid'e respond'is," don'ant'e pli'long'a'n klar'ig'o'n; mi tim'as ke vi tro lac'ig'us vi'n per tia labor'o."

" Ho, ne parol'u pri la labor'o, mi pet'as," dir'is la Duk'in'o," mi ja ofer'as al vi donac'e ĉio'n, kio'n mi dir'is ĝis nun."

" Jen donac'o efektiv'e nul'kost'a !" pens'is Alicio." Mi tut'e ne ŝat'us, ke la nask'o'tag'a'j donac'o'j est'u tia'spec'a'j." Sed tio'n ŝi ne kuraĝ'is dir'i laŭt'e.

" Ĉu re'e vi pens'as ?" dir'is la Duk'in'o, kaj Alicio de'nov'e sent'is sur la ŝultr'o special'e fort'a'n ek'prem'o'n de la duk'in'a menton'o.

" Mi ja rajt'as pens'i," iom akr'e respond'is Alicio, ĉar ŝi komenc'is sent'i si'n ĝen'at'a.

" Vi rajt'as cert'e," konsent'is la Duk'in'o," sed ne pli ol pork'o'j rajt'as flug'i; kaj la M —"

Sed en tiu moment'o Alicio fort'e surpriz'iĝ'is, ĉar eĉ en la komenc'o de tiu tre ŝat'at'a vort'o, la duk'in'a voĉ'o ek'velk'is, kaj la duk'in'a brak'o, lig'it'a kun la ŝi'a, fort'e trem'is. Jen, rekt'e kontraŭ ili, vizaĝ'o kontraŭ vizaĝ'o, star'is la Ker'a Dam'o, kun la brak'o'j fald'it'a'j. Ŝi sulk'ig'as fulm'o'tondr'e la brov'o'j'n.

" Est'as bel'a tag'o, vi'a Dam'a Moŝt'in'o," la Duk'in'o komenc'is per tre humil'a kaj mal'fort'a voĉ'o.

" Jam nun mi admon'as vi'n," la Dam'o pasi'e inter'romp'is ŝi'n, pied'frap'ant'e la grund'o'n," aŭ vi aŭ vi'a kap'o jam nun dev'as est'i for, vi elekt'u !"

La Duk'in'o elekt'is, kaj — mal'aper'is !

" Ni daŭr'ig'u la lud'ad'o'n," la Dam'o dir'is al Alicio; kaj Alicio, tro tim'ig'it'e por el'ig'i eĉ unu vort'o'n, per mal'vol'ant'a'j paŝ'o'j sekv'is ŝi'n al la lud'ej'o. La ali'a'j gast'o'j, profit'ant'e la for'est'o'n de la Dam'o jam sid'iĝ'is sub la arb'o'j por ripoz'i. Sed ek'vid'int'e la Dam'o'n, ili tuj lev'is si'n kaj enu'e ek'lud'is. Por instig'i ili'n la Dam'o anonc'is ke eĉ unu'moment'a prokrast'o kost'os al la prokrast'ant'o — la viv'o'n. Dum la tut'a lud'temp'o, tra la tut'a lud'kamp'o, la Dam'o ne ĉes'is mal'pac'i kun la ali'a'j lud'ant'o'j kaj ĉiu'moment'e kri'eg'is " Sen'kap'ig'u li'n," aŭ " Sen'kap'ig'u ŝi'n." La soldat'o'j dev'is gard'i la ĉiu'minut'e mort'kondamn'at'o'j'n; por plen'um'i tiu'n dev'o'n, est'is neces'e ke ili for'las'u la lud'dev'o'n, t. e. la dev'o'n est'i ark'o'j; kaj konsekvenc'e rest'is post du'on'hor'o eĉ ne unu ark'o; ĉiu'j part'o'pren'int'o'j ( krom la Reĝ'o, la Dam'o, kaj Alicio ) est'is jam mort'kondamn'it'a'j kaj soldat'e gard'at'a'j.

La Dam'o — pro mank'o da sen'kap'ig'ebl'a material'o — ĉes'is labor'i, kaj per spir'eg'ant'a voĉ'o demand'is al Alicio:

" Ĉu vi jam vid'is la Fals'a'n Keloni'o'n ?"

" Ne," respond'is ŝi," eĉ mi ne sci'as kio est'as Fals'a Keloni'o."

" Ĝi est'as," la Dam'o respond'is," la kre'it'aĵ'o, el kiu oni far'as la fals'keloni'a'n sup'o'n."

" Mi neniam vid'is tia'n best'o'n," dir'is Alicio," aŭ eĉ aŭd'is pri ĝi."

" Vi ven'u, do," dir'is la Dam'o," kaj li mem dir'os al vi si'a'n viv'histori'o'n."

En la moment'o kiam ŝi ek'ir'is kun la Dam'o, ŝi aŭd'is la Reĝ'o'n dir'ant'a ( per tre mal'laŭt'a voĉ'o ) al la tut'a ĉe'est'ant'ar'o:" Oni vi'n pardon'as — ĉiu'j'n."

" Jen tre bon'a afer'o," ŝi pens'is." Do, malgraŭ ĉio, tiu'j terur'a'j ekzekut'o'j ne efektiv'iĝ'os. Mi tre, tre ĝoj'as pri tio."

Baldaŭ ili al'ven'is al Grif'o kuŝ'ant'a en la sun'lum'o kaj profund'e dorm'ant'a.( Se vi ne sci'as kio est'as Grif'o, rigard'u la ilustr'aĵ'o'n.)

" Lev'u vi'n, dorm'em'ul'o," ordon'is la Dam'o," kaj konduk'u ĉi tiu'n fraŭl'in'o'n al la Fals'a Keloni'o, por ke ŝi aŭskult'u li'a'n viv'histori'o'n." Tiam por ekskuz'i si'n al Alicio ŝi al'don'is:" Mi mem dev'as ir'i re'turn'e por aranĝ'i kelk'a'j'n ekzekut'o'j'n kiu'j'n mi ordon'is."

Kaj ŝi for'ir'is las'ant'e alici'o'n sol'a kun la Grif'o.

La Grif'o, lev'int'e si'n kaj frot'int'e la okul'o'j'n, atend'is ĝis la Dam'o mal'aper'is kaj tuj — tuj mok'rid'is ŝi'n." Jen bon'a ŝerc'o," li dir'is, du'on'e al si, du'on'e al Alicio.

" Ho, ĝi'n dir'u al mi, mi pet'as," Alicio dir'is.

Ilustrajxo: LA GRIFO PROFUNDE DORMIS.
LA GRIFO PROFUNDE DORMIS.

" Nu, la ŝerc'o est'as ŝi mem," dir'is la Grif'o." Ĉio tio pri la ekzekut'o'j est'as nur ŝi'a fantazi'o; oni ja fakt'e neniu'n ekzekut'as ! Tamen, vi rapid'iĝ'u !"

" Tie ĉi ĉiu ja ordon'as rapid'iĝ'i," pens'is Alicio, dum ŝi mal'rapid'e sekv'as ĝi'n." Neniam en la tut'a viv'o oni tiom ĉirkaŭ'ordon'is mi'n, neniam !"

Ne mult'e progres'int'e, ili jam ek'vid'is mal'proksim'e la Fals'a'n Keloni'o'n. Li sid'is tut'sol'a sur iu rok'rand'o, kaj hav'is tre trist'a'n mien'o'n. Kiam ili pli proksim'iĝ'is, Alicio pov'is aŭd'i, ke li ĝem'as tiel profund'e ke li risk'as romp'i al si la kor'o'n. Ŝi ek'sent'is por li tre fort'a'n kompat'o'n, kaj demand'is al la Grif'o:

" Kia'spec'a est'as li'a dolor'o ?"

Sed la Grif'o respond'is per preskaŭ tia'j sam'a'j vort'o'j, kia'j'n li ĵus uz'is pri la Dam'o:

" Ĉio tio pri la dolor'o est'as nur li'a fantazi'o; li ja ne hav'as real'a'j'n dolor'o'j'n.— Tamen, vi rapid'iĝ'u."

Do, ili marŝ'is kun'e rekt'e al la Fals'a Keloni'o. Tiu rigard'is ili'n el grand'a'j larm'plen'a'j okul'o'j, sed dir'is nenio'n.

" Tiu ĉi fraŭl'in'o tre dezir'as sci'i vi'a'n histori'o'n," dir'is la Grif'o.

" Mi volont'e dir'os ĝi'n al ŝi," dir'is la Fals'a Keloni'o per profund'a, kvazaŭ kavern'a voĉ'o." Vi ambaŭ sid'iĝ'u, mi pet'as. Kaj eĉ ne unu vort'o'n parol'u, ĝis mi fin'os."

Ili do sid'iĝ'is, kaj dum kelk'a'j minut'o'j neniu parol'is. Alicio pens'is intern'e," Kia'manier'e li pov'os fin'i, se neniam li komenc'os, tio'n mi ne pov'as kompren'i." Tamen ŝi pacienc'e atend'is.

" Iam en la pas'int'o," dir'is fin'e la Fals'a Keloni'o kun profund'a ek'ĝem'o," mi est'is ver'a Keloni'o."

Sekv'is tiu'j'n vort'o'j'n tre long'a silent'o, kiu'n inter'romp'is nur la okaz'a'j interjekci'o'j ( Hjckrrh, Hjckrrh ) de la Grif'o kaj la konstant'a plor'ĝem'ad'o de la Fals'a Keloni'o. Alicio preskaŭ decid'iĝ'is lev'i si'n kaj pet'i for'permes'o'n, dir'ant'e ' Mi tre dank'as vi'n, sinjor'o, por vi'a interes'a rakont'o.' Tamen, ĉar ŝi supoz'is, ke li nepr'e dir'os iom pli, ŝi rest'is trankvil'e, kaj nenio'n dir'is.

" Kiam mi est'is mal'grand'ul'o," fin'e la Fals'a Keloni'o daŭr'ig'is iom pli trankvil'e ( kvankam eĉ nun li plor'ĝem'is ne mal'oft'e )," la ge'patr'o'j send'is mi'n al lern'ej'o en la mar'o. La instru'ist'o est'is iu mal'jun'a keloni'o — ni kutim'e nom'is li'n Testud '—"

" Pro kio vi nom'is li'n Testud ' ĉar li ne est'is Testud'o ?" inter'romp'is Alicio.

" Ni ja nom'is li'n Testud ', ĉar li est'is fam'e kon'at'a te - student'o , kaj tre ŝat'is parol'i pri la te - kultur'o. Ĉu vi ne pov'is konklud'i tio'n, ne demand'int'e ?"

La Fals'a Keloni'o evident'e indign'is, ke pro ŝi'a mal'sprit'ec'o li dev'is don'i tiu'n klar'ig'o'n.

Kaj la Grif'o al'don'is:" Vi dev'as hont'i, demand'int'e pri tia simpl'a afer'o."

Tiam, por don'i pli fort'a'n emfaz'o'n al la riproĉ'o, ambaŭ sid'is silent'e kaj rigard'eg'is alici'o'n, ĝis pro konfuz'o ŝi est'us tre kontent'a ke la ter'o mal'ferm'iĝ'u kaj kovr'u ŝi'n. Fin'e, la Grif'o dir'is al la Fals'a Keloni'o:

" Vi rapid'u, mal'rapid'ul'o ! oni ne pov'as tie ĉi atend'i la tut'a'n tag'o'n."

La Fals'a Keloni'o daŭr'ig'is per jen'a'j vort'o'j:—

" Jes, ni ir'is al la lern'ej'o en la mar'o, kvankam vi ebl'e ne kred'as tio'n —"

" Mi ne dir'is ke mi ne kred'as," inter'romp'is Alicio.

" Vi ja oft'e dir'is tio'n," dir'is la Fals'a Keloni'o," almenaŭ se vi simil'as ali'a'j'n hom'infan'o'j'n."

Kaj antaŭ ol Alicio pov'is re'e ek'parol'i, la Grif'o ek'kri'is al ŝi sever'e:" Vi ferm'u la buŝ'o'n !"

La Fals'a Keloni'o daŭr'ig'is:" Tre bon'a'n instru'ad'o'n ni hav'is; fakt'e, ni ir'is lern'ej'o'n ĉiu'tag'e —"

" Pri tio vi ne dev'as fanfaron'i," dir'is Alicio," ankaŭ mi ir'as en ĉiu'tag'a'n lern'ej'o'n."

" Ĉu vi lern'as ekstr'aĵ'o'j'n ?" demand'is la Fals'a Keloni'o.

" Jes," respond'is Alicio," la franc'a'n lingv'o'n kaj la muzik'o'n."

" Ankaŭ la vest'lav'ad'o'n ?" demand'is plu'e la Fals'a Keloni'o.

" Cert'eg'e ne !" indign'is Alicio.

" Do, malgraŭ ĉio, la vi'a ne est'is efektiv'e alt'rang'a, bon'stil'a lern'ej'o," dir'is triumf'e la Fals'a Keloni'o." En la ni'a, oni ja pres'ig'is ĉe la kont'fin'o:

' La franc'a lingv'o, la muzik'o, kaj la vest'lav'ad'o — ekstr'a'j.'"

" Laŭ mi, vi ne mult'e bezon'is la vest'lav'ad'o'n," dir'is Alicio " ĉar vi viv'is sur la mar'fund'o."

" Mi'a'j ge'patr'o'j pov'is pag'i nek por tiu ekstr'aĵ'o, nek por la ali'a'j," la Fals'a Keloni'o dir'is ĝem'ant'e." Ili pag'is nur la ordinar'a'j'n kurs'pag'o'j'n."

" Kia'j'n tem'o'j'n la ordinar'a kurs'o en'hav'is ?" Alicio demand'is.

" Por komenc'i," respond'is la Fals'a Keloni'o," La Libr'o - lek'ad'o kaj la Plum'skrap'ad'o; ankaŭ la divers'a'j fak'o'j de Aritmetik'o — Ambici'o, Kor'prem'o, Mult'implik'o, kaj Diven'o."

" Pri Mult'implik'o," Alicio kuraĝ'is dir'i," mi neniam aŭd'is. Kio ĝi est'as ?"

La Grif'o lev'is surpriz'e ambaŭ bird'pied'o'j'n.( Li ankaŭ hav'is en la post'a part'o du best'pied'o'j'n — vid'u la ilustr'aĵ'o'n.)

" Kio'n ?" Ĝi ek'kri'is " neniam aŭd'is pri Mult'implik'o kaj tamen sci'as pri la Diven'art'o ? Nu tiu art'o kaj la art'o mult'implik'i est'as reciprok'e konvers'a'j; kaj nur post'kiam oni mult'e praktik'is implik'o'n, est'as permes'at'e eĉ komenc'i la art'o'n diven'i. Diven'o sen antaŭ'a implik'o est'as ja tut'e sen'valor'a. Tamen vi, ne kon'ant'e Mult'implik'o'n, pretend'as bon'e kon'i la Diven'o'n. Eĉ idiot'o ne kred'us tio'n."

Alicio jam ne hav'is la kuraĝ'o'n por demand'i plu al la Grif'o pri la mar'lern'ej'a Aritmetik'o. Turn'ant'e si'n for de li, ŝi demand'is al la Fals'a Keloni'o:

" Kio'n ali'a'n vi dev'is lern'i ?"

" En la unu'a lok'o, la Mister'o'j'n," respond'is la Fals'a Keloni'o kalkul'ant'e la tem'o'j'n per si'a'j pied'aĵ'o'j, nom'e Mister'o Antikv'a kaj Mister'o Modern'a: ankaŭ la Disigart'o. La Disigart'a instru'ist'o est'is mal'jun'a angil'o kiu ven'is nur unu'foj'o'n en ĉiu semajn'o; li instru'is al ni dis'ig'i ĉiu'j'n objekt'o'j'n, ĉu eben'a'j, ĉu solid'a'j kaj Koler'ig'i flor'bild'o'j'n .

" Kia'manier'e oni far'is tio'n ?" demand'is Alicio.

" Nu, la detal'a klar'ig'o est'us ja tre ted'a," dir'is la Fals'a Keloni'o," tamen mi cert'ig'as al vi ke ni'a'j lern'ej'an'o'j, se ili bezon'us, ekzempl'e, ruĝ'ig'i blank'a'j'n roz'o'j'n ( kiel hodiaŭ la ĝarden'ist'o'j de la Dam'o ) tre hont'us uz'i ili'a'n kolor'il'o'n; kaj eĉ por ruĝ'ig'i la Dam'o'n mem, la koler'ig'a metod'o est'us mult'e pli bon'art'ist'a ol la kolor'ig'a. Ebl'e la Grif'o vol'os al'don'i plu'a'n klar'ig'o'n."

" Mi ne pov'as," dir'is la Grif'o," ĉar pro mank'o da temp'o mi neniam lern'is la koler'ig'art'o'n. La klasik'a profesor'o tre okup'is mi'a'n temp'o'n; li ja est'is ver'a kankr'o."

" Mi ne lern'is de li," dir'is ĝem'ant'e la Fals'a Keloni'o." Oni dir'is ke li instru'is la Rat'in'a'n kaj Blek'a'n lingv'o'j'n. Ĉu mi est'as prav'a ?"

" Tut'e prav'a," dir'is la Grif'o, ankaŭ ĝem'ant'e, kaj pro la dolor'ig'a'j memor'aĵ'o'j ili ambaŭ kovr'is la vizaĝ'o'j'n per la pied'aĵ'o'j.

" Kaj kiom da hor'o'j ĉiu'tag'e vi stud'is en la lern'ej'o ?" Alicio far'is tiu'n demand'o'n en la cel'o kiel ebl'e plej rapid'e en'konduk'i nov'a'n parol'tem'o'n.

" Dek hor'o'j'n," respond'is la Fals'a Keloni'o," en la unu'a tag'o, naŭ en la du'a kaj tiel plu."

" Jen tre kurioz'a aranĝ'o," dir'is Alicio.

" Nu, lig'iĝ'is kun tiu ' kurioz'a ' aranĝ'o," al'dir'is la Grif'o," unu tre ŝat'at'a konsekvenc'o; ĉar en la dek'unu'a tag'o nul'ig'iĝ'is ĉiu'j lecion'o'j."

" Ĉu vi vol'as kompren'ig'i," dir'is Alicio tre mir'ig'it'e " ke en la dek'unu'a tag'o la lern'ej'an'o'j hav'is la temp'o'n tut'e liber'a ?"

" Cert'e," dir'is la Fals'turt'o.

" Kaj kio okaz'is en la dek'du'a tag'o," Alicio vigl'e demand'is.

" Jen sufiĉ'e pri la lecion'o'j," la Grif'o inter'romp'is ŝi'n tre firm'e." La Fals'a Keloni'o nun rakont'os al vi io'n pri la lud'o'j."

ĈAPITRO X
La Omar'a Kvadril'o

La Fals'a Keloni'o profund'e ek'ĝem'is, kaj tir'is la post'a'n flank'o'n de unu pied'aĵ'o trans la okul'o'j. Li fiks'e rigard'is alici'o'n kaj fort'e pen'is parol'i, sed li'a'j plor'ĝem'o'j dum kelk'a'j minut'o'j ne'ebl'ig'is la parol'o'j'n.

" Li kondut'as sam'e kvazaŭ li hav'as ost'o'n en la gorĝ'o," dir'is la Grif'o kaj tuj klopod'is ( per fort'a'j sku'o'j kaj man'frap'o'j sur la dors'o'n ) el'ig'i la ost'o'n. Fin'e la Fals'a Keloni'o re'gajn'is la voĉ'pov'o'n, kaj kun larm'o'j glit'fal'ant'a'j sur si'a'j vang'o'j komenc'is:

" Ebl'e vi ne loĝ'is long'a'n temp'o'n sub la mar'o ( Alicio inter'met'is ' Mi neniam ') ebl'e ankaŭ vi neniam est'as prezent'it'a al Omar'o —( Alicio komenc'is dir'i ' Mi unu'foj'o'n gust'um'is —' sed rapid'e halt'ig'is si'n kaj dir'is anstataŭ'e ' Mi neniam ')— do vi eĉ ne pov'as imag'i, kia rav'a afer'o est'as la Omar'a Kvadril'o."

" Mi dev'as konfes'i ke ne," dir'is Alicio." Kia'spec'a ĝi est'as ?"

" Nu," la Grif'o respond'is," oni komenc'e form'iĝ'as en unu rang'o'n laŭ la mar'bord'o —"

" En du rang'o'j'n," inter'romp'is la Fals'a Keloni'o," da fok'o'j, keloni'o'j, k. c. Post'e, kiam oni for'mov'is ĉiu'j'n meduz'o'j'n —"

—" Kio ordinar'e konsum'as mult'e da temp'o," inter'met'is la Grif'o.

—" Oni du foj'o'j'n antaŭ'e'n ir'as —"

—" ĉiu kun si'a kun'danc'ant'a omar'o,"— re'e inter'romp'is la Grif'o.

—" Kompren'ebl'e," konsent'is la Fals'a Keloni'o —" du foj'o'j'n antaŭ'e'n ir'as, turn'iĝ'as kun la kun'ul'o —"

—" Ŝanĝ'as la kun'ul'o'n kaj re'ir'as sam'vic'e," dir'is la Grif'o.

—" Post'e," la Fals'a Keloni'o re'komenc'is," oni ja ĵet'as la —"

—" la omar'o'j'n," ek'kri'is ekscit'it'e la Grif'o, kaj salt'is en la aer'o'n.

—" Kiel ebl'e plej mal'proksim'e'n en la mar'o'n —"

—" Naĝ'sekv'as ili'n," la Grif'o kri'is, ankoraŭ pli ekscit'it'e.

—" Renvers'as si'n en la mar'o —" dir'ant'e tio'n eĉ la Fals'a Keloni'o salt'is furioz'e sur la pied'pint'o'j.

—" De'nov'e ŝanĝ'as la kun'ul'o'n —" Ĉi tiu'n foj'o'n la Grif'o tiel fort'e kri'eg'is, ke ŝajn'is al Alicio ke ŝi'a'j orel'o'j krev'as.

—" Re'naĝ'as al ter'o, kaj — jen la fin'o de l '   unu'a mov'ad'o," dir'is la Fals'a Keloni'o. En tiu moment'o li subit'e mal'laŭt'ig'is la voĉ'o'n, kaj ambaŭ best'o'j kiu'j ĵus frenez'e ĉirkaŭ'salt'is, re'e sid'iĝ'is, kaj rigard'is alici'o'n trankvil'e kaj tre melankoli'e.

" Ĝi nepr'e est'us tre plezur'ig'a danc'o por al'rigard'i," dir'is Alicio.

" Ĉu vi vol'us vid'i iom'et'o'n da ĝi ?" demand'is la Fals'a Keloni'o.

" Ho, mi tre ŝat'us ĝi'n," respond'is Alicio.

" Ni do tra'danc'u kun'e la unu'a'n part'o'n," dir'is la Fals'a Keloni'o al la Grif'o," la omar'o'j'n ni ja pov'os imag'i. Kiu el ni kant'os la muzik'o'n ?"

" Ho, vi kant'u," dir'is la Grif'o," ĉar mi forges'is la vort'o'j'n."

Ili do komenc'is danc'i ĉirkaŭ Alicio. Ne mal'oft'e, pro tro apud'a'j paŝ'o'j, ili pied'prem'is al ŝi la pied'fingr'o'j'n. Ambaŭ mark'is la takt'o'j'n sving'ant'e la dekstr'a'n antaŭ'pied'aĵ'o'n; kaj tre mal'rapid'e, tre trist'e la Fals'a Keloni'o kant'is:—

" Ho, Limak ', vi pli'rapid'u !" la merlang'o plend'e ĝem'as;
" Ĉar fokeno post ni sekv'as, kaj la vost'o'n al mi prem'as !
Keloni'o'j kaj omar'o'j je fervor'o ĉiu'j bol'as,
Kaj atend'as vi'n sur sabl'o !       Ĉu vi ankaŭ danc'i vol'as ?
Vi konsent'as, ĉu ne ver'e ?       Vi konsent'as part'o'pren'i ?
Vi konsent'as.       Ĉu ne ver'e ?       Ho, konsent'u part'o'pren'i.

Ho, imag'u vi la rav'o'n est'i supr'e'n alt'lev'it'a !
Est'i kun omar ' kun'ul'o for en mar'o'n for'ĵet'it'a !"
" Ne !       Tro long'e'n !" dir'is la limak ', sku'ant'e si'n tim'em'e,
" Mi ne vol'as."       Al merlang'o do rifuz'is li dank'em'e.
Ja konsent'i li ne vol'is, li ne pov'is part'o'pren'i,
Ja konsent'i li ne pov'is, li ne vol'is part'o'pren'i.

Fiŝ'amik'o al li dir'is " Ne tre grav'as la distanc'o'j;
Ali'bord'e est'as ja ali'a land'o kaj la Franc'o'j !
Ju pli long'e'n de Angl'uj'o, pli apud'e al Franc'uj'o !
Do, ne tim'u !       Ĉar sur ambaŭ bord'o'j jen por vi patr'uj'o.
Vi konsent'as, ĉu ne ver'e ?       Vi konsent'as part'o'pren'i ?
Vi konsent'as, ĉu ne ver'e ?       Ho, konsent'u part'o'pren'i !"

Kiam la danc'ad'o fin'iĝ'is, Alicio intern'e sent'is ke ĝi est'as ted'a kaj eĉ ne sen'danĝer'a por ŝi; tamen ŝi dir'is ĝentil'e:—

" Mi tre dank'as; mi tre interes'iĝ'is vid'ant'e la danc'ad'o'n; kaj special'e plaĉ'is al mi tiu kurioz'a kant'o pri la merlang'o."

" Ho, pri la merlang'o'j," dir'is la Fals'a Keloni'o," vi kompren'ebl'e vid'is ili'n ?"

" Jes," Alicio respond'is," tre oft'e mi vid'is ili'n en la frit —"

" Pri Lafrito , mi ne sci'as kie sid'as tiu urb'o," dir'is la Fals'a Keloni'o," sed se vi tre oft'e vid'is ili'n, vi kompren'ebl'e kon'as kia'n aspekt'o'n ili hav'as ?"

" Mi kred'as ke jes," dir'is Alicio, konsider'ant'e." Ili hav'as la vost'o'j'n en la buŝ'o'j; ankaŭ ili est'as kovr'it'a'j per pan'er'o'j."

" Pri la pan'er'o'j vi erar'as," dir'is la Fals'a Keloni'o," ili ne pov'as pro la mar'viŝ'o ten'i pan'er'o'j'n sur la korp'o. Sed pri la vost'o'j vi ne erar'as, kaj la kaŭz'o ja est'as —"

En tiu moment'o la Fals'a Keloni'o osced'is kaj ferm'is la okul'o'j'n, dir'ant'e al la Grif'o:" Vi dir'u al ŝi pri la kaŭz'o kaj ĉio'n tio'n."

" La kaŭz'o est'as," dir'is la Grif'o," ke ili persist'is ir'i danc'i kun omar'o'j; do, oni ĵet'is ili'n mal'proksim'e'n en la mar'o; do ili hav'is tre long'a'n fal'o'n; do, la vost'o'j fiks'iĝ'is en la buŝ'o'j, kaj oni ne pov'is mal'fiks'i ili'n; do — jen ĉio."

" Mi dank'as," dir'is Alicio," tio est'as por mi tre interes'a. Ĝis hodiaŭ mi sci'is tre mal'mult'e pri merlang'o'j."

" Mi pov'as dir'i al vi pli ol tio, se al vi plaĉ'os," dir'is la Grif'o." Ĉu vi sci'as kial oni nom'as tiu'n fiŝ'o'n merlang'o ?"

" Mi neniam pri'pens'is tiu'n demand'o'n," dir'is Alicio." Kial do ?"

" Ĉar ĝi'a lang'o est'as ĉiam en la mar'o," klar'ig'is la Grif'o," kaj la mar'o'n ĝi prefer'e silab'as per ' e ' nur pro ĝi'a parti'an'ec'o por la Franc'o'j; vi kred'ebl'e rimark'is per kia sopir'a voĉ'o ĝi kant'is ' pli apud'e al Franc'uj'o .'"

( En la angl'a tekst'o li tut'e ali'e klar'ig'is la nom'o'n. Por ek'kompren'i ĝi'n, oni dev'as ident'ig'i en la pens'o'j la vort'o'j'n " merlang'o " kaj " blank'ig'il'o " kiu'j en angl'a lingv'o hav'as sam'a'n son'o'n ŭhajting . Jen la tekst'a dialog'o:—

" Ĉu vi sci'as kial oni nom'as ĝi'n merlang'o ?" dir'is la Grif'o.

" Mi neniam pri'pens'is tiu'n demand'o'n," dir'is Alicio." Kial do ?"

" Ĝi polur'as la bot - kaj ŝu'o'j'n," dir'is tre solen'e la Grif'o.

" Pol - ur - as la bot - kaj ŝu - ojn," Alicio ripet'is tre mal'rapid'e, dis'pec'ig'ant'e la vort'o'j'n en la cel'o el'ig'i la nepr'e kaŝ'it'a'n signif'o'n.

" Per kio oni polur'as vi'a'j'n ŝu'o'j'n ?" demand'is la Grif'o.

Alicio rigard'is sur ili'n kaj iom konsider'is antaŭ ol respond'i:

" Mi kred'as ke oni trakt'as ili'n per cir'o aŭ iu ali'a nigr'ig'il'o."

" Tie ĉi, sub la mar'o," dir'is la Grif'o per tre profund'a voĉ'o," oni polur'as bot'o'j'n per blank'ig'il'o . Do, vi nun kompren'as.")

" Kaj el kio oni fabrik'as vi'a'j'n pied'ir'il'o'j'n ?" Alicio demand'is sci'vol'e.

" Ho, pri la pied'ir'il'o'j," respond'is la Grif'o," unu'e mi konsil'as al vi ne uz'i tia'j'n long'a'j'n kombinaĵ'o'j'n, kiu'j'n nur la plej lert'a'j mar'an'o'j pov'as uz'i sen la danĝer'o est'i mal'kompren'at'a'j. Du'e, por respond'i la demand'o'n, jen la il'o'j kiu'j'n ni uz'as por ig'i la sub'mar'an'o'j'n pi'e dir'i la ver'o'n — ni met'as sub la pied'o'j alg'o'j'n, efektiv'e ĉio'n verd'a'n , ĉar, bedaŭr'ind'e, ne ĉiu'j ni'a'j ge'jun'ul'o'j est'as instinkt'e verd - ir'em'a'j ."

" Se mi est'us la merlang'o," dir'is Alicio ankoraŭ pri'pens'ant'e la kant'o'n," mi dir'us al la fokeno:' Mal'antaŭ'e'n Sinjor'o ! oni ne bezon'as vi'n .'"

" La Merlang'o'j ja ĉiam vol'as kun'hav'i foken'o'n," dir'is la Fals'a Keloni'o " kaj sen fokeno neniu prudent'a merlang'o vol'us vojaĝ'i ie'n en la mar'o."

" Ĉu ver'e ne ?" Alicio demand'is tre mir'ig'it'e.

" Kompren'ebl'e ne," respond'is la Fals'a Keloni'o," ĉar dum la vojaĝ'o li ebl'e bezon'os reklam'i si'a'j'n komerc'aĵ'o'j'n en la vizit'at'a'j haven'o'j, kaj kun'hav'ant'e foken'o'n li pov'os respond'i sen'ĝen'e al la demand'o:' Ĉu vi hav'as afiŝ'o'n ?' nur montr'ant'e al ĝi kaj dir'ant'e ' Jen, sid'ant'e sur la pak'aĵ'o'j, jen'a fiŝ'o !'"

Ĉar Alicio ne tuj kompren'is li'a'n klar'ig'o'n pri la fiŝ'a afiŝ'o, la Fals'a Keloni'o ofend'iĝ'is kaj la Grif'o profit'is la silent'o'n por propon'i ke nun Alicio rakont'u al ili si'a'n histori'o'n.

" Mi nur pov'us rakont'i mi'a'j'n aventur'o'j'n komenc'ant'e per la hodiaŭ'a maten'o," dir'is Alicio naiv'e," ĉar ne util'us pri'parol'i la antaŭ'a'j'n tag'o'j'n, eĉ la hieraŭ'a'n, pro tio ke mi ne est'is la sam'a person'o."

" Ĉio'n tio'n vi dev'as klar'ig'i," dir'is la Fals'a Keloni'o.

" Ne, ne ! la aventur'o'j'n antaŭ ĉio ali'a," dir'is mal'pacienc'e la Grif'o," per klar'ig'o'j oni ja terur'e perd'as la temp'o'n."

Sekv'e, Alicio komenc'is rakont'i al ili si'a'j'n aventur'o'j'n de la temp'o kiam ŝi ek'vid'is la Blank'a'n Kunikl'o'n. En la komenc'o ŝi sent'is si'n tre tim'em'a, pro la fakt'o ke ambaŭ best'o'j tre al'proksim'iĝ'is al ŝi — ĉe ĉiu flank'o po unu — kaj tre larĝ'e mal'ferm'is la okul'o'j'n kaj buŝ'o'j'n. Tamen dum la rakont'ad'o ŝi iom post iom far'iĝ'is pli sin'fid'a.

La aŭskult'ant'o'j rest'is tut'e trankvil'a'j ĝis ŝi rakont'is pri la deklam'o ( antaŭ la Raŭp'o ) de la poem'o " Patr'o Vilĉo ." Kiam ŝi dir'is al ili ke la vort'o'j el'ven'is el la buŝ'o tut'e mal'prav'a'j, la Fals'a Keloni'o profund'e en'spir'eg'is kaj dir'is " Jen tre kurioz'a fakt'o."

" Apenaŭ pov'us est'i io pli kurioz'a," al'don'is la Grif'o.

" La vort'o'j el'ven'is mal'prav'a'j," ripet'is la Fals'a Keloni'o, kaj profund'e pens'is.

Post kelk'a'j moment'o'j ĝi dir'is:—

" Mi do tre ŝat'us aŭskult'i, se la Fraŭl'in'o vol'us nun deklam'i ia'n vers'aĵ'o'n. Vi ordon'u ke ŝi komenc'u."

Li rigard'is la Grif'o'n kvazaŭ li kred'as ke ĝi hav'as la rajt'o'n ordon'i ŝi'n.

" Vi star'iĝ'u," dir'is la Grif'o al Alicio," kaj deklam'u ' la Dorm'em'ul'o .'"

" La kre'it'aĵ'o'j ja terur'e ordon'ad'as mi'n," pens'is Alicio," kaj ig'as mi'n deklam'i la parker'aĵ'o'j'n sam'e kiel se mi est'us en la lern'ej'o."

Tamen ŝi lev'iĝ'is kaj komenc'is la deklam'o'n, sed ŝi'a kap'o plen'iĝ'is de la Omar'a Kvadril'o en tia grad'o ke apenaŭ ŝi konsci'is kio'n ŝi dir'as, kaj la vort'o'j ven'is tre, tre kurioz'e:—

Jen la voĉ ' de l '   Omar '! mi aŭd'is la kri'o'n,
" Vi mi'n bak'is tro brun'e, vi ir'u Azi'o'n !"
La harar'o'n net'ig'as en ĉiu okaz'o
La an'as ' per l '   okul'o'j, sed li per la naz'o.
Kiam sek'a la sabl'o, li kvazaŭ monarĥ'o
Mal'estim'e parol'as eĉ pri la ŝark'o.
Kiam tajd'o kun ŝark'o'j amas'e en'flu'as
Mal'fier'a la voĉ'o per kiu li bru'as.

" Tiu'j cert'e ne est'as la vort'o'j kiu'j'n mi lern'is en la infan'ec'o," dir'is la Grif'o.

" Tiu'j'n vort'o'j'n mi neniam aŭd'is ĝis la nun'a moment'o," dir'is la Fals'a Keloni'o," ĝi ja est'as nur sen'senc'aĵ'o."

Alicio dir'is nenio'n. Fin'int'e la vers'o'n, ŝi sid'iĝ'is, met'is la man'o'j'n al la kap'o, kaj ek'mir'is ĉu iam ŝi'a viv'o re'far'iĝ'os ordinar'a.

" Mi tre vol'us sci'i la klar'ig'o'n de ĉio tio," dir'is la Fals'a Keloni'o.

" Ŝi ne pov'as klar'ig'i," la Grif'o vigl'e inter'met'is." El'dir'u la du'a'n vers'o'n."

" Sed pri li'a harar'o," persist'is la Fals'a Keloni'o," li fakt'e ne pov'us net'ig'i ĝi'n per la naz'o."

Alicio hav'is nenio'n por dir'i; ŝi nur rigard'is ili'n sen'help'e.

" Vi el'dir'u la du'a'n vers'o'n," ripet'is la Grif'o," ĝi komenc'iĝ'as per la vort'o'j ' Li'a'n dom'o'n pas'ant'e —'"

Alicio ne kuraĝ'is mal'obe'i, kvankam ŝi est'is cert'a ke ĉio nepr'e el'ven'os mal'prav'e. Per trem'ant'a voĉ'o ŝi el'dir'is:—

Li'a'n dom'o'n pas'ant'e, per unu okul'o
Mi ek'vid'is panter'o'n kun guf ' por kun'ul'o.
La panter'o en'glut'is ja ĉio'n glut'ebl'a'n,
Al la guf'o las'ant'e nenio'n manĝ'ebl'a'n.
La festen'o fin'iĝ'is: al la guf ' li permes'is
La kuler'o'n en'poŝ'i; li mem ne forges'is
La tranĉ'il'o'n en'pak'i vir'in'a'n en muf'o'n
Kaj per tio li ankaŭ dis'tranĉ'is la —!

En tiu moment'o la Fals'a Keloni'o mal'pacienc'e inter'romp'is ŝi'n:—

" Por kio util'as," li dir'is," ke vi el'dir'u tia'j'n vers'aĉ'o'j'n, ne dum'e klar'ig'ant'e ili'n ? Ĝi est'as ja la plej konfuz'ig'a lingv'aĵ'o kiu'n iam en la viv'o mi aŭskult'is."

" Jes," konsent'e dir'is la Grif'o," ankaŭ mi opini'as ke est'os bon'e ne plu daŭr'ig'i tiu'n deklam'aĵ'o'n." Ankaŭ Alicio tre ĝoj'e konsent'is.

" Ĉu vi vol'as ke ni tra'danc'u la du'a'n part'o'n de la Omar'a Danc'o ?" propon'is la Grif'o " aŭ ĉu vi ebl'e prefer'us ke la Fals'a Keloni'o kant'u al vi ?"

" Ho, mi cert'e prefer'us la kant'o'n, se la Fals'a Keloni'o komplez'os." Alicio respond'is tiel fervor'e ke la Grif'o dir'is, ofend'it'e:

" H ' m ! Pri gust'o'j ne util'as diskut'i. Do, se agrabl'e al vi, kar'ul'o, vi kant'u por ŝi ' Keloni'a Sup'o .'"

La Fals'a Keloni'o ek'ĝem'is profund'e, kaj kant'is per voĉ'o ia'foj'e plor'sufok'it'a:

Sup'o al'log'a de verd'a kolor '
  Pret'a je la sep'a hor '!
De la vesper'o la ĉef'a glor '!
  Sup'o vesper'a, bel'a vi Sup '!
  Sup'o vesper'a, bel'a vi Sup '!
Su - upo ve - esper'a, Su - upo ve - esper'a
  Bel'a, ho bel'a vi Sup '!
 
Ho, bel'a Sup'o ! pli bon'a ol truf ',
  Ol sup'o el bov'id'a huf '!
Ĉio'n for'don'us mi por suf —
  — iĉe da vi, ho bel'a vi Sup '!
  — iĉe da vi, ho, bel'a vi Sup '!
Su - upo ve - esper'a, Su - upo ve - esper'a !
  Bel'a, ho bel'a vi Sup '!
  — VISU P '!

" De'nov'e la ĥor'o'n," ek'kri'is la Grif'o. Sed kiam la Fals'a Keloni'o nur komenc'is re'kant'i ĝi'n, de iu mal'proksim'a lok'o aŭd'iĝ'is laŭt'a ek'kri'o:—

" La proces'o komenc'iĝ'as ! "

" Vi rapid'u do," kri'is la Grif'o al Alicio, kaj pren'int'e ŝi'n per la man'o, ĝi rapid'is for, ne atend'ant'e la fin'o'n de la ĥor'o.

" Pri — kio — oni — pro — cesas ?" Alicio dum la kur'ad'o demand'is spir'eg'ant'e; sed la Grif'o nur kur'is pli rapid'e. Dum'e sekv'is ili'n — pli kaj pli mal'laŭt'e — la voĉ'o de la Fals'a Keloni'o fin'ant'a per tre melankoli'a'j ton'o'j la re'kant'aĵ'o'n:

Su - upo ve - esper'a ! Sup'o ve - esper'a !
  Bel'a, ho bel'a vi Sup '!
ĈAPITROX I
Kiu for'ŝtel'is la tort'o'j'n ?

Kiam ili al'ven'is, la Ker'a'j Ge'reĝ'o'j jam sid'is sur si'a tron'o, ĉirkaŭ'it'e de grand'a amas'o da best'et'o'j kaj bird'et'o'j, ankaŭ la tut'a ar'o da lud'kart'o'j.

Jen antaŭ la tron'o star'is la Lake'o; li hav'is la man'o'j'n kun'lig'it'a'j'n per grand'a fer'ĉen'o, kaj gard'is li'n du soldat'o'j, ĉiu'flank'e po unu. Apud la Reĝ'o star'is la Blank'a Kunikl'o; en la dekstr'a man'o tiu ĉi hav'is trumpet'o'n, kaj en la mal'dekstr'a li port'is grand'a'n rul'aĵ'o'n pergamen'a'n. En la mez'o de la juĝ'ej'o est'is tabl'o, kaj sur la tabl'o Alicio ek'vid'is grand'a'n plad'o'n plen'a'n je tort'o'j. Tia'n al'log'a'n aspekt'o'n ili hav'is, ke nur sur'rigard'i ili'n funkci'ig'is la saliv'gland'o'j'n." Mi tre vol'as," pens'is ŝi," ke oni tuj fin'u la proces'o'n kaj dis'don'u la tort'o'j'n."

Tamen, konklud'int'e el la mien'o'j de la ĉe'est'ant'o'j ke tio ne okaz'os, ŝi — por pas'ig'i la temp'o'n — komenc'is ĉirkaŭ'rigard'i.

Ĝis la nun'a moment'o neniam en la tut'a viv'o ŝi ĉe'est'is juĝ'ej'o'n; tamen ŝi est'is iom leg'int'a pri tia'j afer'o'j, kaj tre kontent'e ŝi konstat'is ke ŝi pov'as facil'e ident'ig'i preskaŭ ĉio'n en la ĉambr'o.

" Jen," ŝi komenc'is," sub la grand'a peruk'o, jen la juĝ'ist'o."

Sen'dub'e ! Sed li est'is ankaŭ la Reĝ'o, kaj ĉar li port'is la kron'o'n super la peruk'o ( se vi vol'as vid'i kiel , vid'u la ilustr'aĵ'o'n sur paĝ'o 120 ) li hav'is la aspekt'o'n est'i tre mal'komfort'a; ankaŭ la kron'o cert'e ne sid'is konven'e.

" Kaj jen," pens'is Alicio daŭr'ig'ant'e la klasifik'o'n," la ĵur'int'ar'ej'o , kaj jen'a'j dek'du kre'it'aĵ'o'j — ŝi nepr'e dev'is uz'i tiu'n vort'o'n, ĉar unu'j ja est'is best'o'j, kaj ali'a'j est'is bird'o'j — supoz'ebl'e est'as la ĵur'int'o'j ."

Ŝi du, tri foj'o'j'n ripet'is la vort'o'j'n " ĵur'int'o'j, ĵur'int'ar'ej'o," ĉar ŝi kred'is, kaj ja rajt'is kred'i, ke nur tre mal'mult'a'j knab'in'et'o'j ŝi'a'j sam'aĝ'ul'o'j hav'as pri tiu'j vort'o'j ia'n ajn ide'o'n.

La dek'du ĵur'int'o'j skrib'ad'is ( ĉiu'j sen'escept'e ) sur ardez'aĵ'o'j.

" Kio'n ili far'as ?" ŝi flustr'is al la Grif'o," ja antaŭ komenc'o de la proces'o, ili nepr'e nenio'n pov'as hav'i por skrib'i."

" Ili skrib'as ĉiu si'a'n propr'a'n nom'o'n," la Grif'o mal'laŭt'e respond'is," pro la tim'o ke antaŭ la fin'iĝ'o de l '   proces'o ili forges'os ĝi'n."

" La stult'ul'o'j !" Alicio komenc'is per laŭt'a indign'a voĉ'o, sed tuj ĉes'is pro la fakt'o ke la Blank'a Kunikl'o ordon'is:" Silent'o'n en la juĝ'ej'o," kaj la Reĝ'o, al'met'int'e la okul'vitr'o'j'n, ĉirkaŭ'rigard'is por sci'iĝ'i kiu parol'as.

Alicio pov'is cert'iĝ'i, sam'e kvazaŭ ŝi rigard'us la ardez'o'j'n de mal'antaŭ ili'a'j ŝultr'o'j, ke ĉiu'j ĵur'int'o'j skrib'as sur la ardez'o'j " Stult'ul'o'j," kaj eĉ ŝi pov'is rimark'i ke unu el ili, ne sci'ant'e mem per kia'j liter'o'j silab'i la vort'o'n, dev'as pet'i la inform'o'n de si'a najbar'o." Kiam la proces'o fin'iĝ'os," pens'is Alicio," oni hav'os sur tiu'j ardez'o'j ver'e vid'ind'a'n miks'aĵ'o'n !"

La grifel'o de unu ĵur'int'o komenc'is grinc'i. Tio'n kompren'ebl'e Alicio ne pov'is toler'i. Do, ĉirkaŭ'ir'int'e la juĝ'ej'o'n, kaj pren'int'e oportun'a'n star'lok'o'n mal'antaŭ li, ŝi tre baldaŭ sukces'is for'ŝtel'i ne'rimark'it'e la grifel'o'n. Tiel lert'e ŝi klopod'is ke la ĵur'int'et'o ( ĝi est'as ja Bil Lacert'o !) tut'e ne pov'is kompren'i kie'n ĝi mal'aper'is. Li do, post long'a ĉirkaŭ'serĉ'ad'o, fin'e klopod'ad'is kiel ebl'e plej bon'e skrib'i per unu fingr'o. Sed ne mult'e util'is tio , ĉar la fingr'o far'is sur la ardez'o nenia'n post'sign'o'n.

" La Herold'o leg'u la kulp'ig'o'n," dir'is subit'e la Reĝ'o.

Laŭ tiu ordon'o, la Blank'a Kunikl'o tri'foj'e lud'blov'is la trumpet'o'n, kaj post'e mal'volv'is la pergamen'a'n rul'aĵ'o'n, kaj leg'is laŭt'e:

La Ker'a Dam'o bak'is tort'o'j'n
  En iu somer'tag'o !
Lake'o ŝtel'is tiu'j'n tort'o'j'n
  Kaj kaŝ'is sub kratag'o !

" Vi tuj konsider'u la verdikt'o'n," ordon'is la Reĝ'o, direkt'ant'e si'a'j'n rigard'o'j'n al la ĵur'int'o'j.

" Ne, ne ankoraŭ," vigl'e inter'met'is la Kunikl'o." Antaŭ tio est'as mult'e da proced'o'j."

" Al'vok'u la unu'a'n atest'ant'o'n," dir'is suflor'it'e la Reĝ'o.

La Blank'a Kunikl'o tuj blov'is tri'foj'e la trumpet'o'n, kaj laŭt'e kri'is:—" Unu'a atest'ant'o !"

La unu'a atest'ant'o est'is la Ĉapel'ist'o. Li ven'is en la ĉambr'o'n tra flank'a pord'o, hav'ant'e en unu man'o te'tas'o'n kaj en la ali'a pec'o'n da buter'pan'o.

" Pardon'u, vi'a Reĝ'a Moŝt'o," li komenc'is," ke mi kun'port'as ĉi tiu'j'n te'aĵ'o'j'n; kiam mi ricev'is la al'vok'o'n, mi ne ankoraŭ fin'is la te'manĝ'ad'o'n."

" Vi dev'is est'i fin'int'a," dir'is la Reg'o," Kiam vi komenc'is ?"

La Ĉapel'ist'o rigard'is al la Mart'lepor'o kaj la Glir'o, kiu'j jam sekv'is li'n en la juĝ'ej'o'n kaj star'iĝ'is kun'e, brak'o en brak'o.

" Je la dek'kvar'a de Mart'o, mi kred'as," li prov'e dir'is.

" Dek'kvin'a,"" Dek'ses'a," korekt'is la Mart'lepor'o kaj la Glir'o, preskaŭ sam'moment'e.

" El'skrib'u tio'n," dir'is la Reĝ'o al la ĵur'int'ar'o.

Laŭ tiu ordon'o, la ĵur'int'ar'o el'skrib'is ĉiu'j'n tri dat'o'j'n sur la ardez'o'j; post'e kalkul'is la sum'o'n, kaj el'ig'is solv'o'n en spes'mil'o'j kaj spes'dek'o'j !

" De'met'u vi'a'n ĉapel'o'n," dir'is la Reĝ'o al la atest'ant'o.

" Ĝi ne est'as mi'a," kontraŭ'dir'is la Ĉapel'ist'o.

" Do, ŝtel'it'a !" ek'kri'is la Reĝ'o, turn'ant'e si'n al la ĵur'int'o'j: ĉiu'j not'is ke la ĉapel'o est'as ŝtel'it'a.

" Mi ten'as proviz'o'n da ili por vend'i," la Ĉapel'ist'o klar'ig'is." Propr'a'n ĉapel'o'n mi hav'as neniu'n. Mi est'as ja Ĉapel'ist'o."

Kaj nun la Dam'o al'met'is la okul'vitr'o'j'n kaj sever'e rigard'eg'is la Ĉapel'ist'o'n. Sub ŝi'a rigard'eg'o tiu pal'iĝ'is kaj trem'is.

" Vi dir'u vi'a'n evidencon," dir'is la Reĝ'o. " Se vi persist'os kondut'i en tia rid'ind'e tim'ig'it'a manier'o, mi tuj ekzekut'ig'os vi'n."

Tiu minac'o ja ne kuraĝ'ig'is la atest'ant'o'n. Li sen'ĉes'e ŝanĝ'is la sin'ten'ad'o'n, apog'ant'e la korp'o'n jen sur unu pied'o, jen sur la ali'a. Kun tre mal'trankvil'a mien'o li konstant'e rigard'is la Dam'o'n; kaj, pro li'a konfuz'iĝ'o, li eĉ el'mord'is grand'a'n pec'o'n el la te'tas'o anstataŭ el la buter'pan'o !

En tiu moment'o Alicio hav'is tre kurioz'a'n korp'sent'o'n. Kio pov'us est'i la kaŭz'o ? Post ne long'e ŝi konstat'is ke ankoraŭ unu foj'o'n ŝi komenc'as kresk'i . Unu'e ŝi preskaŭ decid'iĝ'is star'iĝ'i kaj el'ir'i la juĝ'ej'o'n. Tamen post plu'a pri'pens'o, ŝi opini'is ke est'os pli bon'e rest'i kie ŝi nun sid'as, ĝis mank'o da spac'o dev'ig'os la el'ir'o'n.

" Bon'vol'u ne tiel fort'e prem'i mi'n," dir'is la Glir'o, kiu nun trov'iĝ'is sid'ant'a apud ŝi." Apenaŭ mi pov'as spir'i."

" Pardon'u, sed mi ne pov'as ne," Alicio respond'is humil'e." Mi ja kresk'as."

" Vi ne rajt'as kresk'i tie ĉi," dir'is la Glir'o.

" Sen'senc'aĵ'o," re'dir'is Alicio pli kuraĝ'e." Ankaŭ vi kresk'as."

" Jes," respond'is la Glir'o." Sed mi kresk'as laŭ normal'a rapid'ec'o, kaj vi mal'normal'e, rid'ind'e !" Kaj kun tre mal'agrabl'a mien'o li el'ig'is si'n el si'a sid'lok'o, kaj trans'ir'is al la ali'a flank'o de l '   juĝ'ej'o. La Dam'o dum'e eĉ ne unu moment'o'n ĉes'is rigard'eg'i la Ĉapel'ist'o'n, kaj, en la moment'o kiam la Glir'o trans'ir'as la juĝ'ej'o'n, ŝi dir'is al unu el la ĉambelan'o'j:" Al'port'u al mi la list'o'n de la kant'int'o'j en la last'a koncert'o." Aŭd'int'e tiu'n ordon'o'n la Ĉapel'ist'o trem'is tra la tut'a korp'o tiel fort'e, ke ambaŭ ŝu'o'j fort'remiĝ'is de la pied'o'j.

" Vi nur el'dir'u vi'a'n evidencon," ripet'is koler'e la Reĝ'o;" se ne, mi nepr'e ekzekut'ig'os vi'n, ĉu vi est'as nerv'e aflikt'at'a, aŭ ne."

" Se plaĉ'as al vi'a Reĝ'a Moŝt'o," la Ĉapel'ist'o tuj komenc'is per trem'ant'a voĉ'o —" mi est'as mal'riĉ'ul'o — kaj apenaŭ mi komenc'is mi'a'n te'manĝ'o'n — t. e. komenc'is antaŭ nur kelk'a'j tag'o'j — kaj pro la fakt'o ke la buter'pan'o far'iĝ'is tiel mal'dik'a — kaj ke la te'o tvinklis tiel fort'e —"

" Kio tio est'as pri tvinklo ?" la Reĝ'o demand'is.

" Ĝi komenc'iĝ'is per la Te —" dir'is la Ĉapel'ist'o.

" Kompren'ebl'e ' tvinklo ' komenc'iĝ'as per T " dir'is vigl'e la Reĝ'o." Ĉu vi vol'as insult'i mi'n kred'ig'ant'e ke mi est'as ne'kler'ul'o ?— vi daŭr'ig'u !"

—" Mi est'as mal'riĉ'ul'o," la Ĉapel'ist'o re'komenc'is " kaj preskaŭ ĉio pli mal'pli tvinklis post la te'o, sed la Mart'lepor'o dir'is —"

" Mi ne dir'is," la Mart'lepor'o rapid'e inter'met'is.

" Vi dir'is —" insist'is la Ĉapel'ist'o.

" Mi tio'n ne'as," dir'is la Mart'lepor'o.

" Li ne'as ' tio'n '" dir'is la Reĝ'o," do el'las'u ' tio'n ' el la evidenco."

" Nu, se ne la Mart'lepor'o, cert'e la Glir'o dir'is —" kaj la Ĉapel'ist'o ĉirkaŭ're'gard'is por vid'i ĉu ankaŭ li ne'os — sed la Glir'o nenio'n ne'is, ĉar li profund'e en'dorm'iĝ'is.

" Kaj post'e," la Ĉapel'ist'o daŭr'ig'is," mi tranĉ'is pli da buter'pan'o —"

" Sed kio'n la Glir'o dir'is ?" demand'is unu ĵur'int'o.

" Tio'n mi ne pov'as memor'i," respond'is la Ĉapel'ist'o.

" Se vi ne memor'os," minac'is la Reĝ'o," mi ekzekut'ig'os vi'n."

La kompat'ind'a Ĉapel'ist'o las'is fal'i la te'tas'o'n kaj buter'pan'o'n, kaj humil'e sur'genu'is. De'nov'e jam la tri'a'n foj'o'n, li komenc'is:—

" Mi — se plaĉ'as al vi'a Reĝ'a Moŝt'o — est'as tre mal'riĉ'a —"

" Konsent'e, tre mal'riĉ'a vi est'as je la parol'art'o," dir'is la Reĝ'o," ĝi'n vi cert'e ne posed'as."

Ĉe tiu reĝ'a ŝerc'o, unu kobaj'o aplaŭd'is, kaj est'is tuj sub'prem'it'a de la ofic'ist'o'j.( Ĉar ' sub'prem'it'a ' est'as iom mal'facil'a vort'o, mi vol'as klar'ig'i la ag'manier'o'n. Oni hav'is en la juĝ'ej'o grand'a'n kanvas'sak'o'n, kun'lig'ebl'a'n ĉe la buŝ'o per ŝnur'et'o'j. En tiu'n sak'o'n oni ŝov'is la kobaj'o'n, kaj post'e sid'is sur la sak'o.)

" Est'as bon'a afer'o ke mi vid'is tio'n," pens'is Alicio." Tre oft'e mi leg'as en la ĵurnal'o'j ke ĉe la fin'o de iu proces'o ' kelk'a'j person'o'j ek'aplaŭd'is, sed la aplaŭd'ant'o'j est'is tuj sub'prem'it'a'j de la ofic'ist'o'j de la juĝ'ej'o.' Kaj ĝis nun neniam mi pov'is kompren'i kio'n preciz'e tio signif'as."

" Se nenio'n plu vi pov'as dir'i pri la afer'o," dir'is la Reĝ'o," est'as permes'it'e al vi de'ir'i."

" Mi ja ne pov'as," kontraŭ'dir'is la Ĉapel'ist'o," de'ir'i pli mal'supr'e'n, ĉar jam mi star'as sur la plank'o."

" Tamen vi pov'as decid'i de'sid'i tie," respond'is la Reĝ'o.

Ĉe tio la ali'a kobaj'o aplaŭd'is kaj — est'is sub'prem'it'a.

" Nu," pens'is Alicio," ebl'e nun, for'ig'int'e la kobaj'o'j'n, oni pov'os pli bon'e progres'i."

" Mi prefer'us hejm'e'n'iĝ'i por daŭr'ig'i la te'manĝ'ad'o'n," dir'is la Ĉapel'ist'o, kaj tre tim'e li observ'is la Dam'o'n, kiu leg'as la list'o'n de kant'int'o'j.

" Vi hav'as la for'permes'o'n," dir'is la Reĝ'o, kaj la Ĉapel'ist'o tuj el'iĝ'is la juĝ'ej'o'n, eĉ ne re'vest'int'e la ŝu'o'j'n.

—" Kaj vi sen'kap'ig'u li'n ekster'e," la Dam'o al'don'is al unu el la ofic'ist'o'j. Sed antaŭ ol la ofic'ist'o ating'is la pord'o'n, jam la Ĉapel'ist'o tut'e mal'aper'is.

" Al'vok'u la du'a'n atest'ant'o'n," ordon'is la Reĝ'o.

La du'a atest'ant'o est'is la Duk'in'a kuir'ist'in'o. Ŝi port'is en la man'o la pipr'uj'o'n, kaj Alicio facil'e diven'is kiu en'ven'os, jam antaŭ la en'ven'o; ĉar ŝi rimark'is ke inter la star'ant'o'j apud la pord'o subit'e komenc'iĝ'is fort'a kaj konstant'a tern'ad'o.

" Vi el'dir'u vi'a'n evidenc —" la Reĝ'o nur komenc'is.

" Rifuz'as !" dir'is la kuir'ist'in'o.

La Reĝ'o, konstern'it'e, rigard'is la Blank'a'n Kunikl'o'n, kiu per mal'laŭt'a voĉ'o dir'is:—

" Ĉi tiu'n atest'ant'o'n vi'a Reĝ'a Moŝt'o dev'as kros - ekzamen'i."

" Nu, se tio est'as nepr'e neces'a," la Reĝ'o dir'is rezignaci'e," mi far'os ĝi'n laŭ mi'a ebl'o."

Ilustrajxo: LA KUIRISTINO RIFUZAS ATESTI.
LA KUIRISTINO RIFUZAS ATESTI.

Do, fald'int'e la brak'o'j'n kaj sulk'ig'int'e la brov'o'j'n kontraŭ la kuir'ist'in'o, ĝis li'a'j okul'o'j preskaŭ tut'e ferm'iĝ'is, li demand'is per tre profund'a voĉ'o:—" El kio oni far'as tort'o'j'n ?"

" Plej'part'e el pipr'o," respond'is la kuir'ist'in'o.

" El melas'o," korekt'is iu dorm'a voĉ'o mal'antaŭ ŝi.

" Kapt'u tiu'n Glir'o'n," furioz'e kri'is la Dam'o." Sen'kap'ig'u tiu'n Glir'o'n ! El'ig'u li'n el la juĝ'ej'o ! Sub'prem'u li'n ! Pinĉ'u li'n ! Ŝir'u al li la vang'har'o'j'n !"

Dum kelk'a'j moment'o'j la tut'a juĝ'ant'ar'o konfuz'iĝ'is, klopod'a'dant'e el'ig'i la Glir'o'n. Kiam fin'e ĉio re'trankvil'iĝ'is, la kuir'ist'in'o jam mal'aper'is.

" Ne grav'e est'as," dir'is la Reĝ'o. Intern'e, li ja est'is tre kontent'a." Al'vok'u la tri'a'n atest'ant'o'n," li rapid'e daŭr'ig'is, kaj al'don'is per mal'laŭt'a voĉ'o al la Dam'o:

" Bon'vol'u, mi'a kar'ul'in'o, mem krosekzameni la ven'ont'a'n. Pro tiu labor'o la kap'o al mi preskaŭ krev'as."

Alicio observ'is la Blank'a'n Kunikl'o'n, dum li man'fuŝ'as la list'o'n, kaj ŝi tre mir'is kia'n ŝajn'o'n hav'os la ven'ont'a atest'ant'o;" ĉar," ŝi dir'is al si," oni ĝis nun ricev'is tre mal'mult'e da evidenco."

Imag'u al vi ŝi'a'n surpriz'o'n kiam ŝi aŭd'is la kunikl'o'n per la plej alt'a ton'o de si'a kunikl'a voĉ'et'o el'leg'i la nom'o'n " Alicio."

ĈAPITROXI I
Alicio atest'ant'o

" Jen mi " ek'kri'is Alicio. Pro la ekscit'ec'o si'n trov'i al'vok'at'a, ŝi tut'e forges'is ke dum la last'a'j minut'o'j ŝi tre mult'e kresk'is; kaj tiel subit'e ŝi ek'salt'is supr'e'n, ke ŝi renvers'is per la jup'o la ĵur'int'ar'uj'o'n, kaj fal'ig'is ĉiu'j'n ĵur'int'o'j'n sur la kap'o'j'n de la sub'e star'ant'o'j.

Jen ili kuŝ'is sur la plank'o kaj sen'help'e barakt'ad'is, re'memor'ig'ant'e al ŝi kio okaz'is en la hejm'o antaŭ unu semajn'o, kiam ŝi akcident'e renvers'is el glob'o ar'o'n da ruĝ'a'j fiŝ'o'j.

" Ho, pardon'u, mi pet'eg'as," ŝi ek'kri'is tre ĉagren'it'e, kaj komenc'is kiel ebl'e plej rapid'e re'lev'i ili'n. La ĵus alud'it'a akcident'o ja ven'ig'is en ŝi'a'n kap'o'n la ide'o'n ke, se ŝi ne sukces'os tuj kolekt'i kaj re'sid'ig'i ili'n, ili nepr'e mort'os.

" La proces'o'n oni ne pov'as daŭr'ig'i," dir'is la Reĝ'o per tre serioz'a voĉ'o," ĝis ĉiu'j ĵur'int'o'j re'sid'iĝ'os — ĉiu'j ." Ripet'ant'e la last'a'n vort'o'n, li fiks'e rigard'is alici'o'n.

Alicio do re'rigard'is al la ĵur'int'ar'uj'o, kaj vid'is, ke pro si'a ekscit'ec'o ŝi re'met'is la Lacert'o'n kun la kap'o mal'supr'e'n. Pro tio la kompat'ind'a best'et'o melankoli'e sving'ad'is la vost'o'n, sed tut'e ne pov'is rekt'ig'i si'n. El'pren'int'e ĝi'n, ŝi re'star'ig'is ĝi'n konven'e. Tamen privat'e ŝi opini'is ke Sro." Bil " hav'us egal'e sam'a'n valoro"n en la proces'o, ĉu li sid'us renvers'it'e aŭ kap'supr'e.

Kiam la ĵur'int'o'j iom re'trankvil'iĝ'is post la renvers'iĝ'o, kaj oni trov'is kaj re'don'is al ili la ardez'o'j'n kaj grifel'o'j'n, ili tuj komenc'is el'skrib'i plen'a'n histori'o'n de la akcident'o, escept'e nur la Lacert'o'n, kiu pro la terur'a ŝok'o sid'is kun la buŝ'o mal'ferm'it'a kaj rigard'is la plafon'o'n.

—" Kio'n vi sci'as pri ĉi tiu afer'o ?" la Reĝ'o demand'is al Alicio.

" Nenio'n," ŝi respond'is.

" Nenio'n ajn ?" persist'is la Reĝ'o.

" Nenio'n ajn."

" Tio est'as tre grav'a," dir'is la Reĝ'o turn'ant'e si'n al la ĵur'int'o'j.

Tiu'j ĵus komenc'is skrib'i tio'n sur la ardez'o'j. Sed la Blank'a Kunikl'o tre sulk'ig'is la brov'o'j'n, kaj far'is al la Reĝ'o mal'aprob'a'n gest'o'n, dir'ant'e per tre respekt'a voĉ'o:" Kompren'ebl'e vi'a Reĝ'a Moŝt'o intenc'is dir'i mal grav'a ?"

" Mal'grav'a, kompren'ebl'e," la Reĝ'o dir'is laŭt'e. Tamen, mal'laŭt'voĉ'e li daŭr'e dir'ad'is al si:" grav'a, mal'grav'a, mal'grav'a, grav'a " kvazaŭ li eksperiment'as kiu vort'o hav'as la pli bon'a'n son'o'n.

Kelk'a'j ĵur'int'o'j skrib'is " grav'a," ali'a'j skrib'is " mal'grav'a." Alicio pov'is mem vid'i tio'n, ĉar ŝi star'is sufiĉ'e proksim'e por rigard'i sur la ardez'o'j'n." Tamen tio ne est'a grav'a," ŝi pens'is.

En tiu moment'o la Reĝ'o subit'e ordon'is " Silent'o'n !"— Li ja en la last'a'j minut'o'j diligent'e skrib'is en si'a not'libr'o — kaj nun li leg'is el tiu libr'o:"' Regul'o Kvar'dek'du'a '' Neniu person'o, kies alt'ec'o super'as unu kil'o'metr'o'n, rajt'as rest'i en la juĝ'ej'o. '"

" Mi ne hav'as tia'n alt'ec'o'n," protest'is Alicio.

" Vi hav'as," dir'is la Reĝ'o.

" Preskaŭ du kil'o'metr'o'j'n," al'don'is la Dam'o.

" Nu, ĉiu'okaz'e mi ne vol'as ir'i," dir'is Alicio." Plu'e, tio ne est'as ver'a regul'o; vi ja ĵus nun el'pens'is ĝi'n."

" Kiel vi kuraĝ'as tio'n dir'i ?" dir'is la Reĝ'o." Ne est'as en la libr'o eĉ unu regul'o pli mal'nov'a !"

" En tiu okaz'o, ĝi dev'is est'i la unu'a," kritik'is Alicio.

La Reĝ'o pal'iĝ'is kaj tuj ferm'is la not'libr'o'n." Konsider'u la verdikt'o'n," li dir'is al la ĵur'int'o'j per mal'laŭt'a trem'a voĉ'o.

La Blank'a Kunikl'o ek'salt'is ekscit'it'e.

" Se plaĉ'as al vi'a Reĝ'a Moŝt'o," dir'is li," ni ankoraŭ hav'as pli da evidenco por aŭskult'i. Oni ĵus trov'is tiu'n ĉi paper'o'n."

" Kio'n ĝi en'hav'as ?" demand'is la Dam'o.

" Ne ankoraŭ mi mal'ferm'is ĝi'n," dir'is la Kunikl'o;" sed ĝi ŝajn'as est'i leter'o skrib'it'a de la juĝ'at'o al — al iu."

" Nepr'e al iu " dir'is la Reĝ'o " escept'e se ĝi est'as skrib'it'a al Neniu, kaj ordinar'e oni ne skrib'as al li ."

" Al kiu ĝi est'as adres'it'a ?" demand'is unu ĵur'int'o.

" Ĝi tut'e ne est'as adres'it'a," dir'is la Blank'a Kunikl'o." Fakt'e, nenio est'as skrib'it'a sur la ekster'aĵ'o."

Dir'ant'e tio'n li mal'fald'is la paper'o'n, kaj al'don'is:—

" Post ĉio dir'it'a, ĝi ne est'as leter'o; ĝi est'as vers'aĵ'o'j."

" Ĉu ili est'as skrib'it'a'j per la man'skrib'o de la juĝ'at'o ?" demand'is ali'a ĵur'int'o.

" Ne," respond'is la Blank'a Kunikl'o," kaj jen la plej ne'kompren'ebl'a afer'o."

Ĉe tio la mien'o'j de la tut'a ĵur'int'ar'o proklam'is plen'a'n konfuz'iĝ'o'n.

" Do, li nepr'e imit'is ies man'skrib'o'n," dir'is la Reĝ'o.( La mien'o'j de la ĵur'int'o'j re'hel'iĝ'is.)

" Se plaĉ'as al vi'a Reĝ'a Moŝt'o," dir'is la juĝ'at'o mem," mi ne skrib'is ĝi'n, kaj neniu pov'as pruv'i ke mi skrib'is ĝi'n. Ĝi ja ne est'as sub'skrib'it'a ĉe la fin'o."

" Se vi ne sub'skrib'is," dir'is la Reĝ'o," tio nur pli'grav'ig'as la ofend'o'n. Vi nepr'e intenc'is ia'n fripon'aĵ'o'n, ĉar ali'e vi cert'e est'us sub'skrib'int'a la paper'o'n kiel honest'ul'o."

Sekv'is universal'a aklam'ad'o. Oni ja sent'is ke tio est'as la unu'a ver'e sprit'a dir'o, kiu'n la Reĝ'o dir'is dum la tut'a tag'o.

" Tio pruv'as ke li est'as kulp'a," dir'is la Dam'o.

" Ĝi pruv'as nenio'n," dir'is Alicio." Vi ja ankoraŭ ne sci'as ĉu la vers'aĵ'o'j eĉ rilat'as la nun'a'n afer'o'n."

" Leg'u ili'n," la Reĝ'o ordon'is.

La Blank'a Kunikl'o al'met'is si'a'j'n okul'vitr'o'j'n.

" Kie vi vol'as ke mi komenc'u ?" li demand'is.

" Komenc'u ĉe la komenc'o," dir'is la Reĝ'o solen'e," kaj daŭr'ig'u ĝis vi ven'os al la fin'o; kaj ĉe la fin'o ĉes'u leg'i."

Jen la vers'aĵ'o'j kiu'j'n la Blank'a Kunikl'o leg'is:

Li dir'is ke vi vid'is ŝi'n
  Kaj nom'is mi'n ĉe li, ho !
Ŝi laŭd'is mi'n ( atent'u ĝi'n )
  Sed ne pri la tali'o.
 
Anonc'is li ke rest'os mi
  Ĉi tie — ni ĝi'n sci'is.
" Se la afer'o'n puŝ'os ŝi,
  Ho ve al mi," vi kri'is.
 
Al ŝi nur unu, du al li,
  Tri, kvar al ni li don'is !
Sed ĉiu'j ven'is re al vi
  Li tio'n ne opon'is.
 
Se mi aŭ ŝi en tio ĉi
  Kulp'iĝ'us, li tre fid'a
Ke ig'os ni'n liber'a'j vi
  Kiel ni'n vi nun vid'as.
 
Supoz'is mi ke est'is vi
  Mal'help'o al la plan'o'j
( Dolor ' vi for ! ek'kri'is ŝi )
  De ni kaj ĝi — pri ran'o'j.
 
Ne sci'u li pri ŝi'a ŝat ';
  Ĉar tiu dev'as est'i
Sekret'a — kiel diplomat '!
  Ĉu vi ne vol'as rest'i ?

" Jen la plej grav'a evidencaĵo kiu'n ni ĝis nun aŭskult'is," dir'is kontent'e la Reĝ'o, kaj frot'is al si la man'o'j'n." Nun do la ĵur'int'o'j konsid..."

" Se iu el ili pov'os klar'ig'i ĝi'n," dir'is Alicio — ŝi en la last'a'j minut'o'j tiom grand'iĝ'is ke ŝi jam ne tim'is inter'romp'i eĉ la Reĝ'o'n mem —" mi donac'os al li ses penc'o'j'n ( 250sd.); mi mem kred'as ke en'est'as en ĝi eĉ ne unu er'o da raci'a signif'o."

Ĉiu'j ĵur'int'o'j el'skrib'is sur la ardez'o'j ke " Ŝi kred'as ke en'est'as eĉ ne unu er'o da signif'o," sed neniu el ili, malgraŭ la ofer'it'a premi'o, pen'is klar'ig'i la vers'o'j'n.

" Se en'est'as nenia signif'o," dir'is la Reĝ'o," tio ja ŝpar'os al ni mult'e da ĝen'o, ĉar signif'o'j'n ni ne bezon'as serĉ'i. Tamen, mi ne est'as cert'a," li daŭr'ig'is, etend'ant'e la vers'o'j'n sur la genu'o kaj kritik'e per unu okul'o rigard'ant'e ili'n;" Mi malgraŭ ĉio komenc'as trov'i en ili ia'n signif'o'n.' Sed ne pri la tali'o. ' Nur rigard'ant'e la juĝ'at'o'n, oni tuj kompren'as, kial ŝi ne laŭd'is li'a'n tali'o'n."

" Do jam ni far'as progres'o'n," li daŭr'ig'is sin'kontent'e."' Ni ĝi'n sci'is ' tio kompren'ebl'e alud'as la ĵur'int'o'j'n.' Al ŝi nur unu, du al li, Tri, kvar al ni li don'is ' jen kio'n li far'is dis'donac'ant'e la tort'o'j'n."

" Sed," kontraŭ'dir'is Alicio," la daŭr'ig'o montr'as ke ' ĉiu'j ven'is re al vi .'"

" Kaj jen ili," triumf'is la Reĝ'o, montr'ant'e sur la tabl'o'n." Nenio pov'as est'i pli klar'a pruv'o ol tio. Ankaŭ tio'n ĉi atent'u:' Dolor ' vi for, ek'kri'is ŝi. ' Ĉu vi, mi'a kar'a,( turn'ant'e si'n al la Dam'o ) ne ordon'is ke la Loro est'u for ? Tamen, jen li sid'as !"

" Cert'eg'e," kri'is la Dam'o, kaj furioz'e ĵet'is kontraŭ la Loro"n grand'a'n ink'uj'o'n.

La ink'uj'o traf'is — ne la Loro"n — sed Bil Lacert'o'n. Tiu jam de long'e ĉes'is skrib'i per la fingr'o, ĉar li ne sukces'is far'i per ĝi mark'o'j'n; sed nun la kompat'ind'a best'et'o labor'em'e re'komenc'is la fingr'o'skrib'o'n, uz'ant'e la ink'o'n, kiu gut'fal'is de li'a vizaĝ'o.

La Loro tut'e ne atent'is la ink'uj'o'n; li nur ĝentil'e klin'is si'n antaŭ la tron'o kaj majest'e marŝ'is for.

" Dolor'o for ! Do, Loro, for !" la Reĝ'o ripet'is per special'e atent'ig'a voĉ'o, kaj ĉirkaŭ'rigard'is la ĉe'est'ant'ar'o'n kun afabl'a rid'et'o.

Sekv'is tre embaras'a silent'o. Fin'e la Reĝ'o dev'is anonc'i " Mi far'is ŝerc'o'n," kaj — tuj la kort'eg'an'o'j aplaŭd'is amas'e.

" La ĵur'int'o'j konsider'u la verdikt'o'n," dir'is la Reĝ'o, jam la du'dek'a'n foj'o'n !

Ĉi tiu'n foj'o'n la Dam'o inter'romp'is." Ne, ne," ŝi dir'is," ni hav'u unu'e la juĝ'o'n, kaj nur post'e la verdikt'o'n."

" Vi parol'as sen'senc'aĵ'o'n," laŭt'e dir'is Alicio.

" Sen'kap'ig'u ŝi'n," kri'eg'is la Dam'o per ŝi'a plej alt'a voĉ'ton'o.

Tamen neniu ek'mov'is si'n !

" Mi ne tim'as vi'n " dir'is Alicio ( ŝi jam kresk'is ĝis si'a normal'a alt'ec'o )." Vi ja est'as nenio,— nenio krom lud'kart'ar'o !"

La tut'a kart'ar'o tuj supr'e'n'lev'iĝ'is en la aer'o'n kaj re'e flug'fal'is sur ŝi'n. Ŝi el'ig'is kri'et'o'n, kri'et'o'n du'on'e tim'a'n kaj du'on'e koler'a'n, pen'is for'frap'i ili'n kaj —

— trov'is si'n kuŝ'ant'a sur la dekliv'o. Jen la frat'in'o vart'is ŝi'a'n kap'o'n sur la genu'o'j kaj for'bros'as kelk'e da sek'a'j foli'o'j fal'int'a'j de la arb'o'j sur ŝi'a'n vizaĝ'o'n.

" Vi vek'iĝ'u, Anj'o, vi vek'iĝ'u, kar'a," dir'is la frat'in'o." Vi ja tre, tre long'e dorm'is."

" Ho, mi est'as sonĝ'int'a tia'n kurioz'a'n sonĝ'o'n," dir'is Alicio.

Kaj ŝi rakont'is al la frat'in'o laŭ'ebl'e ĉiu'j'n ĉi strang'a'j'n Aventur'o'j'n, kiu'j'n vi ĵus tra'leg'is.

Kiam ŝi fin'is la rakont'o'n, la frat'in'o kis'is ŝi'n, dir'ant'e:—

" Jen tre kurioz'a sonĝ'o cert'eg'e, Anj'o. Sed jam mal'fru'iĝ'as; vi do kur'u en la dom'o'n por la te'manĝ'o."

Alicio tuj lev'is si'n kaj rajt'e pens'is — dum ŝi kur'as — kia'n mir'ind'a'n sonĝ'o'n ŝi sonĝ'is !


Sed la frat'in'o ankoraŭ sid'is sur la dekliv'o, apog'ant'e la kap'o'n per la man'o, kaj rigard'ant'e la sun'sub'ir'o'n. Ŝi komenc'is pri'pens'i la frat'in'et'o'n kaj ĉiu'j'n ŝi'a'j'n aventur'o'j'n, ĝis ankaŭ ŝi fal'is en rev'o'n.

Jen ŝi'a rev'o:—

Unu'e pri Alicio mem ŝi rev'is. En ŝi'a fantazi'o de'nov'e la man'et'o'j de Alicio kun'lig'iĝ'is sur ŝi'a'j genu'o'j, de'nov'e tiu'j klar'blu'a'j okul'o'j de Alicio rigard'as supr'e'n en ŝi'a'j'n. Ŝi kvazaŭ aŭd'is la ver'a'j'n voĉ'ton'o'j'n, kvazaŭ vid'is tiu'n nur - alici'a kap'sku'o'n ( por posten'ig'i la vag'em'a'n bukl'o'n, kiu ĉiam malgraŭ ĉio vol'as fal'i antaŭ la okul'o'j ); kaj dum ŝi aŭskult'as — aŭ ŝajn'as aŭskult'i — la tut'a ĉirkaŭ'aĵ'o far'iĝ'is plen'e posed'at'a de tiu'j strang'a'j sonĝ'viv'aĵ'o'j.

Jen la long'a herb'aĵ'o murmur'is ĉe ŝi'a'j pied'o'j ĉar la Blank'a Kunikl'o preter'pas'as — jen la tim'ig'it'a Mus'o plaŭd'e naĝ'as tra la tut'apud'a al ŝi akv'o — Jen ŝi ek'aŭd'is la tint'ad'o'n de la te'tas'o'j, dum la Mart'lepor'o kun si'a'j kun'ul'o'j part'o'pren'as la neniam fin'iĝ'ant'a'n manĝ'ad'o'n, kaj la alt'voĉ'a'j'n kri'o'j'n de la Dam'o ordon'ant'a la mal'feliĉ'a'j'n gast'o'j'n for, for al la ekzekut'ist'o ! Ankaŭ, jen la pork'infan'o tern'ad'as sur la duk'in'a'j genu'o'j, dum frakas'iĝ'as ĉirkaŭ'e la teler'o'j kaj plad'o'j. De'nov'e plen'ig'is la aer'o'n tiu strang'a kri'o de la Grif'o, tiu'j grat'o'j de l '   Lacert'a grifel'o, la sufok'a'j blek'o'j de la sub'prem'at'a'j kobaj'o'j; kaj mal'proksim'e, aŭd'iĝ'as la plor'ĝem'o'j de la Fals'a Keloni'o.

Tre long'e ŝi sid'ad'is, kun okul'o'j ferm'it'a'j, kaj preskaŭ kred'is ke ŝi mem vag'as en tiu strang'a Mir'land'o, kvankam ŝi bon'e konsci'is ke, se nur ŝi mal'ferm'os la okul'o'j'n, la fantazi'o'j mal'aper'os, kaj ĉio re'far'iĝ'os ordinar'a.

Se ŝi mal'ferm'os la okul'o'j'n, jam ne murmur'ig'os la herb'o'n Blank'a Kunikl'o, sed nur la vent'o; la akv'o'plaŭd'o'j'n kaŭz'os ne la Mus'o, sed nur ŝancel'iĝ'ant'a'j kan'o'j; la tint'ad'ant'a'j te'tas'o'j re'far'iĝ'os ŝaf'sonor'il'o'j; tuj mort'os la alt'voĉ'a'j kri'o'j de la furioz'a Dam'o, re'nask'iĝ'ant'e kiel kri'o'j de la ŝaf'paŝt'ist'o; la infan'a tern'ad'o kaj ĉiu'j ali'a'j strang'a'j bru'o'j far'iĝ'os — nur konfuz'it'a bru'ar'o de la farm'kort'o; kaj, anstataŭ la profund'a'j ĝem'o'j de la Fals'a Keloni'o, ŝi aŭd'os de mal'proksim'e la blek'ad'o'n de la bov'in'o'j.

Fin'e, ŝi imag'is al si kiel ĉi tiu sam'a frat'in'et'o en la ven'ont'a'j jar'o'j est'os mem plen'aĝ'a vir'in'o; kiel ŝi kred'ebl'e gard'os, dum la matur'a'j jar'o'j, la simpl'a'n kaj am'em'a'n kor'o'n kiu karakteriz'as la nun'a'n infan'ec'o'n; kiel ŝi kred'ebl'e kolekt'os ĉirkaŭ si ali'a'j'n infan'o'j'n, kaj al ili bril'ig'os la okul'o'j'n per mult'e da strang'a'j rakont'o'j, ebl'e eĉ per tiu ĉi strang'a Sonĝ'o; kiel ŝi kred'ebl'e simpati'e part'o'pren'os ĉiu'j'n ili'a'j'n simpl'a'j'n ĝoj'o'j'n kaj mal'ĝoj'o'j'n, re'memor'ant'e si'a'j'n infan'jar'o'j'n kaj la bel'a'j'n somer'tag'o'j'n.


[ En la libr'o mem, la pied'not'o'j trov'iĝ'as plej'part'e ĉe la pied'o'j de la koncern'a'j paĝ'o'j.
Por ne inter'romp'i la flu'o'n de la rakont'o en tiu ĉi unu'paĝ'a versi'o prepar'it'a de Distributed Proofreaders,
la pied'not'o'j est'as kolekt'it'a'j ĉi tie, ĉe la fin'o de la unu ( long'a !) paĝ'o.]

1 , 3 La vort'o " tejl " prezent'as al angl'o'lingv'an'o'j du divers'a'j'n ide'o'j'n, la ide'o'n " vost'o " kaj la ide'o'n " rakont'o."

2 La aŭtor'o tie ĉi kritik'as ( per la buŝ'o de l '   Anas'o ) la angl'a'n kutim'o'n en'met'i sen bezon'o la vort'o'j'n " ĝi "" ĝi'n " por turn'i la atent'o'n al long'a subjekt'a aŭ objekt'a fraz'et'o, kiu sekv'as: en la tekst'o " ĝi'n "   = " ir'i kun E. A..... por propon'i al li la kron'o'n."

4 Angl'a mal'long'aĵ'o, inter famili'an'o'j, por Vilhelm'o.

5 Cheshire ( Ĉeŝŝa ) est'as la angl'a graf'land'o en kiu sid'as la urb'o Chester ( Ĉesta ); ekzist'as popol'dir'o ke nur en tiu graf'land'o la kat'o'j hav'as la kapabl'o'n grimac'i.

6 En angl'a lingv'o," aks'o " hav'as ankaŭ la signif'o'n " hak'il'o."

7 " Sam'e frenez'a kiel lepor'o en Mart'o " est'as angl'a popol'dir'o.

8 La angl'a fraz'et'o kiu'n uz'is la Ĉapel'ist'o est'as du'senc'aĵ'o kies ordinar'a signif'o est'as " parol'i ĝis fiks'it'a temp'lim'o ekze 10 minut'o'j'n "; ĝi pov'as ankaŭ signif'i " al'parol'i Temp'o'n."

9 Jen ali'a du'senc'aĵ'o: Alicio intenc'is esprim'i " laŭt'kalkul'i la takt'o'j'n," sed la Ĉapel'ist'o kompren'is aŭ ŝajn'ig'is kompren'i " bat'i Temp'o'n."

10 Angl'a vort'o kiu signif'as " lum'i kiel stel'o'j lum'as,"" bril'i intermit'e."

11 , 12 La sam'a angl'a vort'o " draw " hav'as la signif'o'j'n " desegn'i " kaj " ĉerp'i."

13 " Eĉ Kat'o rajt'as rigard'i Reĝ'o'n " est'as angl'a popol'dir'o.

14 Krom mult'a'j ali'a'j sup'o'j, la angl'a'j hav'as du, kiu'j'n oni nom'as " keloni'a " kaj " fals'keloni'a." La unu'a, kompren'ebl'e, est'as far'at'a el keloni'a viand'o. La ali'a est'as je gust'o tre simil'a; kaj oni konklud'as ke se keloni'a sup'o est'as far'at'a el la ver'a keloni'o, la fals'keloni'a nur pov'as est'i far'at'a el la Fals'a Keloni'o.


TURNBULL AND SPEAR S, PRINTER S, EDINBURGH
 End of the Project Gutenberg EBook of La Aventuroj de Alicio en Mirlando, by Lewis Carroll
*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK LA AVENTUROJ DE ALICIO EN MIRLANDO ***

***** This file should be named 17482-h.htm or 17482-h.zip *****
This and all associated files of various formats will be found in:
        http://www.gutenberg.org/1/7/4/8/17482/

Produced by David Starner, William Patterson and the Online
Distributed Proofreading Team at http://www.pgdp.net


Updated editions will replace the previous one--the old editions
will be renamed.

Creating the works from public domain print editions means that no
one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
(and you!) can copy and distribute it in the United States without
permission and without paying copyright royalties.  Special rules,
set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark.  Project
Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
charge for the eBooks, unless you receive specific permission.  If you
do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
rules is very easy.  You may use this eBook for nearly any purpose
such as creation of derivative works, reports, performances and
research.  They may be modified and printed and given away--you may do
practically ANYTHING with public domain eBooks.  Redistribution is
subject to the trademark license, especially commercial
redistribution.



*** START: FULL LICENSE ***

THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK

To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
distribution of electronic works, by using or distributing this work
(or any other work associated in any way with the phrase "Project
Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
Gutenberg-tm License (available with this file or online at
http://gutenberg.org/license).


Section 1.  General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
electronic works

1.A.  By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
and accept all the terms of this license and intellectual property
(trademark/copyright) agreement.  If you do not agree to abide by all
the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.

1.B.  "Project Gutenberg" is a registered trademark.  It may only be
used on or associated in any way with an electronic work by people who
agree to be bound by the terms of this agreement.  There are a few
things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
even without complying with the full terms of this agreement.  See
paragraph 1.C below.  There are a lot of things you can do with Project
Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
works.  See paragraph 1.E below.

1.C.  The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
Gutenberg-tm electronic works.  Nearly all the individual works in the
collection are in the public domain in the United States.  If an
individual work is in the public domain in the United States and you are
located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
are removed.  Of course, we hope that you will support the Project
Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
the work.  You can easily comply with the terms of this agreement by
keeping this work in the same format with its attached full Project
Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.

1.D.  The copyright laws of the place where you are located also govern
what you can do with this work.  Copyright laws in most countries are in
a constant state of change.  If you are outside the United States, check
the laws of your country in addition to the terms of this agreement
before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
creating derivative works based on this work or any other Project
Gutenberg-tm work.  The Foundation makes no representations concerning
the copyright status of any work in any country outside the United
States.

1.E.  Unless you have removed all references to Project Gutenberg:

1.E.1.  The following sentence, with active links to, or other immediate
access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
copied or distributed:

This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
with this eBook or online at www.gutenberg.org

1.E.2.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
and distributed to anyone in the United States without paying any fees
or charges.  If you are redistributing or providing access to a work
with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
1.E.9.

1.E.3.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
with the permission of the copyright holder, your use and distribution
must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
terms imposed by the copyright holder.  Additional terms will be linked
to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
permission of the copyright holder found at the beginning of this work.

1.E.4.  Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
License terms from this work, or any files containing a part of this
work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.

1.E.5.  Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
electronic work, or any part of this electronic work, without
prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
active links or immediate access to the full terms of the Project
Gutenberg-tm License.

1.E.6.  You may convert to and distribute this work in any binary,
compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
word processing or hypertext form.  However, if you provide access to or
distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
form.  Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
License as specified in paragraph 1.E.1.

1.E.7.  Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.

1.E.8.  You may charge a reasonable fee for copies of or providing
access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
that

- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
     the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
     you already use to calculate your applicable taxes.  The fee is
     owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
     has agreed to donate royalties under this paragraph to the
     Project Gutenberg Literary Archive Foundation.  Royalty payments
     must be paid within 60 days following each date on which you
     prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
     returns.  Royalty payments should be clearly marked as such and
     sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
     address specified in Section 4, "Information about donations to
     the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."

- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
     you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
     does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
     License.  You must require such a user to return or
     destroy all copies of the works possessed in a physical medium
     and discontinue all use of and all access to other copies of
     Project Gutenberg-tm works.

- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
     money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
     electronic work is discovered and reported to you within 90 days
     of receipt of the work.

- You comply with all other terms of this agreement for free
     distribution of Project Gutenberg-tm works.

1.E.9.  If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
electronic work or group of works on different terms than are set
forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark.  Contact the
Foundation as set forth in Section 3 below.

1.F.

1.F.1.  Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
collection.  Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
works, and the medium on which they may be stored, may contain
"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
your equipment.

1.F.2.  LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
liability to you for damages, costs and expenses, including legal
fees.  YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
PROVIDED IN PARAGRAPH F3.  YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
DAMAGE.

1.F.3.  LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
written explanation to the person you received the work from.  If you
received the work on a physical medium, you must return the medium with
your written explanation.  The person or entity that provided you with
the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
refund.  If you received the work electronically, the person or entity
providing it to you may choose to give you a second opportunity to
receive the work electronically in lieu of a refund.  If the second copy
is also defective, you may demand a refund in writing without further
opportunities to fix the problem.

1.F.4.  Except for the limited right of replacement or refund set forth
in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER
WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.

1.F.5.  Some states do not allow disclaimers of certain implied
warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
the applicable state law.  The invalidity or unenforceability of any
provision of this agreement shall not void the remaining provisions.

1.F.6.  INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
with this agreement, and any volunteers associated with the production,
promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
that arise directly or indirectly from any of the following which you do
or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.


Section  2.  Information about the Mission of Project Gutenberg-tm

Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
electronic works in formats readable by the widest variety of computers
including obsolete, old, middle-aged and new computers.  It exists
because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
people in all walks of life.

Volunteers and financial support to provide volunteers with the
assistance they need, is critical to reaching Project Gutenberg-tm's
goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
remain freely available for generations to come.  In 2001, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
and the Foundation web page at http://www.pglaf.org.


Section 3.  Information about the Project Gutenberg Literary Archive
Foundation

The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
Revenue Service.  The Foundation's EIN or federal tax identification
number is 64-6221541.  Its 501(c)(3) letter is posted at
http://pglaf.org/fundraising.  Contributions to the Project Gutenberg
Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
permitted by U.S. federal laws and your state's laws.

The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
throughout numerous locations.  Its business office is located at
809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
business@pglaf.org.  Email contact links and up to date contact
information can be found at the Foundation's web site and official
page at http://pglaf.org

For additional contact information:
     Dr. Gregory B. Newby
     Chief Executive and Director
     gbnewby@pglaf.org


Section 4.  Information about Donations to the Project Gutenberg
Literary Archive Foundation

Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
spread public support and donations to carry out its mission of
increasing the number of public domain and licensed works that can be
freely distributed in machine readable form accessible by the widest
array of equipment including outdated equipment.  Many small donations
($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
status with the IRS.

The Foundation is committed to complying with the laws regulating
charities and charitable donations in all 50 states of the United
States.  Compliance requirements are not uniform and it takes a
considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
with these requirements.  We do not solicit donations in locations
where we have not received written confirmation of compliance.  To
SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
particular state visit http://pglaf.org

While we cannot and do not solicit contributions from states where we
have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
against accepting unsolicited donations from donors in such states who
approach us with offers to donate.

International donations are gratefully accepted, but we cannot make
any statements concerning tax treatment of donations received from
outside the United States.  U.S. laws alone swamp our small staff.

Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
methods and addresses.  Donations are accepted in a number of other
ways including checks, online payments and credit card donations.
To donate, please visit: http://pglaf.org/donate


Section 5.  General Information About Project Gutenberg-tm electronic
works.

Professor Michael S. Hart is the originator of the Project Gutenberg-tm
concept of a library of electronic works that could be freely shared
with anyone.  For thirty years, he produced and distributed Project
Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.


Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
unless a copyright notice is included.  Thus, we do not necessarily
keep eBooks in compliance with any particular paper edition.


Most people start at our Web site which has the main PG search facility:

     http://www.gutenberg.org

This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.